พิษรักอวัช

เสียงกรีดร้องแผ่วเบาในลำคอประสานไปกับเสียงหวีดร้องอย่างลืมตัวของเหล่านักศึกษาสาวคณะสังคมสงเคราะห์ที่กำลังทำกิจกรรมรับน้องอยู่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ปีสี่หรือเฟรชชี่หน้าใสที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้ว มหาวิทยาลัย RRJ มหาวิทยาลัยเอกชนระดับท็อปที่ขึ้นชื่อว่าค่าเทอมแพงที่สุดและโอ่อ่าที่สุดบนพื้นที่ชานเมืองกรุงเทพฯต้นเหตุของความโกลาหลขนาดย่อมนั้นหนีไม่พ้นร่างสูงสง่าในชุดนักศึกษา ของกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกวิศวกรรมการบินชั้นปีที่สี่ทั้งห้าคนที่กำลังก้าวเท้าผ่านลานกิจกรรมทว่าท่ามกลางกลุ่มคนหนุ่มที่ดูดีจนลืมหายใจ หนึ่งในนั้นกลับโดดเด่นจนกลบรัศมีคนรอบข้างได้อย่างสิ้นเชิง อวัช เรืองฤทธิ์เดชสกุล หลานชายเจ้าของมหาวิทยาลัยเจ้าของส่วนสูงเฉียดร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ก้าวเดินด้วยท่วงท่าราบเรียบทว่าทรงอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยราวกับรูปสลักนั้นเป็นดั่งแม่เหล็กที่ดึงดูดสายตาจากทุกสารทิศ... และเขาก็รู้ดีว่าตนเองนั้นมีอิทธิพลมากแค่ไหนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้"นั่นพี่วัช..." รุ่นพี่ปีสองรีบกระซิบกระซาบพร้อมกับสะกิดแขนเพื่อนข้างกายรัวๆ สายตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ขณะมองกลุ่มลูกรักพ

กว่ารถสปอร์ตคันหรูจะฝ่าการจราจรที่ติดขัดอย่างสาหัสหลังเวลาเลิกงานมาถึงโรงพยาบาล RRJ ก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มพอดี ทันทีที่ล้อรถหยุดนิ่งสนิทหน้าทางเข้าประตูห้องฉุกเฉิน จริยาก็พุ่งตัวออกจากรถทันทีโดยไม่สนใจจะหันกลับมาขอบคุณคนขับที่อุตส่าห์เหยียบคันเร่งลัดเลาะพามาส่งถึงที่จริยาวิ่งถลามาจนถึงหน้าห้องไอซียู หญิงสาวรีบพุ่งเข้าไปเกาะเคาน์เตอร์พยาบาล อ้อนวอนขอเข้าไปพบแม่ทั้งน้ำตาพรั่งพรู แต่กลับได้รับเพียงการปฏิเสธตามระเบียบที่เข้มงวดอวัชเดินตามมาจนถึง เขาหยุดยืนซ้อนอยู่ที่แผ่นหลังบางที่สั่นเทาจนน่าสงสาร มองดูจริยาที่พูดจารัวเร็วสะอึกสะอื้นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจนชิดก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเย็น"หมดเวลาเยี่ยม... ก็คือเข้าไม่ได้"เขาตัดบทอย่างไม่ไยดีต่อความรู้สึกคนฟัง ก่อนจะหันไปสบตาพยาบาลนิ่งๆ ด้วยอำนาจที่เหนือกว่า "อาการเป็นยังไงบ้าง""ตอนนี้ยังห้าสิบห้าสิบค่ะ มีเลือดออกในสมองและต้องเฝ้าระวัง อาจารย์หมอจะประเมินเรื่องการผ่าตัดซ้ำอีกครั้งพรุ่งนี้เช้าค่ะ" พยาบาลตอบอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมาทางจริยา "หนูเป็นลูกสาวใช่ไหม... อายุเท่าไหร่แล้วจ้ะ"เป็นคำถามที่ทำให้อวัชขยับเข้ามาใกล้กว่า

จริยาในชุดสีดำเรียบร้อยยืนนิ่งอยู่หน้าเมรุมาศ ร่างบอบบางดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อต้องแบกรับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ผมยาวสลวยถูกรวบมัดเป็นหางม้า ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ จากช่างฝีมือดีที่คุณหญิงรุ่งรวีเมตตาส่งมาจัดการให้ เพื่อไม่ให้แขกเหรื่อในงานต้องเห็นสภาพที่ทรุดโทรมจนเกินไปของเธอตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตระกูลเรืองฤทธิ์เดชสกุลได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความเมตตาที่ท่วมท้น จริยามองดูพวงหรีดมากมายและดอกไม้จันทน์ที่ค่อย ๆ มอดไหม้ไปพร้อมกับร่างของแม่ด้วยความซาบซึ้งใจจนตื้นตัน แม้จะเป็นเพียงลูกแม่บ้าน แต่เธอกลับได้รับเกียรติราวกับเป็นคนในครอบครัว คนงานในบ้านใหญ่ต่างมาช่วยงานกันอย่างแข็งขันจนวินาทีสุดท้าย"อุ่น... ไม่ต้องห่วงเรื่องเรียนนะลูก ป้าจะส่งเสียให้อุ่นเรียนจนจบแน่นอน ป้าสัญญากับแม่เราไว้แล้ว"คุณหญิงรุ่งรวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขณะกำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์คันหรู โดยมีจริยายืนส่งด้วยกิริยานอบน้อม หญิงสาวยกมือไหว้ขอบพระคุณอีกครั้งด้วยน้ำตา ความเมตตานี้มันยิ่งใหญ่เสียจนเธอไม่รู้จะหาอะไรมาตอบแทนได้หมดทว่าเมื่อพิธีการทุกอย่างสิ้นสุดลง จริยาก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องที

อาทิตย์ยืดหลังตรงขึ้นทันที นัยน์ตาที่เคยสนุกสนานกลับเคร่งขรึมขึ้นเมื่อหันไปมองใบหน้าของเพื่อนสนิทให้ชัด ๆ อีกครั้งหลังจากได้ยินคำสั่งนั้น เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม..."ทวงตอนนี้เลยเหรอวะ มึงก็รู้ดีว่าคนของป๊ากูทำงานกันยังไง" อาทิตย์เปรยขึ้นพลางจิบเหล้าเข้าปากเพื่อดับความรู้สึกปั่นป่วนในใจ "ถ้าคนขับแท็กซี่นั่นไม่จ่าย... มันคงไม่ได้อยู่มีชีวิตขับรถต่อแน่ ๆ มึงกะเอาให้ถึงตายเลยหรือไง"อวัชไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เขามองดูหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วเหล้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มุมปากยกขึ้นนิดๆ"กูไม่ได้บอกให้ฆ่า... กูแค่บอกให้ทวง" อวัชเค้นเสียงต่ำ"ป๊ามึงไม่จำเป็นต้องฆ่าใครหรอก เพราะกูมั่นใจว่าคนขับแท็กซี่นั่นมีเงินมาจ่ายคืนให้แน่นอน"อาทิตย์ขมวดคิ้ว "มึงเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ ประวัติมันบอกชัดว่าไม่มีทรัพย์สินอะไรเหลือแล้ว""ก็ยัยเด็กนั่นไง... อุ่นเป็นหลานเพียงคนเดียว และตอนนี้ในบัญชีก็มีเงินประกันจากการตายของแม่เป็นล้าน" อวัชเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คนกตัญญูอย่างยัยนั่น... คงไม่ยอมปล่อยให้อาตัวเองโดนซ้อมจนพิการหรือโดนเก็บเพราะหนี้ท่วมหัวหรอก จริงไหม"อาทิตย์ถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นคว

จริยายืนสั่นสะท้านอยู่หน้าประตูบานยักษ์ของคฤหาสน์เรืองฤทธิ์เดชสกุล สถานที่ที่เธอเพิ่งจะแบกข้าวของย้ายออกไปเมื่อตอนบ่าย เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเล่นตลกให้เธอต้องซมซานกลับมาที่นี่เร็วขนาดนี้หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปกดกริ่งรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าของบ้าน แต่โชคดีที่เธอโทรหา ยายหมวย หัวหน้าแม่บ้านไว้ก่อนที่จะมาถึงแล้ว ไม่นานนัก ประตูเล็กด้านข้างก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างท้วมของหญิงอาวุโสที่เดินออกมาต้อนรับ"เข้ามาก่อนอุ่น... มีอะไรหรือเปล่าลูก" ยายหมวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลใจอย่างปิดไม่มิด เพราะนี่มันก็เกือบจะตีสามเข้าไปแล้ว"อุ่น... อุ่นมารอพบคุณผู้หญิงค่ะยาย" จริยาเอ่ยตอบเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาแดงก่ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก"อุ่นเอ๊ย... นี่อุ่นไม่รู้เหรอว่าคุณผู้หญิงท่านเพิ่งจะเดินทางไปเชียงใหม่เมื่อค่ำนี้เอง เห็นว่ามีงานด่วนน่ะลูก" ยายหมวยถอนหายใจยาว "แล้วนี่มันเรื่องคอขาดบาดตายอะไรกัน ทำไมถึงต้องมาหาท่านเอาป่านนี้ละลูก"จริยากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความหวังสุดท้ายพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เงินอีกหนึ่งล้านบาทที่ขาดไปเธอจะไปหาจากที่ไหนในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงที่เหลืออยู่"อุ่