พิษรักอวัช

แสงไฟจากวิวแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนสะท้อนผ่านกระจกบานยักษ์ของห้องพูลวิลล่าสวีท

อุ่น จริยา เดินเข้ามาในห้องด้วยอาการประหม่า มือบางบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อขณะก้าวเท้าเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของชายผู้เป็นเจ้าของห้องคืนนี้

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกมองสายน้ำอยู่หันกลับมา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด

"มาช้านะ...อุ่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำ

"คุณอวัช...ใช้หนี้ให้อาของอุ่นจริงๆ เหรอคะ" เธอถามออกไป เสียงสั่นพร่า

อวัชกระตุกยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย

"คนอย่างฉัน...เคยมีประวัติเป็นเด็กเลี้ยงแกะด้วยหรือไง"

"แลกกับอะไรคะ"

"เธอรู้ดีกว่าใครอุ่น...รู้ว่าฉันลงทุนไปขนาดนี้เพราะต้องการอะไรจากเธอ"

ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางมนขึ้น สบตาคู่สวยที่สั่นระริกเหมือนกระต่ายที่กำลังจะถูกนักล่าขย้ำ อุ่นพยายามรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายถามออกไป

"แค่...ครั้งเดียวใช่ไหมคะ"

อวัชหัวเราะในลำคอ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่อบอุ่น แต่มันคือเสียงของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เขาเอียงคอมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาตรงหน้าด้วยสายตาประเมินและเหยียดหยามอยู่ในที

"สองล้าน...ฉันยอมเสียเงินสองล้านเพื่อปลดหนี้ให้อาเธอ" เขาขยับเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหู

"เธอมีค่าขนาดที่ทำให้ฉันพอใจได้ในครั้งเดียวเลยงั้นเหรอ...อุ่น"

"ให้อุ่นหาเงินมาใช้หนี้คืนให้ได้ไหมคะ... อุ่นจะไปทำงานพิเศษ จะพยายามหามาผ่อนจ่ายให้ครบทุกบาท"

จริยาละล่ำละลักบอก เธอรู้ดีว่ามันไร้ค่านักเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายอย่างเขา แต่ความหวังเฮือกสุดท้ายก็ทำให้เธอกล้าที่จะอ้อนวอน

ทว่าอวัชกลับไม่ได้มีสีหน้าเห็นใจแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปหาจนแผ่นหลังของเด็กสาวถอยไปชิดกับผนังห้อง

"อย่าดึงเวลา... อุ่น"

ฝ่ามือหนาเท้าลงกับผนัง กักขังเธอไว้ในวงแขนที่ไร้ทางออก

"ฉันอยากเห็นวิวแม่น้ำยามค่ำคืน... ระหว่างที่ฉันกำลังเข้าไปอยู่ในตัวเธอ"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่หนักแน่น ปลายนิ้วเรียวของเขาเริ่มขยับไล้ไปตามปกเสื้อนักศึกษาอย่างคุกคาม

จริยาหลับตาลงรับชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่แสงไฟสีแดงจากมุมมืดกำลังทำงาน