ตอนที่1 นั่นเหลนรหัสมึง ไอ้ควาย!

ตอนที่ 1

ปัจจุบัน

“มึงดูนมน้องคนนั้นสิ ใหญ่จนแทบจะทิ่มตากูอยู่ล่ะ ไอ้สัด!”

แบล็ค บดินทร์ รัตนเวช นักศึกษาชั้นปีสุดท้ายของคณะวิศวกรรม ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการบิน - อวกาศ ซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

ถูกเพื่อนในกลุ่มสะกิดให้ดูกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่ง ที่กำลังทำกิจกรรมรับน้องอยู่กลางสนามบอลหน้าตึกคณะวิศวะ

“โหว…ถ้ามึงไม่บอกว่าเป็นนม กูนึกว่าน้องเขาเอาลูกบอลมาแขวนคอนะเนี่ย ไอ้สัดอย่างใหญ่!”

วินที่นั่งอยู่ด้วยกันพูดทั้งที่ยังไม่ถอนสายตาออกจากหน้าอกหญิงสาวคนนั้น

สายตาคมหันไปมองตามเพื่อน ก่อนจะเห็นนักศึกษาสาวคนหนึ่งซึ่งโดดเด่นออกมาจากบรรดากลุ่มเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน นอกจากใบหน้าที่สวยเด่น และหุ่นน่าหลงใหลของเธอ คงเป็นหน้าอกหน้าใจที่กระแทกตาแทบแตก มันดูใหญ่เกินหน้านักศึกษาปีหนึ่งทั่วไป

“นมหรือหัวเด็กวะ”

แบล็คอดตื่นตากับความใหญ่โตของน้องคนนั้นไม่ได้ ใหญ่ขนาดนั้น จะมีไซซ์เสื้อในใส่เหรอวะ

“หัวเด็กบ้านพ่องมึงสิ! ไอ้แบล็ค”

วินสบถด่าเพื่อนอย่างขำ ๆ

“เออ แต่แม่งใหญ่จริง พ่อแม่เขาเลี้ยงด้วยอะไรวะ ใช้นมคนหรือนมควายเลี้ยงกันแน่”

ช้างผู้จุดประเด็นพูดพลางยกแก้วกาแฟนางเงือกขึ้นมาดูด

“พวกมึงนี่ก็โง่ เดี๋ยวนี้เขาอัพกันทีละสามสี่ร้อยซีซี นุ่มไม่นุ่มนั้น แล้วแต่ยี่ห้อ”

วินพูดพลางทำมือเป็นรูปหยดน้ำ แล้วทำท่าบีบนมกลางอากาศประกอบ

ปิ๊บ ปิ๊บ ~

“ไอ้สัด! โคตรจังไร!”

เสียงหัวเราะของกลุ่มหนุ่ม ๆ ตัวตึงปีสี่ของคณะดังขึ้นพร้อมกัน ราวสนุกกับการเซ็กชวลฮาราสเม้นนักศึกษาสาวปีหนึ่งคนนั้น

“แต่น้องแม่งสวยจริงนะ”

ช้างพูดพลางหรี่ตามองไปยังสนาม

“สวยจนลูกชายกูอยากตื่นมาเคารพธงชาติเลย”

“มึงจะจีบเหรอวะไอ้ช้าง”

วินถามพื่อนพลางเหยียดยิ้ม

“แต่ถ้าจะจีบ ก็ขอไอ้แบล็คก่อนนะ”

“เกี่ยวอะไรกับกู?”

แบล็คซึ่งถูกพาดพิงย้อนถาม

“เอ้า! มึงไม่รู้เหรอว่านั่นเหลนรหัสมึง ไอ้ควาย”

“สัดหมา!”

แบล็คสบถทันทีที่ได้ยิน

“เหลนรหัสกูเนี่ยนะ?”

“เออสิวะ”

วินหัวเราะหึ ๆ แล้วล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อช็อปคณะขึ้นมาสไลด์หน้าจอ

“กูนี่มือไว เข้าไปส่องในไลน์กลุ่มตั้งแต่น้องเขายังไม่ทันยกมือไหว้พี่รหัสเลยด้วยซ้ำ”

ช้างผงะไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปากชมเพื่อนตนเอง

“มึงนี่มันโคตรพ่อโคตรแม่สตอล์กเกอร์”

“ขอบใจว่ะเพื่อนที่ชม ก็ช่วยไม่ได้…ของดีมาอยู่ต่อหน้า ไม่ดูแล้วจะไปดูอะไร คลิปแมวชักว่าว?”

วินยกนิ้วกลางขึ้นส่งให้แทนคำขอบคุณ

“เออ ๆ ทำดีมากเพื่อนกู ว่าแต่เอามาดูหน่อยดิ”

ช้างซึ่งตอนนี้สนอยากจะรู้เรื่องของน้องนมโตคนนั้นมากกว่าหยุดพูดเล่น แล้วหันมาสนใจข้อมูลที่ไอ้วินสืบมา แบล็คเองที่ดูเหมือนจะไม่อยากรู้ ยังแอบเหลือบตามองไม่ได้

วินจึงวางโทรศัพท์ลงกลางวง แล้วเลื่อนไถหน้าโปรไฟล์อินสตาแกรมที่ตัวเองไปค้นจนเจอว่า เป็นของน้องคนนั้นให้พวกเพื่อนสันดานหมาดู พลางพูดประวัติน้องนมโต ราวกับพนักงานทะเบียนราษฎร์

“น้องชื่อ รติชา เกียรติกร ชื่อเล่น ทิชา สถานะโสดแต่คนควงเป็นร้อย ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นสาวสวยที่สุดที่เคยมีนับตั้งแต่ก่อตั้งคณะมา น้องจบจากโรงเรียนเดียวกับมึงด้วยไอ้แบล็ค มึงเคยเห็นน้องเขาบ้างหรือเปล่าวะ?”

วินเอ่ยถามแบล็คผู้ซึ่งนั่งมองรูปของหญิงสาวนิ่ง

“นิ่งเชียวนะมึง ฮั่นแน่! อยากแดกน้องเขาล่ะสิ”

วินแซวแบล็คที่ทำหน้านิ่ง ถามแล้วไม่ตอบ

“หึ ไม่ว่ะ…กลัวนมอุดจมูกตายก่อน กูไม่ชอบผู้หญิงผ่านหลายมือ”

แบล็คแค่นยิ้ม ก่อนละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อน ชายหนุ่มล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกงเฟอร์รากาโมตัวโปรด สายตาพลางมองไปยังกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งไม่วางตา

“ดีแล้วมึง แต่ถ้าอยากควงเล่นเป็นบางครั้ง กูพอมีช่องทางให้มึงอยู่ไอ้เพื่อนรัก!”

วินมองพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้

“ช่องทางอะไรของมึง?”

แบล็คเลิกคิ้วขึ้นอย่างน่าสนใจ

“กูบอกแล้ว เหยียบไว้แค่เราสามคนนะไอ้เชี่ย”

วินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ๆ ก่อนยกมือป้องปากกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสามคน

“เออ! บอกมาไอ้สัด อย่าลีลา”

“เออ ๆ รีบพูดสิวะไอ้วิน”

“ก็กูไปได้ข่าวเด็ดแบบว่าลับสุดยอดมา…น้องทิชารับงานกินข้าวสังกัดอยู่โมเดลลิ่งเจ๊หยก ภาพในแคตตาล็อกงี้อย่างเด็ด กูบอกเลย”

หัวคิ้วหนาของแบล็คขมวดนิ่วแทบชนกัน ใบหน้าหล่อ เจ้าของฉายาเหนือเดือนคณะดูเย็นชาขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้วินบอก

“มึงส่งคอนแทคเจ๊หยกให้กูหน่อย”

ชายหนุ่มบอกเพื่อนเสียงเรียบ

“ไหนมึงบอกไม่สนใจไง?”

วินยักคิ้วอย่างกวน ๆ กลับ

“มึงจะส่งมาดี ๆ หรือให้กูไปยุ่งกับน้องแยมคณะแพทย์แทน”

แบล็คหรี่ตามองเพื่อนตนเองอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อไม่มีแววว่ากำลังล้อเล่นแต่อย่างใด

“อย่ามายุ่งกับน้องแยมของกูนะไอ้เชี่ยแบล็ค!”

วินรีบกดส่งคอนแทคให้ไอ้เพื่อนตัวดีอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันไม่ได้ขู่ และถ้าหากไอ้แบล็คลงมือ ย่อมไม่เคยพลาดสักครั้ง

น้องแยมสาวสวยคณะแพทย์ที่เขาเฝ้าตามเทียวไล้เทียวขื่อมาสองเดือน แม้แต่ปลายเล็บยังไม่ได้แตะ จะปล่อยให้โดนไอ้หน้าหล่อ บ้านรวย ชิงตัดหน้าแดกก่อนได้ยังไง

“แล้วมึงเก็บเรื่องนี้ให้เงียบนะ อย่าเอาไปพูดกับใครอีก!”

แบล็คชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนทั้งสองทันทีหลังได้ไลน์เจ๊หยก น้ำเสียงชายหนุ่มแข็งกร้าวบ่งบอกว่าไม่ได้กำลังล้อเล่น

“เออ! หวงจริงนะ ไอ้เหลนรหัสมึงเนี่ย!!”

วินกระแทกเสียงใส่

“แล้วพวกมึงจะมาทะเลาะกันเรื่องน้องนมวัวทำไมวะ!”

ช้างที่มองดูเพื่อนสองคนแง่ง ๆ ใส่กันไปมาราวกับหมากัดกันพูดแทรกขึ้นมา

“ไม่ได้ทะเลาะ!!”

แบล็คและวินพูดขึ้นมาพร้อมกัน ใครจะบ้ามาทะเลาะกันด้วยเรื่องผู้หญิงคนเดียวกัน

“เออ ๆ โน่น ๆ มึงดูสิ น้องเข้ากำลังเต้นไก่ย่างด้วย”

ช้างชี้ไปทางกลุ่มน้องปีหนึ่งซึ่งกำลังโดนพี่สันทนาการปีสองเรียกออกมาเต้น

สายตาทั้งสามคู่หันไปทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะต้องกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ เมื่อน้องนมโตผู้เป็นหัวข้อสนทนา กำลังเต้นแบบสุดพลังจนหน้าอกเบ้อเริ่มของเธอเด้งดึ๋ง ๆ ตามจังหวะ

ช้างกับวินจ้องอกคู่โตของทิชา แล้วพยักหน้าขึ้นลงตามการกระเด้งกระดอนของหน้าอกหน้าใจ

พรึ่บ!

“ไอ้แบล็ค!! จะไปไหนวะ?!”

วินตะโกนตามร่างของเพื่อนหนุ่ม ซึ่งตอนนี้เดินดุ่ม ๆ ไปทางกลุ่มรุ่นพี่ที่กำลังสั่งน้องปีหนึ่งให้ลุกขึ้นมาเต้นเด้งซ้าย เด้งขวา อย่างเมามัน ก่อนวิ่งตามไป

“หมอบลงไป!!”

แบล็คตะโกนสั่งทันทีที่มาถึง พวกน้อง ๆ ที่เต้นกันอยู่ ต่างพากันก้มลงหมอบตามคำสั่งพี่ว้ากปีสี่ซึ่งเพิ่งเข้ามา ส่วนพี่ปีสองและปีสามนั้นได้แต่นั่งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดมองกันเหลอหลา พลางแอบกระซิบถามกัน

‘วันนี้พี่ว้ากปีสี่ลงด้วยเหรอวะ?’

“ก้มลง! ก้มลงไปครับ!!”

วินกับช้างที่ตามมาก็เออออไปด้วย ทั้งที่มึนงงและแปลกใจว่า ไอ้เหี้ยแบล็คโดนผีตัวไหนเข้าสิงวะ!

ไล๊น์! ~

ในสถานการณ์ตึงเครียดนั้น กลับมีเสียงแจ้งเตือนดังผ่าขึ้นมา แบล็คซึ่งหน้าถมึงทึงกวาดตามองไปยังน้องปีหนึ่ง ที่กำลังนั่งก้มหน้าตามคำสั่งตน

“ใครครับ?!”

ชายหนุ่มเว้นจังหวะให้คนทำผิดได้แสดงตัว แต่ทุกคนกลับก้มหน้าเงียบแทน

“พี่ถามว่าเสียงโทรศัพท์ของ ใคร?!!! ถ้าไม่แสดงตัวพี่จะสั่งซ่อมให้หมดทุกคน!!!”

ชายหนุ่มทำหน้าที่พี่ว้ากได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บรรดาน้องปีหนึ่งที่ได้ยินเสียงว้ากของพี่ปีสี่ต่างสะดุ้งโหยงไปตาม ๆ กัน

“หนูเองค่ะ”

หญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ ยกมือขึ้นรับผิด

“ชื่ออะไรครับ?!”

ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

“ทิชาค่ะ”

หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนตอบ ดวงตากลมโตประจันกับพี่ว้ากหนุ่มโดยไม่มีแววความกลัวเจือปนอยู่

“ไม่ทราบว่าเมื่อกี้คือเสียงอะไรครับน้อง ทิ…ชา”

แบล็คจงใจลากเสียงยาวตอนเรียกชื่ออีกฝ่าย

“เสียงแจ้งเตือนเพิ่มเพื่อนไลน์ค่ะ”

ทิชาตอบตามจริง ก่อนหน้าเพื่อนผู้ชายข้าง ๆ สะกิดถามไลน์ เธอก็ให้ไป เผื่อจะได้เอาไว้ปรึกษาเรื่องเรียนกันได้

“ตอนนี้มันใช่เวลาแอดเพื่อนไหมครับ?”

แบล็คถามเสียงเย็น พร้อมทั้งจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง พลันทำให้โดยรอบ เงียบกริบ แทบไม่กล้าหายใจ

“ไม่ค่ะ”

ทิชาตอบโดยไม่หลบสายตา

“ถ้ารู้ตัวก็ดีครับ คนอื่นกลับได้!”

แบล็คหันไปบอกน้องคนอื่นซึ่งนั่งก้มหน้าอยู่ ก่อนหันมาชี้นิ้วไปยังทิชา

“ส่วนน้องอยู่ก่อนครับ!”

หึ ในเมื่ออยากวนมาเจอกูอีกครั้ง อย่าหวังว่ารอบนี้จะหนีกูพ้น เล็กเหรอ ปากดีก่อนหายหัวไปสามปี รอบนี้กูจะเล่นให้แหก แม่ง!