ตอนที่2 พี่ไม่ได้โมโห!

ตอนที่ 2

“ส่วนน้องอยู่ก่อนครับ!”

ทิชายืนสงบนิ่ง สายตาของเธอจ้องไปยังคนที่ยืนชี้หน้าเงียบ ๆ ส่วนแบล็คเองก็ส่งสายตาจ้องเขม็งกลับมา หญิงสาวสังเกตเห็นด้วยว่า มุมปากของรุ่นพี่กระตุกยิ้มคล้ายพอใจ นี่เธอไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมรู้สึกเหมือนเขากำลังหาเรื่องเธออยู่เลย

หลังจากทุกคนออกไปหมด แบล็คค่อย ๆ ก้าวไปยังร่างอวบอึ๋มของรุ่นน้องสาว โดยมีวินและช้างมองดูอยู่ห่าง ๆ ก่อนเขาหยุดห่างจากทิชาไม่กี่ก้าว

“ทิชา งั้นเหรอ?”

มือหนายื่นไปจับป้ายชื่อซึ่งห้อยอยู่แถวหน้าอกของรุ่นน้องสาวขึ้นมาอ่านออกเสียงช้า ๆ อ่านเสร็จเขาก็กระตุกมุมปากแบบแค่นยิ้ม

“ค่ะ ทิชาค่ะ ชื่อหนูมันมีอะไรคะ?”

หญิงสาวขมวดคิ้วน้อย ๆ ด้วยความสงสัย

“…”

แต่คนที่ยังจับป้ายชื่อของเธอยังไม่ยอมปล่อยมือ ดวงตาคู่คมของคนร่างสูงหรี่มองเหมือนจับผิด ทิชามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยมีปัญหากับรุ่นพี่คนนี้แน่นอน แต่ทำไมพี่คนนี้ถึงจงใจหาเรื่องเธอนัก

“พี่มีปัญหากับชื่อหนูหรือเปล่าคะ?”

เธอถามย้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องตัวเองนิ่ง

“อ้อ…เปล๊า!”

มือหนาปล่อยออกจากป้ายชื่อเธอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชี้หน้ากะทันหัน ใบหน้าสวยเบี่ยงหลบนิ้วของอีกฝ่ายแทบไม่ทัน

“แต่พี่มีปัญหากับวินัยของน้องต่างหาก ระเบียบกิจกรรมก็บอกชัดเจนว่า ต้องปิดโทรศัพท์ก่อนเข้ากิจกรรม”

แบล็คลดนิ้วลงเข้าล้วงกระเป๋าของตัวเอง

“ทราบค่ะ พอดีหนูลืม ครั้งหน้าหนูจะไม่ทำอีกค่ะ”

“ไม่มีครั้งหน้า!” แบล็คตัดบททันควัน

“พี่ไม่ได้อยากรู้ว่าน้องจะทำอีกหรือไม่ทำอีก แต่ที่ถามเพราะอยากรู้ว่าน้องรู้ไหมว่าตัวเองผิด”

ทิชายืนนิ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ค่ะ ผิดก็ผิดค่ะ”

เธอจ้องหน้า แล้วรับผิดให้มันจบ ๆ ไป

“หึ! แล้วรู้ไหมว่าทำผิดก็ต้องรับโทษ”

แบล็คแค่นยิ้ม เขารู้ว่าเธอรับผิดส่ง ๆ แค่คิดเหรอว่าแค่รับผิดแล้วเขาจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ

“รู้ค่ะ”

เธอถอนหายใจก่อนตอบ ในใจก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมรุ่นพี่คนนี้ถึงยังหาเรื่องเธอต่อ แล้วดูร้อยยิ้มบนหน้าหล่อ ๆ นั่นสิ เหมือนกำลังจงใจหาเรื่องอยู่ชัด ๆ

“งั้นก็ท่องระเบียบอยู่ตรงนี้จนกว่าจะจำได้”

แบล็คกอดอกคล้ายกำลังพอใจ

“ตรงนี้เนี่ยนะ?”

คิ้วสวยย่นหากัน เมื่อได้ยินคำสั่งที่ไม่เมคเซนต์ของอีกฝ่าย เธอแน่ใจแล้วล่ะ ว่าตัวเองกำลังโดนหาเรื่อง

“ใช่ครับ”

แบล็คยิ้มกวน ๆ ส่งให้ เมื่อสัมผัสได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเริ่มมีอารมณ์นิด ๆ ทิชายืนจ้องหน้ากวน ๆ ของอีกฝ่ายนิ่ง ๆ สักพัก ก่อนถามด้วยความจนใจ

“จะให้หนูยืนท่องตรงนี้คนเดียวใช่ไหมคะ?”

“ไม่ใช่ครับ พี่จะอยู่รอจนกว่าน้องจะจำระเบียบได้ขึ้นใจ!”

พูดจบแบล็คก็เดินกลับไปหาวินกับช้าง ที่ยืนมองพวกเขาสองคนอยู่ไม่ไกลนัก รุ่นน้องสาวเม้มปากแน่น พยายามหายใจเข้าออกข่มอารมณ์เดือดปุดปุดในใจ หากไม่ติดว่าไม่อยากทำตัวมีปัญหา เธอคงไม่เข้าร่วมกิจกรรมบ้าบอนี่หรอก เพราะไม่มีเวลาให้เสียแล้ว เธอจึงอยากเรียนจนจบโดยราบรื่น

ทิชาหยิบสมุดระเบียบขึ้นมา เปิดไปหน้าที่คั่นไว้แล้วนั่งลง หญิงสาวเริ่มท่องจำท่ามกลางแสงไฟริมสนามบอลที่ถูกเปิดขึ้นเมื่อความมืดเริ่มคืบคลานแบล็คยืนกอดอกมองมาทางรุ่นน้องสาวสวยนิ่ง ๆ โดยมีวินและช้างอยู่ข้าง ๆ

“มึงรู้จักน้องเขามาก่อนเหรอวะ? ไอ้เหี้ยแบล็ค”

วินซึ่งลอบสังเกตถามขึ้น ชายหนุ่มรู้สึกได้กลิ่นแปลก ๆ ระหว่างเพื่อนกับรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้น

“หึ…ไม่รู้จัก”

คนถูกถามตอบกลับเรียบ ๆ

“ถ้าไม่รู้จักมึงจะหาเรื่องน้องคนสวยทำไมวะไอ้

แบล็ค?”

ช้างซึ่งปกติก็ไม่ได้เป็นคนเฉลียวกับเรื่องเช่นนี้ยังอดถามไม่ได้

“ใช่!”

วินเสริมทันทีหลังจากช้างพูดจบ

“พวกมึงไม่ต้องเสือก”

แต่คนถูกถามกลับตอบเสียงเย็นกลับมาแทน บ่งบอกว่าเรื่องนี้ให้พวกเขามองอยู่เงียบ ๆ ก็พอ

“เออๆ เอาแต่พอดีนะมึง อย่าเล่นแรง”

วินที่รู้จักนิสัยเพื่อนดี จึงไม่คิดเซ้าซี้ต่อ ไอ้เพื่อนคนนี้ถ้ามันไม่ยอมพูดใครก็ง้างปากมันไม่ได้หรอก

หึ! ปากบอกไม่รู้จัก

แต่ดูสายตาที่เหลือบกลับไปมองกลางสนามเป็นระยะของมันสิ บ่งบอกชัด ๆ ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น

พวกเขาทั้งสามจึงยืนมองไปทางสนาม โดยแบล็คมองด้วยสายตายากจะอ่านออก ส่วนวินและช้างมองอย่างเอาใจช่วยรุ่นน้องสาวสวย ซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศคล้ายฝนตั้งเค้ากำลังจะตก

เพียงไม่นานฝนที่ตั้งเค้าก็ลงเม็ด จากเม็ดเล็ก ๆ กลายเป็นเม็ดใหญ่ขึ้น ทำให้เสื้อนักศึกษาสีขาวถูกสายฝนทำให้เปียก จนแนบลู่ไปกับร่างกาย เผยให้เห็นสัดส่วนอวบอึ๋มของเธอ

“เชี้ยยยย อย่างใหญ่”

“แตงโม ฉิบหาย”

ช้างและวินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเห็นว่าเสื้อนักศึกษาผืนบางถูกฝนซัดจนโปร่งชื้น เผยให้เห็นความโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้า ราวกับจงใจให้ทุกสายตาหยุดมองอยู่ตรงนั้น

กลางสนามทิชาซึ่งกำลังนั่งท่องระเบียบการเข้าร่วมกิจกรรมของคณะ เธอพยายามเอากระเป๋าบังสายฝน แต่ก็ไม่มีประโยชน์ หญิงสาวเปียกโชกจนแม้แต่บราลูกไม้สีดำที่ควรหลบซ่อนก็ถูกสายฝนเผยให้ปรากฏ เส้นเอวที่คอดเว้ารับสะโพกโค้งมน ล้วนถูกขับให้โดดเด่นจนคนมองต้องกลืนน้ำลายอย่างห้ามใจไม่อยู่

“พวกมึงปิดตาเดี๋ยวนี่!”

แบล็คกัดฟันจนเห็นสันกรามชัดเจน เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟันบอกเพื่อน ก่อนเจ้าตัวจะเดินดุ่ม ๆ ไปหาร่างบาง เจ้าของเนินอกสะดุดตาคู่นั้น

วินกับช้างรีบถอนสายตา แล้วหันหลังทันที แต่ภาพความใหญ่โตของอกรุ่นน้องยังคงติดตาไม่จาง เลือดความเป็นชายไหลเวียนสูบฉีดไปทั่วร่าง ก่อนทั้งสองจะยกมือกุมเป้าซึ่งกำลังบวมเต่งขึ้น

‘บ้าชิบ! น้องทิชาแม่งน่ากินฉิบหาย!

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเงาสูงใหญ่ใครบางคน ซึ่งกำลังทอดลงบังร่างเปียกโชกของเธอ แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อสบกับใบหน้าถมึงทึงของรุ่นพี่ปีสี่ ผู้ซึ่งเป็นคนสั่งลงโทษตัวเอง

“คะ?” คิ้วสวยขมวดถามด้วยความสงสัย

“รู้ว่าฝนตก ทำไมไม่เข้าร่มหา! กลัวไอ้พวกเหี้ยนั่นไม่เห็นนมหรือไง!!”

เจ้าของใบหน้าถมึงทึงมองต่ำลงมาพร้อมทั้งพูดจาต่อว่าร่างเล็กไม่หยุด

“ก็พี่ไม่สั่งหนูเข้าร่ม”

หญิงสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนส่งสายตายหงุดหงิดให้อย่างไม่ยอมเหมือนกัน

“อย่าเถียง!” แบล็ดพูดพร้อมถอดเสื้อช็อปของตัวเองให้

“แล้วพี่เดือดร้อนอะไรกับนมหนู”

“แม่ง ไม่ได้เดือดร้อน แต่กูหวง!” แบล็คสบถออกมา อย่างทำอะไรไม่ได้

ทิชาซึ่งนั่งงงกับคำตอบของคนตรงหน้า ก่อนยกมือขึ้นรับเสื้อ ที่ถูกโยนมาอย่างไม่ทันตั้งตัว หากเธอไม่มือไว เสื้อหนาตัวนี้คงโดนหน้าเธอไปแล้ว

“แล้วพี่จะโมโหทำไม?!”

หญิงสาวหยิบเสื้อในมือขึ้นสวมพร้อมกระแทกเสียงกลับอย่างหงุดหงิด

หึ! ก็ไม่ได้อยากจะใส่หรอกนะ

แต่พอก้มมองตัวเองก็เห็นว่า เสื้อมันบางจนแทบเหมือนใส่เพียงเสื้อในตัวเดียวเท่านั้น!

“ฉันไม่ได้โมโห!!”

แบล็คสะบัดหน้าหนีพร้อมกับกลืนน้ำลาย ภาพความอวบอั๋นของเนื้อนมไข่ ทำให้จินตนาการถึงยามได้ตระกองฟัด บีบเค้น ความนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย

“ก็เนี่ย! พี่โมโห!!”

ทิชายืนขึ้น เธอเถียงต่อ ก็เห็นอยู่ว่าเขาโมโห

“ก็บอกไม่ได้โมโหไง ทำไมแรดขึ้นวะ!!!”

เท้าใหญ่เหวี่ยงเตะหญ้าระบายอารมณ์ ก่อนกระชากข้อมือบางให้เดินเข้าร่ม

“โอ๊ย! เจ็บนะ!”

คนถูกลากพยายามขืนตัว แต่กลับถูกแรงของคนตัวโตกระชากจนตัวปลิว แบล็คลากรุ่นน้องสาวมาจนถึงห้องนักกีฬาหลังโรงยิม เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว ห้องน้ำนี้จึงไม่มีใครใช้งาน

พลั่ก!

“โอ๊ย! พี่เป็นเหี้ยไรเนี่ย!!”

ร่างบางหลุดคำหยาบออกไปอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อตกใจถูกโยนเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่ง หันมาพร้อมตวัดสายตาเอาเรื่อง ตั้งแต่หาเรื่องก่อนหน้า จนลากเข้ามาในห้องน้ำตอนนี้ เธอยังไม่รู้เลยว่าไอ้บ้านี่ต้องการอะไร!

“เธอนั่นแหละ! เป็นเหี้ยอะไร!! ถึงได้นั่งให้คนอื่นมองนมอยู่ได้!!!”

“ไม่…เสือ ก อ้ะ ขอโทษค่ะ พอดีหนูจะบอกว่าเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น อย่าห่วงเลย”