Masukเขาคือ โปรด ปรีชาวิชญ์ โกศลวิวัฒน์สกุล นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 4 หนุ่มหล่อผู้เป็นเจ้าของบาร์โฮสต์ The Bliss P Club ลูกชายนักการเมืองชื่อดัง แม่เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจห้างสรรพสินค้า ซึ่งมีมากถึง 20 สาขาทั่วประเทศ
ก่อนหน้านี้โปรดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องทำงานบนชั้นสาม มือหนาถือแก้วเหล้า ทอดสายตามองลงมายังชั้นล่างเพื่อสำรวจความเรียบร้อยอย่างเช่นทุกวัน ทว่ากลับสะดุดตากับแขกโต๊ะเจ็ด ที่นั่งอยู่ด้วยกันสี่คน และเธอคนนั้น คือคนที่ทำให้เขาเผลอมองได้เป็นเวลานานราวกับถูกมนต์สะกด
เธอดูผิดปกติเมื่อเทียบกับนักท่องราตรีคนอื่น ๆ ที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อหนุ่มโฮสต์ปรากฏตัว ทว่าเธอกลับนั่งนิ่ง มีเพียงน้ำเมาที่มอบความสุขในคืนนี้ได้
ใบหน้าสวยของเธอชวนมองเป็นอย่างมาก ทว่าแววตากลับเศร้าชวนให้ค้นหาถึงสาเหตุ และคืนนี้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปหมายเลขหนึ่งได้ขอลาหยุดงานพอดี โปรดจึงสวมรอยลงมารับหน้าที่นี้แทน
“น้องโปรดเป็นตัวท็อปเบอร์หนึ่งของร้าน หน้าตาหล่อเหลา หุ่นดี และเอาใจเก่งแบบนี้ เราจะเริ่มประมูลกันที่สองร้อยดริงค์ มีใครให้มากกว่าสองร้อยดริงค์ไหมครับ”
พิธีกรเริ่มเปิดการประมูล บรรดาหญิงสาวน้อยใหญ่ก็ยกมือแข่งกันเดิมพัน
“สองร้อยห้าสิบดริงค์”
“สองร้อยแปดสิบดริงค์”
“สามร้อยดริงค์”
คราแรกมายูก็ไม่ได้ให้ความสนใจ เธอคิดแค่ออกมาเที่ยวเล่นกับเพื่อนเพียงเท่านั้น ทว่าน้ำเสียงของบุคคลนี้ทำให้รู้สึกคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก
เธอและเพื่อนต่างพากันเหลียวไปยังโต๊ะที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของเวที วินาทีนั้นคิ้วเรียวของมายูขมวดเข้าหากันเป็นปม อกข้างซ้ายของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น หรือหวาดหวั่นกับสิ่งที่เห็น
ทว่าคนที่กำลังประมูลหนุ่มหล่อบนเวที คือนางแพศยาที่อ้าขาให้แฟนเก่าของเธอกระแทกคาคอนโดเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
.
สองอาทิตย์ก่อน
“อะ อ๊า… พี่เพทาย ซี้ด… อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”
“ตอดดีเป็นบ้าเลยริษา”
“อ๊ะ อ๊ะ ถึงใจมากกว่า อึก นังแฟนจืดชืดของพี่ไหมคะ อ๊ะ อืม…”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว อ่า... อย่าไปพูดถึงให้เสียอารมณ์เลย”
ปัก ปัก ปัก
เสียงน่าอายดังระงมภายในห้องนอนของคอนโดหรู ขาที่สั่นราวกับคนหมดแรงจะก้าวเดิน พาตัวเองไปยืนอยู่หน้าประตูอย่างเชื่องช้า
ใบหน้าของมายูร้อนผ่าวทนฟังถ้อยคำของคนสารเลวที่พูดกับผู้หญิงคนนั้นไม่ไหวอีกต่อไป ตัดสินใจหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปทันที
“ว้าย นังบ้า เปิดเข้ามาได้ไงฮะ”
เพทายผละตัวออกจากผู้หญิงน่าไม่อายที่เปลือยกายให้แฟนชาวบ้านกระแทกคาเตียง ทำให้จุดเชื่อมต่อของคนทั้งสองหลุดออกจากกัน ริษารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ส่งเสียงโวยวายอย่างไม่ชอบใจที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะ
“มะ มาที่นี่ได้ยังไงครับ” เพทายเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกัก อีกทั้งไม่กล้าสบสายตาราวกับกลัวความผิดที่ตัวเองก่อ
หัวใจของมายูเจ็บปวดราวกับถูกมีดแหลมปักลงกลางใจ เหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่ซื่อสัตย์ต่อความรักเสมอมา ภาพที่เห็นมันย้ำชัดว่าไม่ควรเสียเวลาฟังคำอธิบาย เพราะทุกสิ่งที่เพทายจะพูดต่อจากนี้ก็คงไม่มีความน่าเชื่อถืออีกต่อไป
มายูสูดหายใจพยายามข่มกลั้นหยดน้ำตา เธอจะไม่ร้องไห้ให้กับคนต่ำทรามเด็ดขาด รวบรวมสติเอ่ยออกไปเสียงเรียบ
“หึ ทำไมจะมาไม่ได้ หรือว่าลืมไปแล้วว่าห้องนี้ใครเป็นคนจ่ายเงินซื้อมา”
“เอ่อ พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น มายูจะมาทำไมไม่บอกพี่ก่อน”
“ถ้าบอกก่อน ฉันก็อดเห็นคนสันดานต่ำกำลังสมสู่กันน่ะสิ”
มายูกระตุกยิ้มราวกับคนไม่ถือสาเอาความ ทั้งที่เธอไม่เคยระแคะระคายเรื่องนอกใจมาก่อน และที่มาครั้งนี้ก็ตั้งใจซื้ออาหารมื้อเย็นมานั่งกินด้วยกันก็เท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอภาพบาดตาบาดใจอย่างนี้
เธอปรบมือเสียงดัง จ้องทั้งสองคนที่อยู่บนเตียงสลับกัน ก่อนจะเอ่ยกับริสา เพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันมาถึงสองปีกว่า
“ยินดีด้วยนะ ที่เธอได้ตัวเหี้ยไปครอบครอง”
“นี่แฟนพี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ” ริษาหันไปเอ่ยกับแฟนคนอื่น ก่อนจะขมวดคิ้วหันใบหน้ามาจ้องหน้ามายู
“ก็เพราะทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ไง พี่เพทายถึงได้เบื่อเธอ”
“อ่อ งั้นเหรอ คงจะมีแต่พวกเดียวกันสินะ ถึงได้รู้ใจกันขนาดนี้ อีเหี้ย”
“กรี๊ด… อีมายู”
มายูเดินเข้าไปใกล้เตียงทางฝั่งที่ริษานั่งอยู่ มือทั้งสองข้างจับผ้าห่มออกแรงฉุดกระชาก จนในที่สุดมันก็หลุดจนเห็นคนหน้าด้านนั่งเปลือยกาย เหมือนก่อนหน้าที่กำลังมีความสุขอยู่กับแฟนของเธอ
เพียะ
ริษาถูกตบเข้าที่ใบหน้าข้างซ้ายเต็มแรงจนหน้าหัน มายูก้าวขึ้นไปยืนบนเตียง ยกเท้าถีบแฟนสารเลวจนหงายหลังลงไปกองอยู่บนพื้น หันมากระชากผมของเพื่อนร่วมสาขา ฟาดฝ่ามือตบใบหน้าอีกหลายทีเพื่อให้สาสมกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังได้รับ
“กรี๊ด อีมายู มึงกล้าตบกูเหรอ”
แม้อีกฝ่ายจะแผดเสียงร้อง พยายามสู้กลับแต่ก็ไม่เป็นผล ฝ่ามือของมายูตบเข้าที่ใบหน้าของคนไร้ยางอายอย่างต่อเนื่อง
เพียะ
“ทำไมกูจะไม่กล้า”
เพียะ เพียะ
“โอ๊ย อีบ้า กูเจ็บนะ”
เพทายที่อยู่ในสภาพเปลือยล่อนจ้อน นั่งหลบอยู่ข้างเตียง โผล่เพียงใบหน้าขึ้นมาเอ่ย
“มายู พอเถอะ อย่ามีเรื่องกันเลย”
“หุบปาก”
มายูโพล่งขึ้นเสียงแข็งกร้าว หันไปชักสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์แค้นเคืองใส่เพทาย ผู้ชายที่เธอรักและเคยทุ่มเทให้ทุกอย่าง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ไอวี่ก็ส่งข้อความมาอีก ราวกับตั้งตารอคอยว่าเมื่อไหร่จะติดต่อมายูได้ไอวี่คนสวย: อีดอก อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ กะเทยอยากรู้ค่าาามายูใช้ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอสี่เหลี่ยมของโทรศัพท์เครื่องหรู เมื่อแป้นพิมพ์ปรากฏขึ้น จึงพิมพ์ข้อความตอบกลับMAYU: อยากรู้เรื่อง?ไอวี่คนสวย: @Snow @Cherreen มามุงเร็ว เพื่อนของพวกมึงยังมีชีวิตอยู่ไอวี่คนสวย: ก็เรื่องมึงกับโฮสต์ตัวท็อปยังไงล่ะSnow: รอแถลงCherreen: เล่ามาไอวี่คนสวย: ถามจริง อึ๊บกันรึยังมายูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จะให้ยอมรับออกไปตรง ๆ ก็ยังไงอยู่ ขนาดแฟนเก่าคบมาเป็นปี ยังไม่เคยนอนร่วมเตียงเลยสักครั้ง แล้วนี่เขาเป็นใคร เป็นแค่คนที่ทำงานในบาร์โฮสต์ แต่เธอดันพลาดไปมีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนด้วยเมื่อคืนหญิงสาวถอนหายใจด้วยความผิดหวังในตัวเอง ที่ปล่อยตัวให้หนุ่มแปลกหน้ามาพรากความบริสุทธิ์ของเธอไป และคิดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้MAYU: บ้าป่าว กูไม่ใช่มึงนะอีไอวี่Snow: เมื่อคืนไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอMAYU: อืมCherreen: แล้วท
“อ้าขากว้าง ๆ แล้วอย่าเกร็ง ผมรับรองว่าถ้าผ่านเข้าไปได้ คุณจะลืมความเจ็บปวดทั้งหมด แล้วมีความสุขไปด้วยกัน”น้ำเสียงทุ้มพลันทำให้เธออ่อนระทวยราวกับต้องมนต์สะกด มายูอ้าขาทั้งสองข้างออกกว้าง มือเล็กกำผ้าปูที่นอนจนเกิดรอยยับยู่ยี่ ขบเม้มริมฝีปากอย่างลืมตัว และไม่นานลำกายใหญ่ก็แทรกเข้าไปในช่องคับแคบจนสุดลำโปรดโน้มตัวไปด้านหน้า มือทั้งสองข้างวางบนที่นอนดันแขนขึ้น เริ่มขยับท่อนเอ็นเข้าออกอย่างเชื่องช้า รอให้น้ำสีใสชโลมถุงป้องกันจนเคลื่อนตัวได้คล่อง เขาก็ออกแรงเร่งจังหวะถี่รัว“อึก” มายูกัดกรามแน่น พยายามข่มกลั้นไม่ให้เปล่งเสียงน่าอายออกมา แม้ว่าจะหักห้ามใจไม่ไหวแล้วก็ตามเธอกำลังสัมผัสกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน แม้แต่แฟนคนแรกก็ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ด้วยกัน เพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลาแต่ตอนนี้เธอกำลังรับบทผู้หญิงใจง่าย และกำลังมีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนไปกับคนแปลกหน้า“อ่า… บอกชื่อผมหน่อยได้ไหมครับ” เขาถามเสียงพร่า“ไม่จำเป็นต้องรู้ อึก อ๊ะ”มือเล็กรีบยกขึ้นปิดปากเมื่อเผลอหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มายูรู้สึกเขินอาย
โปรดส่งสายตายากจะคาดเดาสบตาหญิงสาว เธอเหมือนตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง อกข้างซ้ายก็พลันเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่วินาทีนั้นในหัวของมายูก็ปรากฏความคิด จะผิดมากไหมถ้าเธออยากปล่อยตัวปล่อยใจ ทำอะไรที่มันเกินเลยกับคนแปลกหน้า แถมอีกฝ่ายยังหล่อเหลาจนทำใจเธอสั่นไหวอย่างน่าประหลาดใจวินาทีที่เธอเริ่มรู้สึกตัว มือหนาก็ทาบอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำเนื่องจากฤทธิ์ของน้ำเมา นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยริมฝีปากสวยอวบอิ่มอย่างเบามือ มายูลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ช้อนดวงตามองใบหน้าหล่อที่เลื่อนเข้ามาใกล้และไม่คิดเลยว่าเธอจะนั่งนิ่งให้คนแปลกหน้าเลื่อนริมฝีปากหยักเข้ามาประกบกับริมฝีปากของตัวเองโดยไม่คิดจะผลักเขาออก และด้วยความเมาเธอจึงไม่อาจต่อต้านความรู้สึกสับสน ที่มาพร้อมกับการกระทำของคนที่อยู่ตรงหน้าได้ริมฝีปากหยักบดเบียดริมฝีปากของมายูอย่างอ่อนโยน พลันทำให้อกข้างซ้ายเต้นรัว เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบแสนหวานโปรดแทรกลิ้นอุ่นเข้าไปในโพลงปากของสาวสวยที่เผยอเปิดรับอย่างลืมตัว ตวัดปลายลิ้นกวาดต้อนน้ำหวานกลืนลงคอ หยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ดูไม่ประสามือหนารั้งท้ายทอยคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ บดจูบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อนเมื่ออีกฝ่ายเริ
ปัจจุบัน“ห้าร้อยดริงค์”ในขณะที่สาว ๆ โต๊ะอื่นแข่งประมูลหนุ่มโฮสต์ที่ชื่อโปรดอย่างไม่มีใครยอมใคร มายูก็ยกมือขึ้นประมูลด้วยจำนวนดริงค์ที่ห่างจากคนก่อนหน้ามากพอสมควร พลันทำให้ถูกแสงไฟสาดส่อง ผู้คนในร้านต่างหันมาจับจ้องสาวสวยกระเป๋าหนักอย่างพร้อมเพรียง“ผีอะไรเข้าสิงมึงเนี่ย”เชอรีนเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เพิ่งมาเที่ยวสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก จะกล้าเปย์หนุ่มหล่อบนเวที ทั้งที่ผ่านมามายูไม่เคยสนใจชายใดเลย นอกจากแฟนหนุ่มที่เพิ่งเลิกลากันไป“ก็ผีอยากเอาชนะยังไงล่ะ”สโนว์สังเกตว่าริษากำลังปั่นให้มายูประมูลสูงขึ้น แต่ทว่าเงินเพียงเท่านี้ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งของเพื่อนร่วงหรอก“มันต้องอย่างนี้สิ มึงอย่าไปยอมอีริษยานั่น” ไอวี่แสดงออกว่าเห็นด้วยเป็นอย่างมากงานนี้มายูก็ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับนังแพศยานั่นเช่นเดียวกัน อยากได้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปคนนี้มากนักหรือ อย่างนั้นเธอก็จะประมูลตัดหน้า แย่งเขามาเป็นของเธอให้ได้“มีใครจะประมูลมากกว่านี้อีกไหมครับ ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่หนึ่ง ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่…”“เจ็ดร้อยดริงค์”ริษาประมูลเพิ่มอีก ทว่างบในกระเป๋ามีจำกัดจึงทำได้แค่หยุดเพียงเท่านั้น แม้จะร
เขาอยากอยู่ห้องพักหรู ๆ เพื่อความสะดวกสบาย เธอก็เป็นคนจ่ายเงินซื้อคอนโดห้องนี้ให้ รถของตัวเองก็มอบให้อีกฝ่ายเอาไว้ใช้งาน ส่วนเธอต้องอาศัยรถของเพื่อนไปเรียน บางวันก็เรียกรถทางแอปพลิเคชัน อาทิตย์หนึ่งเขาจะมารับมาส่งแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรแต่ดูสิ่งที่เขาตอบแทนเธอสิ มันไม่ใช่ความรัก แต่คือการนอกกายนอกใจเพทายรู้ดีว่ามายูเป็นลูกสาวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปแยกพวกเธอไม่ให้ตบตีกัน ขณะที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจก็รีบคว้ากางเกงขึ้นมาสวมใส่ปกปิดลำท่อนที่ยังไม่ได้ระบายน้ำ ก็ดันมาถูกจับได้คาหนังคาเขาเสียก่อนมายูลงโทษผู้หญิงหน้าด้านจนเจ็บฝ่ามือ จึงยอมปล่อยแล้วก้าวลงจากเตียง“ฮึก พี่เพทาย นังบ้านี่มันทำริษาเจ็บไปหมดเลยค่ะ”ริษาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ยกมือขึ้นทาบแก้มที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ มุมปากมีเลือดซึมออกมา ส่งเสียงอ้อนแฟนคนอื่นทันที ราวกับว่าบทลงโทษที่ได้รับเมื่อครู่ ไม่สามารถปลุกสมองในส่วนคิดวิเคราะห์ในเรื่องชั่วดีให้ทำงานขึ้นมาได้เลยสักนิด“รีบเข้าไปดูชู้รักของพี่สิ”“ดูแลตัวเองไปก่อน” เพทายเอ่ยกับริษา ก่อนจะรีบเดินตามหลังแฟนของตนออกไปนอกห้
เขาคือ โปรด ปรีชาวิชญ์ โกศลวิวัฒน์สกุล นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 4 หนุ่มหล่อผู้เป็นเจ้าของบาร์โฮสต์ The Bliss P Club ลูกชายนักการเมืองชื่อดัง แม่เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจห้างสรรพสินค้า ซึ่งมีมากถึง 20 สาขาทั่วประเทศก่อนหน้านี้โปรดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องทำงานบนชั้นสาม มือหนาถือแก้วเหล้า ทอดสายตามองลงมายังชั้นล่างเพื่อสำรวจความเรียบร้อยอย่างเช่นทุกวัน ทว่ากลับสะดุดตากับแขกโต๊ะเจ็ด ที่นั่งอยู่ด้วยกันสี่คน และเธอคนนั้น คือคนที่ทำให้เขาเผลอมองได้เป็นเวลานานราวกับถูกมนต์สะกดเธอดูผิดปกติเมื่อเทียบกับนักท่องราตรีคนอื่น ๆ ที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อหนุ่มโฮสต์ปรากฏตัว ทว่าเธอกลับนั่งนิ่ง มีเพียงน้ำเมาที่มอบความสุขในคืนนี้ได้ใบหน้าสวยของเธอชวนมองเป็นอย่างมาก ทว่าแววตากลับเศร้าชวนให้ค้นหาถึงสาเหตุ และคืนนี้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปหมายเลขหนึ่งได้ขอลาหยุดงานพอดี โปรดจึงสวมรอยลงมารับหน้าที่นี้แทน“น้องโปรดเป็นตัวท็อปเบอร์หนึ่งของร้าน หน้าตาหล่อเหลา หุ่นดี และเอาใจเก่งแบบนี้ เราจะเริ่มประมูลกันที่สองร้อยดริงค์ มีใครให้มากกว่าสองร้อยดริงค์ไหมครับ”พิธีกรเริ่มเปิดการประมูล บรรดาหญิงส







