Love at first sight รักครั้งแรก

วันศุกร์ที่ 14 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

คุณเคยมีรักครั้งแรกไหม?

รักครั้งแรกของคุณเป็นยังไงกันบ้าง

สำหรับฉัน มันคล้าย ๆ ตอนที่มองเห็นสายรุ้งเจ็ดสีทอดโค้งบนท้องฟ้าหลังฝนหยุดตก ทั้งตื่นเต้น สวยงาม และสุขใจ

ในยามที่เราตกอยู่ในห้วงของความรัก ราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู มองไปทางไหนก็พบเจอแต่ความสดใส รอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในหัวใจบรรเลงไปด้วยเพลงรัก

ฉันยังจำจังหวะการเต้นระรัวของหัวใจได้ดี ยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ หัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวแรงเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

เชื่อไหมว่าสิ่งเหล่านั้นมันคือเสน่ห์ของ “รักครั้งแรก” แล้วเรื่องของคุณเป็นยังไงกันบ้าง? สุดท้ายแล้วคุณสมหวังกับรักครั้งแรกหรือเปล่า?

ถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันอยากจะแก้ไขอะไรไหม คำตอบของฉันคือ “ไม่”

ถ้าเลือกได้ ฉันอยากย้อนกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้งมากกว่า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ฉันนั่งเล่าเรื่องนี้อย่างคนที่อยู่ในอาการเหมือนตกหลุมรักอีกครั้ง

พอมีเวลาเล็กน้อยที่จะถ่ายทอดเรื่องราวที่แสนประทับใจ ก่อนที่จะถึงเวลาสำคัญในช่วงเช้าของวันนี้และฉันคิดว่าฉันสามารถเล่าเรื่องราวได้อย่างเพลินเลยทีเดียว

ถ้าคุณมีเวลามากพอที่จะฟัง...

ขณะนี้ เป็นเวลา แปดนาฬิกากับอีกสามสิบนาที…

          ฉันในชุดเดรสยาวสีชมพูโอรสเปิดไหล่ ประคองกุหลาบช่อโตสีเดียวกันกับชุดอย่างระมัดระวัง เดินออกจากร้านดอกไม้ที่ตั้งอยู่ติดรั้วโรงเรียนสมัยมัธยม

          ภาพตรงหน้าคล้ายกับเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนอย่างน่าประหลาด ดอกกุหลาบสีเดิม จากร้านเดิม และแน่นอนว่าผู้รับคือคนเดิม…

สิบห้านาทีก่อนหน้านั้น

          “หาอะไรอยู่หรือจ๊ะแม่หนู ถามได้เลยนะ” เสียงที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงของหญิงวัยห้าสิบต้น ๆ รูปร่างท้วม เจ้าของร้านดอกไม้ที่ชื่อว่า

‘รักแรก’ 

          ฉันหมุนตัวกลับไปยิ้มทักทาย “อยากได้ดอกไม้สักช่อค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเอาแบบไหนดี”

          “อ๋อ ชอบดอกอะไรเป็นพิเศษไหม”

          “มีดอกกุหลาบไหมคะ”

          “มีสิ มีเกือบทุกสีเลยนะ”

          “ขอดูได้ไหมคะ”

          “ได้จ้ะ เลือกเองได้เลย หรือจะดูแบบของทางร้านก็ได้ ทางนี้” เสียงหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นเบา ๆ

          “เอาฟาบิโอลา ขนาดกลาง โทนขาว-ชมพู ช่อหนึ่งค่ะ”

          “สำหรับคนพิเศษใช่ไหม?”

          ร่างท้วมเดินเข้ามาใกล้ และจ้องเข้ามาในดวงตาฉัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำถามนี้คงทำให้ฉันหน้าแดงจนพูดไม่ออก

          ฉันยิ้มมุมปาก คำถามนี้เคยถูกถามมาแล้วครั้งหนึ่ง…เมื่อ‘สิบสองปี’ ก่อน ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินมันอีก

          ครู่หนึ่ง ฉันเผลอสงสัยขึ้นมาว่า คุณป้าจะจำลูกค้าได้ทุกคนหรือเปล่า?

          ฉันเพียงยิ้มบาง ๆ แทนคำตอบ

          “งั้นรอสักแป๊ปนะจ๊ะ” ร่างนั้นเดินกุลีกุจอหายเข้าไปหลังร้าน

          ระหว่างรอ ฉันกวาดสายตาสำรวจบรรยากาศรอบ ๆ ตอนนี้มันแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง

          จากร้านดอกไม้เล็ก ๆ ในอาคารไม้เก่าโทรม กลายเป็นร้านขนาดใหญ่ภายใต้อาคารพาณิชย์สามชั้นรูปทรงทันสมัย พื้นที่ละแวกใกล้เคียงก็เปลี่ยนไปมาก ร้านอาหารตามสั่งราคานักเรียนจับต้องได้ ถูกแทนที่ด้วยสำนักงานบริษัทขนส่งและร้านสะดวกซื้อเจ้าดัง

          แม้ว่าเวลาจะผ่านไปกว่าสิบปีแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างอย่างเปลี่ยนแปลงไปจนแทบจำไม่ได้ แต่เมื่อมายืนตรงนี้อีกครั้ง ฉันกลับรู้สึกเหมือนมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เอง

          “นี่จ้ะ”

          ฉันรับดอกไม้จากคุณป้า จ่ายเงิน และก้มมองมันด้วยความพึงใจ

          สวยจังแฮะ...

          ก่อนเดินออกจากร้าน ฉันไม่ลืมหันกลับไปหาเจ้าของร้านอีกครั้ง แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกไป…

          “ไม่ใช่คนพิเศษค่ะ แค่คนรู้จัก”

          คุณป้าส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับมา ไม่รู้เหมือนกันว่าประโยคหลังนั้น ฉันกำลังบอกใครกันแน่

          อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น ฉันต้องใช้ความกล้าไม่น้อยในการตัดสินใจมางานนี้ คิดทบทวนกับตัวเองอยู่เป็นร้อยครั้งว่าจะมาดีไหม

          หลังจากได้รับการ์ดเชิญสีชมพูจากว่าที่เจ้าบ่าวเมื่อเดือนก่อน ที่บังเอิญพบกันที่โรงพยาบาล ฉันเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัด ทำงานอยู่ที่นี่มานานกว่าเจ็ดปี ร้อยวันพันปีแทบไม่เคยมีเหตุผลให้เดินเฉียดเข้าแผนกฝากครรภ์เลย

          จนกระทั่งวันนั้น…

          ว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวควงคู่กันมาตรวจครรภ์ ฟังดูแล้วเป็นเรื่องที่น่ายินดี ซึ่งฉันควรแสดงความยินดีอย่างจริงใจ…ใช่ไหม?

          ในฐานะแพทย์ ฉันยิ้มให้คนไข้ทุกคนได้อย่างเป็นมืออาชีพ

แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง รอยยิ้มนั้นกลับยากลำบาก

          “ไปให้ได้นะ” ประโยคทิ้งท้าย ของว่าที่เจ้าบ่าวยังดังก้องอยู่ในหู

          สุดท้ายฉันก็ลงทุนตัดชุดเดรสราคาเกือบเท่าค่าโอทีทั้งเดือน ซื้อรองเท้าและกระเป๋าแบรนด์ใหม่ยกชุดให้เข้ากับธีมงาน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องปฏิเสธ…จริงไหม?

          “ครืด….ครืด”

          สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดราคากว่าครึ่งแสน ของขวัญวันเกิดที่ฉันเพิ่งให้ตัวเองเมื่อเดือนก่อนดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อที่คุ้นเคย ฉันวางช่อดอกไม้ไว้เบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง ก่อนเอื้อมมือกดรับสาย

          “ถึงแล้ว กำลังหาที่จอด ได้สิ โอเค ๆ เจอกัน” สายจาก ‘วนิดา’ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมบอกว่าเธอมาถึงแล้ว

          ฉันหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาตามป้ายบอกทางลานจอดรถ กวาดตามองไปรอบ ๆ สนามฟุตบอลที่ถูกดัดแปลงมาเป็นลานจอดรถชั่วคราวในวันนี้

          หญ้าบนพื้นมีสีเขียวปนเหลืองเป็นหย่อม ๆ น่าจะเป็นเพราะกำลังจะเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเป็นทางการ สีของมันเลยไม่สดใสเหมือนตอนฤดูฝน

          หลังจากเครื่องยนต์ดับสนิท ฉันส่องกระจกตรวจสอบความเรียบร้อยของใบหน้าเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่า

          ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเอี้ยวตัวลงจากรถ และไม่ลืมที่จะหอบดอกไม้ช่อโตเดินมุ่งหน้าไปยังหอประชุมขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามฟุตบอลอย่างชำนาญเส้นทาง

          ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ฉันย่ำเท้าไปตามพื้นของสนามหญ้า กลิ่นหญ้าแห้ง ๆ ลอยแตะจมูก ชวนให้คิดถึงบรรยากาศของการเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้า

          เก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เคยนั่งเป็นประจำ เต็มไปด้วยใบชงโคที่ยังคงร่วงหล่นลงมาตลอดทั้งวันเช่นเคย ภาพเด็กนักเรียนหญิงสามคนกำลังนั่งหยอกล้อกันในความทรงจำปรากฏขึ้น ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ต่างกันตรงที่ว่าวันนี้ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียนมัธยมคนนั้นที่นั่งอยู่ใต้ต้นชงโคในอีกต่อไป และ ‘เขา’ ก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มสุดฮอตที่ชอบโดดเรียนมาเตะฟุตบอลอยู่กลางสนามอีกแล้ว

          เก้านาฬิกา ฉันเดินผ่านซุ้มประตูงานมงคลสมรสด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ราวกับเป็นเจ้าสาวเสียเอง

          14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ วันที่ใครหลายคนนิยามว่าเป็นวันแห่งความรัก และในวันเดียวกันนี้…คือจุดเริ่มต้นของ “รักครั้งแรก” ของฉันเช่นกัน