บทที่ 2

บทที่ 2

          “นิดจะอาบน้ำก่อนปะ”

          อคิราห์ตั้งคำถามกับคนที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ภายในห้องที่มานอนค้างนับครั้งไม่ถ้วน แล้วแอบนึกขำยัยคนเก่งที่กำลังทำตัวไม่ถูก

          “อี้ก่อนก็ได้” หญิงสาวผายมือบอกกำกับด้วย เธอขอเวลาสักหน่อย เพราะการมาห้องอคิราห์ในครั้งนี้ไม่ได้มาด้วยความรู้สึกเหมือนเดิม ไม่ได้มีปาร์ตี้กับพวกเพื่อนๆ อย่างเคย มีแต่เธอกับเขาที่อาจหาญจะทำเรื่องที่ไม่เคยทำ  

          “เค”    

          อคิราห์ตอบรับแล้วเดินไวๆ เข้าไปในห้องนอนใหญ่ ปกติแล้ววนิดาและธนัชชาเวลามาค้างที่นี่มักจะนอนในห้องนอนเล็ก แต่คนที่มาบ่อยสุดคือคนที่กำลังหมุนตัวไปมาไม่รู้จะขยับไปไหนดี จังหวะที่เดินกลับออกมาจะตรงไปยังห้องน้ำก็กระตุกยิ้มใส่คนที่ดูตื่นๆ

          วนิดาไม่ได้เก็บอาการ เมื่อเธอกำลังตื่นเต้นแบบสุดขีด หัวใจสั่นระริกรุนแรง ไม่นานหูก็ได้ยินเสียงน้ำหล่นกระทบพื้นแว่วมา จึงคิดว่าตนเองก็ควรไปเตรียมตัวบ้าง สองเท้าเดินไปยังห้องนอนเล็ก เพราะมีชุดนอนของเธอแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า แล้วกลับออกมานั่งรอที่โซฟา มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ออกบนฝ่ามือจนชุ่ม

          ราวๆ ครึ่งชั่วโมงต่อมาเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าอคิราห์อาบน้ำเสร็จแล้ว ก่อนเจ้าตัวจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าให้เธอทำเสียงเล็กแหลมใส่

          “อี้”

          “ไรยะ” คนที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดหูอยู่นั้นมองตรงไปยังคนเรียก    

          “ทำไมไม่ใส่เสื้อ”          

          แม้เธอจะเคยเห็นอคิราห์ถอดเสื้อมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ใช่ว่าเขาจะเดินมาล่อเป้าขนาดนี้          

          วนิดาอดมองหุ่นของคนที่มีแค่ผ้าขนหนูพันเอวไม่ได้ ถึงแม้อคิราห์จะไม่ได้ถึงขั้นมีซิกซ์แพ็กที่ชัดเจน แต่ก็ถือว่ารูปร่างดี เพราะเขามักใส่ใจเรื่องอาหารการกิน หมั่นดูแลตัวเองอยู่เสมอ ส่งผลให้มีผิวพรรณดี ใบหน้าเกลี้ยงเกลาสมกับที่เป็นเจ้าของบริษัทเครื่องสำอาง

          “เดี๋ยวก็ต้องถอดไหมนิด อย่ามาทำเป็นอาย อยากลองเองนะ” อคิราห์ดึงหน้าใส่ แค่นี้จะมาเอียงอายอะไรกัน หากได้เห็นมากกว่านี้ไม่เป็นลมเลยหรืออย่างไร       

          “นิดไปอาบน้ำก่อนนะ” วนิดาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอีกเลยเดินเลี่ยงไปอาบน้ำ

          ส่วนเจ้าของห้องหลังจากวุ่นวายอยู่กับการเช็ดเนื้อเช็ดตัวอยู่ชั่วครู่ก็เดินหายไปทางห้องครัว ก่อนเดินวนกลับเข้าห้องนอนไปทิ้งตัวลงนั่งรออยู่บนเตียง

          เวลาผ่านไปนานพอตัวกว่าวนิดาจะก้าวเท้าตามเข้ามาในห้องนอน หนนี้อคิราห์ต้องเป็นฝ่ายส่งเสียงถาม

          “นิด”

          “อะไร”

           “แล้วทำไมไม่ใส่ชุดนอน”

          “ก็อี้จะได้ไม่ต้องถอดไง” วนิดาก้มลงมองตัวเองที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบอกด้วยท่าทีเขินอายไม่น้อย

          “มานี่มา”        

          ฝ่ามือใหญ่ตบมือลงบนเตียง ส่งสัญญาณให้เพื่อนสนิทเดินมานั่งข้างๆ กัน ก่อนจะยื่นเบียร์หนึ่งกระป๋องไปให้ ทั้งที่อยากจะหยิกเนื้อคนที่คิดเอาคืนกันให้ลายมากกว่า

          “เบียร์ไหม” เขานั่งดื่มรอไปหลายกระป๋องแล้ว ส่งผลให้เวลานี้ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงก่ำขึ้นชัดเจน

          “ก็ดี” วนิดาไม่ปฏิเสธ รีบคว้าเบียร์ไปกระดกใส่ปากอย่างเร็วไว เพราะกำลังตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

          “ดื่มให้มันระวังๆ เดี๋ยวก็สำลัก” ไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงไอของวนิดาเสียแล้ว “เราเตือนแล้วไง”

          อคิราห์บ่น แต่ก็ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังขาวพร้อมขยับตัวเข้าไปใกล้ เวลาตื่นเต้นวนิดานั้นมักจะล่กเสมอ เขาชินแล้ว

          วนิดาพวงแก้มแดงขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับอคิราห์ที่ห่วงใยเธอเก่งเป็นที่หนึ่ง แล้วความรู้สึกผิดก็วิ่งพล่านไปทั่วใจ

          “เรา...ฝืนใจอี้ใช่ไหม” ดวงตาคู่เล็กดูเศร้าลง เธอกำลังทำผิดอยู่หรือเปล่า ความละอายใจพุ่งเป็นริ้วๆ ออกมา

          “มาถึงขั้นนี้แล้วยัยหนูนิด”

          คนที่อยู่ในอารมณ์เมานิดๆ ยกมือขึ้นมาจับแก้มนุ่ม นึกจะมาถอยอะไรตอนที่อยู่ด้วยกันบนเตียงในสภาพที่ใกล้จะเปล่าเปลือย

          “อย่าขบปากแบบนั้น เดี๋ยวปากก็ช้ำหมด” อคิราห์เอ่ยห้าม มือใหญ่ยกขึ้นไปจับกลีบปากเล็กที่ขบกัดอย่างกังวลแล้วคลึงเบาๆ ไปมา

          วนิดาพยายามจะไม่กัดปาก แต่มันก็อดไม่ได้ เพราะทั้งรู้สึกละอายและตื่นเต้นไปหมด

          “ปากหนูนิดนิ่มมาก”