บทที่ 2 (02)

“ปากหนูนิดนิ่มมาก”

          เขาไม่คิดเลยว่าปากของวนิดาจะนุ่มนิ่มขนาดนี้ แม้ตอนนี้จะดูซีดไปสักหน่อย แต่สัมผัสของมันนั้นราวกับมาร์ชเมลโลว์ จึงเผลอใช้มือลูบไล้ไปมา

          วนิดาทำหน้าไม่ถูกยามถูกชม แต่ไม่นานกลับต้องตวัดตาค้อน

          “เสร็จจากนี้บอกเราด้วยนะว่าหนูนิดใช้อะไร”

          “อี้...” เธอร้องเสียงหลงกับคนที่นึกอยากรู้เคล็ดลับความสวยความงาม แทนที่จะตื่นเต้นกับการจะได้ลองจูบกันเป็นครั้งแรก

          “เวลาหนูนิดจูบเราจะได้ไม่เจ็บปากไง หนูนิดลองจับปากเราดูสิ” หากเทียบกัน อคิราห์รู้สึกว่าปากของตัวเองสากกว่ามากจนไม่น่าจูบ ไม่อยากให้วนิดาต้องรู้สึกไม่ดี

          วนิดามองไปยังริมฝีปากหนาที่สีแดงนิดๆ แม้จะเคยใกล้ชิดกันมากแค่ไหน เธอก็ยังไม่เคยยื่นมือไปสัมผัสเลย แล้วลองยื่นมือไปจับดู

          “สากไหม” อคิราห์กังวลใจ เวลาต้องจูบกับวนิดา เขาจะทำเจ้าตัวรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า

          “ไม่นะ”

          วนิดาว่าปากของอคิราห์ก็นุ่มไม่แพ้กัน

          “ไม่รู้ละ พรุ่งนี้หนูนิดต้องบอกเคล็ดลับกับเรา แล้วจะดื่มอีกไหม หรือว่าจะเริ่มกันเลย...”

          “ขอหมดป๋องก่อน”       

          วนิดาหยิบเบียร์ที่อยู่ในมือขึ้นมาค่อยๆ ดื่ม อยากให้มันช่วยลดความตื่นเต้นที่ทำให้รู้สึกมวนท้อง โดยมีสายตาคู่คมคอยบอกกำกับว่าอย่ารีบร้อน จังหวะหนึ่งอคิราห์ก็หันไปคว้าเบียร์กระป๋องสุดท้ายมากระดกใส่ปาก

          ไม่นานเบียร์สองกระป๋องก็ถูกโยนทิ้งลงข้างเตียง วินาทีถัดมาดวงตาสองคู่ก็จดจ้องมองกัน ต่างเข้าใจว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น หัวใจทั้งดวงเล็กและดวงใหญ่เต้นโครมครามไม่หยุด

          อคิราห์ไล่สายตามองวนิดาตั้งแต่ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำแฉะด้วยน้ำใสๆ เพราะเจอกับปัญหาทางครอบครัวมานับครั้งไม่ถ้วน มองขนตาเรียงเส้นสวย แก้มที่ป่องนิดๆ และมองต่ำลงมายังหัวไหล่มนสวย ก่อนจะมาหยุดยังหน้าอกซึ่งมีผ้าขนหนูสีขาวพันอยู่ หากถามว่าเคยเห็นวนิดาในสภาพนี้ไหม แน่นอนว่าเคย แต่ไม่ได้ใกล้ชิดขนาดนี้

          หญิงสาวเองก็มองเพื่อนที่เธอมาสนิทด้วยตอนสมัยเรียนมัธยมศึกษาปีที่หก หลังจากย้ายไปเรียนโรงเรียนเดียวกันในชั้นปีที่ห้า เป็นเวลาเกือบปีกว่าเธอจะมีเพื่อนที่ใครๆ ให้คำนิยามว่า เพื่อนสาว เพราะอคิราห์ชอบพูดคะขา จีบปากจีบคอ มีจริตความเป็นสาว และมักอยู่กับกลุ่มแก๊งเพื่อนผู้หญิง

          วนิดารู้สึกว่าลมหายใจร้อนระอุขึ้นเมื่อใบหน้าหล่อหวานค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ ความตื่นเต้นวิ่งพล่านไปทั่ว แล้วหลับตาลงเพื่อรอรับปากหนาที่จะทาบทับปากอิ่ม

          อคิราห์สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย ทั้งจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และความใกล้ชิด ใบหน้านั้นโน้มไปใกล้เรื่อยๆ กระทั่งริมฝีปากหนาแตะสัมผัสยังปากอิ่ม ทว่าจังหวะนั้นกลับเห็นดวงตากลมโตลืมขึ้นและผงะออกห่าง

          “อี้”

          “อะไรยัยหนูนิด” อคิราห์ร้องเสียงแหลม จู่ๆ ก็มาเบรกกันทำไม วินาทีนั้นก็ได้ฟังประโยคที่อยากกรีดร้อง

          “เราปวดฉี่”

          “ปวดตอนนี้เนี่ยนะ”      

          หนนี้อคิราห์วีนเต็มเสียง นึกอยากจับวนิดาหักคอเสียจริง คนอุตส่าห์ข่มความตื่นเต้นยื่นหน้าไปจูบ แล้วมองคนที่ยังเอาแต่ยิ้มแห้งๆ

          “ไปครับเมีย เดี๋ยวจีจี้อุ้มไปเข้าห้องน้ำเอง” อคิราห์ประชดและทำท่าจะขยับตัวลุกขึ้น