สามีที่ดีคือ เพื่อนสาว

บทที่ 1 “คุณพีเห็นหนูนิดไหมครับ” คำถามดังขึ้นเมื่ออคิราห์ก้าวเท้ามาถึงห้องทำงานในตอนเช้าแล้วไม่พบคนสนิท ปกติวนิดาต้องมาถึงพอๆ กับเขา จึงต้องเดินไปถามพีรดา ผู้ช่วยอีกคนที่ตอนนี้ย้ายไปทำหน้าที่ดูแลทีมการตลาด หลังหัวหน้าทีมนั้นขอลาออกไปแบบกะทันหัน “ยังไม่เห็นเลยค่ะ” พีรดาส่ายหน้า นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน เพราะเธอนั่งรถเมล์สายเดียวกับวนิดา จึงมาทำงานพร้อมกันเป็นประจำ “ปกติไม่เคยมาสาย...โทร.ไปก็ไม่รับ” เขายกสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูเวลา พบว่ากำลังจะถึงเวลาเริ่มงานแล้ว จึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปทางไลน์ AKIRA : ป่วยเหรอหนูนิด อคิราห์รอมาเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีข้อความใดๆ ตอบกลับมา จนเริ่มรู้สึกเป็นกังวล กลัวว่าวนิดาจะเจอกับปัญหาเดิมๆ เข้า ทำเอานั่งไม่ติดเก้าอี้ กระทั่งผ่านมาอีกสิบนาที คนที่พยายามรอก็ทนไม่ไหว ลุกพึ่บขึ้นหมายจะจ้ำอ้าวออกจากห้องไป ทว่ามีคนผลักประตูสวนมาเสียก่อน “เราขอโทษที่มาสายนะอี้” วนิดาก้มหน้าลงขอโทษที่ทำหน้าที่บกพร่อง ไม่สมกับที่อคิราห์ไว้วางใจเธอเสมอมา “ทำไมตาบวมขนาดนี้หนูนิด” อคิราห์ไ

เวลานี้บนเก้าอี้ทำงานของวนิดาไร้เจ้าของ ป่านนี้อาจจะหนีกลับห้องไปแล้ว เขาจึงร้องเหอะในลำคอ คิดว่าเพื่อนจะกล้า ไม่รู้บ้าบิ่นมาจากไหน หรืออาจจะล้มหัวฟาดพื้นอย่างที่สงสัยจริงๆ ทว่าจังหวะนั้นเสียงคุ้นเคยก็แว่วมา “นิดไม่ได้หนีกลับ นิดแค่ไปเข้าห้องน้ำมา” วนิดาว่าแล้วเดินอ้อมมาปิดคอมพิวเตอร์ ฝ่ายอคิราห์เบ้ปากนิดๆ หมั่นไส้คนที่ใจกล้าไม่ยอมถอยหนี แล้วบอกไปด้วยเสียงเข้มๆ “งั้นก็ไป” “อื้อ” หญิงสาวขยับตัวเดินตามอคิราห์ลงลิฟต์เพื่อตรงไปยังรถมินิคูเปอร์ แต่พอไปถึงก็มีสิ่งที่ทำให้ต้องเลิกคิ้วขึ้น “ก่อนจะไปถึงห้อง เรามีเรื่องต้องทำกันก่อน” “เรื่องอะไร” “ซื้อถุงยาง ไปช่วยกันเลือก” เมื่อคืนเขายังไม่ทันได้ไปซื้อถุงยางอนามัยก็ถูกยกเลิกนัดเสียก่อน หญิงสาวทำหน้าแหยๆ แต่ก็ยังไม่คิดถอยหนี เมื่อทั้งสองประจำตำแหน่งแล้วชายหนุ่มก็ขับเคลื่อนรถออกสู่ท้องถนนที่เวลานี้การจราจรแน่นขนัด คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะไปถึง อคิราห์ปักจุดหมายแรกเป็นร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดมิเนียม รู้ตัวอีกทีทั้งสองก็มาหยุดหน้าเชลฟ์ตรงเค

“ปากหนูนิดนิ่มมาก” เขาไม่คิดเลยว่าปากของวนิดาจะนุ่มนิ่มขนาดนี้ แม้ตอนนี้จะดูซีดไปสักหน่อย แต่สัมผัสของมันนั้นราวกับมาร์ชเมลโลว์ จึงเผลอใช้มือลูบไล้ไปมา วนิดาทำหน้าไม่ถูกยามถูกชม แต่ไม่นานกลับต้องตวัดตาค้อน “เสร็จจากนี้บอกเราด้วยนะว่าหนูนิดใช้อะไร” “อี้...” เธอร้องเสียงหลงกับคนที่นึกอยากรู้เคล็ดลับความสวยความงาม แทนที่จะตื่นเต้นกับการจะได้ลองจูบกันเป็นครั้งแรก “เวลาหนูนิดจูบเราจะได้ไม่เจ็บปากไง หนูนิดลองจับปากเราดูสิ” หากเทียบกัน อคิราห์รู้สึกว่าปากของตัวเองสากกว่ามากจนไม่น่าจูบ ไม่อยากให้วนิดาต้องรู้สึกไม่ดี วนิดามองไปยังริมฝีปากหนาที่สีแดงนิดๆ แม้จะเคยใกล้ชิดกันมากแค่ไหน เธอก็ยังไม่เคยยื่นมือไปสัมผัสเลย แล้วลองยื่นมือไปจับดู “สากไหม” อคิราห์กังวลใจ เวลาต้องจูบกับวนิดา เขาจะทำเจ้าตัวรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า “ไม่นะ” วนิดาว่าปากของอคิราห์ก็นุ่มไม่แพ้กัน “ไม่รู้ละ พรุ่งนี้หนูนิดต้องบอกเคล็ดลับกับเรา แล้วจะดื่มอีกไหม หรือว่าจะเริ่มกันเลย...” “ขอหมดป๋องก่อน” วนิดาหยิบ

บทที่ 3 อคิราห์ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงสแล็กส์สีเข้มมาสายไปเกือบสิบนาที เจ้าตัวเดินไปหยุดยังโต๊ะของเลขาฯ คนสนิทที่วันนี้มาทำงานตามปกติ จังหวะเดียวกันนั้นดวงหน้าหวานก็เงยขึ้นมาสบสายตา พวงแก้มของวนิดาแดงระเรื่อนิดๆ แต่แววตายังมีความรู้สึกผิดขังอยู่ แล้วส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้คนที่จิกตามองกัน อคิราห์สะบัดหน้าหนีคนที่ทำให้เขาขึ้นแล้วต้องปลอบประโลมตัวเองอยู่นานกว่าจะข่มตาลงนอนได้ “เราซื้อหมูปิ้งมาฝากอี้ด้วยนะ” วนิดารู้ถึงวิธีง้ออคิราห์ดี มือเล็กหยิบถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ตนรีบไปต่อแถวซื้อแต่เช้ามายื่นให้ “วันนี้ไม่ได้ผลหรอกย่ะยัยหนูนิด” อคิราห์มองหมูปิ้งเจ้าประจำที่เขาชอบกิน จังหวะหนึ่งแอบกลืนน้ำลายลงคอแต่ยังเชิดหน้าขึ้น “โธ่อี้จ๋า อย่างอนนิดเลยนะ” วนิดาหน้าจ๋อย รู้ว่าอคิราห์ไม่ได้โกรธจริงจัง แต่อาจจะมีงอนบ้าง เพราะขนาดตัวเธอกลับไปถึงห้องยังนั่งหน้าแดงอยู่ตั้งนาน “ชิ” อคิราห์เบะปากใส่ ยกมือขึ้นกอดอก “เราง้อ” วนิดายังไม่ยอมแพ้ ทำแก้มป่องหวังให้อคิราห์นั้นใจอ่อน

“ถ้าเราหึงกับหวงล่ะ” หญิงสาวดึงสติกลับมาตอบไปเสียงหนัก หรือว่าเธอควรสารภาพรักออกไปตอนนี้เลย จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมแว่วมา “นิดมาหึงหวงอะไรกับเพื่อนยะ เราเคยสัญญาแล้วไงว่าเราจะเป็นเพื่อนกับนิดตลอดไป เราไม่ทิ้งนิดแน่นอน” เขาเข้าใจว่าวนิดาอาจกังวลว่าจะถูกทิ้ง ถูกเลิกคบเหมือนที่เคยเจอมาในวัยเด็ก “อี้ ถ้าเป็นเพราะนิดรักอี้ล่ะ...” วนิดากลั้นใจพูดออกไป ทั้งกลัวและกล้า ด้วยไม่อยากเสียอคิราห์ให้ใคร ทว่าพูดออกมาได้เพียงสองคำก็ถูกสวนมาด้วยคำหนักๆ “หรือเราเป็นเพื่อนที่ไม่ดีของนิด ถึงไม่ยอมเชื่อใจเรา” อคิราห์อยากให้วนิดาลองทบทวนดู เขาเคยทำแบบนั้นหรืออย่างไร วนิดาพูดไม่ออกเมื่อเจอกับปมในใจ และมันเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเธอให้จมอยู่กับความไม่กล้า เพราะกลัวจะสูญเสียอคิราห์ไป การถูกเพื่อนถอยห่างมันเป็นรอยแผลฝังลึก แต่ก็ไม่เคยคิดโกรธ เพราะสาเหตุก็มาจากพฤติกรรมของครอบครัวที่เธอห้ามเท่าไรไม่เคยยอมฟัง เวลานี้วนิดากำลังรู้สึกเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัว เธอฝืนใจอคิราห์ คนที่เป็นเพื่อนที่ดีให้กันมาเสมอ ด้านเจ้าของร่างสูงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยให้บรรย