บทที่ 4 (04)

วนิดาคิดว่าลองดูก็ไม่ได้เสียหายอะไรจึงบอกรายละเอียดไป แล้วคนตัวตั้งตัวตีก็เอ่ยถามให้เช่นเดียวกับอคิราห์

          “เพื่อนหนูมีเนื้อคู่ไหมคะ แล้วถ้ามี จะมีเกณฑ์ได้เจอเร็วๆ นี้หรือเปล่า”

          “มี”

          “แม่หมอพอบอกลักษณะได้บ้างไหมคะ สูงยาวเข่าดีไหม” ธนัชชาตาวาว อยากให้วนิดามีคนช่วยดูแล จะได้มาช่วยสู้รบตบมือกับครอบครัวปลิงดูดเลือด

          “ผมยาว”

          คำตอบของแม่หมอทำให้มีคนหนึ่งยกมือขึ้นจับปลายเส้นผมของตัวเอง ส่วนวนิดาแค่เหลือบตาไปมอง ก่อนจะได้อีกหนึ่งคำตอบที่เจาะจงกว่าเดิม

          “ผิวแทน”

          “ตายแล้วยัยนิด เนื้อคู่แกต้องหล่อกร้าวใจมากแน่ๆ”       

          ธนัชชาดีใจที่เพื่อนอาจจะได้เข้าชมรมคนชอบหนุ่มผิวแทนด้วยกัน ขณะอคิราห์เปลี่ยนเป็นยู่หน้าแล้วกลอกตามองบน ทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้าดังขึ้น

          “ฉันรับโทรศัพท์พี่อาร์ตแป๊บ” ธนัชชาขยับตัวลุกจากเก้าอี้ไปรับสายของสามี ไม่ถึงนาทีก็หันมามองด้วยสีหน้ากังวล “อี้ ยัยนิดแม่ผัวฉันป่วย ฉันต้องรีบกลับไปดูแล”

          “คุณป้าเป็นอะไรมากไหม” วนิดาเอ่ยถามอย่างห่วงใย เพราะรู้จักกับแม่สามีของธนัชชา ท่านเป็นคนหน้าดุแต่แสนจะใจดี

          “น่าจะไม่มาก พวกแกคุยกันต่อเองได้ใช่ไหม”

          “ได้ๆ แกไปเถอะ ฝากความคิดถึงและความห่วงใยไปให้คุณป้าด้วยนะ” อคิราห์บอกเพื่อนให้รีบกลับไปทำหน้าที่ลูกสะใภ้ที่ดี แล้วธนัชชาก็หมุนตัวหายออกจากห้องไปอย่างเร็วไว ในขณะนั้นเองแม่หมอก็บอกประโยคสำคัญที่ทำให้คนที่เหลือตกใจไม่น้อย

          “แต่ช่วงนี้แม่หนูดวงตกนะ ดวงถึงฆาต ชีวิตอาจจะหาไม่ ต้องระวัง”

          “ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” อคิราห์ทำสีหน้ากังวล หันมองคนที่กำลังหน้าซีดเผือด เป็นใครก็ต้องรู้สึกกลัวเมื่อพูดถึงความตาย

          “ของเราก็เหมือนกัน แต่ไม่เท่าของแม่หนูคนนี้ มากสุดอาจจะเจ็บเล็กๆ น้อยๆ”

          แม่หมอพูดด้วยเสียงจริงจังพร้อมแนะนำให้ไปทำบุญเสริมดวงชะตา ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีสติอยู่ทุกเมื่อ ห้ามประมาทเลินเล่อ

          “ขอบคุณมากเลยค่ะแม่หมอ” อคิราห์พนมมือขึ้นไหว้หลังหมดเรื่องที่อยากรู้แล้ว พร้อมพากันเดินออกจากร้าน ทว่ายังมีเสียงเตือนไล่หลังมาอีกรอบ

          “อย่าเดินทะเล่อทะล่า ข้ามถนนให้ระวัง ยืนก็ต้องระวัง”   

          คนทั้งคู่ออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตึกที่อยู่ติดริมถนน ความกังวลตีวนไปทั่วใจ

          “กังวลเหรอหนูนิด  มันอาจจะไม่จริงก็ได้” อคิราห์หันมองคนทำหน้าไม่สู้ดี

          “อื้อ” วนิดาบอกเสียงสั่น นึกกลัวขึ้นมา

          “แต่ปกติพวกเราก็ดวงแข็งจะตาย ไม่เคยเจ็บ ไม่เคยป่วย” เขาไม่อยากให้วนิดาคิดมากจนกลายเป็นทุกข์ใจ

          “อื้อ” วนิดานิ่งไปแล้วพยักหน้า จริงดังอคิราห์ว่า เรื่องความเชื่อพวกนี้ควรอยู่คู่กับสติปัญญา เหมือนที่แม่หมอเตือนว่าไม่ให้ประมาท

          “งั้นนิดรอเราตรงนี้นะ เราจะข้ามถนนไปเอารถวนมารับ ตรงนั้นมันมืด เราเดินจ้ำไปคนเดียวดีกว่า”

          วนิดายังไม่ได้เอ่ยใดๆ อคิราห์ก็ขยับตัวเดินจ้ำอ้าวจะข้ามถนนไปเอารถ ดวงหน้านวลส่ายไปมาใส่คนที่ไม่อยากให้เธอคิดมาก แต่กลับกังวลเสียเอง ก่อนจะขยับตัวไปด้านซ้ายอีกสองก้าวห่างจากจุดทางเข้าทางออก ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมาเธอกลับต้องหวีดร้องอย่างตกใจ

          “ว้าย”

          เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้อคิราห์และผู้คนแถวนั้นหันขวับมอง เจ้าของร่างสูงใหญ่รีบกระโจนตัวกลับไปหน้าตาตื่น

          “หนูนิด...เป็นอะไรหรือเปล่า โดนตรงไหนไหม” อคิราห์มองซากกระถางต้นไม้เหี่ยวแห้งที่แตกกระจายอยู่บนพื้น พลันเงยหน้าขึ้นไปมอง คิดว่ามันน่าจะหล่นมาจากห้องพักที่เจ้าของห้องคงไม่ค่อยได้กลับมา

          “ไม่”