กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ

เสียงฝนสาดกระทบกระจกออฟฟิศกึ่งคอนโดย่านทองหล่อ แข่งกับเสียงแอร์ที่ตั้งไว้ยี่สิบสององศา เบื้องล่างคือแสงไฟท้ายรถที่ติดหนึบเป็นตังเม แต่ความวุ่นวายนั้นถูกกั้นไว้ ปล่อยให้ห้องสี่เหลี่ยมนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเอสเซนเชียลออยล์หอมละมุน

กลิ่นแก้ว สาวสวยวัยยี่สิบแปดทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างหมดสภาพ เธอนวดขมับเบาๆ พลางจ้องเอกสารแคมเปญใหม่ของ RUM (ร่ำ) แบรนด์เครื่องหอมที่เธอปลุกปั้นมากับเพื่อนสนิท

ครืด...ครืด...

เสียงไลน์คอลดังรัวติดกัน หน้าจอโชว์ชื่อ ‘Primmy’ กลิ่นแก้วกดรับสาย ยังไม่ทันอ้าปาก เสียงโวยวายก็พุ่งทะลุลำโพงมาก่อน

“แก! ถึงหน้าประตูแล้ว เปิดด่วน มือไม่ว่างโว้ย!”

กลิ่นแก้วส่ายหน้ายิ้มๆ เดินไปเปิดประตู ยังแง้มไม่ทันสุด ร่างของพรีม เพื่อนสนิทควบตำแหน่งหัวหน้ามาร์เก็ตติ้งก็แทรกพรวดเข้ามาเหมือนพายุ

“โอ๊ย! ฝนตกทีไรรถติดบรรลัย นั่งแท็กซี่จนรากจะงอก!” พรีมบ่นรัวๆ พลางกระแทกถุงกระดาษหลายใบลงบนโต๊ะกลาง แล้วยื่นแก้วมัทฉะลาเต้ให้

“อะ รับไป หวานน้อย น้ำแข็งจะละลายหมดละ ถือพร็อพจนกล้ามจะขึ้นเนี่ย”

“แต๊งกิ้วจ้ะ” กลิ่นแก้วรับมาดูดอึกใหญ่ “แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ นึกว่าย้ายบ้าน”

“ก็พร็อพถ่ายงานไง แต่แก...ฉันมีทีเด็ดมาโชว์”

พรีมเปลี่ยนโหมดจากหงุดหงิดเป็นตื่นเต้นขั้นสุด รีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบซองพลาสติกใสที่ข้างในมีกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า ขอบรุ่ยเหมือนเก็บมาเป็นร้อยปีออกมาวางแหมะบนโต๊ะ

“อะไรเนี่ย” กลิ่นแก้วเลิกคิ้ว

“ตอนไปหาถาดไม้แถวเจริญกรุง แวะร้านขายของเก่าร้านนึง บรรยากาศโคตรหลอน ฟีลแบบจะมีแม่หญิงห่มสไบโผล่มาทักเลยแก! ทีนี้ตอนลุงเจ้าของร้านจัดของ ไอ้อันนี้มันร่วงมาจากหีบไม้ ฉันตาไวเห็นคำว่า ร่ำ พอดี เลยพุ่งไปถาม”

“แล้วลุงเขาขายให้เหรอ”

“ได้ฟรีเว้ย! พอดีฉันเหมาพร็อพแกมาเยอะ เลยใจดีแถมให้” พรีมทำตาโต

“ลุงแกว่ามันเป็นสูตรน้ำอบโบราณ แก้ว...แกฟังนะ แคมเปญลูนาร์-สเปลที่แกกำลังหัวหมุนหาคอนเซปต์อยู่เนี่ย ถ้าเราเอาสูตรโบราณของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์มาเป็นกิมมิก ปรับกลิ่นให้มันโมเดิร์นขึ้นหน่อย แกคิดดูว่าสตอรี่จะปังขนาดไหน! พวกบล็อกเกอร์สายมูรีวิวแตกแตนแน่!”

กลิ่นแก้วมองเพื่อนที่กำลังอินกับไอเดียการตลาด ก่อนจะหลุบตาลงมองกระดาษแผ่นนั้น เธอเอื้อมมือไปแตะมันเบาๆ

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสซองพลาสติก ความรู้สึกประหลาดก็แล่นปลาบขึ้นมาถึงกลางอก มันวูบโหวงเหมือนกำลังตกจากที่สูง อุณหภูมิในห้องจู่ๆ ก็ลดฮวบ เสียงฝนและเสียงรถจากข้างล่างเงียบสนิทเหมือนถูกกดปิดเสียง

เสี้ยววินาทีนั้น กลิ่นแก้วรู้สึกถึงกลิ่นหอมประหลาดที่แทรกขึ้นมากลบความหอมในห้อง...เป็นกลิ่นเย็นเยือก แต่แฝงความเศร้าลึกซึ้ง คล้ายกลิ่นดอกไม้บานตอนกลางคืนปนกับควันเทียนอบที่ลอยอวลอยู่ในความมืด

‘จำไม่ได้รึ...แม่แก้ว...’

กลิ่นแก้วสะดุ้งเฮือก ชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ตากลมโตเบิกกว้าง หันขวับมองรอบห้อง หัวใจเต้นกระหน่ำจนปวดหนึบ

“เฮ้ย แก้ว! เป็นไรเนี่ย ทำไมจู่ๆ หน้าซีดเป็นไก่ต้มวะ” พรีมรีบคว้าแขนเพื่อน หน้าตาตื่นไม่แพ้กัน

“ปวดท้องเหรอ หรือไมเกรนขึ้น”

“ปะ...เปล่า”

กลิ่นแก้วสูดหายใจลึก ดึงสติกลับมา เสียงฝนกับเสียงแอร์กลับมาดังปกติ กลิ่นควันเทียนเมื่อกี้หายวับไปเหมือนคิดไปเอง เธอส่ายหน้าช้าๆ ลูบแขนตัวเองที่ขนลุกชัน

“สงสัยแอร์เป่าลงหัวพอดี เลยขนลุก”

“โธ่เอ๊ย ตกใจหมด นึกว่าทำงานหนักจนช็อกไปละ” พรีมถอนหายใจยาว ก่อนจะใช้นิ้วเคาะลงบนซองพลาสติก

“สรุปเอาไง จะลองดูป่าว ฉันอ่านลายมือหวัดๆ นี่ไม่ออกหรอกนะ เห็นแต่คำว่าชะลูดอะไรสักอย่าง แกเป็นเพอร์ฟูมเมอร์ น่าจะแกะสูตรเก่งกว่าฉัน”

กลิ่นแก้วกลืนน้ำลายลงคอที่จู่ๆ ก็แห้งผาก ค่อยๆ หยิบซองกระดาษขึ้นมาพินิจใกล้ๆ ลายมืออักษรไทยโบราณเขียนด้วยหมึกสีซีดจางดูอ่านยาก ทว่าทันทีที่สายตาไล่เรียง...ริมฝีปากก็เผลอขยับอ่านออกเสียงโดยแทบไม่ต้องสะกด

“เปลือกชะลูด...ไม้จันทน์หอม...แฝกหอม...น้ำดอกไม้สด...พิกุล...บุนนาค...ชมนาด”