สามีพรีเมียม

“ฌอง เซลิเซ่” ถนนที่เต็มไปด้วยความหรูหราของสินค้าและโลกแฟชั่น ถนนที่มีภัตตาคาร ร้านอาหารขนาดต่างๆ หรือแม้แต่ร้านอาหารจานด่วนให้เลือกบริโภคได้ตามรสนิยม ถนนแห่งความบันเทิงทั้งโรงละคร โรงภาพยนตร์หรือแม้แต่นางโชว์ และเป็นถนนที่หลากหลายไปด้วยผู้คนหลากเชื้อชาติร้านกาแฟข้างทางดูเหมือนจะมีมากกว่าร้านรวงอื่นๆ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้นั่งพักและทอดอารมณ์มองถนนที่มีชีวิตนี้ด้วยความสุข แต่ร้านที่ลูกค้าสาวๆ จะให้ความสนใจเป็นพิเศษนั้นคงไม่พ้น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง หรือน้ำหอมแบรนด์ดังต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น Chanel, Guy Laroche, Dior, Caron, Givenchy, Rochas, Guerlain, Paco Rabanne หรือแม้แต่ Louis Vuitton เจ้าพ่อแบรนด์กระเป๋าชั้นนำของโลกที่สร้างจุดเด่นให้ร้านของตัวเองโดยไม่เลือกสถานการณ์แม้ในขณะกำลังปรับปรุงร้านอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้ากำแพงแห่งแฟชั่นที่สูงตระหง่านจนนักท่องเที่ยวต้องป้องปากร้องอุทานเบาๆ เพราะกระเป๋า Louis ใบยักษ์ไม่ต่างจากกำแพงตึกขนาดมหึมาหลากสีหลายรุ่น ที่ทางผู้ดำเนินการตกแต่งร้านนำมากั้นบดบังสายตาผู้คนที่จะมองเห็นขั้นตอนการดำเนินงานด้านในสิ่งที่เห็นยิ่งตอกย้ำว่า “ฌอง เ

“อยากไปเที่ยวรอบโลก อยากใช้เงินฟุ้งเฟ้อ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ใช่ต้องประหยัดกระเหม็ดกระแหม่ ใช้จ่ายให้รู้ค่าเงิน ทั้งที่เงินที่ทรายทำไว้มันควรจะได้มากกว่านี้ หรืออย่างน้อยมันก็ควรจะสมน้ำสมเนื้อกับที่ทรายสร้างเงินสร้างงานให้พี่ ไม่ใช่ว่าให้เหมือนเป็นบุญคุณ ให้เหมือนว่าทรายได้กำไรจากยอดขายของพี่รายเดือน อย่างที่พี่นำทรายไปพูดกับพนักงาน”เรื่องคับแค้นได้โล่ถูกโพล่งออกไปด้วยอารมณ์เพราะเกรซนำข้ออ้างว่าต้องจ่ายเงินปันผลกำไรจากยอดขายได้กับเธอ 50 เปอร์เซ็นต์ทุกๆ เดือนทำให้ไม่สามารถขึ้นเงินเดือนให้กับพนักงานได้ มันน่าเจ็บใจไหมล่ะที่เงินดังกล่าวจะหมดไปกับค่าเดินทางรอบโลกของเจ้าหล่อน แทนที่เธอจะได้ใช้เงินนั้นจริงอย่างที่กล่าวอ้างแค่นั้นที่เธอพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกมาดั่งคนที่ยกภูเขาออกจากหน้าอกขนาด 36 นิ้วได้สำเร็จ เพราะแค่หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ได้สัดส่วนกับช่วงเอวคอดและสะโพกผายเธอก็ไม่ไหวจะแบกแล้ว การที่เธอแบกรับความหนักอกหนักใจมา 1 ปีเต็มก็ถือว่าหินสุดๆรอยยิ้มละมัยส่งให้กับดีไซเนอร์ฝึกหัดซึ่งเป็นผู้ช่วยให้กับเธอและคงมารอฟังผลอยู่ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องสติ

“นี่แก... นังทราย แกปล่อยฉันได้แล้ว...” เสียงทุ้มจะไพเราะน่าฟังที่สุด ถ้ามันจะไม่ใช่ในภาวะกำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน และยังต้องยิ้มไปกระซิบกับคนที่กอดเขาแนบแน่นด้วย“ฮือ... เดฟ... ฉันขอบใจแกมากที่มาหาฉัน ถึงฉันจะไม่เหลือใคร แต่ฉันก็เหลือแก ฉันดีใจจริงๆ ฮือ... เดฟ... ฉันรักแกที่สุด ฮือ...”ใบหน้างดงามฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา คละเคล้าอยู่กับแผงอกแกร่งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะผละจาก เพราะท่าทางเข้มแข็งมั่นใจอย่างสุดๆ ที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อปิดบังความอ่อนแอที่ตกตระกอนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ต้องมาพังทลายลงไม่เป็นท่าแค่ได้เห็นเขา แค่ได้เห็นแววตาเห็นใจ แววตาที่บอกเป็นนัยว่าให้เธอเข้มแข็งให้ได้ แววตาอ่อนโยนอย่างที่สุดที่เธอไม่เคยได้รับจากใครนอกจากพ่อแม่และก็เดฟ“ทราย... นังเซาะทราย... แกรีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นังชะนีลูกครึ่ง แกกำลังทำให้ฉันเสียหาย แก...”เดฟยิ้มพร้อมเข่นเขี้ยวเพราะเซาะทรายไม่มีทีท่าว่ากำลังฟังสิ่งที่เขาพูดสักนิด เธอยังคงร้องไห้คร่ำครวญราวเด็กสาวที่เพิ่งอกหักกับรักครั้งแรก แต่นั่นมันไม่ใช่เขานี่นาที่เป็นคนทำ“นังทราย... ถ้าแกไม่ปล่อยฉัน ฉันจะกรี๊ดให้ถนนแหกเลยคอยดู”เขาไม่ได้ขู่ เพราะเขาจะท

“นังชะนีแรกแย้มพวกนั้นคงจะหวนกลับไปหายัยคุณป้าเกรซแห่ง Princesse หรอกนะ พวกหล่อนคงจะใจแตกอยากจะใส่อะไรที่เซ็กซี่กว่าวัยหล่อนแน่ๆ หรือว่าแกจะจำกัดอายุลูกค้างั้นเรอะ แบบว่า... ที่นี่รับเฉพาะลูกค้า 18 บวกค่ะ ต่ำกว่านี้เชิญทางโน้น”เซาะทรายหน้าถอดสีเมื่อได้ยินสิ่งที่เดฟอธิบาย จริงอย่างที่เดฟบอกทุกอย่าง ลูกค้าส่วนใหญ่รู้ว่าเธอเป็นคนออกแบบชุดให้กับ Princesse แม้เธอจะคิดว่าการสร้างรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันคงไม่กระทบ แต่หากว่ามีคนคิดอย่างเดฟล่ะ และยุคสมัยที่เปลี่ยนไปทำให้ยิ่งเป็นไปได้ เพราะสัญชาตญาณความเซ็กซี่มีอยู่ในผู้หญิงทุกคน ใครล่ะจะอยากใส่อะไรที่หวานแหววอยู่ตลอดเวลาในมุมมืดที่ซุกซ่อนความรู้สึกคงต้องการความเซ็กซี่อยู่บ้างล่ะ และดีไม่ดีกระแสความเซ็กซี่จะกลบความหวานจนมิด เพราะความเซ็กซี่สไตล์เซาะทรายคงแอบสร้างความหวานได้ไม่ยาก“แต่ถึงมันจะเป็นแบบนั้นฉันก็ต้องทำนะเดฟ ไม่งั้นแกจะให้ฉันไปทำอะไร ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้แกก็รู้”ดินสอในมือถูกวางลงก่อนเรือนร่างสูงเพรียวจะลุกขึ้นไปยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง ดวงตาทอดจับตึกสูงมากมายที่มองเห็นอยู่ไม่ไกล จริงอยู่ว่าฐานะทางบ้านของเธอก็ไม่ได้ขี้เหร่เพราะบ้านเดี่

เซาะทรายคล้อยตามที่เดฟบอก เรื่องแบบนี้เธอคิดไม่ได้จริงๆ ด้วย คงเพราะแบบนี้บริษัทชั้นนำของปารีสจึงได้ทุ่มทุนจ้างนักการตลาดสุดหล่อเพื่อนของเธอไปนั่งแท่นบริหารให้“ใครว่าฉันจะเอาคนสวย ที่ฉันต้องการน่ะคือ... หล่อลากดินต่างหากล่ะแก” เดฟพูดพร้อมกัดริมฝีปากล่างของตัวเองทำท่าไม่ต่างไปจากนางแมวจ้องตะครุบเหยื่อ“ฮะ! ผู้ชาย” เซาะทรายอุทานไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเดฟจะคิดอะไรได้สุดโต่งอย่างนี้ “ไม่ฮะหรอกแก แกน่ะทำหน้าที่ของแกไป ส่วนฉันก็จะทำหน้าที่ของฉัน แกแค่วาดฝันถึงเงินมหาศาลที่แกอยากได้ไว้มากๆ ก็ล่ะกัน กี่คอลเล็กชั่นก็ออกมาให้ทันใจคุณนายคุณน้องเหล่านั้นก็พอแล้ว ฉันบอกแกแล้วไงเรื่องผลิตเรื่องพบลูกค้าน่ะเป็นส่วนของแก ส่วนเรื่องบริหารการขาย ฉัน... เดฟสุดสวย เอ๋ย! สุดหล่อจะเป็นคนเนรมิตให้แกเอง แกมั่นใจได้เพื่อนรัก”เดฟยิ้มพร้อมอธิบายด้วยความมั่นใจเต็มร้อยก่อนจะนวยนาดเดินจากไป แต่แค่พ้นหน้าประตูบ้านเธอเท่านั้น ท่าทางสะดีดสะดิ้งก็เปลี่ยนเป็นแมนเกินร้อยในทันที....กว่าสัปดาห์ที่เซาะทรายเข้าไปติดต่อลูกค้าซึ่งโทรนัดไว้ตามรายชื่อที่เดฟทำให้ ไม่มีที่ใดเลยที่ไม่ถูกใจคอนเซปต์ชุดชั้นในแบรนด์ใหม