ตอนที่ 21

มือหนาจับมือบางเอาไว้แน่น ดวงตาสีนิลคมกริบเว้าวอนให้หญิงสาวยอมใจอ่อนให้เขาบ้างสักนิด เขารู้ตัวเองดีว่า เป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องเป็นพ่อที่ไม่เอาไหน ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่เรื่อยจนทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ควรให้โอกาสแต่ครั้งนี้เขาตั้งใจแล้วว่าไม่ว่ายังไงเขาจะต้องเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อให้ลูกและแม่ของลูกมีความสุขและรู้สึกเหมือนว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่มีสามีอย่างเขา เพราะเขาโชคดีเหลือเกินที่มีเธอเป็นแม่ของลูกและเจ้าของหัวใจ

"หมอกรู้ไหมว่าป่านต้องผ่านอะไรมาบ้าง ต้องอดทนต้องร้องไห้กี่หนถึงจะเข้มแข็งได้เหมือนทุกวันนี้ เท่าที่จำความได้ป่านเสียใจมากแค่ไหนที่หมอกทิ้งป่านโดยที่ป่านไม่ได้อธิบายอะไรให้หมอกเข้าใจ ป่านต้องทนอยู่ภายใต้ความกดดันจากสังคมรอบข้างที่อุ้มท้องโตโดยที่ไร้เงาพ่อของลูก พ่อของป่านไม่ยอมพูดกับป่านแม้แต่คำเดียวตั้งแต่วันที่ป่านกลับบ้านไปพร้อมกับลูกในท้อง แล้ววันนี้วันที่ป่านลืมไปแล้วว่าเคยรักหมอกมากแค่ไหน หมอกก็มายืนตรงหน้าป่าน มาทำให้ป่านจำได้ว่าป่านไม่เคยรักหมอกน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังจะ....ยังจะ" มือบางสะบัดออกจากการกอบกุมขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองอย่างเจ็บใจที่หัวใจด