Novels by ภัคมนตรา

“น้ำขิงหิวไหม” เพราะบรรยากาศในห้องโดยสารมันอึมครึมเกินไปจนเขาทนไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน“ไม่ค่ะ พี่เก้าหิวไหมคะ”“นิดหน่อยครับ น้ำขิงอยากกินอะไร”“ตามใจพี่เก้าเลยค่ะ ขิงไม่หิว”“ถ้าขิงไม่หิว งั้นพี่เก้าก็ไม่หิว” คนขับรถชักไม่ชอบใจที่การสนทนามันสั้นกุดเหมือนไม่อยากพูดกันแบบนี้“พูดกับผัวมันลำบากมากหรือไง ทีกับคนอื่นพูดได้น้ำไหลไฟดับ” เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาได้เห็นเมื่อเช้าระหว่างเธอและนิติ ความโกรธและความหึงหวงที่ปะปนกันก็ทำให้นพเก้าตบะแตกมือหนาก็กำพวงมาลัยรถแน่นจนมากเสียจนหากมันเป็นสิ่งของบอบบางคงแหลกคามือเขาไปแล้ว หมดแล้วอารมณ์หวานซึ้งที่ตั้งใจจะจีบเมีย มีแต่ความโกรธเข้ามาครอบงำจนหน้ามืดเท้าหนักกดคันเร่งจนจมมิด มุ่งหน้าตรงไปยังเส้นทางที่ออกนอกกรุงเทพมหานครโดยไม่มีจุดหมายที่แน่ชัด รู้แต่เพียงว่าต้องการเวลาส่วนตัวของผัวเมีย!!“พี่เก้าจะพาขิงไปไหนคะ” ร่างเล็กกดแผ่นหลังแนบกับเบาะรถอย่างหวาดกลัว มือเรียวสวยกำสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน

“อื้อ…น้ำขิงครับ…” วงแขนแข็งแรงกระชับแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของคนในอ้อมกอด นพเก้าซุกใบหน้าลงบนอกอิ่มอ้าปากงับยอดอกสีอ่อนหยอกเย้าด้วยลิ้นชื้นจนได้ยินเสียงหวานครางเบา ๆ”พี่เก้าคะ เช้า..เช้า..แล้วค่ะ” เขมจิราเอ่ยเสียงกระเส่า มือเล็กโอบแก้มสากเอาไว้เป็นการห้ามปรามต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะยิ่งห้ามจุกสีหวานยิ่งถูกดูดดึง“พี่เก้ายังไม่อยากตื่นเลย ขอกินนมก่อน“ ใบหน้าหล่อเหลาผละจากก้อนนุ่มมือ ส่งเสียงอ้อน แน่นอนว่าการกระทำของเขาทำหัวใจดวงน้อยอ่อนยวบ เธอจะใจแข็งกับเขาได้ตอนไหนกัน“อื้อ..อ๊ะ..” ร่างบางดิ้นพล่านเมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาขาว ท้องนิ้วสะกิดส่วนอ่อนไหวเพียงแผ่วเบาแต่กลับหวามไหวจนยากจะเก็บอาการ จนมือน้อยต้องคอยปัดป้องการรุกราน“ไม่แกล้งแล้วก็ได้” พูดจบจมูกโด่งก็กดลงบนพวงแก้มนุ่มจนเกิดเสียงฟอดใหญ่ ผละห่างออกมาฉีกยิ้มหวานเหมือนกำลังอารมณ์ดี ความจริงอยากซุกไซ้คนตัวเล็กให้หนำใจ แต่เพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุดจึงจำใจต้องไปทำงานเขมจิราลูบแก้มตัวเองอย่างงุนงง ส

“อื้อ...พี่เก้า” เสียงหวานครางหวิวขึ้นมาทันทีที่รู้สึกถึงความหวามไหวที่เกิดขึ้น“ครับ” คนตัวโตเงยหน้ามองใบหน้าสวยหวานที่แดงปลั่ง เสียงทุ้มขานรับหน้าซื่อแต่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความกระหายจนยากจะหยุดคำขานแสนสุภาพเจือปนออดอ้อนของชายหนุ่ม ทำเอาใจดวงน้อยที่ก่อกำแพงป้องกันเขาเอาไว้ทลายลงมาไม่เหลือซาก อีกครั้งแล้วที่หัวใจเธอพ่ายแพ้ให้เขา“....” หญิงสาวได้แต่มองใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปเพราะกลัวคำตอบ“เป็นอะไรไป หรือว่าไม่ได้” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนตัวน้อยนิ่งไป“พี่เก้าจะป้องกันใช่ไหมคะ” เขมจิราเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยถามออกไป ร่างกายทรยศนี้มันปฏิเสธเขาไม่ได้ มันเรียกร้องว่าคิดถึงและโหยหาเขา ถึงอยากจะปล่อยตัวไปตามอารมณ์มากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยลืมข้อตกลงที่มีร่วมกันคนตัวโตไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่กลับเลือกที่จะมอบจุมพิตให้กับอีกคนเป็นคำตอบ รสจูบที่ร้างราไปนานหลายเดือนชวนให้เขมจิราหลงกลได้ไม่ยากเย็น ริมฝีปากบางตอบรับความอ่อนหวานแต่เผ็ดร้อนจากเข

หลังจากซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว นพเก้าก็พาไลลาและลูกชายเดินทางมาพักที่เพนท์เฮาส์ของเขา ความเหนื่อยล้ามาตลอดวันทำให้เด็กชายผล็อยหลับไปอย่างง่ายดายตั้งแต่ขึ้นรถมาจนถึงปลายทาง“หลับไปซักแล้ว น้องภามครับ น้องภามตื่นได้แล้วครับลูก” ไลลาเขย่าตัวลูกชาย“ไม่ต้องปลุกน้องภามหรอก เดี๋ยวเราอุ้มให้เอง” พูดจบร่างอ้วนกลมของเด็กน้อยก็ถูกช้อนขึ้นมาพาดบ่ากว้าง อีกทั้งยังใช้มือที่ยังว่างอยู่คว้าเอาถุงกระดาษหลายใบไปไว้ในมืออีก“ของพวกนี้เราถือเองดีกว่า แค่น้องภามคนเดียวก็หนักมากแล้ว” ไลลาเอ่ยอย่างเกรงใจ เธอทอดมองอดีตคนรักด้วยความละอายใจ ทั้งที่หักหลังความรักของเขาอย่างเลือดเย็น แต่ถึงคราวเดือดร้อนจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน เขากลับไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะช่วยเหลือ“ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ได้หนักอะไร ไลลาถือของที่เหลือเถอะ” เขมจิราและไลลาเดินตามแผ่นหลังกว้างที่อุ้มเด็กชายไปติด ๆ “ต้องขอโทษคุณเขมจิราด้วยนะคะ ที่เก้าเขาทำให้คุณเขมจิราต้องเลิกงานเลท” หญิงสาวชวนสนทนาเพราะไม่อยากให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป และอยากที่จะผูกมิตรกับสาวสวยคนนี้ด้วยเช่นกัน“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็กน้อยเองค่ะ” เขมจิราปั้นใบหน้ายิ้ม ทั้งที่ในใจก

หลังจากวันนั้น นพเก้าก็ไม่ได้กลับไปค้างที่บ้านอีกเลย ส่วนเขมจิราก็ยังหาที่อยู่ใหม่ที่ถูกใจไม่ได้ นับดูเวลาก็เกือบสามเดือนเข้าไปแล้วที่เขาและเขมจิราไม่ได้เฉียดใกล้กัน ทั้งสองยังคงใช้ชีวิตของตัวเองไปตามวิถีและบทบาทชายหนุ่มไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือแสดงอาการเอาแต่ใจกับหญิงสาวอีก ไม่ว่าจะเป็นในหรือนอกเวลางาน เรียกได้ว่าเขาแสดงออกได้อย่างแนบเนียนว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอมากไปกว่าเรื่องหน้าที่การงานส่วนเขมจิราเองก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้เรื่องการกลับบ้านของสามีในทะเบียน เธอคิดเอาเองว่าเขาไม่อยากที่จะเห็นหน้ากัน อีกทั้งยังเวทนาคนไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างเธอ จึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายย้ายออกไปเองทั้งที่บ้านหลังใหญ่ที่คุ้มหัวเธออยู่ในตอนนี้ มีเขาเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์อย่างไม่มีผู้ใดจะโต้แย้งได้“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ พี่เห็นช่วงนี้น้องน้ำขิงไม่ค่อยยิ้มเลย” นิติเอ่ยถามอย่างห่วงใย เมื่อเห็นว่าใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยยิ้มหวานให้ใครต่อใครเอ็นดูเหม่อลอยเหมือนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจอยู่บ่อยครั้ง“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขิงก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” เมื่อถูกทักท้วงอย่างนั้น คน

อินทัชส่งข้อความนัดเพื่อนสนิทออกมาดื่มแก้เบื่อ และแน่นอนว่าทุกคนล้วนตอบกลับมาว่าตกลงอย่างไม่รีรอ เพราะนานทีปีหนคุณหมอรูปหล่อจะเป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องการดับกระหายด้วยน้ำเมา“เล่ามาให้ละเอียดเลยนะลิตา” เขมจิราเอ่ยด้วยเสียงคาดคั้นทันทีที่สองสาวหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม ดวงตากลมสวยจดจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวของเพื่อนสนิทอย่างไม่คิดจะละสายตา“อะไร...ไม่มีอะไรเล๊ย” นางแบบสาวเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบการจับผิด ทว่าการแสดงของเธอมันช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย“ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่เดือนเอง เดี๋ยวนี้หัดมีความลับกับเพื่อนนะ” เขมจิราเอ่ย ยังคงไม่ละสายตาไปจากอาการร้อนรนของเพื่อนรัก“ขิง แกนั่นแหละเพ้อเจ้อ ฉันก็ใช้ชีวิตปกติ ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษซักหน่อย”“เหรอ?? ฉันเองก็เพิ่งจะรู้นะว่าชีวิตปกติของแกมีพี่อินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย มิน่าหล่ะ พี่อินถึงเอาแต่เรียกแกว่าที่รักอยู่นั่น ที่แท้ก็....”“ฉันไม่ได้คบกับเขาซักหน่อย ผู้ชายอะไรน่ารำคาญชะมัด” แม้ปากจะพูดว่าน่ารำคาญทั้งที่ใบหน้างอง้ำ แต่เพื่อนเธอคงไ

“เรื่องอะไรหรือ” แม่ของลูกเอ่ยถามอย่างสงสัย“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ซะด้วย เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เด็กๆ วันนี้ไปนอนที่บ้านคุณปู่ก่อนนะครับ” พ่อของลูกหันไปบอกลูกๆ หน้าตาเฉย ปล่อยให้หญิงสาวได้แต่งงงวยว่าระหว่างเขาและเธอนั้นมีเรื่องใหญ่โตอะไรกัน“ทำไมหล่ะครับพ่อหมอก เรนอยากนอนที่บ้านเรานี่ครับ” ลูกชายถามเสียงเจื้อยแจ้ว“แค่คืนเดียวครับพ่อหมอกกับแม่ป่านสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไปรับพี่เรนกับน้องรุ้งแต่เช้าเลย ตกลงไหมครับ”“ก็ได้ครับ” แม้สีหน้าจะไม่สดใสเท่าใดนักแต่ทว่าเด็กชายก็รับข้อเสนอของบิดาแต่โดยดีและแน่นอนว่าคู่แฝดที่ติดกันอย่างเหมภัสก็ตอบตกลงด้วยเช่นกันหลังจากส่งลูกฝาแฝดไปไว้กับราเมศแล้วความเงียบก็โรยตัวเข้ามาปกคลุมภายในเรือนพยับหมอกจนน่าอึดอัด“ป่าน ไปเดินเล่นข้างนอกกันไหม” ร่างสูงโปร่งตรงเข้ามาสวมกอดร่างบางจากด้านหลังศีรษะหนักเกยอยู่บนบ่าเล็กอย่างออดอ้อน“อืม เอาสิ”สิ้นคำตอบรับร่างสูงก็จูงมือหญิงสาวเดินออกไปตามเส้นทางที่ปูไปด้วยทรายสีข

เจ้าของรีสอร์ทอยากจะกลับบ้านไปหาลูกเมียเสียเหลือเกิน แต่ติดตรงที่ว่าเขามีธุระที่สำคัญกว่าต้องไปจัดการให้เรียบร้อยร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้ามาหาพนักงานต้อนรับสาวและนายช่างอย่างนวดีและสันต์ที่กำลังพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีชีวิตชีวาด้วยท่าทางสบายๆ“คุยอะไรกันอยู่อย่างงั้นหรือ ท่าทางน่าจะสนุกนะ”ประโยคทักทายของเจ้านายทำเอาลูกน้องทั้งสองคนเปลี่ยนสีหน้าแทบจะทันทีราวกับว่าทำความผิดร้ายแรงเอาไว้และแน่นอนว่าความสนุกสนานนั้นก็หายไปด้วยเช่นกัน“คุณป่านเป็นอย่างไรบ้างครับ” นายช่างหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อนอย่างสุภาพ ถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วก็ตามแต่ชายหนุ่มเองก็รู้ดีเช่นกันว่าการปรากฏตัวของเจ้านายหนุ่มในครั้งนี้มีเรื่องอื่นแอบแฝงด้วย“ก็หายดีแล้วหล่ะ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ว่าแต่นายเถอะแผลที่แขนเป็นยังไงบ้างหล่ะใกล้จะหายดีหรือยัง”“ดีขึ้นมากแล้วครับอีกสองสามวันก็น่าจะหายดี” สันต์ตอบคำถามอย่างราบเรียบไร้พิรุธ“แล้วข้าวฟ่างหล่ะ เป็นยังไงบ้าง”เมื่อถามจากนายช่างประจำรีสอร์ทกลับไม่ได้ควา

เหมันต์และปารวตีมาส่งเด็กๆ เอาไว้ที่บ้านของราเมศตามสัญญา และที่นั่นหนุ่มๆ บ้านภักดีดำรงต่างกรูกันเข้ามาถามไถ่เธอด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจนน้องเล็กสุดท้องอย่างพ่อของลูกต้องรีบเข้ามาปรามเพราะพวกพี่ๆ ชักจะเข้าใกล้ตัวผู้หญิงของเขามากเกินความจำเป็นแล้ว“ไม่เจ็บตรงไหนแน่ๆ นะน้องป่านรอยช้ำเยอะขนาดนี้” ร้อยเอกตะวันฉายเอ่ยพร้อมกับมือหนาที่ไล่จับไปตามแขนเรียวบางน่าทะนุถนอมของหญิงสาวไร้ซึ่งความคิดเชิงชู้สาว“เจ็บนิดหน่อยค่ะ แค่ช้ำๆ พรุ่งนี้ก็น่าจะหายดีแล้ว” หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ แต่พ่อของลูกเธอนี่สิดูจะต้องอบรมมารยาทกันใหม่ เพราะขณะที่พี่ชายคนโตอย่างตะวันฉายวางมือบนตัวเธอมือของเหมันต์ก็คอยแต่จะปัดออกราวกับเด็กหวงของเล่น“พี่ว่าป่านน่าจะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลนะ อย่างน้อยได้ใบรับรองแพทย์มาประกอบการแจ้งความเอาไว้ก็ยังดี ถึงจะไม่สะเทือนไอ้เสี่ยอำนาจกับลูกชายมันเท่าไหร่แต่พี่ว่าแจ้งความไว้จะปลอดภัยกับตัวป่านเองมากกว่า” สินสมุทรเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเขารู้ดีว่าอิทธิพลของเสี่ยอำนาจที่มีมากกว่าครึ่งค่อนเมืองนั้นพอที่จะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเพียงเร

เสียงปืนที่ดังก้องทำให้ทั้งสามที่พยายามติดตามร่องรอยของกนิกและปารวตีรีบวิ่งไปยังทิศทางของเสียงอย่างร้อนใจ ร่างสูงโปร่งของเหมันต์รีบรุดไปก่อนใครเพื่อน ในหัวใจที่เคยแกร่งกล้าดังหินผาภาวนาให้เธอยังคงมีชีวิตอยู่ ขอเพียงเธอยังมีลมหายใจเท่านั้น“ป่าน!!!” ร่างสูงรีบถลาเข้าไปโอบกอดร่างบางที่นั่งรอคอยความหวังในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว ความกลัวในหัวใจแกร่งมลายหายไปสิ้น เขาไม่ต้องการรู้ว่าทำไมเธอถึงตกอยู่ในสภาพนี้ เขาไม่ต้องการล้างแค้นอะไรใดๆ ทั้งนั้นขอเพียงมีเธออยู่ตรงนี้เขาพร้อมจะทิ้งโทสะในใจได้อย่างง่ายดาย“เจ็บตรงไหนไหม เป็นอะไรมากหรือเปล่า บอกหมอกมาสิป่าน”พ่อของลูกรู้ได้เลยว่าอาการของเจ็บเจียนตายมันเป็นอย่างไร เพราะนอกจากเสียงสะอื้นที่แสนจะน่าสงสารแล้วก็ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากของผู้หญิงที่เขารักอีก ทางด้านนวดีและสันต์ที่ตามาสมทบก็ได้แต่มองหญิงสาวตัวสั่นเทาด้วยความรู้สึกยากที่จะอธิบาย สภาพของผู้จัดการรีสอร์ทในตอนนี้มันทำให้ทุกอย่างด

เหมันต์เดินกลับมาถึงเรือนพยับหมอกก็พบปารวตีกำลังนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ราวกับว่ากำลังหนักใจเรื่องอะไรบางอย่าง“มีอะไรหรือเปล่าป่าน หน้าตาไม่ดีเลย” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แม่ของลูกด้วยความเป็นห่วง“หรือว่าลูกๆ ไม่สบาย” น้ำเสียงของคุณพ่อยังหนุ่มดูร้อนรนขึ้นมาทันที“ลูกสบายดี หมอก วันนี้คุณเจนเธอมาหาป่านที่นี่” เสียงเรียบของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกพิพากษา“คุณเจนเขามาหาป่านทำไมในเมื่อไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันซักหน่อย หรือว่าเขามาใส่ร้ายอะไรหมอกให้ป่านฟัง ป่านอย่าไปเชื่อนะ หมอกรักแค่ป่าน มีแค่ป่านคนเดียวผู้หญิงคนอื่นหมอกไม่เคยชายตามองเลยจริงๆ” คนตัวโตรีบอธิบายพัลวันเพราะกลัวว่ามัคคุเทศก์สาวจะเข้ามาป่วนครอบครัวเขาด้วยอีกคน“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกน่า แต่ป่านว่าเรื่องมันน่าจะใหญ่กว่านั้นอีกนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงใจทำให้คนตัวโตพลอยใจคอไม่ดีไปด้วย“เรื่องอะไรกันแน่ป่าน”“เรื่องที่หมอกกำลังเจอยู่นี้แหละ” คำตอบที่ได้ฟังจา

แม้ว่าหญิงสาวจะส่งเสียงแทบไม่เป็นคำก็ไม่ได้ทำให้คนเอาแต่ใจยอมหยุด มือหนายังคงหยอกเอินอยู่กับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายสตรีเพศอย่างเพลิดเพลินฝากฝังความเป็นเจ้าของไว้บนผิวเนียนละเอียดเอาไว้เสียแทบทุกตารางนิ้วจนร่างกายอ้อนแอ้นบิดเร่าๆ เพื่อให้หลุดพ้นจากความทรมานที่แสนวาบหวามนี้ แต่กระนั้นชายหนุ่มกลับยิ่งได้ใจเมื่อเหยื่อที่แสนหวานของเขากำลังร้องขอให้เขาปลดปล่อยให้พ้นจากความทรมานนี้“หมอก.....” นัยน์ตาหวานฉ่ำจ้องมองคนตรงหน้าอย่างอ้อนวอน มือเรียวบางเกาะเกี่ยวไหล่กว้างให้ขยับเข้ามาใกล้เหมือนว่าไม่ต้องการใครอื่นนอกจากเขาเมื่อถูกเสียงหวานจากความงามเบื้องหน้าเชิญชวนอย่างนี้มีหรือที่ชายหนุ่มจะปฏิเสธได้ลง ปารวตีรู้สึกเหมือนถูกแรงดึงดูดที่ทรงพลังเข้ามากระทำต่อร่างกายบอบบางนี้เมื่อร่างกายที่ไร้เครื่องห่อหุ้มถูกร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่ามอบความอบอุ่นให้จนร้อนระอุจนแทบหลอมละลายชายหนุ่มหญิงสาวผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างนิ่มนวลแต่กลับสร้างความร้อนแรงได้อย่างไม่น่าเชื่อ เตียงนอนนุ่มถูกเปลี่ยนเป็นสนามรักที่ร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ ความทรมานที่แสนหวานที่หญิงสาวปรารถนาให้