เกิดใหม่ครานี้...ข้าจะเอาคืน

        เสียงฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ท่ามกลางคืนอันมืดมิด หญิงสาวในชุดสีขาวเปื้อนเลือดนั่งพิงกำแพงอย่างหมดแรง

เสิ่นเยว่หลิน ก้มมองเลือดที่ไหลจากบาดแผลบนร่างกาย ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“เหตุใด...พวกเจ้าถึงต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้”

เบื้องหน้าของนางคือชายหญิงคู่หนึ่ง 

ชายหนุ่มในชุดขุนนางยืนอยู่ข้างหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อน ทั้งสองคนกำลังมองนางด้วยสายตาเย็นชา

ชายผู้นั้นคือ "หลี่จื่อเหวิน" คู่หมั้นที่นางรักมานานหลายปี

ส่วนหญิงสาวข้างกายเขาคือ" เสิ่นหว่านโหรว" น้องสาวต่างมารดาของนางเอง

    คนหนึ่งคือน้องสาวที่นางเคยปกป้อง   อีกคนคือบุรุษที่นางเคยมอบหัวใจให้    แต่สุดท้าย...ทั้งสองกลับร่วมมือกันทำลายนาง

“พี่หญิง ท่านอย่าโทษข้าเลย”

เสิ่นหว่านโหรวเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาคลอเต็มดวงตา ทว่ามุมปากกลับเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“ข้าเพียงรักพี่เขยเท่านั้น”

“รัก?”

เยว่หลินหัวเราะอย่างขมขื่น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารักเขามากเพียงใด”

“รู้สิ”

ว่านโหรวตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เพราะรู้ ข้าจึงรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้ท่านเจ็บปวดที่สุด”คำ

พูดนั้นเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางหัวใจ

เยว่หลินหันไปมองหลี่จื่อเหวิน

“แล้วเจ้าเล่า?”

ชายหนุ่มหลบสายตาของนางเพียงครู่เดียว ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าไม่เคยรักเจ้า”

เพียงประโยคเดียว...หัวใจของเยว่หลินราวกับแตกสลาย

“ไม่เคยรัก?”

“ใช่”

“แต่เจ้าบอกข้าว่าจะอยู่กับข้าตลอดชีวิต”

“คำพูดในอดีต...จะนับอะไรได้”

เยว่หลินกำหมัดแน่น น้ำตาไหลลงบนใบหน้า   นางเคยเชื่อเขา   เชื่อแม้กระทั่งตอนที่คนในจวนบอกว่าเขาเปลี่ยนไป   นางยังคงปกป้องเขา    แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการทรยศ

ทันใดนั้น เสียงประตูเรือนก็เปิดออก

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางก้าวเข้ามา

"เสิ่นจงเหวิน" บิดาของนาง

เยว่หลินมองเขาด้วยความหวังสุดท้าย

“ท่านพ่อ...”  นางพยายามลุกขึ้น

“ช่วยข้าด้วย”

เสิ่นจงเหวินมองบุตรสาวเพียงครู่เดียว ก่อนถอนหายใจ

“เยว่หลิน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังจะสร้างความวุ่นวายอีกหรือ?”

“ข้าสร้างความวุ่นวาย?”    เยว่หลินมองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ท่านพ่อ...ข้าคือลูกสาวของท่านนะ”

“หว่านโหรวก็เป็นลูกสาวของข้าเช่นกัน”

“แต่ข้าคือบุตรสาวคนโต!”

“แล้วอย่างไร?”

คำถามนั้นทำให้นางพูดไม่ออก

ตั้งแต่เล็กจนโต นางพยายามทำทุกอย่างให้บิดาภูมิใจ

เรียนรู้กฎระเบียบของตระกูล  วางตัวอย่างเหมาะสม

ไม่เคยสร้างปัญหา   เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งบิดาจะมองเห็นคุณค่าของนาง

แต่วันนี้นางถึงได้รู้...

ไม่ว่านางจะพยายามมากเพียงใด ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย

“ในเมื่อเจ้าไม่สามารถรักษาการหมั้นหมายไว้ได้ เช่นนั้นก็ออกจากจวนไปเสีย”

เยว่หลินชะงัก

“ท่านพ่อ...ท่านพูดว่าอะไร?”

“ข้าบอกให้เจ้าออกจากจวน”

“เพียงเพราะพวกเขาทรยศข้า?”

“เรื่องนี้จะส่งผลต่อชื่อเสียงของตระกูล”

เสิ่นจงเหวินกล่าวอย่างเย็นชา

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายอนาคตของหว่านโหรว”

เยว่หลินมองบิดาของตนอยู่นาน    สุดท้ายหยดน้ำตาก็ร่วงลงมา

แต่ครั้งนี้นางไม่ได้ร้องไห้   นางเพียงยิ้ม   เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเจ็บปวดและหมดสิ้นความหวัง

“ดี”

“ในเมื่อจวนแห่งนี้ไม่เคยมีที่สำหรับข้า...ข้าก็จะไป”

นางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนเดินผ่านทุกคนออกไป

ไม่มีผู้ใดรั้งนางไว้   ไม่มีแม้แต่คำว่า “กลับมาเถอะ”

      คืนนั้น เสิ่นเยว่หลินเดินออกจากจวนเพียงลำพัง

ฝนยังคงตกหนัก

นางเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ก่อนร่างกายจะหมดแรงล้มลงข้างกำแพงเก่า    ภาพสุดท้ายที่เห็นคือท้องฟ้ามืดครึ้ม

“หากมีโอกาสอีกครั้ง...”นางพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา

“ข้าจะไม่รักพวกเจ้าอีกแล้ว”

“และจะไม่ยอมให้ผู้ใดเหยียบย่ำข้าอีก...”เปลือกตาของนางค่อย ๆ ปิดลง

ทุกอย่างดับวูบ

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”

เสียงเรียกดังขึ้น

"เยว่หลิน" ขมวดคิ้ว     นางค่อย ๆ ลืมตา    สิ่งแรกที่เห็นคือม่านเตียงสีแดงอ่อน และห้องนอนที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

“ที่นี่...ที่ไหน?”  หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง   มือของนางยกขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเอง

ไม่มีบาดแผล  ไม่มีเลือด  ไม่มีความเจ็บปวด

นางหันไปมองกระจกทองเหลือง    ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในนั้นยังคงเป็นใบหน้าของหญิงสาววัยยี่สิบปี

"เยว่หลิน" นิ่งงัน

“เป็นไปไม่ได้...”

สาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาหา

“คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”

เยว่หลินคว้ามือของสาวใช้ไว้

“ชิงหลัว วันนี้วันที่เท่าไร?”

ชิงหลัวทำหน้างุนงง

“วันนี้วันที่สิบห้า เดือนสามเจ้าค่ะ”

เยว่หลินตัวแข็ง   วันที่สิบห้า เดือนสาม...

สามปีก่อนวันที่นางถูกขับออกจากจวน

สามปีก่อนที่นางจะพบจุดจบอันน่าอนาถ

นาง...ย้อนกลับมาแล้วจริง ๆ

เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะอ่อนหวานของหญิงสาวดังมาจากด้านนอก

“พี่หญิง ข้าเอาขนมมาให้ท่าน”

      เยว่หลินหันไปมองประตู  ใบหน้าที่นางไม่มีวันลืมกำลังเดินเข้ามา

เสิ่นหว่านโหรว   น้องสาวต่างมารดาผู้แสนอ่อนโยนในสายตาทุกคน   แต่เป็นคนที่ทำลายนางในชาติก่อน

เยว่หลินมองนางอยู่นาน ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น

    หว่านโหรว  หยุดชะงัก   เพราะรอยยิ้มของพี่สาวในวันนี้...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“พี่หญิง เหตุใดจึงมองข้าเช่นนั้นเจ้าคะ?”

เยว่หลินยื่นมือรับถาดขนม

“ไม่มีอะไร”

นางมองน้องสาวด้วยสายตาสงบนิ่ง

“ข้าเพียงคิดว่า...ไม่ได้พบเจ้ามานานเหลือเกิน”

หว่านโหรวหัวเราะเบา ๆ

“เราพบกันทุกวันนะเจ้าคะ”

“ใช่”    เยว่หลินยิ้ม

“แต่จากวันนี้ไป...ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว”

ชาติก่อน นางเคยโง่เขลา

ชาติก่อน นางเคยมอบหัวใจให้คนผิด

ชาติก่อน นางยอมให้คนในครอบครัวเหยียบย่ำ

แต่ชาตินี้...นางจะไม่ยอมอีกแล้ว

"เสิ่นเยว่หลินกลับมาแล้ว"

และครั้งนี้...คนที่เคยทำร้ายนางทุกคน

จะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาเคยทำ!