Mag-log inสะโพกผายถูกมือหนาลูบไล้ขยำขยี้ เธอดิ้นรนส่ายหนี แต่หนีไม่พ้นเมื่อเขาแทรกกายเข้ามาตรงหว่างขา นิรินตาโตเมื่อเขาลูบไล้สัมผัสส่วนสงวนของเธอผ่านกางเกงในเนื้อบาง
นิ้วแกร่งเสียดสีขึ้นลงจนกลีบบุปผาหยาดเยิ้ม เธอพยายามดิ้นหนี แต่ได้แค่ดิ้นอึกอักไปมาเท่านั้น ไม่สามารถหลบหลีกเขาได้
หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลงอยู่ในลำคอเมื่อเขาซุกหน้าเข้าตวัดลามเลียร่องสวาทผ่านกางเกงในตัวบางหอมกรุ่น เขาใช้ลิ้นหนักขึ้นเรื่อยๆ ทอดสายตามองเธออย่างเหนือชั้นกว่า เธอหน้าแดงร้อนผ่าว คิดว่าทำไมเขาถึงได้ทำอะไรน่าอายแบบนี้
“แบบนี้เรียกว่ามีอารมณ์ร่วม” คำพูดร้ายกาจของเขาไม่ได้ทำให้เธอตื่นตระหนกเท่ากับมือหนาที่รูดกางเกงในของเธอพ้นไปจากปลายเท้า เธอหนีบขาเข้าหากันด้วยความอับอายเป็นที่สุด เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อน
“หนีบไว้แบบนั้นจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ” เขายั่วแหย่จับเธอแหวกขาออกจากกัน ก่อนจะซุกหน้าเข้าหา ลิ้นสากร้อนลามเลียกลีบกายสาวหอมกรุ่น
แรงเสียดสีของลิ้นและปากของเขาทำให้นิรินตัวสั่น เธอถอยหนีแต่ไปติดอยู่กับหัวเตียง เขาดึงรั้งสะโพกลงมาหาเพื่อซุกหน้าแนบชิดลามเลียให้มากยิ่งขึ้น
“อือ...” นิรินดิ้นหนักขึ้นก็โดนกดไปกับเตียงนอนกว้างแทบจมหาย เขาต้องไม่ทำอะไรหวาดเสียวแบบนั้นใช่ไหม เธอตาโตเมื่อเห็นเขาเริ่มปลดเสื้อผ้าออกจากกาย
นิรินพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ แต่ดูเหมือนเธอจะจนมุมอยู่ใต้ร่างเขา อกกว้างของนรราชที่เปิดเผยอยู่ตรงหน้าทำเอาเธอต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น
“เวลาผู้หญิงเห็นฉันแก้ผ้า แทบทุกคนจะแหวกขาให้ฉันเข้าไปซุกเอาแรงๆ ให้สาแก่ใจ” นิรินส่ายหน้าไปมา ไม่ใช่เธอแน่ๆ เขาหัวเราะกับท่าทีของเธอ
“เคยหรือยัง” เขาเอ่ยถาม เธอส่ายหน้าไปมา นรราชแตะลิ้นเลียริมฝีปากไปมา ลูบคางเบาๆ
“ดีชะมัด ได้ของสดซิง รู้ไหมว่าถ้าพ่อของเธอรู้เข้า คงจะอกแตกตาย” ประโยคของเขาเหมือนมีดคมกริบปักลงมาที่ขั้วหัวใจ!!!
เขาคงแค่อยากเอาชนะหรือแก้แค้นบิดาของเธอเพียงเท่านั้น
“ชอบชะมัด ได้เห็นลูกสาวศัตรูกำลังพ่ายแพ้แบบนี้” เธอพอรู้ว่าเขากับบิดาไม่กินเส้นและไม่ลงรอยกันมาเนิ่นนาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ นิรินส่ายหน้าตัวสั่นระริกเมื่อเขาลากไล้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับกลีบกายสาวของเธอ
เธอกัดผ้าที่มัดปากเอาไว้แน่นยามที่เขาฝังกายเข้ามาหา ความคับแน่นของหล่อนทำให้นรราชต้องกัดฟันกรอด ใบหน้าของนรราชเหยเกเพราะการบีบรัด เขาลูบไล้สะโพกงอนงามของเธอขยี้ขยำยกหยัดขึ้นมาให้รับการสอดแทรก
เธอเอาแต่ส่ายหน้าไปมาปฏิเสธเขาท่าเดียว แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินไป ความเป็นชายชำแรกเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไม่มีความรีบร้อนแต่อย่างใด แต่ทำให้เธอสัมผัสถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน เขาก้มลงขบเม้มดูดอกอวบอิ่มของเธอ ขยับสะโพกสอบเสียดสีเข้าหาไม่ยอมละห่าง
นิรินเกร็งร่างสะท้าน เขาถอนสะโพกออกห่างให้เธอผ่อนคลาย ก่อนสอดแทรกเข้าไปใหม่ ทุกครั้งที่กดกายเข้าหา มันชำแรกเข้าไปล้ำลึกกว่าเดิมจนเธอสัมผัสได้
หยาดน้ำตาของสาวน้อยรินไหล เขาไม่ได้ใส่ใจปลอบโยน แต่มุ่งมั่นที่จะครอบครองเธอให้สำเร็จ เธอเลิกดิ้นเพราะยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ เป็นทีที่เขาจะได้สอดรักเข้ามาเกินกว่าครึ่ง
นรราชครางเสียงแหบพร่าเมื่อร่างกายของเขาเข้ามาพักพิงอิงแอบอยู่ในกลีบบุปผาอันชุ่มฉ่ำที่โอบอุ้มรัดรึงเขาอยู่ทุกทิศทาง
เขาหยุดพักให้เธอผ่อนคลาย ก่อนจะปลดผ้าออกจากปากของเธอ นิรินเม้มปากสั่นระริกแล้วเบือนหน้าหนี
“เวลาโดนผัวเอาต้องมองหน้าผัวด้วยสิ จะได้จำหน้าผัวคนนี้ให้ดีๆ ไง” เขาบีบปลายคางสวยเอาไว้พร้อมจ้องตาเธอ นิรินส่ายหน้าหนี เขาจึงจับใบหน้าของเธอให้หันมาสบตา
นิรินไม่อยากมองคนใจร้ายจึงรีบหลับตาหนี เขาจึงกระแทกปากกับปากของเธอจนเจ็บเพื่อให้เธอลืมตามองเขา
สาวน้อยลืมตามองก่อนจะเม้มปาก นรราชจึงขบเม้มริมฝีปากบนล่างของเธอ อุ้งมือใหญ่ฟอนเฟ้นเต้านมอวบอิ่มเพื่อให้เธอมองเขาให้ชัดๆ ยิ่งกว่าเดิม
คนพ่ายแพ้ได้แต่ร้องประท้วงเมื่อเขาเริ่มขยับ นรราชยอมปล่อยพันธนาการที่รัดรึงข้อมือเล็กเอาไว้ เป็นเหตุให้เธอระดมทุบตีแผ่นหลังของเขาระรัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
จังหวะจะโคนรักเริ่มร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ เขาขยับรุกล้ำหนักหน่วงขึ้น กดร่างเล็กจนแทบจมเตียง เธอจิกมือกับผ้าปูเตียงแทบแหลกลาญ กัดปากจนห้อเลือด เขาจึงกระแทกปากลงมาบดจูบซ้ำๆ กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นกายชายทำเอาเธอหัวหมุนมึนงง นิรินหลับตาลงอีกครั้งยามเมื่อเขายกขาของเธอขึ้นพาดไปกับบ่าจนสะโพกลอยอยู่เหนือพื้นเตียง
นรราชมองเธอเหมือนเธอเป็นทุกอย่างที่เขาไม่เคยรู้ว่าตัวเองต้องการ“เนยนี่แหละครับ… ทำให้ที่นี่เป็นบ้านจริง ๆ”เธอหน้าแดงแต่ก็พิงไหล่เขาเบา ๆในอ้อมแขนอีกด้านลูกสองคนกลับหลับสนิทอย่างปลอดภัยพี่น้ำกอดตุ๊กตาหมีน้องหลับบนอกแม่อย่างสงบเสียงหายใจเบา ๆ ของเด็กทั้งสองทำให้ค่ำคืนนี้สมบูรณ์แบบที่สุดและครอบครัวนี้ก็ปิดวันด้วยความรักอบอุ่นอีกหนึ่งวันในบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและหัวใจที่เติบโตไปพร้อมกันทุกวันเช้าของวันนี้สดใสเป็นพิเศษเหมือนทั้งบ้านรู้ว่าวันนี้จะมีเรื่องดีเกิดขึ้นนิรินวางลูกชายลงบนพรมตามกิจวัตรวันนี้เขาดูตั้งใจเป็นพิเศษ มือเล็ก ๆ กำของเล่นแน่นตาใสเป็นประกายเหมือนพร้อมจะทำอะไรใหม่ ๆหนูน้ำวิ่งมาอย่างรวดเร็วถือหมอนพิงเล็ก ๆ ไว้ในมือ“คุณแม่คะ!! วันนี้หนูน้ำจะให้น้องนั่งค่ะ!! หนูน้ำเตรียมหมอนแล้วค่ะ!”นรราชที่เดินตามลูกสาวมาทำหน้าใจหายวาบทันที“เดี๋ยวก่อนครับลูก นั่งเลยไม่ได้ครับ! เดี๋ยวล้ม!”หนูน้ำทำตาโต“หนูน้ำจะรองค่ะคุณพ่อ! น้องไม่ล้มค่ะ!”นิรินหัวเราะนุ่ม ๆ“ไม่เป็นไรค่ะ ให้เขาลองนั่งทรงตัวดูค่ะ เราคอยประคองนะคะ”นรราชถอนหายใจแต่พอเห็นนิรินยิ้ม เขาก็ยอมเงียบและย
เขายกมือขึ้นเอื้อมช้า ๆและจับนิ้วพี่น้ำก่อนหนูน้ำกรี๊ดเสียงดีใจ“เย้!!!! น้องจับนิ้วหนูน้ำค่ะ!!!! หนูน้ำได้คะแนนค่ะ!!!!!”นรราชอ้าปากค้าง“เดี๋ยวสิครับ… พ่อก็ยื่นให้ก่อนนะครับ…”นิรินหัวเราะจนไหล่สั่น“ลูกเลือกพี่สาวค่ะลุงราช”น้องชายบีบนิ้วพี่น้ำเบา ๆทำเสียง “อ๊ะอือ”เหมือนกำลังหัวเราะแบบพอใจสุด ๆหนูน้ำทำหน้าฟินสุดชีวิต“คุณแม่คะ น้องรักหนูน้ำที่สุดค่ะ!!!”นรราชยอมรับสภาพยิ้มมุมปาก“ครับ… พี่สาวชนะไปก่อนแล้ววันนี้…”หลังจากจับนิ้วพี่น้ำจนพอใจน้องชายก็หันไปมองนิ้วของพ่อเอื้อมอีกครั้งแล้วจับนิ้วของนรราชแน่น ๆ เช่นกันนรราชตาโตก่อนจะยิ้มกว้างจนหุบไม่ได้“เนยครับ เขาจับนิ้วผมแล้วครับเขาจับจริง ๆ ครับ!”หนูน้ำมองแล้วพูดแบบยอมรับ“ก็ได้ค่ะ… น้องรักคุณพ่อด้วยค่ะ”นิรินยิ้มหวาน“เขารักทุกคนค่ะลูก”น้องชายจับนิ้วของพ่อไว้สักครู่ก่อนจะปล่อย แล้วเอื้อมไปจับนิ้วของแม่ไม่แน่นเท่าที่จับของพี่น้ำแต่จับไว้นานกว่าและนิ้วเล็ก ๆ ลูบเบา ๆ เหมือนรู้ว่าใครคือความอบอุ่นที่สุดของเขานิรินใจเต้นเบา ๆก้มลงหอมมือเขา“ค่ะลูก… แม่อยู่ตรงนี้ค่ะ”นรราชมองภาพนี้ด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุดเหมือนหัวใจจ
“อา…แม่”เงียบไปหนึ่งวินาทีก่อนบ้านจะปะทุขึ้นเป็นเสียงดังสนั่นเหมือนงานฉลองปีใหม่หนูน้ำ: “น้องพูดค่ะ!!!”นรราช: “เขาพูดว่าอะไรครับเนย ได้ยินไหมครับ”นิรินมือสั่นเล็กน้อยหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาเธอยิ้มกว้าง และดวงตาคลอไปด้วยน้ำใส ๆ“เขาเรียกแม่ค่ะ…ลุงราชคะ เขาเรียกแม่ค่ะ…”นรราชนิ่งไปมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักล้นจนเอ่อช้า ๆ เขาเอื้อมมือไปจับหลังมือเล็ก ๆ ของลูก“ลูกครับ… ลูกเรียกแม่แล้วครับ…”หนูน้ำตีมือดีใจกระโดดบนพื้น“น้องรักคุณแม่มากที่สุดค่ะ!!”นิรินหัวเราะทั้งน้ำตาก้มลงหอมแก้มลูกชายซ้ำแล้วซ้ำอีก“ลูกคะ… ขอบคุณนะคะ…”น้องชายยิ้มกว้างตาเป็นประกายใสเหมือนเข้าใจความดีใจของทุกคนหลังเก็บของเล่นหลังอาหารเย็นหลังอาบน้ำให้เด็กทั้งสองเสร็จห้องนั่งเล่นเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดเบา ๆ ผ่านหน้าต่างนรราชเดินเข้ามานั่งข้างภรรยาลูกทั้งสองนั่งเล่นด้วยกันบนพรมเขาก้มลงกระซิบเสียงทุ้มเบาและจริงใจที่สุด“เนยครับ… ตอนเขาเรียก ‘แม่’ นะครับผมมีความสุขมากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ”นิรินเงยหน้ามองรอยยิ้มอบอุ่นจนหัวใจลุงราชแทบละลาย“ลุงราชคะ… เขาเรียกได้เพราะคุณคอยอยู่ข้าง
นิรินพิงไหล่สามีน้ำเสียงเธอนุ่มเหมือนผ้าห่มอุ่น“ระหว่างที่เขาพลิกตัวได้วันนี้นะคะ เนยเห็นเลยค่ะว่า ลูกจะเติบโตไปพร้อมกับครอบครัวที่รักเขามากที่สุด”นรราชกอดทั้งสามคนแน่นขึ้นแล้วพูดเสียงเบาที่มีแต่ความจริงใจ“เพราะเนยนี่แหละครับ ที่ทำให้บ้านนี้เป็นบ้าน”นิรินใจสั่นเบา ๆแต่ยิ้มตอบอย่างรักมากหนูน้ำจดประโยคนี้ลงสมุดทันทีทั้งที่ไม่รู้ว่าหมายความว่าอะไรทั้งหมดแต่รู้ว่ามันคือประโยคสำคัญและขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะเบา ๆน้องชายที่เพิ่งพลิกตัวได้วันนี้ก็ยิ้มกว้างอีกครั้งเหมือนประกาศว่า“ผมมีความสุขที่สุดเลยครับ”และทั้งบ้านก็ยิ้มตามเต็มไปด้วยความรักที่มากขึ้นกว่าเดิมอีกหนึ่งวันเช้าวันนี้ท้องฟ้าสีใสแสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่นนิรินวางลูกชายลงบนเบาะนุ่มตามปกติเด็กน้อยนอนหงาย มือปัดไปมาเหมือนกำลังจับอากาศวันนี้เขาดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษส่งเสียง “อะอือแอะ” ไม่หยุดขาเล็ก ๆ ดีดไปมาเหมือนกำลังตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างหนูน้ำที่ถือถังของเล่นวิ่งเข้ามามาพร้อมพลังเต็มร้อยเหมือนเช่นทุกวัน“คุณแม่คะ! วันนี้หนูน้ำจะสอนน้องเล่นของเล่นค่ะ!!”นิรินหัวเราะเบา ๆ“วันนี้น้องน่าจะอยากลอง
“พร้อมทำอะไรคะลูก”หนูน้ำยืนเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจ“พร้อมสอนน้องนอนคว่ำค่ะ!! หนูน้ำเป็นครูค่ะวันนี้!”นรราชที่เดินตามลูกสาวเข้ามาในชุดลำลองพอได้ยินคำว่า นอนคว่ำเขารีบขยับเข้ามาใกล้แบบสายตากังวลมากกว่าปกติ“เนยครับ… ลูกพร้อมหรือยังครับ นอนคว่ำจะเหนื่อยนี่ครับ”นิรินหัวเราะ“ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นค่ะ เขาโตพอแล้วค่ะลุงราช”นรราชยังคงทำหน้าเคร่งเหมือนกำลังคุมหน่วยกู้ภัยพิเศษมากกว่าฝึกทารกหนูน้ำหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็ก ๆ มาถือแล้ววางนอนคว่ำข้างน้องชายพูดเสียงหวานเหมือนคุณครูในอนุบาล“น้องคะ ดูพี่น้ำนะคะ นี่ค่ะ… แบบนี้ค่ะ!”เธอใช้มือดันตัวตุ๊กตาหมีให้ชูหน้าโชว์ท่าง่าย ๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจนอนคว่ำ ชันคอ มองหน้าน้องชายเหลือบมองตาโตแล้วส่งเสียง “อือ” เหมือนพยายามเลียนแบบนิรินยิ้มอุ่น“ลูกคงอยากลองค่ะ”หนูน้ำดีใจจนเกือบกระโดด“คุณแม่คะ!! น้องจะทำค่ะ!!”นรราชย่อตัวลงอย่างจริงจัง“ระวังนะครับลูก ไม่ต้องรีบนะครับ…”หนูน้ำหันมา“คุณพ่อคะ… หนูน้ำเป็นครูค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ!”นรราชพูดเบา ๆ“ครับ… ครูน้ำ”น้องชายขยับแขนยกตัวขึ้นทีละนิด…ทีละนิด…นิรินเอามือประคองด้านข้างนรราชอยู่ด้านหน้า เผื่อ
นรราชแทบทำแก้วกาแฟตก“จริงเหรอครับ ทำอีกครับลูก! หัวเราะอีกครับ!!”หนูน้ำกระโดดเหมือนคนได้เหรียญทอง“น้องหัวเราะค่ะ!!! น้องหัวเราะค่ะ!!!”นิรินหัวใจเต้นแรงยิ้มกว้างจนหน้านุ่มไปหมดเธอจูบหน้าผากลูกซ้ำ“ลูกคะ… นี่คือเสียงหัวเราะของลูกจริง ๆ ค่ะ”หนูน้ำหันไปเขียนสมุด“เสียงหัวเราะแรก ให้คุณแม่ค่ะ”นรราชอ้าปาก“เนยได้เหรอครับ”หนูน้ำพยักหน้า“ค่ะ! เพราะน้องหัวเราะตอนคุณแม่ยิ้มค่ะ!”นรราชทำหน้าเหมือนเสียตำแหน่งผู้ประกาศข่าวแห่งปี“แต่พ่อก็พยายามนะครับ…”นิรินหัวเราะแล้ววางหัวบนไหล่สามี“อย่าเสียใจนะคะ”เขาทำหน้าอ่อนลงทันทียื่นมือมากอดเอวภรรยาแล้วกระซิบเบา ๆ“ฉันไม่ได้เสียใจหรอก ฉันแค่ดีใจที่ลูกมีความสุขเวลาอยู่กับเนย”นิรินหน้าแดงแรง แต่ยิ้มหวานจนหัวใจลุงราชเต้นแรงกว่าเสียงหัวเราะของลูกเสียอีกหนูน้ำที่มองอยู่พูดขึ้นด้วยความมั่นใจที่สุดในโลก“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ! เดี๋ยวน้องหัวเราะให้คุณพ่อวันหลังค่ะ!”นรราชหัวเราะในลำคอ“พ่อหวังแบบนั้นครับ”เขามองลูกชายที่ตอนนี้กำลังยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนกำลังดีใจในแบบของทารกเย็นวันนั้น ทั้งบ้านนั่งดูสมุด “พัฒนาการของน้อง” ที่หนูน้ำจัดทำนิรินอุ้มลูกชา







