บทที่ 1

ข้าใช้เวลาสิบปี เคียงข้างลู่สิงโจวมาตั้งแต่วันที่เขาเป็นองค์ชายผู้ตกอับ จนก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ฮ่องเต้

แต่หลังจากเขาขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่ข้าทำกลับเป็นการยื่นคำร้องขอถอนชื่อออกจากทะเบียนนางกำนัล เพื่อออกจากวังหลวง

ตามกฎของวัง นางกำนัลทั่วไปเมื่ออายุยี่สิบห้าปีก็สามารถออกจากวังได้ ปีนี้ข้าอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ล่วงเลยกำหนดมาสองปี ถึงเวลาต้องออกจากวังไปแต่งงานแล้ว

หลังจากไปลงทะเบียนที่สำนักพระคลังเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าผู้ดูแลบอกข้ากลับมารับป้ายอนุญาตอีกครึ่งเดือน จากนั้นก็จะออกจากวังได้

เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ข้าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก

ระหว่างเดินกลับตำหนัก เพิ่งก้าวถึงหน้าประตู ก็เห็นสาวใช้และบ่าวรับใช้คุกเข่าเต็มพื้น

ทุกคนร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ ตัวสั่นเทิ้มไปหมด พอเห็นข้าก็ราวกับเห็นผู้มาช่วยชีวิต

“เจ้าพี่หมิงเยว่! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”

ข้าชะงักไปเล็กน้อย พอจะเดาได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ข้าส่งสายตาปลอบใจทุกคน ก่อนก้มหน้าเดินเข้าไปด้านใน

ภายในห้อง หลิ่วรั่วอินเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทนวดขาให้

ข้าค้อมกายคารวะนางอย่างนอบน้อม ก่อนเอ่ยถามว่า “คุณหนูหลิ่ว ไม่ทราบว่านางกำนัลเหล่านี้ทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจหรือเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินเสียง นางก็เงยหน้าขึ้น มองข้าด้วยรอยยิ้มดูแคลน “พวกนางไม่ได้ทำอะไรหรอก ข้าแค่ไม่ชอบหน้าพวกนาง เห็นพวกนางคุกเข่าเรียงกันเต็มไปหมด ข้าก็มีความสุข”

พูดจบ นางก็ชี้ไปยังที่ว่างด้านข้าง สั่งให้สาวใช้นำกระถางถ่านมาเพิ่มอีกใบ

“เจ้ามาได้พอดี ข้าเว้นที่ไว้ให้เจ้าแล้ว”

“คุกเข่าลง คุกเข่าหนึ่งชั่วยามถึงจะลุกได้”

ถ่านในกระถางลุกแดงฉาน หากคุกเข่าลงไป เพียงไม่นานหัวเข่าคงถูกความร้อนเผาจนเลือดเนื้อแหลกเละ จะทนได้ครบหนึ่งชั่วยามได้อย่างไร

แต่ข้ารู้ดี ไม่ว่าข้าจะเต็มใจหรือไม่ ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของนางได้

หากไม่ยอมทำ เกรงว่าจะพลอยลากนางกำนัลคนอื่นให้เดือดร้อนไปด้วย

ข้าจึงไม่พูดอะไร คุกเข่าลงเหนือกระถางถ่านอย่างเงียบงัน

ฤดูหนาวสวมเสื้อผ้าหนาอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เพียงไม่นาน หัวเข่าของข้าก็ถูกความร้อนจากถ่านแผดเผาจนเจ็บปวดแทบขาดใจ

ในวังมีบทลงโทษมากมาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าถูกลงโทษ ต่อให้เจ็บปวดเพียงใด ก็ทำได้เพียงกัดฟันทน ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมา

เมื่อเห็นข้าทั้งเจ็บปวดทั้งต้องฝืนอดทน หลิ่วรั่วอินก็อารมณ์ดีขึ้นทันที หัวเราะอย่างสะใจ

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

เสียงแหลมยาวของขันทีดังขึ้น หลิ่วรั่วอินรีบลุกจากตั่งนุ่ม เปลี่ยนเป็นท่าทีอ่อนโยนว่าง่าย ย่อตัวคารวะผู้มาเยือน

ลู่สิงโจวรีบก้าวเข้าไปประคองนางให้ลุกขึ้น ก่อนหันมา สายตาจึงตกลงบนตัวข้าในที่สุด

เมื่อเห็นใบหน้าข้าซีดขาว เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก สีหน้าของเขาก็ชะงักแข็งไปชั่วขณะ ก่อนหันไปถามหลิ่วรั่วอินว่าเกิดอะไรขึ้น

หลิ่วรั่วอินตกใจ รีบแต่งเรื่องขึ้นมาทันที “นางกำนัลพวกนี้ทำผิด ส่วนหมิงเยว่ไม่เพียงเข้าข้างพวกนาง ยังกล้าเถียงข้า แถมสาดน้ำร้อนใส่ตัวข้าอีก”

“หม่อมฉันโมโหมาก จึงลงโทษพวกนางเพียงเล็กน้อย”

“ฝ่าบาท...จะไม่ทรงกริ้วหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ”

ลู่สิงโจวจับมือนางไว้ด้วยความเอ็นดู เอ่ยอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องกังวล ข้าเคยบอกแล้วว่า เจ้าอยากทำอะไรก็ทำได้”

หลิ่วรั่วอินแทบเคลิบเคลิ้มไปกับความตามใจนั้น จึงถามต่ออย่างไม่แน่ใจ “จริงหรือ...ทำอะไรก็ได้จริงหรือเพคะ”

เขายิ้มพลางพยักหน้า “แน่นอน วาจาฮ่องเต้ไม่มีวันล้อเล่น”

“ตราบใดที่เจ้าอยากทำ แม้แต่จะลงโทษข้าก็ยังได้ นับประสาอะไรกับบ่าวพวกนี้”

เมื่อได้ยินฮ่องเต้เอ่ยถ้อยคำเช่นนี้กับนาง ใบหน้าเล็กก็แดงจัดราวกับจะหยดเลือด ทั้งสองจับมือกันเดินเข้าไปหลังฉากบังตา ข้ามองไม่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ได้อีก ได้ยินเพียงเสียงสนทนา

“ฝ่าบาท นี่เป็นขนมที่หม่อมฉันทำเอง ลองชิมดูสิเพคะ”

“หม่อมฉันเพิ่งทำเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะถูกพระทัยหรือไม่”

ลู่สิงโจวเป็นคนเย็นชาเสมอมา หลังขึ้นครองราชย์ยิ่งเก็บอารมณ์ไม่แสดงออก แต่เวลานี้ ข้ากลับได้ยินความสั่นไหวและความยินดีในน้ำเสียงของเขา “เจ้าทำขนมให้ข้าด้วยตนเองหรือ?”

หลิ่วรั่วอินพยักหน้าอย่างเขินอาย “ใช่เพคะ ฝ่าบาททรงดีกับหม่อมฉันเหลือเกิน หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนพระคุณ จึงทำขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เป็นการขอบพระทัย”

แสงเทียนสั่นไหว ทาบภาพของคนทั้งสองที่พิงกายกันลงบนฉากบังตา งดงามราวภาพวาดชั้นเลิศ

ข้ามองภาพนั้นไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ดวงตาก็ชื้นขึ้น

คงเป็นเพราะข้าเพิ่งตระหนักได้ว่า ชายผู้เป็นที่รักสุดหัวใจของข้า กำลังห่างไกลจากข้าออกไปทุกที

ยามยังเด็ก เขาเป็นเพียงองค์ชายที่ไร้ผู้เหลียวแล พระมารดาถูกใส่ร้ายจนสิ้นพระชนม์ เขาจึงเติบโตอยู่ในตำหนักเย็น

มารดาของข้าเคยเป็นสาวใช้คนสนิทที่รับใช้พระมารดาของเขา หลังดูแลเขาอยู่หลายปี นางก็ล้มป่วยและจากโลกนี้ไป

นับแต่นั้นมา มีเพียงเราสองคนที่พึ่งพากันและกัน

ชีวิตในตำหนักเย็นทั้งอดอยากและขาดแคลนเสื้อผ้า เพียงเพื่อแลกหมั่นโถวลูกหนึ่ง ข้าต้องรับจ้างซักผ้าให้นางกำนัล จนมือเต็มไปด้วยแผลหนาว ทุกวันนี้พอถึงฤดูหนาว แผลก็ยังกลับมากำเริบอีก

มีขันทีน้อยมารังแกเขา ข้าพุ่งเข้าใส่ราวกับสุนัขบ้า ถูกชกก็ยอม ทั้งยังกัดสะเปะสะปะไม่ยั้ง

กว่าข้าจะปกป้องเขาให้รอดชีวิตอยู่ในตำหนักเย็นได้ ก็แทบต้องแลกด้วยชีวิตครึ่งหนึ่งของตนเอง

แต่หลิ่วรั่วอิน เพียงแค่มอบเสื้อคลุมตัวหนึ่งให้เขาในวันที่เขาถูกสั่งคุกเข่า เขากลับจดจำไม่เคยลืม รักนางจนหมดหัวใจ

หลังขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่เขาทำคือรับนางเข้าวัง ทะนุถนอมราวกับหยกอันล้ำค่า

ศึกชิงตำแหน่งรัชทายาทขององค์ชายทั้งเก้า เขาเป็นผู้ชนะ ฆ่าทั้งพระบิดา พระเชษฐา พระอนุชา และสหาย จนผู้คนภายนอกต่างเล่าลือว่าลู่สิงโจวโหดเหี้ยมอำมหิต

หลิ่วรั่วอินได้ยินข่าวลือนั้นก็หวาดกลัวเขาอย่างยิ่ง ไม่ยอมเป็นฮองเฮาให้เขา เอาแต่หลบอยู่ในวังหลังและร้องไห้ทุกวัน

บุรุษผู้เด็ดขาด ฆ่าฟันโดยไม่ลังเลเช่นนั้น เมื่อเห็นนางร้องไห้ กลับเผยแววตาอ่อนโยนเป็นครั้งแรก

เขาไม่ได้แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาอย่างบีบบังคับ แต่ค่อย ๆ ใช้ความจริงใจพิชิตใจนาง คิดหาวิธีทำให้นางมีความสุข

ฮ่องเต้ในอดีตต่างมีสนมงามสามพัน แต่ในวังหลังของเขา มีเพียงหลิ่วรั่วอินคนเดียว

เพื่อให้นางใช้ชีวิตในวังหลังได้สะดวก เขาถึงกับยกข้า ซึ่งติดตามรับใช้เขามาตลอด ให้ไปอยู่ข้างกายนาง คอยดูแลเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่

เมื่อกาลเวลาผ่านไป หลิ่วรั่วอินจึงได้เห็นความจริงใจของลู่สิงโจวที่มีต่อนาง ในที่สุดก็เริ่มอาศัยความโปรดปรานนั้นทำตามอำเภอใจ

ข้าดึงสติกลับมา มองเงาคนทั้งสองที่ซ้อนทับกันอยู่หลังฉากบังตา ก่อนแสยะยิ้มเยาะตัวเองอย่างขมขื่น

หลายปีมานี้ ข้าอยู่เคียงข้างเขามาตลอด

เขาไม่จำว่า ข้าเคยฝ่าพายุออกไปนอกเมืองเพื่อหายามาให้เขา

ไม่จำว่า เพื่อขอความเมตตาแทนเขา ข้าเกือบถูกตีจนขาหัก

ไม่จำวันคืนที่เรากอดกันเพื่อคลายความหนาว ปล่อยใจให้ความรู้สึกพัดพา และผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง

แต่กลับจำได้เพียงเสื้อคลุมตัวนั้นของหลิ่วรั่วอิน

แต่ช่างเถอะ ไม่จำก็ไม่จำ

ข้าเองก็จะลืมเหมือนกัน เพราะอีกไม่นาน ข้าก็จะจากไปอย่างถาวรแล้ว