جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ข้าใช้เวลาสิบปี เคียงข้างลู่สิงโจวมาตั้งแต่วันที่เขาเป็นองค์ชายผู้ตกอับ จนก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ฮ่องเต้แต่หลังจากเขาขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่ข้าทำกลับเป็นการยื่นคำร้องขอถอนชื่อออกจากทะเบียนนางกำนัล เพื่อออกจากวังหลวงตามกฎของวัง นางกำนัลทั่วไปเมื่ออายุยี่สิบห้าปีก็สามารถออกจากวังได้ ปีนี้ข้าอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ล่วงเลยกำหนดมาสองปี ถึงเวลาต้องออกจากวังไปแต่งงานแล้วหลังจากไปลงทะเบียนที่สำนักพระคลังเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าผู้ดูแลบอกข้ากลับมารับป้ายอนุญาตอีกครึ่งเดือน จากนั้นก็จะออกจากวังได้เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ข้าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอกระหว่างเดินกลับตำหนัก เพิ่งก้าวถึงหน้าประตู ก็เห็นสาวใช้และบ่าวรับใช้คุกเข่าเต็มพื้นทุกคนร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ ตัวสั่นเทิ้มไปหมด พอเห็นข้าก็ราวกับเห็นผู้มาช่วยชีวิต“เจ้าพี่หมิงเยว่! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”ข้าชะงักไปเล็กน้อย พอจะเดาได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้าส่งสายตาปลอบใจทุกคน ก่อนก้มหน้าเดินเข้าไปด้านในภายในห้อง หลิ่วรั่วอินเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทนวดขาให้ข้าค้อมกายคารวะนางอย่างนอบน้อม ก่

สามวันต่อมา เป็นวันคล้ายวันเกิดครั้งแรกของหลิ่วรั่วอินหลังจากเข้าวังเพื่อการนี้ ลู่สิงโจวจึงจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้นางอย่างยิ่งใหญ่ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊พร้อมครอบครัวต่างได้รับเชิญมาร่วมงาน แม้นางจะยังไม่มีตำแหน่งฮองเฮา แต่กลับได้รับการปฏิบัติไม่ต่างจากฮองเฮาในฐานะนางกำนัลผู้ดูแลงานประจำตัวของนาง ข้าย่อมต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว เกรงว่าหากขั้นตอนใดผิดพลาดจนทำให้นางไม่พอใจ จะพาลลงโทษบรรดาบ่าวในวังก่อนงานเลี้ยงเริ่ม ข้ากำลังจะไปเชิญนางออกมา แต่กลับได้ยินเสียงสนทนาระหว่างนางกับบิดามารดาดังมาจากหน้าประตู“อาอิน พ่อได้ยินมาว่า ฝ่าบาททรงโปรดเจ้าถึงเพียงนี้ ก็เพราะเมื่อครั้งถูกลงโทษให้คุกเข่า เจ้าเคยมอบเสื้อคลุมตัวหนึ่งให้ท่าน”“ตอนนั้นท่านเป็นเพียงองค์ชายที่ไร้ความโปรดปราน หรือเจ้ามองออกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วหรือว่า ภายหน้าท่านจะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้?”หลิ่วรั่วอินตอบเสียงเบา “ท่านพ่อเห็นคุณค่าลูกเกินไปแล้ว ตอนนั้นลูกจะไปรู้ได้อย่างไร เพียงแต่เสื้อคลุมตัวนั้น ตอนดื่มสุรากับองค์หญิงลูกเผลอทำเปื้อน ลูกเลยไม่อยากได้แล้ว จึงโยนทิ้งไปตามใจ”“ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นฝ่าบาทกำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้นพอดี จึงเข

การปรากฏตัวของเขาทำให้นางกำนัลน้อยในห้องตกใจจนทรุดคุกเข่าลงกับพื้น ข้าพยุงนางให้ลุกขึ้น บอกให้ออกไปก่อน จากนั้นจึงปิดประตูห้องแล้วหันกลับมาตอบเขา“เพียงออกจากวังไปจัดซื้อของเท่านั้นเพคะ”เมื่อได้ยินข้าพูดเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ใส่ใจข้าคิดว่า ในจิตใต้สำนึกของเขา ไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะจากเขาไปอย่างที่ข้าคาดไว้ ครั้งนี้ที่เขามาหาข้า ก็เพราะหลิ่วรั่วอินอีกเช่นเคย“หมิงเยว่ อาอินอยากกินขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าทำ รีบทำให้เสร็จแล้วไปกับข้า”ข้าไม่พูดอะไรให้มากความ เดินตรงไปยังครัวเล็กของตำหนักหานซวงหลังจากลงมืออยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ทำขนมกุ้ยฮวาเสร็จ แล้วยกไปวางตรงหน้าหลิ่วรั่วอินนางมองท้องฟ้าแจ่มใสนอกหน้าต่าง ก่อนเกิดนึกอยากออกไปล่องเรือชมทะเลสาบนอกเมืองขึ้นมากะทันหันสำหรับคำขอของนาง ลู่สิงโจวย่อมตามใจทุกอย่าง เขาจึงสั่งให้องครักษ์เตรียมรถม้า แล้วออกจากวังไปด้วยกันทันทีเพื่อความสะดวกในการปรนนิบัติหลิ่วรั่วอิน ข้าจึงนั่งรถม้าคันเดียวกับนางและลู่สิงโจวบนรถม้า ดวงตาคู่งามของหลิ่วรั่วอินกวาดมองข้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เห็นได้ชัดว่านางไม่ชอบข้าอย่างยิ่งขณะข้ากำลังคิดว่านางจะใช้วิธีใดเล่น

ตลอดช่วงเวลาที่ข้าพักรักษาตัว ข่าวเรื่องลู่สิงโจวโปรดปรานหลิ่วรั่วอินยังคงส่งมาถึงไม่ขาดสายได้ยินว่าหลังตกน้ำ นางก็ล้มป่วยหนัก ทำให้ลู่สิงโจวปวดใจยิ่งนัก ไม่เพียงส่งของบำรุงล้ำค่าจากสำนักแพทย์หลวงไปให้อย่างต่อเนื่อง เขายังสั่งให้คนเดินทางไปยังดินแดนนอกด่าน เพื่อตามหาบัวหิมะแห่งเทียนซานอันล้ำค่าอย่างยิ่งมาให้นางเพื่อให้นางหลับได้อย่างสงบ เขาจึงเสาะหาผ้าแสงจันทร์อันล้ำค่ามาทำเป็นม่านล้อมเตียงให้นางต่อให้แสงแดดภายนอกจะแรงกล้าเพียงใด เมื่อส่องผ่านผ้าชนิดนี้ก็จะผ่องกระจ่างดุจแสงจันทร์ จึงได้ชื่อว่าผ้าแสงจันทร์ข้ารับฟังข่าวเหล่านี้อย่างสงบนิ่ง พลางเก็บสัมภาระของตนเงียบ ๆ และตั้งใจเตรียมตัวรอวันที่จะออกจากวังยามค่ำคืน ลู่สิงโจวก็ปรากฏตัวในห้องของข้าอีกครั้งเขานำยาทาแผลมาให้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นี่เป็นยาที่ข้าไปรับมาจากสำนักแพทย์หลวงด้วยตนเอง เหมาะสำหรับรักษาบาดแผลของเจ้าที่สุด”“วันนั้นข้าเห็นบาดแผลของเจ้าปริออก ตอนนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”“ช่วงนี้อาอินขาดคนดูแลไม่ได้ พอดีนางหลับแล้ว ข้าจึงพอมีเวลามาดูเจ้า”ข้านิ่งเงียบ ไม่ตอบคำ เพียงก้มหน้าฝึกคัดอักษรด้วยพู่กันต่อไปเข

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูวัง แสงอาทิตย์ก็สาดส่องลงมาทั่วร่างอย่างเต็มที่ ข้าหรี่ตาลงเล็กน้อย ซึมซับอิสรภาพที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนานโลกภายนอกประตูวังคึกคักมีชีวิตชีวา ผู้คนเดินขวักไขว่ รถม้าสัญจรไม่ขาดสาย แตกต่างจากความอึดอัดภายในวังอย่างสิ้นเชิงข้าสูดลมหายใจเข้าลึก บรรยากาศของชีวิตผู้คนลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นความมีชีวิตชีวาที่ข้าไม่เคยสัมผัสได้อย่างชัดเจนเช่นนี้มาก่อนข้าถือห่อสัมภาระเรียบง่าย เดินไปตามกระแสผู้คนข้าไม่รู้ว่าควรมุ่งหน้าไปที่ใด เพียงรู้สึกตามสัญชาตญาณว่าอยากไปให้ไกลจากวังหลวงที่กักขังข้ามาหลายปีเดินทางอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดข้าก็มาถึงเมืองเล็กแห่งหนึ่งเมืองแห่งนี้ไม่ใหญ่ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันสงบสุขสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงนานาชนิด ผู้คนต่างมีรอยยิ้มเรียบง่ายและจริงใจประดับอยู่บนใบหน้าข้าเลือกพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งดูสะอาดสะอ้านพอสมควรข้านั่งอยู่ในห้องพัก มองทิวทัศน์บนถนนนอกหน้าต่าง ความรู้สึกมากมายปะปนกันอยู่ในใจจนยากจะบรรยายหลายปีที่อยู่ในวัง โลกของข้ามีเพียงลู่สิงโจวกับกำแพงวังสูงทั้งสี่ด้านครั้นต้องออกมาอยู่ท่ามกลางโลกกว้างอย่างกะทันหัน