Short
บัวซ้อนมอดเถ้า มิถึงวสันต์

บัวซ้อนมอดเถ้า มิถึงวสันต์

作家:  ชีสหนึ่งคำ完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
9チャプター
7.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

เกิดใหม่

ย้อนกลับ

นิยายฟิล

นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง

โหดเหี้ยม

กรรม

แก้แค้น

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
9 チャプター
ตอนที่ 1
ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวันพระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิงแต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า"เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?""หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!""ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!"เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู"ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียวจะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋
続きを読む
ตอนที่ 2
ราชโองการที่อัญเชิญออกมาจากประตูวังเดิมทีก็เป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว ยังมีเจียงจิ่งเหิงคอยปั่นอีกจวนเสนาบดีกลายเป็นประเด็นร้อนที่ผู้คนพูดถึงในชั่วข้ามคืนเห็น ๆ กันอยู่ว่าคนที่เคียงคู่กับอ๋องรุ่ยมานานหลายปีเป็นคุณหนูใหญ่เซี่ยฉางหนิง แต่คนที่ได้รับราชโองการประทานอภิเษกกลับเป็นเซี่ยจื่ออวิ๋นบุตรสาวอนุข้าถูกผู้คนหัวเราะเยาะ"หรือว่าที่ผ่านมาเป็นเซี่ยฉางหนิงที่ตามตื๊อท่านอ๋องอยู่ฝ่ายเดียว?""ท่านเสนาบดีมีคุณธรรมสูงส่ง เหตุใดบุตรสาวถึงได้เป็นเยี่ยงนี้นะ คุณหนูใหญ่ประพฤติตัวเหมือนนางคณิกา มิน่าล่ะถึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องรุ่ย"เช้าตรู่วันต่อมา เจียงจิ่งเหิงก็ให้คนนำของกำนัลสิบรถม้ามาส่งให้ถึงจวนยิ่งเป็นการพิสูจน์ความจริงให้เห็นอีกครั้งว่าเขาโปรดปรานเซี่ยจื่ออวิ๋นมากเพียงใดบิดามองมาที่ข้าซึ่งกำลังฝึกเขียนอักษรอยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล"เจียวเจียว แม้พ่อไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นระหว่างเจ้ากับท่านอ๋อง แต่ตอนนี้คำครหาไม่เป็นผลดีต่อเจ้า เจ้าอยากออกจากเมืองหลวงไปหลบลมปากผู้คน ผ่อนคลายจิตใจสักหน่อยหรือไม่?"ข้าวางพู่กันในมือลง"ก่อนหน้านี้ลูกก็ใช่ว่าจะไม่คิดไปหลบในอารามฉือเอิน
続きを読む
ตอนที่ 3
ข้ามองเขาที่กำลังปลอบเซี่ยจื่ออวิ๋นอย่างอ่อนโยน แต่พอหันมาที่ข้ากลับกล่าววาจาหยาบคาย"เซี่ยฉางหนิง ทั้งกายและใจเจ้ามีส่วนใดเล่าที่งามสง่าอย่างสตรีสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง เป็นสตรีในเรือนลับที่ถูกความอิจฉาริษยาครอบงำสมองชัด ๆ!"แต่เมื่อเดือนก่อนตอนล่องทะเลสาบ เขายังเอ่ยวาจาอย่างอ่อนโยนข้างกายข้าอยู่เลย"เจียวเจียว อักษรเช่นนี้ช่างคู่ควรกับเจ้าพอดี เจ้าผู้สง่างดงาม ข้าอยากซ่อนเจ้าเอาไว้ให้ข้าได้เชยชมแต่เพียงผู้เดียว"หรือบางทีเห็นว่าดวงตาข้าแดงก่ำ กลัวว่าจะทำให้เซี่ยจื่ออวิ๋นตกใจเจียงจิ่งเหิงรีบสั่งให้คนพานางไป"ชาติก่อนเป็นเพราะเจ้ายอมรับอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ จึงทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างเรา เหตุใดตอนนี้เจ้ายังทำผิดเช่นเดิมอีก?"ข้ากลั้นน้ำตามองหน้าเขา"เหตุใดข้าต้องยอมรับนางด้วย ท่านเองก็รู้ถึงชาติกำเนิดของนาง การมีอยู่ของนางก็คือบาดแผลอย่างหนึ่งของพวกเราตระกูลเซี่ย ที่เลี้ยงดูนางก็เป็นเพราะท่านพ่ออดใจไม่ได้!"ในปีนั้นบิดาของเซี่ยจื่ออวิ๋นก็เป็นแค่พวกอันธพาลในพื้นที่ เป็นเขาที่ฝืนใจมารดาข้า ถึงได้มีเซี่ยจื่ออวิ๋นผู้นี้ด้วยเหตุนี้มารดาข้าจึงเจ็บปวดใจจนสิ้นชีพแต่บิดาคิดว่าถึงอย่า
続きを読む
ตอนที่ 4
ไม่นานนักก็มีข่าวแพร่สะพัดออกมาจริง ๆชายาอ๋องรุ่ยทำนายว่าหลังจากนี้ไม่นานจะเกิดโรคระบาดขึ้นทันทีที่คำทำนายนี้ถูกเผยแพร่ออกไปก็ทำให้ชาวบ้านแตกตื่นหวาดกลัว ราคาธัญพืชและสมุนไพรพุ่งสูงลิ่วฝ่าบาทมีพระประสงค์จะกดข่าวลือลง ทว่าได้ผลเพียงเล็กน้อยภายในท้องพระโรงมีเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้นที่คัดค้านการที่อ๋องรุ่ยระดมกำลังเตรียมการล่วงหน้าอย่างเอิกเกริกเช่นนี้"บัดนี้ราษฎรจำนวนมากนำทรัพย์สินทั้งหมดไปซื้อยาและเสบียงอาหาร แต่ในช่วงนี้ฝนตกต่อเนื่อง พวกเขาไม่มีวิธีการเก็บรักษาที่ดี ของเหล่านั้นเกรงว่าจะขึ้นราในไม่ช้าแล้ว"ข้าถอนหายใจเบา ๆ"เจ้าไปรายงานองค์รัชทายาทก่อน ให้เขาส่งกำลังคนไปเฝ้ายุ้งฉาง"ทว่า สิบวันผ่านไป หนึ่งเดือนผ่านไป วันเวลาที่ชายาอ๋องรุ่ยทำนายก็ได้ผ่านพ้นไปนานแล้วโรคระบาดกลับไม่เกิดขึ้น ราษฎรจึงตระหนักได้ว่าโดนหลอกเสียงด่าทอดังระงมวุ่นวายกันไปถึงจวนอ๋องรุ่ย สายลับที่ส่งออกไปกลับมารายงานว่า เสบียงอาหารที่ชาวบ้านกักตุนไว้ล้วนขึ้นราเสียหายเพราะฤดูฝนแล้วข้าแต่งตัวเรียบร้อย ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปอย่างช้า ๆ"พวกเราล้วนเชื่อเจ้าถึงได้เสียหายหนักถึงเพียงนี้ เจ้าจะนิ่งเฉยไม
続きを読む
ตอนที่ 5
เป็นจริงดังคาด ในคืนนั้นเจียงจิ่งเหิงได้ลอบมาเยือนจวนเสนาบดียามรัตติกาลแต่สภาพเขาสะบักสะบอมมาก"เจ้า......องครักษ์พวกนั้นเจ้าเป็นคนเตรียมการไว้หรือ?""ใช่ เตรียมไว้เพื่อท่านโดยเฉพาะเลยล่ะ"เจียงจิ่งเหิงถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องของข้าจัดระเบียบอาภรณ์ของตัวเอง"ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า แต่ข้าก็ไม่ได้ไร้เยื่อใยต่อเจ้า ข้าแต่งงานกับจื่ออวิ๋นเดิมทีเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ก็ไม่พอใจอยู่แล้ว ยากจะกล่าวขอรับเจ้าเข้าจวนอีกคน เจ้าคิดหาวิธีเอาเองเถอะ แค่คำมั่นของข้าจะไม่เปลี่ยน"ข้าหัวเราะเยาะ"ท่านคิดจะให้ข้าขัดราชโองการเพื่อท่าน เดิมพันทั้งตระกูลเซี่ยหรือ?""คิดจะเอาชีวิตข้าหรือไงเจียงจิ่งเหิง"เขาส่งเสียงกระแอมเล็กน้อย"เจ้ามีวิธีปกป้องทุกคนให้ปลอดภัย ข้ารู้ถึงคำขอของเจ้าที่ขอเสด็จพี่ ข้าก็สามารถทำได้เช่นกัน"ถ้อยคำของเขาในยามนี้ข้าไม่เชื่อแม้เพียงครึ่งคำตอนนั้นเพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวของเซี่ยจื่ออวิ๋นเขาก็ตัดสินโทษตายให้ข้าเห็นข้าไม่ยอมอ่อนข้อ เขาก็แอบหงุดหงิดเล็กน้อยทันใดนั้นองครักษ์ของเขามารายงานพอดี"พระชายาไม่ค่อยสบาย นอนไม่หลับขอรับ"ก่อนจากไปเขายังไม่ลืมที่จะข่มขู่ข้า"เจี
続きを読む
ตอนที่ 6
เซี่ยจื่ออวิ๋นร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดขาเจียงจิ่งเหิงแน่น แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะใส่ร้ายนาง"เป็นพี่หญิง เป็นพี่หญิง นางจงใจยัดคนผู้นี้ใส่หีบข้าเพื่อใส่ร้ายป้ายสีข้า ข้ารักท่านเพียงนี้ จะแอบมีชายอื่นได้อย่างไร"ชายผู้นั้นรับสัญญาณสายตาจากนาง กำลังจะกล่าวปรักปรำข้าข้าชิงกล่าวก่อนว่า“ในเมื่อเป็นฝีมือของข้า เช่นนั้นข้ายอมรับผิด ข้าใส่ร้ายป้ายสีชายาอ๋องโทษสมควรเข้าคุก ส่วนคนที่ทำให้ชายาอ๋องต้องแปดเปื้อน ลากออกไปประหารเสียเถิด”คนผู้นั้นเห็นข้าไม่ปล่อยแม้แต่ตนเอง ชั่วครู่หนึ่งก็ตื่นตระหนกขึ้นแล้ว รีบเข้าไปกอดขาเซี่ยจื่ออวิ๋น“ช่วยข้าด้วยเถิดพระชายา ฮือ ๆ ๆ ข้าปรนนิบัติท่านจนท่านสุขใจ ท่านเองก็ชอบ ต้องช่วยปกป้องข้านะขอรับ”เจียงจิ่งเหิงหน้าดำคล้ำสั่งลงโทษอย่างเคร่งขรึม แต่จู่ ๆ ข้าก็นึกถึงชาติก่อนขึ้นมาหลังเซี่ยจื่ออวิ๋นตาย มีข่าวลือมากมายว่านางแอบคบชู้เพียงแต่เจียงจิ่งเหิงไม่เชื่อ ทั้งยังสั่งให้คนไปจัดการกับผู้ที่ปล่อยข่าวลือนั้นอีกด้วยข้ามองสตรีที่อยู่บนพื้น"ข้าถามด้วยความสงสัยจริง ๆ นะ ชาติก่อนเจ้าก็ตายเพราะเรื่องเช่นนี้หรือ?"เซี่ยจื่ออวิ๋นเห็นว่าแก้ตัวต่อไปไม่ได้แล้ว จึงยอมรั
続きを読む
ตอนที่ 7
เพื่อนำความชอบกลับเมืองหลวง เจียงจิ่งเหิงจึงออกทัพบุกโจมตีเผ่าป่า หัวหน้าชนเผ่าป่าได้ทำสัญญาตกลงหยุดทำศึกกับฝ่าบาทไว้เมื่อสิบปีก่อน การกระทำเช่นนี้จึงเหมือนเป็นการตบหน้าฝ่าบาทอย่างแรงเมื่อส่งรายงานผลสงครามกลับมา ฝ่าบาททรงรับสั่งให้ส่งจดหมายไปสั่งหยุดกองทัพทันทีเพราะคนในกองทัพไม่สามัคคีกัน การรบครั้งนี้ของเจียงจิ่งเหิงจึงพ่ายแพ้ย่อยยับองค์รัชทายาทไปเจรจาขอโทษ จึงทำให้ชนเผ่าป่าหายโกรธลงได้เพียงแต่ชนเผ่าป่ามีเงื่อนไขหนึ่ง คือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์และพวกเขาได้ยินมาว่าจวนเสนาบดีมีสตรีนางหนึ่งที่สามารถล่วงรู้อนาคตได้ดังนั้นเซี่ยจื่ออวิ๋นจึงกลายเป็นเจ้าสาวที่อีกฝ่ายกำหนดให้แต่งเชื่อมสัมพันธ์เมื่อข่าวถูกส่งกลับมารายงาน ฝ่าบาทยังลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ถึงอย่างไรนี่ก็คือสะใภ้ของพระองค์เองทว่า เจียงจิ่งเหิงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญของเซี่ยจื่ออวิ๋น นำตัวนางขึ้นรถม้าทันทีเพื่อแสดงความขอโทษ ฝ่าบาทจึงประทานรางวัลให้ท่านพ่อมากมาย ท่านพ่อไม่กล้ารับ จนในที่สุดได้เปิดเผยชาติกำเนิดของนางทั้งหมดฝ่าบาททรงคิดว่าท่านพ่อเสียใจจนเลอะเลือนไปชั่วขณะ จึงเรียกราชครูม
続きを読む
ตอนที่ 8
จู่ ๆ ภาพมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัวของข้า ข้าจึงคว้าตัวเจียงหลินยวนที่กำลังจะจากไปไว้"มีคนติดตามเจียงจิ่งเหิงหรือไม่ เขาจะก่อกบฏแล้ว!"เจียงหลินยวนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเรียกผู้ใต้บังคับบัญชามาจัดการวางแผนทันทียังพูดไม่ทันจบ ก็มีองครักษ์ลับเข้ามารายงานอย่างเร่งด่วน"องค์รัชทายาท อ๋องรุ่ยออกจากเมืองหลวงกลางดึก ไปหากองกำลังเก่าของตระกูลเฉินแล้วพ่ะย่ะค่ะ"กองทัพตระกูลเฉินเป็นกองทัพของพระสนมซูครอบครัวมารดาเขา แต่ปัจจุบันกำลังคนก็ร่อยหรอไปมากแล้วแต่แม่ทัพของกองทัพตระกูลเฉินในตอนนี้ ชาติก่อนเคยเป็นคนของเจียงหลินยวน"ข้าจะให้คนไว้คุ้มกันจวนเสนาบดี เจ้าดูแลตัวเองดี ๆ อย่าออกไปข้างนอกมั่วซั่ว"ข้าพยักหน้าตอบรับ"องค์รัชทายาท ครั้งนี้จับเขาให้ได้ในคราวเดียวนะเจ้าคะ หากเป็นไปได้ต้องกำจัดเขาให้สิ้นซาก"เจียงหลินยวนสายตาซับซ้อน ก่อนจะรีบจากไปอย่างรวดเร็วคืนวันที่สาม เจียงจิ่งเหิงนำทหารบุกเข้าไปในวังหลวง และยังส่งคนส่วนหนึ่งไปล้อมจวนเสนาบดีไว้ด้วยไม่รู้ว่าเขารู้สึกแปลกใจหรือไม่ ว่าเหตุใดตลอดเส้นทางถึงไร้อุปสรรคเช่นนี้ขณะที่เขาชูดาบข่มขู่ฝ่าบาท เจียงหลินยวนก็ปรากฏตัวด้านหลัง และเอาดาบจ
続きを読む
ตอนที่ 9
หลังจากคืนนั้น ข้าก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องโกหก เซี่ยจื่ออวิ๋นสมควรตายจริง ๆพูดถึงเซี่ยจื่ออวิ๋น ข้าก็ได้เห็นการเคลื่อนไหวใหม่ของนางอีกครั้งหลังจากหัวหน้าเผ่าคนเก่าตาย นางก็ไปอยู่กับหัวหน้าเผ่าคนใหม่เพราะรอเจียงจิ่งเหิงไม่ไหว และกลับได้ข่าวว่าเขาถูกคุมขังแล้วดังนั้นนางจึงบอกหัวหน้าเผ่าคนใหม่ตรง ๆ ว่า แท้จริงแล้วข้าต่างหากคือสตรีผู้มีปานและเป็นผู้ที่สวรรค์ลิขิตผู้นั้นและเพราะข่าวนี้ นางจึงได้รับความสนใจ กลายเป็นสนมคนโปรดนางยุยงให้ชนเผ่าป่าออกทัพรุกรานชายแดน และยังพยายามจะบุกเข้ามายังเมืองหลวงก่อนที่เจียงหลินยวนจะออกศึก ข้าได้ทำนายดวงให้เขาผลออกมาเป็นฤกษ์มหามงคล "องค์รัชทายาทนำตัวเซี่ยจื่ออวิ๋นกลับมาให้ข้าเป็นของขวัญได้หรือไม่?"เจียงหลินยวนเงยหน้าขึ้นจากตำรา"อยากได้แบบเป็นหรือตายล่ะ?"ข้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง"เอาตัวเป็น ๆ ก็แล้วกันเจ้าค่ะ"ครึ่งปีต่อมา ข้าไปยืนรอที่ประตูเมือง เห็นกองทัพที่กลับมาเจียงหลินยวนคล้ำลง ผอมลง แต่กลับหล่อเหลาขึ้นกว่าเดิมด้านหลังม้าของรองแม่ทัพ ลากตัวเซี่ยจื่ออวิ๋นมาสภาพนางไม่เหมือนคนปกติแล้ว"อย่ามอง เดี๋ยวจะสกปรกตาเปล่า ๆ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status