บัวซ้อนมอดเถ้า มิถึงวสันต์

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้

ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน

พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย

ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์

ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง

แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า

"เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?"

"หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!"

"ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!"

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู

"ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียวจะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?"

''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

......

ทุกคนในท้องตำหนักมองหน้ากันไปมา ราชครูยังอยากจะพูดต่อ แต่ถูกสายตาข้าหยุดไว้

ราชโองการฉบับนั้นพระราชทานเมื่อหลายปีก่อน หลังจากมารดาของเจียงจิ่งเหิงสละชีพช่วยฮ่องเต้ไว้

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะนำมาใช้เพื่อเรื่องนี้

ชาติก่อน ต่อให้ข้าช่วยเขา ก็ต้องมีพระราชโองการนี้ถึงจะสามารถขึ้นครองบัลลังก์อย่างชอบธรรมได้

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเพื่อจื่ออวิ๋นได้ถึงขั้นนี้

ฮองเฮาเองก็อยากให้เขารีบใช้ราชโองการนั้นเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ต้องมีปัญหาในภายหลัง

"เซี่ยฉางหนิง เจ้าคิดเห็นอย่างไร?"

"ท่านอ๋องทรงโปรดน้องสาวของหม่อมฉัน นับเป็นเกียรติของตระกูลเซี่ยเพคะ"

ข้าก้มคำนับอย่างนอบน้อม

เจียงจิ่งเหิงมองมาที่ข้า แววตาซับซ้อน แต่ก็แน่วแน่ยิ่งนัก

“ลูกขออภิเษกกับเซี่ยจื่ออวิ๋น มิได้หมายปองตำแหน่งองค์รัชทายาทของเสด็จพี่ เพียงแต่ลูกกับจื่ออวิ๋นรักกัน นางเป็นเพียงบุตรสาวของอนุ ไม่อาจรับชะตาอันสูงศักดิ์เช่นนั้นได้ ขอเสด็จแม่ทรงอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนตรัสอย่างช้า ๆ ว่า

"แต่ทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันทั่วว่าคนที่เติบโตมาด้วยกันกับเจ้าคือเซี่ยฉางหนิง แล้วตอนนี้เจ้า......"

เจียงจิ่งเหิงรีบตัดบท

"แต่ก่อนลูกเห็นนางเป็นน้องสาว ไม่คิดว่าจะทำให้ทุกคนเข้าใจผิดพ่ะย่ะค่ะ"

ข้าแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ น้องสาวหรือ ช่างดีจริง ๆ

องค์รัชทายาทมีพลังมังกรห้อมล้อมอยู่รอบกาย หากไร้ซึ่งวาสนาข้าคอยหนุนให้ เขาจะเอาสิ่งใดไปช่วงชิง

ในเมื่อเขายอมเดิมพันทุกอย่างเพื่อเลือกน้องสาวต่างมารดา เช่นนั้นข้าจะทำให้พวกเขาได้สมปรารถนา

ทว่ากำลังจะออกจากตำหนักก็ถูกบ่าวรับใช้ของเจียงจิ่งเหิงขวางไว้

"คุณหนูเซี่ยหยุดก่อนขอรับ ท่านอ๋องเชิญพบขอรับ"

ข้าถูกนำตัวไปในมุมหอคอย ชาถ้วยแล้วถ้วยเล่าถูกยกมา จนข้าไม่อาจปฏิเสธที่จะดื่มได้ แต่กลับยังไม่เห็นเงาเขาเสียที ในขณะที่ท้องของข้าแทบจะกลั้นไม่ไหวอยู่แล้ว ในที่สุดเจียงจิ่งเหิงก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

"ในตอนนั้นที่อวิ๋นเอ๋อร์ขอร้องให้เจ้าช่วย เจ้าก็ปฏิบัติกับนางเช่นนี้ รู้สึกดีหรือไม่?"

ชาติก่อนเรื่องการทหารไม่อาจล่าช้าได้ ดังนั้นข้าจึงต้องขวางนางไว้ เขาได้รับชัยชนะยิ่งใหญ่แต่กลับผูกใจแค้นข้า

"ข้ารู้ว่าเจ้าก็กลับชาติมาเกิดใหม่แล้ว เซี่ยฉางหนิง"

"แม้เจ้าจะโหดร้ายขี้อิจฉาริษยา แต่ถึงอย่างไรก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ข้าไม่กำจัดจนเจ้าไม่เหลือทางรอดหรอก หากเจ้าตัดใจจากข้าไม่ได้ หลังข้าอภิเษกกับอวิ๋นเอ๋อร์แล้วอาจจะรับเจ้าเป็นอนุก็ได้"

ข้าวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง

"ข้าและท่านได้เกิดใหม่อีกครั้ง จุดจบที่ดีที่สุดคือท่านเดินในเส้นทางของท่าน ส่วนข้าก็เดินในเส้นทางของข้า"

"พูดถึงการล้างแค้นก็ควรเป็นข้าที่ล้างแค้นท่าน ไม่ใช่ท่านมาล้างแค้นข้า! ในเมื่อพวกท่านหมั้นหมายกันแล้ว เราก็ยิ่งควรรักษาระยะห่างกันให้มากจะดีกว่า"

"ข้าจะขออาสาไปอารามฉือเอินสวดขอพรหนึ่งปีเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหากับท่าน"

แต่เจียงจิ่งเหิงไม่ได้ดีใจที่ข้ารู้จักวางตัว สีหน้ากลับยิ่งดำคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ

ข้าเดินผ่านเขาเพื่อจะจากไป แต่โดนเขาจับรั้งไว้

"การตายของเจ้าเป็นเพราะข้าทำรุนแรงไปแล้ว แต่หากเจ้าไม่เลียนแบบอวิ๋นเอ๋อร์วาดฮวาเตี้ยนไว้กลางหน้าผาก ข้าจะโกรธเกรี้ยวได้อย่างไร"

"ขอเพียงครั้งนี้เจ้าทำตัวสงบเสงี่ยม จวนอ๋องก็ยังมีที่ของเจ้า พวกเราก็เคยมีช่วงเวลาหวานชื่นกันมาก่อน ขอเพียงเจ้าไม่คิดช่วงชิงตำแหน่งฮองเฮา เป็นสนมที่โปรดปรานก็ยัง......"

ข้าสูดลมหายใจลึกเข้าปอด ขัดคำพูดเขา

"ระหว่างข้ากับท่านต่างคนต่างอยู่เถอะ ข้าไม่มีทางเป็นสนมเด็ดขาด!"

พอกลับมาถึงจวน พระราชโองการก็มาถึงทันที

สีหน้าบิดาปลาบปลื้มใจ ผลักข้าออกไปข้างหน้า

"ยังไม่รีบรับราชโองการอีกหรือ?"

ข้ายังไม่ทันได้อธิบายก็ได้ยินขันทีผู้อ่านราชโองการกล่าวว่า

"ท่านเสนาบดีเข้าใจผิดแล้ว ราชโองการฉบับนี้ประทานให้คุณหนูรองของพวกท่านต่างหากเล่า"