LOGIN“อะไรคะเนี่ย”นีรนาราหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่กับท่าทางเขินอายที่ไม่ได้เห็นมานานนั่น ไม่ต่างอะไรกับคนรอบข้างที่กลั้นขำไว้ไม่ไหว เหลือเพียงวิภาดาที่ยิ้มอ่อนใจส่ายหัวกับความติดตลกของลูกชาย ไม่รู้คนที่เคยเห็นแต่ตอนทำงานจะเชื่อมั้ยว่าพ่อนักธุรกิจสุดหล่อจะเป็นคนแบบนี้“โอ้ย แม่ปวดหัวมาก ลูกชายหล่อแต่แปล
“พี่กรคงเรียนหนักแล้วก็ทำงานยุ่งมากมาตลอดเลยใช่มั้ยคะ”“ก็ใช่ครับแต่พี่ก็ชอบมันนะ หมายถึงครอบครัวพี่ไม่ได้บังคับเลยแต่พี่สนใจมันเองมากกว่า อาจเพราะเห็นคุณพ่อคุณแม่ทำงานยุ่งทุกวันเลยอยากช่วยเค้าได้เร็วๆด้วยครับ”วิกรอธิบายเพิ่ม เพราะคนอื่นๆที่ไม่รู้จักเค้ามักจะเข้าใจผิดกันตลอดว่าที่บ้านจะต้องเข้มงวดแ
“ไม่ไปยุโรปกันแน่นะคะลูก”วิภาดาถามย้ำอีกครั้งแม้ลูกจะยืนยันว่าจะเปลี่ยนที่เที่ยวก็ตาม วันครบรอบแต่งงานที่เคยวางแผนกันไว้ว่าจะไปแถวๆยุโรปกลายเป็นต้องเปลี่ยนแผนใหม่เพราะว่านีรนาราท้องขึ้นมาซะก่อน “ไม่ไปครับ ผมกลัวนีนจะลำบากถ้าเดินทางไกลมากเราเลยตกลงจะไปแค่ที่ภูเก็ตครับ”“นั่นสิเนอะกำลังท้องอยู่ด้วย
“รวมผมด้วยเหรอครับ”วิกรที่ได้ยินว่าตัวแสบรีบหันไปถามแม่อย่างไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกเหมารวมกับน้องๆด้วย“เราตอนเด็กก็ใช่ย่อยที่ไหนล่ะตากร ให้แม่แฉเลยดีมั้ยคะ”“อย่าเลยครับ วันนี้คุณแม่คงเหนื่อยรีบพักผ่อนนะครับ”วิกรยิ้มเอาใจก่อนจะรีบห้ามไม่ให้แม่แฉความดื้อต่อหน้าภรรยาสุดที่รัก วิภาดามองค้อนก่อนจะยอมไ
“การละครมากค่ะลูกชาย แม่หมั่นไส้นะคะแบบนี้”วิภาดาเบ้ปากใส่ลูกชายที่ทำท่าทางตื่นเต้นเกินเหตุ เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งวิกรและนีรนาราอย่างกลั้นไม่อยู่“ฮ่าๆ อะไรกันครับหยอกนิดหน่อยก็ไม่ได้นะครับเดี๋ยวนี้”“แน่สิคะ แม่มีหนูนีนเป็นลูกคนโปรดแล้วคนอื่นไม่สนแล้วค่ะ”“โห คุณแม่ครับนี่ลูกชายไงครับอย่าใจร้าย”
“ไม่ไปโรงพยาบาลแน่นะครับ”วิกรถามด้วยความเป็นห่วงเพราะหลายวันมานี้นีรนารามีอาการป่วยบ่อยๆจนวันนี้ถึงกับลุกไปทำงานไม่ไหว แต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลอยู่ดี“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่เวียนหัวนิดหน่อยนอนพักไม่นานก็หาย”“ตามใจครับ แต่ว่าถ้าไม่โอเครีบโทรหาพี่เลยนะครับรู้มั้ย”“รู้แล้วค่า พี่กรไม่ต้อ
กชกรเบ้ปากเมื่อนึกถึงคนที่ตัวเองเพิ่งไปเจอมา ไม่อยากให้พี่ชายได้เจอแต่เพราะมันคือเรื่องของพี่เลยไม่อยากเสียมารยาทไปก้าวก่ายมาก วิกรที่ได้ฟังก็งงกว่าเดิมว่าใครที่ทำให้น้องสาวดูไม่ชอบขนาดนี้ได้“เอ้า อะไรของแกวะ พี่ไปดูเองก็ได้อยู่ห้องรับแขกใช่มั้ย”“เปล่าอ่ะ กชให้รอที่สวนข้างบ้าน”“เอ้า ทำไมทำงั้นอ่ะ
“พี่กร ทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียวครับ”วิศวะที่เดินตามหาพี่ชายไปทั่วบ้านถามอย่างสงสัยว่าทำไมวิกรถึงได้เข้ามานั่งคนเดียวอยู่ที่ห้องทำงานของพ่อแบบนี้ วิกรชูเอกสารในมือให้น้องดูหลังนึกขึ้นได้ว่าพ่อตัวเองเคยบอกว่าเก็บทุกอย่างที่สำคัญไว้ตรงนี้ ไม่คิดว่าจะได้เข้ามาหาไวขนาดนี้เหมือนกันหากเป็นไปได้ก็อยากให้พ่อ
“เสียใจด้วยนะมึง มีอะไรให้ช่วยก็บอกกูได้เลยนะ”อัคคีตบไหล่เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความสงสารและเห็นใจ รู้ดีว่าการสูญเสียคนที่รักนั้นมันเจ็บปวดขนาดไหนเพราะตัวเองก็เคยเผชิญมาก่อนเหมือนกัน การจากลาแบบที่ไม่มีวันได้พบกันอีกคงทรมานที่สุดแล้วสำหรับคนที่ยังต้องอยู่และเฝ้าคิดถึงคนที่จากไป“อือ ขอบใจที่มานะ”“กู
วิกรที่ได้ยินใจหล่นวูบแต่ก็พยายามบอกให้แม่ตัวเองตั้งสติเพราะกลัวจะเป็นลมไปซะก่อน สองเท้าหมุนกลับทางประตูทันทีทั้งที่ยังไม่ได้เก็บของด้วยซ้ำ“ใจเย็นๆนะครับ คุณพ่อเป็นอะไรครับ”“พ่อเค้า ฮึก อยู่ดีๆก็ล้มลงไป แม่ แม่ไม่รู้จะทำยังไงเลยกร ฮือ”“คุณแม่ทำใจดีๆไว้นะครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย”วิกรกดตัดสายและ







