LOGIN“อะไรคะเนี่ย”นีรนาราหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่กับท่าทางเขินอายที่ไม่ได้เห็นมานานนั่น ไม่ต่างอะไรกับคนรอบข้างที่กลั้นขำไว้ไม่ไหว เหลือเพียงวิภาดาที่ยิ้มอ่อนใจส่ายหัวกับความติดตลกของลูกชาย ไม่รู้คนที่เคยเห็นแต่ตอนทำงานจะเชื่อมั้ยว่าพ่อนักธุรกิจสุดหล่อจะเป็นคนแบบนี้“โอ้ย แม่ปวดหัวมาก ลูกชายหล่อแต่แปล
“พี่กรคงเรียนหนักแล้วก็ทำงานยุ่งมากมาตลอดเลยใช่มั้ยคะ”“ก็ใช่ครับแต่พี่ก็ชอบมันนะ หมายถึงครอบครัวพี่ไม่ได้บังคับเลยแต่พี่สนใจมันเองมากกว่า อาจเพราะเห็นคุณพ่อคุณแม่ทำงานยุ่งทุกวันเลยอยากช่วยเค้าได้เร็วๆด้วยครับ”วิกรอธิบายเพิ่ม เพราะคนอื่นๆที่ไม่รู้จักเค้ามักจะเข้าใจผิดกันตลอดว่าที่บ้านจะต้องเข้มงวดแ
“ไม่ไปยุโรปกันแน่นะคะลูก”วิภาดาถามย้ำอีกครั้งแม้ลูกจะยืนยันว่าจะเปลี่ยนที่เที่ยวก็ตาม วันครบรอบแต่งงานที่เคยวางแผนกันไว้ว่าจะไปแถวๆยุโรปกลายเป็นต้องเปลี่ยนแผนใหม่เพราะว่านีรนาราท้องขึ้นมาซะก่อน “ไม่ไปครับ ผมกลัวนีนจะลำบากถ้าเดินทางไกลมากเราเลยตกลงจะไปแค่ที่ภูเก็ตครับ”“นั่นสิเนอะกำลังท้องอยู่ด้วย
“รวมผมด้วยเหรอครับ”วิกรที่ได้ยินว่าตัวแสบรีบหันไปถามแม่อย่างไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกเหมารวมกับน้องๆด้วย“เราตอนเด็กก็ใช่ย่อยที่ไหนล่ะตากร ให้แม่แฉเลยดีมั้ยคะ”“อย่าเลยครับ วันนี้คุณแม่คงเหนื่อยรีบพักผ่อนนะครับ”วิกรยิ้มเอาใจก่อนจะรีบห้ามไม่ให้แม่แฉความดื้อต่อหน้าภรรยาสุดที่รัก วิภาดามองค้อนก่อนจะยอมไ
“การละครมากค่ะลูกชาย แม่หมั่นไส้นะคะแบบนี้”วิภาดาเบ้ปากใส่ลูกชายที่ทำท่าทางตื่นเต้นเกินเหตุ เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งวิกรและนีรนาราอย่างกลั้นไม่อยู่“ฮ่าๆ อะไรกันครับหยอกนิดหน่อยก็ไม่ได้นะครับเดี๋ยวนี้”“แน่สิคะ แม่มีหนูนีนเป็นลูกคนโปรดแล้วคนอื่นไม่สนแล้วค่ะ”“โห คุณแม่ครับนี่ลูกชายไงครับอย่าใจร้าย”
“ไม่ไปโรงพยาบาลแน่นะครับ”วิกรถามด้วยความเป็นห่วงเพราะหลายวันมานี้นีรนารามีอาการป่วยบ่อยๆจนวันนี้ถึงกับลุกไปทำงานไม่ไหว แต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลอยู่ดี“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่เวียนหัวนิดหน่อยนอนพักไม่นานก็หาย”“ตามใจครับ แต่ว่าถ้าไม่โอเครีบโทรหาพี่เลยนะครับรู้มั้ย”“รู้แล้วค่า พี่กรไม่ต้อ
“มานี่หน่อยครับ”วิกรกวักมือเรียกนีรนาราที่เดินออกมาจากห้องครัวหลังจากที่แม่ตัวเองกลับไปได้สักพัก นีรนาราเดินมาหาอย่างว่าง่ายก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆวิกรบนโซฟาหน้าทีวีที่ยังคงเปิดรายการท่องเที่ยวทิ้งเอาไว้วิกรเอื้อมมือไปรั้งร่างบางมากอดก่อนจะถามออกมาด้วยความกังวล เพราะวันนี้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เค
“สวัสดีครับคุณแม่”“ว่างอยู่มั้ยคะลูก”“ครับ วันนี้ไม่มีงานผมอยู่ที่ห้องคุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ”วิกรถามกลับคนเป็นแม่ขณะที่เอนตัวลงนอนอยู่หน้าทีวีด้วยอารมณ์ที่ผ่อนคลายอย่างไม่ได้เป็นมานานมาก จำไม่ได้แล้วด้วยว่าตัวเองพักผ่อนแบบนี้ล่าสุดในตอนไหน“พอดีเลยค่ะ ตอนนี้แม่อยู่หน้าห้องแล้วเปิดประตูให้หน่อยสิ
“ค่ะ นีนเพิ่งมาถึงไม่นาน บอส เอ่อ พี่กรมีอะไรรึเปล่าคะ”นีรนาราเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อนึกได้ว่าวิกรกลับมาเรียกแบบนั้นอีกแล้ว ไหนจะโทนเสียงที่อบอุ่นนี่อีก ยังไม่ทันข้ามวันบอสเธอก็เปลี่ยนอารมณ์ไปมาจนเธองงไปหมดแล้ว ยิ่งพอได้ยินประโยคที่ตามมาก็ยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดคาดเดาไม่ถูกเลยว่าวิกรเป็นอะไรขึ้นม
“โย่ โบร้ว”เสียงจากปลายสายที่อยู่ไกลคนละซีกโลกดังขึ้นทันทีที่วิกรกดรับ เป็นเหตุให้ต้องกรอกตามองบนด้วยความรำคาญและสวนกลับไปทันที“แกเป็นหมาเหรอกันต์”“โห่ ไม่อ่อนโยนกับน้องกับนุ่งเลยอ่ะ”“แล้วนึกไงโทรมา เดือนนี้ยังไม่ได้โทรมาเหรอ”“โห ดูเค้าประชดเถอะน้องกันเสียใจนะครับ คุณก็รู้ว่าผมยุ่งมากทั้งเรียนท







