分享

บทที่ 5

作者: มู่หือ
ฉันคลี่ยิ้มบางๆ แล้วขานรับ

“พอแล้ว”

เช้าวันเสาร์ ฉันต้มข้าวต้มอยู่ในครัว

“เจียงเหยี่ยน วันนี้ไม่ออกไปข้างนอกได้ไหม?”

ข้าวต้มกุ๊ย ไข่เค็ม และเครื่องเคียงหนึ่งจานเล็ก

อาหารเช้าที่เขาชอบ

“ฉันอยากให้นายอยู่ด้วยหนึ่งวัน”

เขาดูประหลาดใจเล็กน้อย

“ได้สิ ฉันว่างพอดี”

เขายิ้มแล้วนั่งกินข้าวต้ม

ฉันนั่งตรงข้ามเขา อยากจดจำใบหน้านี้ไว้

“เจียงเหยี่ยน นายรักฉันไหม?”

ตะเกียบที่คีบไข่เค็มชะงักเล็กน้อย

“ทำไมจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาล่ะ?”

“อยากได้ยินนายพูดสักครั้ง”

“ฉันจะแต่งงานกับเธอแล้ว เธอคิดว่าไงล่ะ?”

“การแต่งงานกับความรักมันคนละเรื่อง”

“วันนี้เธอเป็นอะไรเนี่ย?”

“ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย”

เขาวางตะเกียบแล้วมองฉัน

“สวี่อิน ฉัน......”

เสียงมือถือดังขึ้นมา

เขาก้มดูแวบหนึ่ง

“หลิ่วเชี่ยนโทรมา”

“ไม่ต้องรับ”

“แป๊บหนึ่ง”

เขาปลดล็อกหน้าจอ

“เธอบอกว่าท่อน้ำที่บ้านแตก น้ำท่วมเต็มพื้นแล้ว”

“เรียกช่างซ่อมก็ได้นิ”

“ต้องรอช่าง 1-2 ชั่วโมง น้ำท่วมบ้านเธอพอดี”

เขาลุกขึ้นยืน

“ฉันไปดูแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมา”

“เจียงเหยี่ยน นายสัญญาแล้วว่าวันนี้จะไม่ออกไปข้างนอก”

“ฉันรู้ แต่มันเรื่องด่วน ท่อน้ำแตก จะให้ฉันปล่อยเบลอเหรอ?”

“แล้วฉันล่ะ?”

“เธอเป็นอะไรเหรอ? ก็โอเคดีนิ”

เขาคิดว่าฉันโอเคตลอด

ท่อน้ำบ้านหลิ่วเชี่ยนแตกคือเรื่องด่วน

หัวใจฉันแตกสลายไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ตอนคบกันได้หนึ่งปี เขาบอกความในใจกับฉันว่า “สวี่อิน ฉันอยากอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต”

วันนั้นเขาพาฉันไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัว บอกว่าจะมาร้านนี้ในวันครบรอบทุกปี

วันครบรอบปีที่สอง เขากลับลืม

วันครบรอบปีที่สาม ฉันเตือนความจำเขา แต่เขาบอกว่า “แค่ก๋วยเตี๋ยว ไปวันไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ”

วันครบรอบปีที่สี่ปีที่ห้า ฉันไม่พูดถึงมันแล้ว

เขาก็ไม่เคยจำมันได้อีก

“ฉันขอเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง แล้วฉันจะกลับมาอยู่กับเธอ”

เขาใส่เสื้อคลุมแล้วหยิบกล่องเครื่องมือช่าง พอเดินไปถึงหน้าประตู เขาหันกลับมามองฉัน

“อย่าโกรธนะ”

หลังผ่านไปสามชั่วโมง ฉันโทรหาเขา

“ใกล้เสร็จแล้วๆ ซ่อมท่อน้ำเสร็จแล้ว แต่น้ำเต็มพื้นเลย เดี๋ยวฉันช่วยเธอเช็ดก่อน”

“นายจะกลับเมื่อไร?”

“ใกล้แล้ว”

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง

เขาส่งข้อความมา “หลิ่วเชี่ยนขอบคุณเธอที่ให้ฉันมา พอดีว่าหลิ่วเชี่ยนเลี้ยงข้าวเที่ยงฉัน กินเสร็จแล้วจะรีบกลับนะ”

ฉันไม่ได้ตอบ

เขาส่งข้อความมาอีก “เธอกินข้าวก่อนเลย ไม่ต้องรอฉัน”

ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น มองข้าวต้มเย็นเฉียบบนโต๊ะอยู่อย่างนั้น

ไข่ยางมะตูมเยิ้มๆ แข็งหมดแล้ว

ฉันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาสองใบ

ฉันมีข้าวของอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่เยอะ

เสื้อผ้าหนึ่งกระเป๋า หนังสือกับของจุกจิกครึ่งกระเป๋า

ของของฉันที่อยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือมีแค่แปรงสีฟันกับโฟมล้างหน้า

ของของหลิ่วเชี่ยนเยอะกว่าฉันอีก

มีทั้งรองเท้าผ้าใบ เสื้อคลุม แก้วมัค แล้วก็ลิปสติก

ฉันถอดแหวนหมั้น

วางไว้บนโต๊ะชา

ข้างๆ มีแม่เหล็กติดตู้เย็นวางเรียงกันห้าอัน

พร้อมกับโน้ตหนึ่งแผ่น

“เจียงเหยี่ยน ฉันคืนเรือนหอแล้ว แหวน แล้วก็แม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันนั้นฉันก็คืนให้นาย ส่วนทริปฮันนีมูน นายไปกับคนอื่นแล้วกัน”

ฉันลากกระเป๋าเดินทางมาที่โถงทางเข้าบ้าน

หันกลับมามองเป็นครั้งสุดท้าย

บนโต๊ะชามีที่รองแก้วที่หลิ่วเชี่ยนใช้เวลาดื่มชา ในตู้เย็นมีนมเปรี้ยวรสสตรอว์เบอร์รีที่เธอชอบดื่ม มีรองเท้าผ้าใบของเธออยู่ในตู้เก็บรองเท้า

บ้านหลังนี้มีข้าวของของเขากับหลิ่วเชี่ยนอยู่เต็มไปหมด

ส่วนข้าวของของฉันมีแค่กระเป๋าสองใบเท่านั้น

ฉันปิดประตูเบาๆ แต่ไม่ได้ล็อก

รถที่เรียกผ่านแอปรออยู่ด้านล่าง

คนขับช่วยฉันยกกระเป๋า

“คุณจะไปไหน?”

“สถานีรถไฟความเร็วสูง”

ตอนรถขับออกจากเขตหมู่บ้าน ฉันไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 11

    ฉันยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้หันกลับไปมองลมพัดเข้ามา ขอบตาร้อนผ่าว แต่ฉันกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา“เจียงเหยี่ยน นายพูดถูก ฉันสมควรถูกรัก”“ฉันก็เลยออกมาจากชีวิตนาย”“พาตัวเองมาอยู่ในที่ที่มีความรักให้ฉัน”“คุณสวี่ มีพัสดุของคุณ”พนักงานต้อนรับที่บริษัทใหม่ถือกล่องกระดาษเดินมาหาฉันที่อยู่ของผู้ส่งคือเมืองที่ฉันเคยอยู่ผู้ส่งคือเจียงเหยี่ยนฉันลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็เปิดดูด้านบนสุดคือซองใส่เอกสาร มีเอกสารถอนหมั้นอยู่ด้านในตรงหน้าสุดท้ายมีลายเซ็นของเขาอยู่ทางขวามือรอยหมึกปากกาเข้มมาก เหมือนใช้แรงกดเยอะมากวันที่คือเมื่อสามวันก่อนใต้แฟ้มมีของอยู่สองสามชิ้นเขาใช้บับเบิ้ลกันกระแทกห่อไดอารี่การตกแต่งบ้านเล่มนั้น แล้วก็มีการ์ดสอดไว้หนึ่งใบ“ฉันคืนมันให้เธอ ด้านในบันทึกความตั้งใจของเธอตลอดสี่เดือน ฉันไม่มีสิทธิ์เก็บมันไว้”ใต้สมุดคือแม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันนั้นเขาไม่ได้ทิ้ง แต่ส่งมันกลับมาให้ฉันข้างๆ มีโน้ตอยู่หนึ่งแผ่น“ห้าปีที่ผ่านมา เธอได้แค่แม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์ทิ้งมัน ฉันคืนมันให้เธอนะ”ด้านล่างสุดมีของอยู่หนึ่งชิ้นมันคือแม่เหล็กติดตู้เย็นอ

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 10

    แขนเขาลู่ลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง สร้อยคอลอดผ่านร่องนิ้วร่วงลงมาบนพื้นฉันไม่ได้หันกลับไป“เอาสร้อยคอกลับไปเถอะ มันไม่ใช่ของฉัน”“เขายืนอยู่ใต้ตึกทั้งคืนเลย”เช้าวันต่อมา เพื่อนร่วมงานมาบอกฉัน“ยามบอกว่าเขานั่งอยู่ที่ล็อบบี้ทั้งคืน เพิ่งกลับไปตอนเช้า”ฉันเดินมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่าง ไม่มีใครอยู่หน้าประตูล็อบบี้แล้วเจียงเหยี่ยนส่งข้อความมาตอนสิบโมง“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ฉันจะรอจนถึงวันที่เธอยอมคุยกับฉัน”ถังอิ๋งโทรหาฉันตอนเที่ยง“เจียงเหยี่ยนมีเรื่องฝากฉันมาบอกเธอ”“เรื่องอะไร?”“เขาบอกว่าลบช่องทางติดต่อของหลิ่วเชี่ยนหมดทุกช่องทางแล้ว ยกเลิกแชร์โลเคชั่น ลบประวัติแชตหมดแล้วด้วย”“แล้วยังไงต่อ?”“เขาบอกว่าไปร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่พวกเธอสองคนเคยไปกินบ่อยๆ”มือฉันชะงักเล็กน้อยร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้านนั้นเป็นสถานที่ที่เขาบอกความในใจกับฉันหลังจากคบกันได้หนึ่งปีเขาบอกว่าต่อไปจะมาร้านนี้ในวันครบรอบทุกปี แต่เขาก็ไม่เคยมาอีกเลย“เขานั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน แล้วก็คุยกับเจ้าของร้าน”“คุยอะไร?”“เขาบอกเจ้าของร้านให้เก็บที่นั่งไว้ให้เขาหนึ่งที่ เพราะเขาจะไปที่นั่นทุกปี”

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 9

    ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองเขาผ่านประตูกระจกเขาผอมลง หนวดก็ไม่ได้โกน ใต้ตาหมองคล้ำมือหิ้วถุงกระดาษอยู่หนึ่งใบพนักงานที่แผนกต้อนรับมองฉัน ฉันส่ายหน้าให้เธอ“วันนี้คุณสวี่ไม่อยู่ที่บริษัทค่ะ”“ไม่อยู่เหรอ? แล้วเธอจะมาตอนไหน?”“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ คุณจะฝากอะไรไว้ไหมคะ?”เขายืนอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เอาของจากถุงกระดาษวางไว้บนเคาน์เตอร์“ฝากให้เธอด้วย”เขากลับไปแล้วพนักงานที่แผนกต้อนรับเอาของมาให้ฉันผ้าพันคอแคชเมียร์สีน้ำเงินเข้ม ไม่ได้ปักตัวอักษรอะไรทั้งนั้นมีกระดาษโน้ตอยู่ในกล่องผ้าพันคอด้วย“ฤดูหนาวปีที่แล้วเธอบอกว่าอยากได้ผ้าพันคอแคชเมียร์ ฉันบอกว่าไม่จำเป็นต้องซื้อ ขอโทษที่ซื้อให้ช้าไปหนึ่งปีนะ”ช้าไปหนึ่งปีปีที่แล้วฉันบอกว่าอยากได้ เขาบอกว่าไม่จำเป็นปีนี้เขาอุตส่าห์เอาผ้าพันคอมาให้ถึงอีกเมืองแต่ปีนี้หลิ่วเชี่ยนได้ผ้าพันคอสีแดงเข้มผืนนั้นไปตั้งนานแล้วฉันเอาผ้าพันคอเก็บไว้ในลิ้นชักเวลาห้าโมงเย็น เพื่อนร่วมงานวิ่งมาหาฉัน“พี่สวี่ มีผู้ชายยืนอยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่าง ยามถามเขาว่ามาหาใคร เขาบอกว่ากำลังรอคนอยู่”ฉันเดินมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่างเจียงเหยี่ยน

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 8

    “เธอถามเขาสิ”“ฉันถามแล้ว เขาไม่ตอบ พี่สะใภ้ทะเลาะกับเขาเหรอ?”“ไม่ได้ทะเลาะ ฉันออกมาแล้ว”“ออกมาแล้ว? ออกไปไหน?”“ฉันออกมาจากชีวิตเขาแล้ว”ตรงช่องแชตขึ้นสถานะว่ากำลังพิมพ์ มันค้างอยู่นานมากจนในที่สุดก็มีข้อความส่งมา“พี่สะใภ้ ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ เหยี่ยนเหยี่ยนดีกับเธอมาก เขาเป็นคนใจอ่อน ขี้สงสาร เขาดีกับทุกคน เธออย่าหึงเรื่องที่เขาดีกับฉันเลย เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ถ้าเรื่องนี้ทำให้เธอไปจากเขา มันไม่คุ้มค่าเลย”เธอคิดว่าฉันไปจากเขาเพราะหึงเธอคิดว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่“หลิ่วเชี่ยน ตรงไหนที่ทำให้เธอคิดว่าเขาดีกับฉัน?”ผ่านไปสามนาทีกว่าเธอจะตอบกลับ“เขาคบกับเธอห้าปี ซื้อเรือนหอให้เธอ เตรียมแต่งงานกับเธอ ทุกครั้งที่พูดถึงเธอ เขาบอกว่าเธอเป็นคนพึ่งพาตัวเองได้ ทำงานเก่ง เขาชื่นชมเธอมาก”ไม่มีความห่วงใย ไม่มีความคิดถึง ไม่มีความอาลัยอาวรณ์มีแต่ความรู้สึกชื่นชมอย่างนั้นเหรอเหมือนชื่นชมความอึดของต้นกระบองเพชร“หลิ่วเชี่ยน เธอรู้ไหมตอนที่เขาพาเธอไปญี่ปุ่นทุกปี ฉันรอเขาอยู่ที่บ้านคนเดียว?”“เราไปทำงาน......”“เธอรู้ไหมตอนที่เขาสั่งทำสร้อยคอจี้ดอกซากุระให้เธอ แ

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 7

    “มันสายไปแล้ว”“สวี่อิน ฉันขอเจอเธอได้ไหม”นี่คือข้อความที่ 51 ที่เขาส่งหาฉันวันที่สามของการมาอยู่ที่เมืองใหม่ ฉันเริ่มส่งเรซูเม่หางานนัดสัมภาษณ์สองงาน เริ่มปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ได้แล้วตอนกินข้าวเที่ยง ถังอิ๋งส่งข้อความมาอีก“เมื่อวานเจียงเหยี่ยนไปที่เรือนหอของพวกเธออีกแล้ว”“เขาไปทำอะไร?”“เขาไปขอกุญแจจากนายหน้า บอกว่าอยากเข้าไปดู นายหน้าบอกว่ากำลังประกาศขายบ้านหลังนี้ เขาบอกว่าขอดูแค่แป๊บเดียว”“แล้วยังไงต่อ?”“หลังจากเข้าไปในบ้าน เขาอยู่ในนั้นตั้งสองชั่วโมง”ฉันวางตะเกียบลง“เขาบอกว่าเปิดประตูเข้าไปแล้วช็อกเลย”“ทำไม?”“เขาไม่รู้ว่าเธอตกแต่งบ้านแบบนั้น กำแพงห้องนั่งเล่นสีขาวนวล ม่านหน้าต่างห้องนอนสีฟ้าอมเทา เป็นสีที่เธอชอบที่สุด ห้องหนังสือมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่เต็มผนัง เป็นแบบที่เธอวาดเองแล้วสั่งให้ช่างไม้ทำ”“กระเบื้องปูพื้นในห้องครัวเป็นกระเบื้องปูพื้นที่เธอเลือกมาอย่างดี ตรงระเบียงยังมีต้นมินต์ที่เธอปลูกไว้อยู่เลย”“เขาบอกว่าไม่เคยไปดูเลย เธอตกแต่งคนเดียวตั้งสี่เดือน เขาไม่เคยไปดูสักครั้ง”ฉันจำช่วงสี่เดือนนั้นได้ดีฉันไปดูความคืบหน้าที่เรือนหอทุกวันหยุด

  • สิ้นสุดรักห้าปี   บทที่ 6

    ที่เมืองใหม่ ไม่มีใครมารอฉันที่ทางออกสถานีรถไฟแต่ครั้งนี้ฉันไม่สนใจแล้วพอเปิดมือถือ มีข้อความเด้งมาไม่หยุดสองข้อความล่าสุดเป็นของเจียงเหยี่ยน“ฉันเห็นแม่เหล็กติดตู้เย็นห้าอันบนโต๊ะชาแล้ว”“สวี่อิน เธอโทรกลับหน่อย”นี่คือข้อความที่ 27 ที่เขาส่งหาฉันถังอิ๋งโทรเข้ามาก่อน“เธอไปแล้วจริงเหรอ? เจียงเหยี่ยนตามหาเธอเหมือนคนบ้า เขาไปที่บริษัทของเธอ หัวหน้าเธอบอกว่าเธอลาหยุดยาว”“ฉันลาออกแล้ว”“ลา......ลาออก นี่เธอลาออกจากงานเลยเหรอ?”“ฉันมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองใหม่”“เขาโทรหาฉันแปดสาย ถามฉันว่ารู้หรือเปล่าว่าเธอไปไหน”“แล้วเธอตอบว่ายังไง?”“ฉันตอบว่าไม่รู้”ถังอิ๋งเงียบแป๊บหนึ่ง“เสียงเขาเปลี่ยนเลยแหละ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไปกะทันหันแบบนี้ บอกว่าเธอกับเขายังรักกันดีแท้ๆ”รักกันดีงั้นเหรอเขาคิดว่าเรายังรักกันดีคู่หมั้นตกแต่งเรือนหอเอง คืนเรือนหอเอง เก็บข้าวของจากไปเอง......แบบนี้เรียกว่ายังรักกันดีเหรอ“ถังอิ๋ง ฉันฝากไปบอกเขาหน่อย”“บอกว่าอะไร”“บอกเขาว่าที่เขียนไว้ในโน้ตชัดเจนมากแล้ว”“แค่นี้เหรอ?”“แค่นี้แหละ”ฉันวางสายแล้วเริ่มจัดคอนโดที่เช่าไว้เป็นคอน

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status