สิ้นสุดรักห้าปี

“สวี่อิน เธอคืนเรือนหอจริงเหรอ?”

เมื่อฉันเดินออกจากบริษัทนายหน้าซื้อขายบ้าน ถังอิ๋งก็โทรหาฉันทันที

“คืนแล้ว”

“เงินดาวน์ตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยนะ เธอคิดจะคืนเรือนหอก็คืนง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? เจียงเหยี่ยนรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

“เขาอยู่ญี่ปุ่น”

“ไปทำงานเหรอ?”

ฉันไม่ได้ตอบ

ถังอิ๋งเงียบไปแป๊บหนึ่ง

“สวี่อิน ถึงจะทะเลาะกัน แต่ก็ไม่ควรคืน......”

“ฉันเจอรูปถ่ายหลายร้อยรูปในกล่องถ่ายรูปเก่าของเขา ผู้หญิงคนเดิม ภูเขาที่เดิม ถ่ายด้วยกันมาห้าปีแล้ว”

ปลายสายเงียบกริบ

“เขาถ่ายกับหลิ่วเชี่ยน”

ถังอิ๋งไม่พูดอะไรอีก

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงเหยี่ยนส่งรูปมาให้ฉัน

โกโก้ร้อนอยู่ในแก้วเซรามิกสีขาว มีรูปกวางตัวเล็กๆ อยู่ข้างแก้ว

พร้อมกับข้อความว่า “โตเกียวหิมะตก หนาวจะตายแล้ว”

ฉันจำแก้วใบนี้ได้

ฤดูหนาวปีที่แล้วเขาก็ส่งรูปแก้วใบนี้มาให้ฉัน มุมและองค์ประกอบรอบๆ เหมือนเดิมเป๊ะ

ตอนนั้นฉันถามเขาว่าร้านไหน เขาบอกว่าเดินสุ่มๆ เข้าไป จำไม่ได้แล้ว

แต่ในกล้องถ่ายรูปเก่ามีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่ง

หลิ่วเชี่ยนนั่งอยู่ในร้านเดียวกัน มีแก้วโกโก้ร้อนแบบเดียวกันวางอยู่ข้างๆ เธอมองกล้องแล้วยิ้มหวาน

ผ้าพันคอสีแดงไวน์ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ห้าปีแล้วสินะ ฤดูหนาวทุกปี เขาไปร้านเดิม ดื่มโกโก้ร้อนแบบเดียวกัน และอยู่กับคนเดิม

แต่สิ่งที่ส่งให้ฉันมีแค่รูปอาหารกับวิวเท่านั้น

ไม่เคยมีรูปคนเลย

เมื่อมาถึงคอนโด ฉันเปลี่ยนรองเท้าแล้วก้มมองตู้เก็บรองเท้า

มีรองเท้าผ้าใบสีขาววางอยู่ข้างรองเท้ากีฬาของเจียงเหยี่ยน

ไซซ์ 35

ฉันใส่ไซซ์ 37

ฉันก้มลงไปเปิดแผ่นรองเท้าดู มีโน้ตซ่อนอยู่ด้านล่าง

“เหยี่ยนเหยี่ยน รองเท้าคู่ที่กัดเท้าครั้งก่อน”

เหยี่ยนเหยี่ยน

คบกันมาห้าปี ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเจียงเหยี่ยนมีชื่อเล่นชื่อนี้ด้วย

เขาไม่เคยให้ฉันเรียกชื่อเล่นเลย

ฉันเอารองเท้าวางไว้ที่เดิมแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

โน้ตบุ๊กของเขาเปิดอยู่ หน้าจอเป็นหน้าเว็บจองแพ็กเกจเที่ยว ฮอกไกโด เดินทางวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ออนเซ็นส่วนตัวแบบแพ็กคู่ พร้อมชุดอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม

ตรงช่องหมายเหตุเขียนว่า: วันเกิดเชี่ยนเชี่ยน

วันเกิดฉันคือวันที่ 9 มีนาคม

วันเกิดหลิ่วเชี่ยนคือวันที่ 15 กุมภาพันธ์

วันเกิดฉันปีที่แล้ว ฉันถามเขาว่าตอนเย็นกินข้าวด้วยกันได้ไหม

เขาบอกว่ามีงานเลี้ยงที่บริษัท

ฉันรอถึงห้าทุ่ม มีข้อความส่งมาหนึ่งข้อความ “เพิ่งถึงบ้าน นอนหรือยัง? สุขสันต์วันเกิด ค่อยชดให้วันหลังนะ”

วันหลัง

กับ “คราวหน้า” ไม่ต่างอะไรกับสัญญาลมปาก

ฉันเปิดไดร์ฟเก็บรูปภาพของเขา

รูปถ่ายสามพันกว่ารูป

มีรูปของฉันสิบเอ็ดรูป

เป็นรูปที่ถ่ายตอนคบกันปีแรกเจ็ดรูป

อีกสี่ปีต่อมามีแค่ปีละรูป

มีโฟลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่า “หิมะที่โตเกียว” พอกดเข้าไปดู มีแต่รูปของหลิ่วเชี่ยน

มีทั้งรูปใส่ชุดกิโมโน รูปเล่นหิมะ รูปยืนพนมมืออยู่หน้าศาลเจ้า

องค์ประกอบภาพดีมาก แสงก็ละมุน เหมือนรูปในนิตยสารเลย

แต่เวลาที่เขาถ่ายรูปให้ฉัน เขาก็แค่กดถ่ายไปงั้นๆ ไม่ดูมุมดูแสงด้วยซ้ำ

ฉันเคยพูดว่า “นายช่วยถ่ายให้สวยๆ หน่อยได้ไหม?”

เขาบอกว่า “ไม่ได้ถ่ายแบบสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้ว”

แค่นี้ก็พอแล้ว

เขาพูดประโยคนี้กับฉันบ่อยที่สุด

เสียงมือถือดังขึ้นมา เจียงเหยี่ยนวิดีโอคอลมาหาฉัน

ฉันกดรับสาย

ในหน้าจอเขาใส่เสื้อโค้ทสีเทา ด้านหลังคือทางเดินในโรงแรม

“กินข้าวหรือยัง?”

“กินแล้ว”

“ฉันกลับวันมะรืน ไฟลต์บ่ายสาม”

“โอเค”

“เสียงเธอแปลกๆ”

“เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ”

“งั้นรีบพักผ่อนเถอะ”

เขากำลังจะวางสาย แต่มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

“เหยี่ยนเหยี่ยน รถมาแล้ว”

เขาหันไปขานรับ แล้วก็หันหน้ากลับมามองฉัน

“หลิ่วเชี่ยนเรียกฉันแล้ว แค่นี้นะ”

“ทำไมเธออยู่โรงแรมเดียวกับนาย?”

“เธอพักอยู่ห้องข้างๆ ก็เลยจะออกไปกินข้าวด้วยกันน่ะ”

“อยู่ด้วยกันทุกปีเลยเหรอ?”

“แค่จังหวะบังเอิญพอดี อย่าคิดมาก”

เขาหัวเราะ ดูเป็นธรรมชาติมาก เหมือนกำลังอธิบายเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

“อ้อ ฉันซื้อแม่เหล็กติดตู้เย็นให้เธอด้วย ครั้งนี้ฉันเลือกตั้งนาน”

เขาวางสายไปแล้ว

ฉันเดินมาเปิดตู้เย็นที่ห้องครัว

มีแม่เหล็กติดอยู่ที่ประตูตู้เย็นห้าอัน เป็นรูปภูเขาไฟฟูจิทั้งห้าอัน แต่ขนาดไม่เหมือนกัน ปีก็ต่างกัน