All Chapters of สิ้นสุดรักห้าปี: Chapter 1 - Chapter 10

“สวี่อิน เธอคืนเรือนหอจริงเหรอ?”เมื่อฉันเดินออกจากบริษัทนายหน้าซื้อขายบ้าน ถังอิ๋งก็โทรหาฉันทันที“คืนแล้ว”“เงินดาวน์ตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยนะ เธอคิดจะคืนเรือนหอก็คืนง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? เจียงเหยี่ยนรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”“เขาอยู่ญี่ปุ่น”“ไปทำงานเหรอ?”ฉันไม่ได้ตอบถังอิ๋งเงียบไปแป๊บหนึ่ง“สวี่อิน ถึงจะทะเลาะกัน แต่ก็ไม่ควรคืน......”“ฉันเจอรูปถ่ายหลายร้อยรูปในกล่องถ่ายรูปเก่าของเขา ผู้หญิงคนเดิม ภูเขาที่เดิม ถ่ายด้วยกันมาห้าปีแล้ว”ปลายสายเงียบกริบ“เขาถ่ายกับหลิ่วเชี่ยน”ถังอิ๋งไม่พูดอะไรอีกระหว่างทางกลับบ้าน เจียงเหยี่ยนส่งรูปมาให้ฉันโกโก้ร้อนอยู่ในแก้วเซรามิกสีขาว มีรูปกวางตัวเล็กๆ อยู่ข้างแก้วพร้อมกับข้อความว่า “โตเกียวหิมะตก หนาวจะตายแล้ว”ฉันจำแก้วใบนี้ได้ฤดูหนาวปีที่แล้วเขาก็ส่งรูปแก้วใบนี้มาให้ฉัน มุมและองค์ประกอบรอบๆ เหมือนเดิมเป๊ะตอนนั้นฉันถามเขาว่าร้านไหน เขาบอกว่าเดินสุ่มๆ เข้าไป จำไม่ได้แล้วแต่ในกล้องถ่ายรูปเก่ามีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่งหลิ่วเชี่ยนนั่งอยู่ในร้านเดียวกัน มีแก้วโกโก้ร้อนแบบเดียวกันวางอยู่ข้างๆ เธอมองกล้องแล้วยิ้มหวานผ้าพันคอสีแ

“เสี่ยวอิน ฉันขอพูดจากใจจริงเลยนะ ฉันเห็นหลิ่วเชี่ยนมาตั้งแต่เด็ก หลิ่วเชี่ยนรู้ใจเจียงเหยี่ยนทุกเรื่อง แต่เธอก็ดีมากเหมือนกัน แค่ไม่ค่อยเอาใจใส่คนอื่น เธอเรียนรู้เรื่องนี้จากหลิ่วเชี่ยนได้นะ”ฉันคว่ำมือถือลงบนโต๊ะเจียงเหยี่ยนเปิดประตูเข้ามา“ไม่กินข้าวแล้วเหรอ?”“ไม่หิว”เขาเดินมาหยิบชุดนอนที่ตู้เสื้อผ้า ฉันเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงโผล่ออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทของเขา“นั่นอะไร?”“อ๋อ อันนี้คือของขวัญวันเกิดที่จะให้หลิ่วเชี่ยน สร้อยคอน่ะ”เขาเปิดให้ฉันดูสร้อยคอเส้นเล็กสีเงิน จี้เป็นรูปดอกซากุระ ตรงกลางมีตัวอักษรภาษาอังกฤษสลักไว้หนึ่งตัวJJ (Jiang) อักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของคำว่าเจียง ซึ่งเป็นแซ่ของเขา“สั่งทำน่ะ รอมาสองเดือน”แต่เขาซื้อแหวนหมั้นของเราจากแอปซื้อของออนไลน์ พอของมาถึงเขาก็แกะแล้วใส่ให้ฉันเลยฉันบอกว่าอยากไปเลือกที่ร้านเขาพูดว่า “แหวนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่จำเป็นต้องไปซื้อเองหรอก”“นายสั่งทำสร้อยให้เธอเหรอ?”“ก็วันเกิดเธอไง ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”“แล้ววันเกิดฉันนายให้อะไร?”เขาครุ่นคิด“ปีที่แล้ว......เหมือนฉันจะให้อั่งเปาเธอหรือเปล่า?”“นายไม่

ฉันคลี่ยิ้มบางๆ แล้วขานรับ“พอแล้ว”เช้าวันเสาร์ ฉันต้มข้าวต้มอยู่ในครัว“เจียงเหยี่ยน วันนี้ไม่ออกไปข้างนอกได้ไหม?”ข้าวต้มกุ๊ย ไข่เค็ม และเครื่องเคียงหนึ่งจานเล็กอาหารเช้าที่เขาชอบ“ฉันอยากให้นายอยู่ด้วยหนึ่งวัน”เขาดูประหลาดใจเล็กน้อย“ได้สิ ฉันว่างพอดี”เขายิ้มแล้วนั่งกินข้าวต้มฉันนั่งตรงข้ามเขา อยากจดจำใบหน้านี้ไว้“เจียงเหยี่ยน นายรักฉันไหม?”ตะเกียบที่คีบไข่เค็มชะงักเล็กน้อย“ทำไมจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาล่ะ?”“อยากได้ยินนายพูดสักครั้ง”“ฉันจะแต่งงานกับเธอแล้ว เธอคิดว่าไงล่ะ?”“การแต่งงานกับความรักมันคนละเรื่อง”“วันนี้เธอเป็นอะไรเนี่ย?”“ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย”เขาวางตะเกียบแล้วมองฉัน“สวี่อิน ฉัน......”เสียงมือถือดังขึ้นมาเขาก้มดูแวบหนึ่ง“หลิ่วเชี่ยนโทรมา”“ไม่ต้องรับ”“แป๊บหนึ่ง”เขาปลดล็อกหน้าจอ“เธอบอกว่าท่อน้ำที่บ้านแตก น้ำท่วมเต็มพื้นแล้ว”“เรียกช่างซ่อมก็ได้นิ”“ต้องรอช่าง 1-2 ชั่วโมง น้ำท่วมบ้านเธอพอดี”เขาลุกขึ้นยืน“ฉันไปดูแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมา”“เจียงเหยี่ยน นายสัญญาแล้วว่าวันนี้จะไม่ออกไปข้างนอก”“ฉันรู้ แต่มันเรื่องด่วน ท่อน้ำแตก จะ

“มันสายไปแล้ว”“สวี่อิน ฉันขอเจอเธอได้ไหม”นี่คือข้อความที่ 51 ที่เขาส่งหาฉันวันที่สามของการมาอยู่ที่เมืองใหม่ ฉันเริ่มส่งเรซูเม่หางานนัดสัมภาษณ์สองงาน เริ่มปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ได้แล้วตอนกินข้าวเที่ยง ถังอิ๋งส่งข้อความมาอีก“เมื่อวานเจียงเหยี่ยนไปที่เรือนหอของพวกเธออีกแล้ว”“เขาไปทำอะไร?”“เขาไปขอกุญแจจากนายหน้า บอกว่าอยากเข้าไปดู นายหน้าบอกว่ากำลังประกาศขายบ้านหลังนี้ เขาบอกว่าขอดูแค่แป๊บเดียว”“แล้วยังไงต่อ?”“หลังจากเข้าไปในบ้าน เขาอยู่ในนั้นตั้งสองชั่วโมง”ฉันวางตะเกียบลง“เขาบอกว่าเปิดประตูเข้าไปแล้วช็อกเลย”“ทำไม?”“เขาไม่รู้ว่าเธอตกแต่งบ้านแบบนั้น กำแพงห้องนั่งเล่นสีขาวนวล ม่านหน้าต่างห้องนอนสีฟ้าอมเทา เป็นสีที่เธอชอบที่สุด ห้องหนังสือมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่เต็มผนัง เป็นแบบที่เธอวาดเองแล้วสั่งให้ช่างไม้ทำ”“กระเบื้องปูพื้นในห้องครัวเป็นกระเบื้องปูพื้นที่เธอเลือกมาอย่างดี ตรงระเบียงยังมีต้นมินต์ที่เธอปลูกไว้อยู่เลย”“เขาบอกว่าไม่เคยไปดูเลย เธอตกแต่งคนเดียวตั้งสี่เดือน เขาไม่เคยไปดูสักครั้ง”ฉันจำช่วงสี่เดือนนั้นได้ดีฉันไปดูความคืบหน้าที่เรือนหอทุกวันหยุด

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองเขาผ่านประตูกระจกเขาผอมลง หนวดก็ไม่ได้โกน ใต้ตาหมองคล้ำมือหิ้วถุงกระดาษอยู่หนึ่งใบพนักงานที่แผนกต้อนรับมองฉัน ฉันส่ายหน้าให้เธอ“วันนี้คุณสวี่ไม่อยู่ที่บริษัทค่ะ”“ไม่อยู่เหรอ? แล้วเธอจะมาตอนไหน?”“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ คุณจะฝากอะไรไว้ไหมคะ?”เขายืนอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เอาของจากถุงกระดาษวางไว้บนเคาน์เตอร์“ฝากให้เธอด้วย”เขากลับไปแล้วพนักงานที่แผนกต้อนรับเอาของมาให้ฉันผ้าพันคอแคชเมียร์สีน้ำเงินเข้ม ไม่ได้ปักตัวอักษรอะไรทั้งนั้นมีกระดาษโน้ตอยู่ในกล่องผ้าพันคอด้วย“ฤดูหนาวปีที่แล้วเธอบอกว่าอยากได้ผ้าพันคอแคชเมียร์ ฉันบอกว่าไม่จำเป็นต้องซื้อ ขอโทษที่ซื้อให้ช้าไปหนึ่งปีนะ”ช้าไปหนึ่งปีปีที่แล้วฉันบอกว่าอยากได้ เขาบอกว่าไม่จำเป็นปีนี้เขาอุตส่าห์เอาผ้าพันคอมาให้ถึงอีกเมืองแต่ปีนี้หลิ่วเชี่ยนได้ผ้าพันคอสีแดงเข้มผืนนั้นไปตั้งนานแล้วฉันเอาผ้าพันคอเก็บไว้ในลิ้นชักเวลาห้าโมงเย็น เพื่อนร่วมงานวิ่งมาหาฉัน“พี่สวี่ มีผู้ชายยืนอยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่าง ยามถามเขาว่ามาหาใคร เขาบอกว่ากำลังรอคนอยู่”ฉันเดินมาที่หน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่างเจียงเหยี่ยน