บทที่ 4

หลังจากกินอาหารไปได้พอสมควรแล้ว จู่ๆ จ้าวหมิงพูดขึ้นมา

“มาๆๆ มาทดสอบความรู้ใจกันดีกว่า เจียงเหยี่ยน ภรรยานายชอบดอกไม้อะไรที่สุด?”

เจียงเหยี่ยนครุ่นคิด

“กุหลาบเหรอ?”

“ผิด ดอกคิเคียวต่างหาก”

“วันเกิดเธอล่ะ?”

“วันที่ 9......มีนาคม”

เขาตอบถูก แต่ดูลังเลเล็กน้อย

“เธอกลัวอะไรที่สุด?”

“เธอไม่กลัวอะไรเลย” เขาหัวเราะ “สวี่อินเป็นคนกล้ามาก”

ฉันกลัวความมืด

ฉันบอกเขาตั้งแต่ปีแรกที่คบกัน

เขาลืมไปแล้ว

จ้าวหมิงพูดเสียงดัง “ไม่ได้เรื่องเลย มาๆ หลิ่วเชี่ยน ฉันทดสอบเธอบ้าง เจียงเหยี่ยนชอบดื่มอะไรที่สุด?”

“อเมริกาโน่ร้อนหวานน้อย”

“เขากลัวอะไรที่สุด?”

“เขากลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า ตอนเด็กๆ ฟ้าผ่าต้นไม้ในสวนบ้านเขา เขาตกใจจนร้องไห้เลย”

“คำพูดติดปากของเขา?”

“แค่นี้ก็พอแล้ว”

ทุกคนหัวเราะลั่น

จ้าวหมิงตบโต๊ะ “หลิ่วเชี่ยนรู้จักเจียงเหยี่ยนดีกว่าพี่สะใภ้อีก”

“ก็รู้จักกันมาสิบปีแล้ว” หลิ่วเชี่ยนคลี่ยิ้มบางๆ

สิบปี

เธอรู้จักเขามาสิบปี ส่วนฉันห้าปี

เธอรู้ว่าเขากลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า ส่วนฉันไม่รู้

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรู้

แต่เขาไม่เคยบอกฉันต่างหาก

ตอนอยู่กับฉัน เวลาถามอะไร เขาก็เอาแต่ตอบว่า “ตามใจ” “ได้หมด” “ไม่เห็นต้องบอกเลย”

ตอนอยู่กับหลิ่วเชี่ยน เขามีความสุขจนออกนอกหน้า เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน

ตอนปาร์ตี้ใกล้จบ ฉันเดินไปห้องน้ำ

หลิ่วเชี่ยนเดินตามเข้ามาด้วย

“พี่สะใภ้”

เธอมายืนที่เคาน์เตอร์อ่างล้างมือ ส่องกระจกแล้วเติมลิปสติก

“ฉันขอพูดอะไรกับเธอหน่อยนะ เธออย่าถือสานะ เหยี่ยนเหยี่ยนเป็นคนที่ไม่ค่อยใส่ใจรายละเอียด แต่เขาไม่ได้แย่นะ เธออย่าคิดเล็กคิดน้อยกับเขามากเกินไป”

“ฉันไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย”

“เขาบอกฉันว่าช่วงนี้เธออารมณ์ไม่ดี ชอบทะเลาะกันเพราะเรื่องของฉัน”

เขาเอาปัญหาของเราสองคนไปบอกหลิ่วเชี่ยน

“พี่สะใภ้ สิ่งที่ฉันพูดอาจฟังดูแย่ แต่แค่นี้เธอยังไม่เชื่อใจเขาเลย แต่งงานกันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก”

“เขาไปญี่ปุ่นกับเธอทุกปี เธอคิดว่าฉันควรเชื่อใจอะไรล่ะ?”

หลิ่วเชี่ยนชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะออกมา

“พี่สะใภ้ เขาไปทำงานต่างหาก”

“ถ้าไปทำงานคงไม่ไปที่เดียวกัน พักโรงแรมเดียวกัน ถ่ายรูปคนคนเดียวทุกปีหรอกมั้ง”

เธอยังมีรอยยิ้มเหมือนเดิม แต่สายตาเย็นชาเล็กน้อย

“พี่สะใภ้ ฉันกับเหยี่ยนเหยี่ยนเป็นเพื่อนกัน ถ้าเธอจะตีความเป็นอย่างอื่นก็เรื่องของเธอ”

เธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปหยุดหน้าประตู

“อ้อ ผนังห้องนั่งเล่นที่เรือนหอพวกเธอ ฉันแนะนำให้เปลี่ยนเป็นสีโทนเทาอุ่น เหยี่ยนเหยี่ยนก็คิดว่าสวยกว่าโทนสีขาวนวลที่เธอเลือกเหมือนกัน”

ประตูปิดลง

ผนังห้องนั่งเล่นที่เรือนหอ

ฉันเลือกโทนสีขาวนวล เฝ้าคนงานทาสีด้วยตัวเอง

เจียงเหยี่ยนไม่เคยไปดูแม้แต่ครั้งเดียว

แต่เขาให้หลิ่วเชี่ยนแสดงความคิดเห็น แถมยังคิดว่าความคิดของหลิ่วเชี่ยนดีกว่าฉันด้วย

ฉันล้างหน้าแล้วเดินออกจากห้องน้ำ

เจียงเหยี่ยนอยู่หน้าประตู

“กลับกันเถอะ ไปส่งหลิ่วเชี่ยน”

“เธอกลับเองไม่ได้เหรอ?”

“ก็ทางผ่านพอดี”

บ้านของหลิ่วเชี่ยนอยู่ฝั่งตะวันออกของเมือง บ้านของเราอยู่ฝั่งตะวันตก มันทางผ่านตรงไหนเหรอ

“นายไปส่งเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับ”

“อย่างอแง ไปด้วยกัน”

บนรถ หลิ่วเชี่ยนนั่งข้างคนขับ ส่วนฉันนั่งเบาะหลัง

เธอกดเปลี่ยนคลื่นวิทยุเป็นช่องภาษาญี่ปุ่น

“เหยี่ยนเหยี่ยน จำเพลงนี้ได้ไหม? เคยเปิดที่ร้านเหล้าที่โตเกียวเมื่อปีที่แล้ว”

“จำได้สิ ตอนนั้นเธอร้องตามด้วย”

ทั้งสองคนหัวเราะร่า

ฉันที่นั่งอยู่เบาะหลังเหมือนติดรถมาเป็นส่วนเกิน

รถมาจอดใต้คอนโดของหลิ่วเชี่ยน เธอลงรถแล้วก้มลงมามองฉัน

“พี่สะใภ้ รีบพักผ่อนด้วยนะ”

แล้วก็หันไปมองเจียงเหยี่ยน

“เหยี่ยนเหยี่ยน สัปดาห์หน้าอย่าลืมเรื่องนั้นนะ”

“รู้แล้ว”

เธอปิดประตูรถแล้วเดินไป

ฉันเปลี่ยนมานั่งที่เบาะข้างคนขับ

“เรื่องอะไรเหรอ?”

“ช่วยเธอย้ายตู้”

“เธอเรียกบริษัทรับจ้างขนของก็ได้นิ”

“จะเสียเงินโดยไม่จำเป็นไปทำไม”

ปีที่แล้วฉันให้เขาช่วยขนลังหนังสือ เขาบอกว่าปวดเอว ให้ฉันเรียกบริษัทรับจ้างขนของ แต่หลิ่วเชี่ยนจะย้ายตู้ เขาถึงกับไปช่วยเอง

“เจียงเหยี่ยน นายรู้สึกว่านายดีกับหลิ่วเชี่ยนมากกว่าฉันหรือเปล่า?”

เขาถอนหายใจ

“หลิ่วเชี่ยนเป็นเพื่อนฉันตั้งแต่เด็ก ฉันดีกับหลิ่วเชี่ยนจนชินแล้ว แต่เธอคือคนที่ฉันจะแต่งงานด้วย แค่นี้ยังไม่พอเหรอ?”