LOGIN“ขอโทษนะคะ พวกคุณคิดว่าการเสียชีวิตของคุณลดา เกี่ยวข้องกับคดีที่เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนของพวกคุณ จับตายนายกิตติพ่อของนายพลกฤษณ์ในคดียาเสพติดเมื่อสองเดือนก่อนด้วยหรือเปล่าคะ” เวนิตาถามออกไปตรงๆ หมวดนลิน และ หมวดภัทรสบตากันไปมา
“ทางเรายังไม่สรุปสาเหตุจูงใจของคดีนี้ แต่เราก็ไม่ตัดข้อสงสัยนี้ทิ้งไปอย่างแน่นอน นายพลกฤษณ์ ยังอยู่ในข่ายของผู้ต้องสงสัยรายแรกๆ และทางเจ้าหน้าที่ต้องเร่งสืบสวนคดีให้เร็วที่สุด แต่ว่า” ผู้หมวดนลินอ้ำอึ้ง เวนิตามองอย่างสงสัย เธอเปิดคลิปวิดีโอ ซึ่งได้ภาพมาจากกล้องวงจรปิดภายในซอยที่พักของเวนิตาแล้วส่งไอแพดให้เธอดู
“ผู้ชายสองคนในคลิป สะกดรอยตามคุณมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ คุณเวนิตาพอจะรู้ตัวบ้างไหมครับ” หมวดภัทรสอบถาม เวนิตามองดูคนในคลิปแล้วตกใจที่เธอปล่อยให้คนพวกนั้นสะกดรอยตาม โดยที่เธอไม่ทันระวังตัวมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ได้อย่างไร
“ไม่เลยค่ะ ฉันเองก็พึ่งทราบ...จากพวกคุณ แต่ความจริง ฉันเองก็พอจะรู้สึกอยู่บ้างแต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกตามติดแบบนี้” ร่างบางเงยหน้าสบตากับหมวดทั้งสองใบหน้าวิตกกังวล
“เพราะเรื่องนี้ เราถึงได้มาหาคุณ พวกเราไม่แน่ใจว่าคนพวกนี้จะเกี่ยวข้องกับคดีของคุณลดาหรือเปล่า แต่ดิฉันคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกันแน่นอน ท่านผู้กำกับเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ จึงอยากให้เราพาคุณไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย”
“พวกคุณหมายถึง” เวนิตาขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล หมวดภัทรรีบชี้แจง
“เพื่อความปลอดภัยของคุณ และเพื่อคดี ทางเราจำเป็นต้องคุ้มครองพยาน โดยให้คุณไปอยู่ในที่ซึ่งเราได้จัดเตรียมไว้ให้ คุณสามารถอยู่ที่นั่นได้อย่างปลอดภัยที่สุดด้วยความดูแลของเจ้าหน้าที่จากหน่วยของเรา”
“เอ่อคือ...คือฉัน!!” เวนิตาอ้ำๆ อึ้งๆ
“กรุณาให้ความร่วมมือด้วยค่ะ” ผู้หมวดนลินสบตาอย่างห่วงๆ แกมร้องขอ
“ก็ได้ค่ะ ฉันจะยอมให้ความร่วมมือกับหน่วยงานของคุณ แต่ฉันขอเวลาสักวันสองวันเพื่อเคลียร์กับที่ทำงานก่อนได้ไหมคะ” ผู้หมวดนลินหันไปขอความเห็นกับหมวดภัทร
“ผมคิดว่าไม่น่ามีปัญหานะครับ ระหว่างนี้ผมกับผู้หมวดจะให้คนคอยระแวดระวังให้กับคุณ เราจะส่งเจ้าหน้าที่และสายตรวจไปละแวกนั้น ในระหว่างที่คุณยังต้องอยู่ที่นั่น”
“ก็ดีนะคะ ฉันเห็นด้วย” หมวดนลินเสริม
“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ” ร่างบางยิ้มรับ หมวดทั้งสองหันมาสบตากันเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้วระบายยิ้มตอบกลับไป
“พวกเราต้องขอบคุณ คุณเวนิตามากกว่านะคะที่ให้ความร่วมมือกับทางเรา” หมวดนลินหันมาบอกเธออย่างจริงใจ ร่างบางยิ้มรับ
“ถ้าไม่บอก งั้นเรามาดูหลักฐานกันไหม” ผู้กองหนุ่มพูดพร้อมกับทำท่าว่าจะเปิดกระเป๋าสะพายของเธอ มือบางรีบคว้าคืนมาแต่ถูกเขายื้อกลับ ทั้งคู่ออกแรงยื้อยุดกันไปมาสักพัก ก่อนที่กระเป๋าจะหลุดจากสายสะพายตกลงพื้น แรงกระแทกทำให้ตัวกล้องที่อยู่ด้านในบุบ ส่วนเลนส์หน้ากล้องก็หล่นแตกเพล้ง!!!“นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” เวนิตาแหวใส่เพราะเริ่มไม่สนุกด้วย ก้มลงจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาแต่ถูกมือแกร่งของคนตัวสูงกว่าคว้าตัดหน้าไป ก่อนที่เขาจะเปิดดูความเสียหายด้านใน และเห็นว่าตัวกล้องถ่ายรูปอยู่ในสภาพที่บุบ ส่วนเลนส์ก็แตก เขาพยายามเปิดแต่เปิดไม่ติด“แบตหมด!” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะถอดการ์ดความจำในเครื่องออกมา“นี่คุณจะทำอะไร กล้องถ่ายรูปฉันพังหมดแล้ว คุณเห็นไหมเนี่ย” เวนิตาเดินตามไปคว้าของคืนแต่ไม่ทัน คนขายาวที่ก้าวเท้าเร็วกว่า รีบเดินจ้ำไปยังประตูหน้าห้องของเวนิตา ที่พึ่งจะอ้างว่าเป็นห้องของตัวเองเวนิตาวิ่งตามไปที่หน้าประตู มือแกร่งหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อแตะที่หน้าประตูห้องเพื่อเปิดออกพร้อมกับลากแขนของเธอให้เข้ามาข้างใน ร่างบางตกใจหน้าเปลี่ยนสีทันที เมื่อรู้ว่าห้องๆ นั้นเป็นห้องของเขา“ปล่อยฉันนะ ผู
สายลมโชยพัดพาเอาเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวบางที่สวมใส่อยู่แนบเนื้อเผยให้เห็นสรีระกล้ามเนื้อเน้นๆ ซิกแพคแน่นๆ อย่างชัดเจน เขาก้มลงพันขากางเกงยีนส์ขึ้นเล็กน้อยให้อยู่บริเวณน่อง เพื่อไม่ให้ทรายขาวเปื้อนขากางเกงตัวเก่งที่สวมใส่มาและจะต้องสวมกลับเสียงชัตเตอร์รัวๆ ดังอยู่ไกลๆ ทำให้ร่างสูงไม่ได้ยินเสียงของคนที่กำลังแอบถ่าย เวนิตาแอบตามผู้กองฐานัตถ์มาที่หาด เมื่อเธอรู้ว่าเขาลาพักร้อนและเดินทางมาที่นี่ นิ้วเรียวกดถ่ายภาพอย่างสนุกมือ ทั้งบรรยากาศสวยๆ และนายแบบหล่อๆ ยิ่งทำให้เธอเผลอรัวชัตเตอร์จนแบตหมด!“อ้าวเฮ้ย! แบตหมด โอ้ย...จอดรถตั้งไกล จะกลับไปเอามายังไงเนี่ย” เรียวปากบางบ่นอุบ เพราะถ่ายต่อไม่ได้แล้ว ต้องละจากกล้องและเก็บมันใส่ไปในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะแอบมองดูเขาอยู่ห่างๆ“ไม่เป็นไร น่าจะได้หลายรูปอยู่เหมือนกันนะ” เธอยิ้มออกมาเล็กๆ กับผลงานชิ้นโบว์แดง จากการที่เธอรัวชัตเตอร์แบบไม่รอให้เขาได้ตั้งท่า หรือ เปลี่ยนอิริยาบถ ร่างบางระหงเดินกลับมาที่รถ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ริมหาดแล้ว“ไม่ค้างที่นี่จริงๆ เหรอ พ่อฐา” คุณหญิงสมรย้ำถามหลานชายที่กำลังเดินไปที่รถซึ่งนายเข้มพึ่งขับวนเข้ามาจอด สมร รุจี และ
“ผมลาพักร้อนมาน่ะครับ ก็เลยมีเวลาแวะมาได้ แล้วนี่คุณหญิงทำอะไรทานครับเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงชายทะเลนู่นเลย” คุณหญิงรุจีเห็นลูกชายรีบเปลี่ยนเรื่องพูด ก็อดส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดูด้วยไม่ได้“มะระตุ๋นซี่โครงหมู เต้าหู้ผัดบร็อคโคลี่ แล้วก็ห่อหมกปลากะพง อาหารของผู้สูงวัยจ้ะ เดี๋ยวฐาทานกับแม่นะจ๊ะลูกรัก”“ได้ครับ หน้าตาน่าทานทั้งนั้นเลย” ฐานัตถ์ตอบรับก่อนจะเดินตามผู้เป็นมารดาออกมาที่ห้องนั่งเล่น“ฐาหิวมากหรือเปล่าล่ะจ๊ะ จะกินเลยไหม พอดีคุณป้าท่านออกไปซื้อผลไม้ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามาแล้วล่ะ”“ไม่เป็นไรครับผมรอได้ เมื่อกี้ตอนขับรถเข้ามา รู้สึกว่าจะสวนกับคุณป้าอยู่เหมือนกัน แต่คุณป้าคงไม่ทันได้สังเกตเห็นผม”“ก็แบบนี้แหละจ้า สายตาของคนแก่ จะไปเทียบอะไรกับคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาว”“แต่คุณหญิงรุจีของผมยังสาว แล้วก็ยังสวยอยู่เลยนะครับ” มือแกร่งกุมมือของผู้เป็นมารดา รุจียิ้มหน้าบานพลางกุมมือตอบด้วยความอ่อนโยน“งั้นเรารอคุณป้ามากันก่อนนะ” พูดจบรุจีก็ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ลูกชาย ใบหน้าเรียวหันไปจ้องหน้ากับผู้เป็นแม่ ใบหน้าฉงน“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก” รุจีถามน้ำเสียงอ่อนโยน ฟังแล้วรู้สึกได้ทันทีถึงคว
บทที่ 4 สะกดรอยเช้าวันต่อมา ผู้กองฐานัตถ์ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางเผยให้เห็นหุ่นที่ดูฟิตแอนด์เฟิร์มของคนที่ดูแลตัวเองด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ กำลังตระเตรียมมื้อเช้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ตามประสาคนที่กลับมาเป็นโสดอีกครั้งเขาลงมือทำมื้อเช้าอย่างง่าย ซึ่งอาหารที่ว่าก็ไม่ใช่แค่ขนมปังปิ้งกับนมสด แต่เป็นมื้อเช้าธรรมดาๆ ที่สุดแสนจะวิเศษ หน่อไม้ฝรั่งผัดกุ้ง กับข้าวต้มหมูบดทรงเครื่อง หน้าตาน่ารับประทานนอกจากจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝีมือดีของหน่วยสืบสวนสอบสวนแล้วผู้กองฐานัตถ์ยังมีฝีมือในด้านการทำอาหารที่ถูกสอนมาอย่างคุ้นมือกับเมนูง่ายๆ สำหรับหนุ่มโสดสามารถลงมือทำเองได้ เมื่อต้องออกมาอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งวัยทำงาน เขาก็ยังไม่ลืมในสิ่งที่ผู้เป็นมารดาได้พร่ำสอนอาหารถูกจัดวางบนโต๊ะ ก่อนเสียงกริ่งจะดังเร้าให้คนในครัวพื้นที่ขนาด 14 ตารางวา ต้องละจากตรงหน้า แล้วเดินออกไปที่ประตูหน้าห้องภายในคอนโดขนาด 200 ตารางเมตร ซึ่งถูกจัดสรรเป็นสัดส่วน ทำให้เขามีพื้นที่ในการเนรมิตคอนโด 1 ยูนิต ความสูง 2 ชั้นให้เป็นเสมือนบ้านเดี่ยวขนาดสองชั้นได้อย่างลงตัวมือแกร่งเปิดประตู เห็นหมู่จินยืนหน้าแดงเหง
“ขอโทษนะคะ พวกคุณคิดว่าการเสียชีวิตของคุณลดา เกี่ยวข้องกับคดีที่เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนของพวกคุณ จับตายนายกิตติพ่อของนายพลกฤษณ์ในคดียาเสพติดเมื่อสองเดือนก่อนด้วยหรือเปล่าคะ” เวนิตาถามออกไปตรงๆ หมวดนลิน และ หมวดภัทรสบตากันไปมา“ทางเรายังไม่สรุปสาเหตุจูงใจของคดีนี้ แต่เราก็ไม่ตัดข้อสงสัยนี้ทิ้งไปอย่างแน่นอน นายพลกฤษณ์ ยังอยู่ในข่ายของผู้ต้องสงสัยรายแรกๆ และทางเจ้าหน้าที่ต้องเร่งสืบสวนคดีให้เร็วที่สุด แต่ว่า” ผู้หมวดนลินอ้ำอึ้ง เวนิตามองอย่างสงสัย เธอเปิดคลิปวิดีโอ ซึ่งได้ภาพมาจากกล้องวงจรปิดภายในซอยที่พักของเวนิตาแล้วส่งไอแพดให้เธอดู“ผู้ชายสองคนในคลิป สะกดรอยตามคุณมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ คุณเวนิตาพอจะรู้ตัวบ้างไหมครับ” หมวดภัทรสอบถาม เวนิตามองดูคนในคลิปแล้วตกใจที่เธอปล่อยให้คนพวกนั้นสะกดรอยตาม โดยที่เธอไม่ทันระวังตัวมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ได้อย่างไร“ไม่เลยค่ะ ฉันเองก็พึ่งทราบ...จากพวกคุณ แต่ความจริง ฉันเองก็พอจะรู้สึกอยู่บ้างแต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกตามติดแบบนี้” ร่างบางเงยหน้าสบตากับหมวดทั้งสองใบหน้าวิตกกังวล“เพราะเรื่องนี้ เราถึงได้มาหาคุณ พวกเราไม่แน่ใจว่าคนพวกนี้จะเกี่ยวข้องกับคดีของคุณลดาหรือเปล
“คุณเรียกรถแท็กซี่ให้ขับตามเธอไป ซึ่งระหว่างทาง เธอได้แวะเติมน้ำมันหนึ่งครั้ง ก่อนจะขับออกไปที่นอกเมือง จากนั้นก็ขับเข้าไปในซอยที่ลึกและค่อนข้างเปลี่ยวแล้วไปจอดที่หน้ารถตู้คันหนึ่งบริเวณใกล้ๆ กับโกดังร้าง ต่อจากนั้นคุณก็ลงจากรถแล้วแอบตามไป เพื่อดูสถานการณ์ โดยให้แท็กซี่จอดรออยู่ด้านนอก”“ใช่ค่ะ”“แล้วคุณก็รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนใช้อะไรบางอย่างตีเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ก่อนที่คุณจะหมดสติไป หลังจากนั้นคุณก็มารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่คนขับรถแท็กซี่มาตามหาคุณ เพราะเห็นว่าคุณหายไปนาน” หมวดภัทรจ้องหน้าเธอ ใบหน้าเนียนสบตาแล้วพยักหน้ารับคำ“ค่ะ ฉันกับพี่คนขับรถแท็กซี่ก็พบกับร่างของคุณลดานอนอยู่ข้างรถของเธอ ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่มีลมหายใจแล้ว ฉันให้พี่คนขับแท็กซี่ช่วยโทรเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะโทรศัพท์มือถือของฉันหายไป”“แล้วจากนั้นตำรวจท้องที่ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนก็มาถึง พบว่าคุณลดาถูกยิงเข้าที่ไหล่ซ้าย และกลางหลังรวมสามนัดด้วยกระสุนปืน ขนาด.44 Special" หมวดนลินกล่าวเสริม“หลังจากวันนั้น จนถึงวันนี้ทั้งเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนได้พยายามกันอ







