Novels by Prypradhana

“ถ้าไม่บอก งั้นเรามาดูหลักฐานกันไหม” ผู้กองหนุ่มพูดพร้อมกับทำท่าว่าจะเปิดกระเป๋าสะพายของเธอ มือบางรีบคว้าคืนมาแต่ถูกเขายื้อกลับ ทั้งคู่ออกแรงยื้อยุดกันไปมาสักพัก ก่อนที่กระเป๋าจะหลุดจากสายสะพายตกลงพื้น แรงกระแทกทำให้ตัวกล้องที่อยู่ด้านในบุบ ส่วนเลนส์หน้ากล้องก็หล่นแตกเพล้ง!!!“นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” เวนิตาแหวใส่เพราะเริ่มไม่สนุกด้วย ก้มลงจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาแต่ถูกมือแกร่งของคนตัวสูงกว่าคว้าตัดหน้าไป ก่อนที่เขาจะเปิดดูความเสียหายด้านใน และเห็นว่าตัวกล้องถ่ายรูปอยู่ในสภาพที่บุบ ส่วนเลนส์ก็แตก เขาพยายามเปิดแต่เปิดไม่ติด“แบตหมด!” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะถอดการ์ดความจำในเครื่องออกมา“นี่คุณจะทำอะไร กล้องถ่ายรูปฉันพังหมดแล้ว คุณเห็นไหมเนี่ย” เวนิตาเดินตามไปคว้าของคืนแต่ไม่ทัน คนขายาวที่ก้าวเท้าเร็วกว่า รีบเดินจ้ำไปยังประตูหน้าห้องของเวนิตา ที่พึ่งจะอ้างว่าเป็นห้องของตัวเองเวนิตาวิ่งตามไปที่หน้าประตู มือแกร่งหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อแตะที่หน้าประตูห้องเพื่อเปิดออกพร้อมกับลากแขนของเธอให้เข้ามาข้างใน ร่างบางตกใจหน้าเปลี่ยนสีทันที เมื่อรู้ว่าห้องๆ นั้นเป็นห้องของเขา“ปล่อยฉันนะ ผู

สายลมโชยพัดพาเอาเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวบางที่สวมใส่อยู่แนบเนื้อเผยให้เห็นสรีระกล้ามเนื้อเน้นๆ ซิกแพคแน่นๆ อย่างชัดเจน เขาก้มลงพันขากางเกงยีนส์ขึ้นเล็กน้อยให้อยู่บริเวณน่อง เพื่อไม่ให้ทรายขาวเปื้อนขากางเกงตัวเก่งที่สวมใส่มาและจะต้องสวมกลับเสียงชัตเตอร์รัวๆ ดังอยู่ไกลๆ ทำให้ร่างสูงไม่ได้ยินเสียงของคนที่กำลังแอบถ่าย เวนิตาแอบตามผู้กองฐานัตถ์มาที่หาด เมื่อเธอรู้ว่าเขาลาพักร้อนและเดินทางมาที่นี่ นิ้วเรียวกดถ่ายภาพอย่างสนุกมือ ทั้งบรรยากาศสวยๆ และนายแบบหล่อๆ ยิ่งทำให้เธอเผลอรัวชัตเตอร์จนแบตหมด!“อ้าวเฮ้ย! แบตหมด โอ้ย...จอดรถตั้งไกล จะกลับไปเอามายังไงเนี่ย” เรียวปากบางบ่นอุบ เพราะถ่ายต่อไม่ได้แล้ว ต้องละจากกล้องและเก็บมันใส่ไปในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะแอบมองดูเขาอยู่ห่างๆ“ไม่เป็นไร น่าจะได้หลายรูปอยู่เหมือนกันนะ” เธอยิ้มออกมาเล็กๆ กับผลงานชิ้นโบว์แดง จากการที่เธอรัวชัตเตอร์แบบไม่รอให้เขาได้ตั้งท่า หรือ เปลี่ยนอิริยาบถ ร่างบางระหงเดินกลับมาที่รถ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ริมหาดแล้ว“ไม่ค้างที่นี่จริงๆ เหรอ พ่อฐา” คุณหญิงสมรย้ำถามหลานชายที่กำลังเดินไปที่รถซึ่งนายเข้มพึ่งขับวนเข้ามาจอด สมร รุจี และ

“ผมลาพักร้อนมาน่ะครับ ก็เลยมีเวลาแวะมาได้ แล้วนี่คุณหญิงทำอะไรทานครับเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงชายทะเลนู่นเลย” คุณหญิงรุจีเห็นลูกชายรีบเปลี่ยนเรื่องพูด ก็อดส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดูด้วยไม่ได้“มะระตุ๋นซี่โครงหมู เต้าหู้ผัดบร็อคโคลี่ แล้วก็ห่อหมกปลากะพง อาหารของผู้สูงวัยจ้ะ เดี๋ยวฐาทานกับแม่นะจ๊ะลูกรัก”“ได้ครับ หน้าตาน่าทานทั้งนั้นเลย” ฐานัตถ์ตอบรับก่อนจะเดินตามผู้เป็นมารดาออกมาที่ห้องนั่งเล่น“ฐาหิวมากหรือเปล่าล่ะจ๊ะ จะกินเลยไหม พอดีคุณป้าท่านออกไปซื้อผลไม้ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามาแล้วล่ะ”“ไม่เป็นไรครับผมรอได้ เมื่อกี้ตอนขับรถเข้ามา รู้สึกว่าจะสวนกับคุณป้าอยู่เหมือนกัน แต่คุณป้าคงไม่ทันได้สังเกตเห็นผม”“ก็แบบนี้แหละจ้า สายตาของคนแก่ จะไปเทียบอะไรกับคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาว”“แต่คุณหญิงรุจีของผมยังสาว แล้วก็ยังสวยอยู่เลยนะครับ” มือแกร่งกุมมือของผู้เป็นมารดา รุจียิ้มหน้าบานพลางกุมมือตอบด้วยความอ่อนโยน“งั้นเรารอคุณป้ามากันก่อนนะ” พูดจบรุจีก็ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ลูกชาย ใบหน้าเรียวหันไปจ้องหน้ากับผู้เป็นแม่ ใบหน้าฉงน“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก” รุจีถามน้ำเสียงอ่อนโยน ฟังแล้วรู้สึกได้ทันทีถึงคว

บทที่ 4 สะกดรอยเช้าวันต่อมา ผู้กองฐานัตถ์ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางเผยให้เห็นหุ่นที่ดูฟิตแอนด์เฟิร์มของคนที่ดูแลตัวเองด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ กำลังตระเตรียมมื้อเช้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ตามประสาคนที่กลับมาเป็นโสดอีกครั้งเขาลงมือทำมื้อเช้าอย่างง่าย ซึ่งอาหารที่ว่าก็ไม่ใช่แค่ขนมปังปิ้งกับนมสด แต่เป็นมื้อเช้าธรรมดาๆ ที่สุดแสนจะวิเศษ หน่อไม้ฝรั่งผัดกุ้ง กับข้าวต้มหมูบดทรงเครื่อง หน้าตาน่ารับประทานนอกจากจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝีมือดีของหน่วยสืบสวนสอบสวนแล้วผู้กองฐานัตถ์ยังมีฝีมือในด้านการทำอาหารที่ถูกสอนมาอย่างคุ้นมือกับเมนูง่ายๆ สำหรับหนุ่มโสดสามารถลงมือทำเองได้ เมื่อต้องออกมาอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งวัยทำงาน เขาก็ยังไม่ลืมในสิ่งที่ผู้เป็นมารดาได้พร่ำสอนอาหารถูกจัดวางบนโต๊ะ ก่อนเสียงกริ่งจะดังเร้าให้คนในครัวพื้นที่ขนาด 14 ตารางวา ต้องละจากตรงหน้า แล้วเดินออกไปที่ประตูหน้าห้องภายในคอนโดขนาด 200 ตารางเมตร ซึ่งถูกจัดสรรเป็นสัดส่วน ทำให้เขามีพื้นที่ในการเนรมิตคอนโด 1 ยูนิต ความสูง 2 ชั้นให้เป็นเสมือนบ้านเดี่ยวขนาดสองชั้นได้อย่างลงตัวมือแกร่งเปิดประตู เห็นหมู่จินยืนหน้าแดงเหง

“ขอโทษนะคะ พวกคุณคิดว่าการเสียชีวิตของคุณลดา เกี่ยวข้องกับคดีที่เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนของพวกคุณ จับตายนายกิตติพ่อของนายพลกฤษณ์ในคดียาเสพติดเมื่อสองเดือนก่อนด้วยหรือเปล่าคะ” เวนิตาถามออกไปตรงๆ หมวดนลิน และ หมวดภัทรสบตากันไปมา“ทางเรายังไม่สรุปสาเหตุจูงใจของคดีนี้ แต่เราก็ไม่ตัดข้อสงสัยนี้ทิ้งไปอย่างแน่นอน นายพลกฤษณ์ ยังอยู่ในข่ายของผู้ต้องสงสัยรายแรกๆ และทางเจ้าหน้าที่ต้องเร่งสืบสวนคดีให้เร็วที่สุด แต่ว่า” ผู้หมวดนลินอ้ำอึ้ง เวนิตามองอย่างสงสัย เธอเปิดคลิปวิดีโอ ซึ่งได้ภาพมาจากกล้องวงจรปิดภายในซอยที่พักของเวนิตาแล้วส่งไอแพดให้เธอดู“ผู้ชายสองคนในคลิป สะกดรอยตามคุณมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ คุณเวนิตาพอจะรู้ตัวบ้างไหมครับ” หมวดภัทรสอบถาม เวนิตามองดูคนในคลิปแล้วตกใจที่เธอปล่อยให้คนพวกนั้นสะกดรอยตาม โดยที่เธอไม่ทันระวังตัวมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ได้อย่างไร“ไม่เลยค่ะ ฉันเองก็พึ่งทราบ...จากพวกคุณ แต่ความจริง ฉันเองก็พอจะรู้สึกอยู่บ้างแต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกตามติดแบบนี้” ร่างบางเงยหน้าสบตากับหมวดทั้งสองใบหน้าวิตกกังวล“เพราะเรื่องนี้ เราถึงได้มาหาคุณ พวกเราไม่แน่ใจว่าคนพวกนี้จะเกี่ยวข้องกับคดีของคุณลดาหรือเปล

“คุณเรียกรถแท็กซี่ให้ขับตามเธอไป ซึ่งระหว่างทาง เธอได้แวะเติมน้ำมันหนึ่งครั้ง ก่อนจะขับออกไปที่นอกเมือง จากนั้นก็ขับเข้าไปในซอยที่ลึกและค่อนข้างเปลี่ยวแล้วไปจอดที่หน้ารถตู้คันหนึ่งบริเวณใกล้ๆ กับโกดังร้าง ต่อจากนั้นคุณก็ลงจากรถแล้วแอบตามไป เพื่อดูสถานการณ์ โดยให้แท็กซี่จอดรออยู่ด้านนอก”“ใช่ค่ะ”“แล้วคุณก็รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนใช้อะไรบางอย่างตีเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ก่อนที่คุณจะหมดสติไป หลังจากนั้นคุณก็มารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่คนขับรถแท็กซี่มาตามหาคุณ เพราะเห็นว่าคุณหายไปนาน” หมวดภัทรจ้องหน้าเธอ ใบหน้าเนียนสบตาแล้วพยักหน้ารับคำ“ค่ะ ฉันกับพี่คนขับรถแท็กซี่ก็พบกับร่างของคุณลดานอนอยู่ข้างรถของเธอ ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่มีลมหายใจแล้ว ฉันให้พี่คนขับแท็กซี่ช่วยโทรเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะโทรศัพท์มือถือของฉันหายไป”“แล้วจากนั้นตำรวจท้องที่ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนก็มาถึง พบว่าคุณลดาถูกยิงเข้าที่ไหล่ซ้าย และกลางหลังรวมสามนัดด้วยกระสุนปืน ขนาด.44 Special" หมวดนลินกล่าวเสริม“หลังจากวันนั้น จนถึงวันนี้ทั้งเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนได้พยายามกันอ

สี่ปีต่อมาณ โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง“หม่ามี๊!” เด็กชายตัวน้อยหน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง ผิวขาว จมูกโด่ง คิ้วหนาคมเข้ม ใบหน้าฉายแววหล่อใสไร้เดียงสาในวัยสามขวบเศษ เอ่ยปากพร้อมกับโผลเข้ากอดเรือนร่างระหงของคุณแม่วัยสาว ทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน“ว่าไงสุดหล่อ วันนี้เป็นเด็กดีหรือเปล่าครับ” หยาดพิรุณเอ่ยถามไอคิโด้ พร้อมกับย่อตัวลงแล้วกระชับอ้อมแขนอันอบอุ่นเข้าหาลูกชายตัวน้อยของเธออย่างแนบแน่น“เป็นฮะ! วันนี้ผมช่วยคุณครูเก็บขยะแล้วก็ช่วยเพื่อนๆ ยกของด้วยนะฮะ” เจ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำ“เก่งมากครับคิโด้ ไหนมาให้หม่ามี๊หอมให้ชื่นใจหน่อยซิ” หยาดพิรุณจรดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มสีแดงสดฟอดโตๆ ทั้งสองข้าง ของเจ้าตัวน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพูดกับคุณครูหนุ่มที่ยืนรอส่งอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน“ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลให้ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่มารับแกช้ากว่าผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ” หยาดพิรุณในวัยยี่

“หนึ่งแสนบาท! คงจะเพียงพอสำหรับค่าตัวของเธอ” เขาพูดพร้อมยื่นมันให้ร่างบางที่หันหลังอย่างทุกข์ใจแสนสาหัสที่ถูกย่ำยีความเป็นอิสตรีของเธอจนไม่หลงเหลืออะไรเลย“เอาเงินของแกคืนไป! ฉันไม่ได้ขายตัว แล้วฉันก็ไม่ใช่โสเภณี แต่แกพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันขอสาปแช่งให้แกไม่มีความสุข ขอให้แกทรมานเหมือนอย่างที่ฉันเป็น!” หยาดพิรุณขยำเช็คแล้วหันกลับมาปาใส่หน้าของเขาเต็มๆ ก่อนที่เธอจะดีดตัวลุกขึ้นเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองอยู่ที่พื้นสายตาคมกริบมองตามอย่างไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกันแน่ เธอไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการจริงๆ งั้นหรือ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงก่อนจะเดินตามเธอไปที่หน้าห้องน้ำ ร่างบางชะงักงันเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอปาดน้ำตาแล้วถอยห่างออกมาจากเขา“โอเค เดี๋ยวฉันจะเซ็นเช็คให้ใหม่” เควิ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม เธอปรายหางตามองเขาอย่างนึกรังเกียจต่อสิ่งที่เขากระทำ“เก็บมันไว้เป็นค่าทำศพของแกเถอะ เพราะคนเลวๆ แบบนี้ มันคงไม่ตายดีแน่!” พูดจบก็ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วผลักเข้าที่แผงอกของเขาอย

“ปละปล่อยนะ! ถอยออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” แม้จะตะโกนอย่างสุดเสียง แต่ก็คงไม่มีใครได้ยินเพราะห้องพักของที่นี่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีเพื่อเก็บเสียงรบกวนของภายนอกและจากภายใน“เธอยังไปไหนไม่ได้ ไอ้คริสมันไม่บอกเธอเหรอว่า ฉันต้องแลกด้วยเงินสี่ล้านกว่าเพื่อจะได้นอนกับเธอ” สายตาคมมองดูเธออย่างแทะโลม เมื่อนึกไปถึงบทเลิฟซีนที่ร้อนแรงระหว่างเธอและเขาเมื่อคืนก่อน เธอสะบัดแขนทิ้ง แล้วถอยห่างออกมา เขาขยับตาม“คริส! คือใครฉันไม่รู้จัก” ร่างบางพยายามอธิบาย แต่กลับถูกเขายิ้มเย้ยอย่างดูแคลน เพราะคิดว่าเธอจะอัพเรทค่าตัวเสียมากกว่า“อย่าพูดมากน่า! กับเธอ แค่ครั้งเดียวมันไม่พอหรอกนะ สำหรับเงินมากมายขนาดนั้น” ว่าแล้วก็ปราดเข้าไปคว้าร่างบางแล้วจ้องมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดเมดสีฟ้าขาวดูหวานละมุนทำเขาใจเต้นตูมตาม เมื่อหวนนึกถึงบทรักที่เร้าร้อนที่พึ่งจะมอบให้เธอไปเมื่อครั้งก่อน“พูดเรื่องอะไร! ถอยออกไปนะ ถ้าครั้งนี้ทำกับฉันเหมือนครั้งก่อน ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วยว่าแกข่มขืนฉัน!” หยาดพิรุณผลักไสเรือนกายกำยำให้ออกห่าง“หึ! ข่มขืนเหรอ รับเงินฉันไปแล้วสองหมื่น แบบนี้ไม่เรียกว่าข่มขื่นหรอก เค้าเรียกว่าขาย

“เป็นยังไงบ้างหยาด ไม่สบายหายดีแล้วเหรอ” รุ่นพี่ร่วมงามเอ่ยถาม หลังจากที่เห็นหน้าค่าตาเธอในรอบหลายวัน“คิดว่าดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ว่าขอยังไม่ทำโอทีนะคะ” หยาดพิรุณปกปิดเรื่องเลวร้ายของตัวเองเอาไว้อย่างแนบเนียนที่สุด เพราะเธอจะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด“ได้สิ! วันนี้ไม่มีใครลางาน เราก็เลิกงานกลับบ้านปกติได้เลยนะ”“ขอบคุณมากค่ะ” หยาดพิรุณหันมากล่าวขอบคุณหัวหน้างาน ก่อนจะปิดตู้ล็อคเกอร์หลังจากที่เปลี่ยนชุดทำงานแล้วเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำดูสมาร์ทเดินเข้ามาที่โรงแรมระดับห้าดาว ด้วยมาดของนักธุรกิจ ซึ่งดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่แปลกไปเลย คือหุ่นล่ำๆ และความหล่อเหลาของเขา ทำเอาพนักงานสาวๆ ตั้งแต่ทางเข้ามาจนถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับด้านหน้าต่างมองตามกันเป็นแถว“ฮัลโหล! มีอะไรวะ กูมาประชุมที่โรงแรม” เควิ่นรับสายของคริส ที่โทรมาจากผับ ขณะที่เดินเข้าไปหยุดยืนที่หน้าล็อบบี้“เออไม่เจอกันเลยว่ะ จะถามเรื่องคืนนั้นว่าเป็นยังไงบ้างวะ แล

“ช้าไปแล้วสาวน้อย! จะมาปฏิเสธตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วมั้ง” สายตาคมกริบปรายตาดูความแข็งแกร่งที่ผลุบเข้าผลุบออกบริเวณใจกลางดอกไม้ช่องามที่บานสะพรั่งอยู่ตรงหน้า“ไอ้คนชั่ว! เอาตัวของแกออกไปจากฉันเดี๋ยวนี้ เอามันออกไป!” แววตาใสแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เอ่อไหลท่วมท้นบนใบหน้าสวยงามด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด"ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันที" หยาดพิรุณดิ้นรน พร้อมกับตะโกนอย่างสุดเสียง อีกแต่ฝ่ายกลับยิ้มเยาะ เพราะเธอคงไม่รู้ว่าต่อให้ตะโกนดังแค่ไหน เสียงของเธอก็ไปไม่ถึงคนข้างนอกอยู่ดี เพราะเควิ่นไม่เพียงแต่รู้ว่าห้องของเขานั้นถูกออกแบบมาเพื่อเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเคยทดสอบกับผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่เคยพาพวกเธอมาขึ้นสวรรค์ที่นี่แล้วอีกด้วย ทำให้เขาย่ามใจไม่กลัวว่าเธอจะแผดเสียงขึ้นมาจนลั่นห้องสักแค่ไหน“สะดีดสะดิ้งแบบนี้กะจะอัพค่าตัวด้วยใช่ไหม นี่ไอ้คริสมันไม่ได้บอกหรือไง ว่าฉันจ่ายค่าจ้างตัวเธอไปเป็นเงินเท่าไหร่แล้ว” เควิ่นพูดพลางกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอแบบไม่ยั้ง“ไอ้สารเลว! แกพูดเรื่องอะไร ถอยไปเดี๋ยวนี้นะ ถอยออกไป!” หยาดพิรุณร่ำไห้ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็กัดฟันพูด เพื่อให้มันยอ

แกร๊ก!มือหนาใหญ่ผลักประตูเข้ามาด้านในแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องนอน ความเงียบสงัดดูผิดปกติกว่าทุกครั้ง เพราะสาวๆ ที่ส่งมาก่อนหน้านี้จะต้องจัดแจงเปิดน้ำอุ่นในอ่างเพื่อเตรียมต้อนรับเขาแล้ว แต่ครั้งนี้กลับแปลกไปจากครั้งผ่านๆ มา“ไหนวะ! ผู้หญิงของไอ้คริส!” เควิ่นเดินไปหยุดยืนอยู่ปลายเตียงก่อนจะเห็นร่างบอบบางรูปร่างสมส่วนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอน มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงที่เปิดทิ้งไว้เพื่อพอให้เห็นเรือนร่างอยู่รำไร“นอนหลับต่อหน้าแขกเลยนะ แม่คุณ!” เควิ่นพึมพำก่อนจะเพ่งสายตามองร่างระหงที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอน ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วมาหยุดอยู่หน้าอกอวบอิ่มที่รัดรึงอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวปกปิดด้วยกระดุมมิดชิดจนเกือบจะถึงต้นคอมือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกวิดีโอเป็นภาพใบหน้าและเรือนร่างเพียงครึ่งตัว เพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐานว่าเขาได้รับของขวัญแทนเงิน 4 ล้าน เรียบร้อยแล้ว“หน้าก็สวย ผิวพรรณก็ดี อกก็ใหญ่พอได้ ขอดูหน่อยแล้วกันว่าของจริงหรือผ่านมีดหมอ” ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆ เผยให้เห็นเนินเนื้อนุ่มนิ่มขาวอวบอิ่มขนาดคัพ D อยู่ตรงหน้าทำตาลุกว