Novels by Prypradhana

"เปล่านี่คะ ทำไมถึงคิดแบบนั้น""หน้าคุณมันฟ้อง""ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" เทียนสี่ยกสองมือขึ้นลูบข้างแก้มขาว ๆ ขณะที่พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ไม่รู้ว่ามันดูตึงเครียดขนาดไหนอีกคนถึงได้มองออก"ตกลงว่าใช่รึเปล่า" ลูเซิร์นย้ำถาม พลางหันหน้ามาสบตากับเธอ"เปล่าค่ะ ฉันเต็มใจ" เทียนสี่ตอบออกไปเพียงแค่นั้นก็หันหน้ามองออกไปด้านหน้าตัวรถทันที กลัวว่าจะเผลอสบตาอีกฝ่ายนานเกินไปกว่านี้"มองหน้าฉันทำไมคะ ไม่ออกรถเหรอ" เทียนสี่หันกลับมาถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่จ้องมองเธออยู่แบบนั้น ไม่ยอมขับรถออกไปเสียที"เห็นคุณแต่งชุดนี้ ก็ดูสดใสดีอยู่เหมือนกัน" คำกล่าวของลูเซิร์นพาให้เทียนสี่ก้มลงมองชุดนักศึกษากระโปรงทรงสอบของตัวเอง ซึ่งพอนั่งมันก็ร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่าเล็ก จนเห็นโคนขาเรียวขาวจัด ๆ ชวนให้ดึงดูดแก่สายตา"ชมผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ แฟนคุณรู้ จะไม่ว่าเอาเหรอ" เทียนสี่แสร้งถาม เพราะอยากรู้ว่าการที่เขาไม่อ่านไลน์ที่เธอส่งสติกเกอร์ไปหานั้นอาจเป็นเพราะเขามีคนรักอยู่แล้วก็ได้ คงกลัวว่าจะผิดใจกันเลยไม่อ่านและไม่ได้ตอบไลน์ของเธอที่ทักไปก่อนหน้านั้น"ผมยังไม่มีแฟน" คำตอบของลูเซิร์นเป็นเสมือนการปลดล็อกในสิ่งเทียนสี

"บอกว่าไม่ได้จีบไงเจ๊" เทียนสี่ขยับปากให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่รอดพ้นไปจากสายตาอันคมกริบของคนที่ยืนมองดูอยู่ใกล้ ๆ"คุณลองชิมดูหน่อยไหม ลูกชิ้นเจ๊หวาน กินแล้วไม่อ้วน ถ้าบ้วนทิ้ง !" ว่าแล้วเทียนสี่ก็หันไปหาร่างสูงของคนที่ออกตังค์ค่าลูกชิ้นให้"นังเทียน !" คำพูดของเทียนสี่ทำเอาเจ๊หวานที่กำลังดูอารมณ์ดีหุบยิ้มลงในทันทีเมื่อมีควันออกจากหู"ล้อเล่นน่า ! ลองกินดูสิคุณ ลูกชิ้นร้านเจ๊หวานเนี่ย ไม่ได้ผสมแป้งเลยนะ เนื้อเนี่ยเหนียวหนึบ ยิ่งกว่ายางรถยนต์""อีนัง..." ตรงนี้เจ๊หวานแค่ขยับปาก เพราะความเกรงใจคุณยายกลิ่นเกษรที่แกเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ไหนจะคอยหยิบยื่นน้ำใจด้วยข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ไม่เว้นแต่ละวัน หนำซ้ำยังมีพ่อเทพบุตรรูปหล่อที่ยืนอมยิ้มอยู่ใกล้ ๆ ส่งผลให้เจ๊หวานแกเลยต้องรับบทนางเอกผู้ถูกกระทำปล่อยให้เทียนสี่กลายเป็นผู้ร้ายไปซะอย่างงั้น"นังเทียน แกเคยกินยางรถยนต์รึไง !" เจ๊หวานหันมาต่อปาก แต่เทียนสี่ก็กลับไม่ใส่ใจ"บ่นอะไรเจ๊ ! ลูกค้ามาโน้นแล้ว รีบไปขายของสิ" เทียนสี่ชี้นิ้วบอกให้รู้ เมื่อเห็นเด็กนักเรียนเริ่มทยอยกันมาที่หน้าร้าน ก่อนที่เจ๊หวานจะชายตาแลตาม"เออ ๆ ข้าไปละ

"อ้าวเทียน กลับมาแล้วเหรอ" เป็นคุณยาย กลิ่นเกษร หรือ ยายษร ที่หันมาทักทายหลานสาวสุดที่รัก หลังกลับจากมหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกครั้ง"ค่ะยาย แล้วนี่..." เทียนสี่มองคนตัวสูงที่ยืนดูคุณยายของเธอกำลังปิ้งหมูในเตาถ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะถอดแว่นกันแดดหรูหราสีดำออกแล้วหันมาสบตาให้กับเธอ เพียงเท่านั้นเทียนสี่ก็รีบหันไปหาคุณยายที่เอ่ยปากขึ้นมาแทน"กับคุณคนนี้ รู้จักกันจริง ๆ สินะ" คุณยายสบตากับหลานสาวสลับไปมากับชายหนุ่มที่หน้าตาดูหล่อเหลาท่าทางดูดีมีฐานะคนนี้ที่มารู้จักกับหลานสาวของตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ"ก็...คนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะ ว่าคุณเขาเคยช่วยหนูไว้ เมื่อหลายวันก่อน" คนเป็นหลานยิ้มหน้าเจื่อนเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ได้กล่าวคำทักทายใด ๆ กลับมา เอาแต่มองหน้าของเธอสลับกับคุณยายในระหว่างที่พูดคุยกันทว่ากลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแทนที่"นังเทียน ! 50 บาท จ่ายมาค่าลูกชิ้น" เจ๊หวานแผดเสียงเข้าใส่ไม่ทันได้หยุดพักหายใจก็ยื่นถุงลูกชิ้นให้เทียนสี่ด้วยอาการเหนื่อยหอบตามวัยของสาวก้าวเข้าเลข 3 พร้อมทั้งกระดิกนิ้วมือขอเงินค่าลูกชิ้นปิ้งจากคนที่สั่งทิ้งไว้

"เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว" คาลวินไม่ได้สนใจอะไรหลังจากนั้น ดึงสายตากลับมาสั่งให้คิมลีวายนั่งลงแทนที่ของมือขวาที่เดินกลับออกไปแล้ว "เรียบร้อยดีครับ ผมเลือกตัวที่ดีที่สุดเอาไว้แล้ว" "คิดว่ามันจะสำเร็จไหม" คำถามที่ดูเหมือนจะคิดหนักทำให้คิมลีวายมองออกอย่างชัดเจน "ถึงไม่สำเร็จ ผมว่าคุณคาลวินคงมีแผนการสำรองเอาไว้แล้ว" คาลวินพยักหน้าตอบคิมลีวายว่าเขามีแผนการอย่างที่ว่านั่นจริง ๆ แต่มันคงต้องอาศัยปัจจัยอีกหลายอย่าง และ ตัวแปรสำคัญในเรื่องนี้ร่วมด้วย เวลาต่อมา ลูเซิร์นเดินเข้ามาภายในห้องของตัวเอง ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่วางในตู้ลิ้นชักข้างเตียง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เอาเก็บกลับมาด้วย ทั้งที่จะส่งคืนเจ้าของ หรือ โยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งยังได้ ครืด ~ ปลายนิ้วมือเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีใครบางคนแอดไลน์เพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ "เทียนสี่" เรียวฝีปากหยักขยับอ่านชื่อเจ้าของแอคเคาท์ไลน์ดังกล่าวเบา ๆ ก่อนจะปัดหน้าจอนั้นทิ้งไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งยังกดโทรออกหาใครอีกคนที่พยายามโทรเข้ามาหาเขาอยู่นานหลายสาย เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ "ว่

"ครับ ?""อุปกรณ์ทำแผล ยังมีสำสีกับแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเหลืออยู่ เผื่อคุณเอาไว้ล้างแผล แต่ฉันแนะนำว่า คุณควรไปให้หมอช่วยดูอีกทีจะดีกว่า ฉันกลัวว่าแผลมันจะอักเสบ แล้วก็ติดเชื้อ""ขอบคุณครับ""ขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปช่วยยายเก็บร้านด้วยเหมือนกัน""เทียน" ลูเซิร์นเอ่ยรั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปให้หยุดชะงัก แล้วหมุนร่างกลับมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง"คะ ?""ผมขอยืมโทรศัพท์มือถือคุณหน่อยสิ""ของฉันเหรอ ?""ครับ รบกวนคุณ ปลดล็อกให้ด้วย" ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับหว่านเสน่ห์ หากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะมันกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกหน้าแดง"นี่ค่ะ" เทียนสี่ยื่นให้อย่างเขิน ๆ กับโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ดูยังไงก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยเครื่องที่ดูคร่ำครึ ตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรลูเซิร์นกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วโทรออก ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วส่งมันคืนให้กับเธอ"นี่เบอร์ผม เมมไว้ได้เลย ช่วยแอดไลน์มาหาผมด้วย""อะไรนะคะ" เทียนสี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเอง เพราะคิดว่าเขาน่าจะกำลังแอบขายขนมจีบให้เธออยู่หรือไม่ หากแต่คำตอบนั้นกลับดับฝันของเธอให้พลันส

เทียนสี่จ้องไปที่ดวงตาอันคมกริบที่มีโอกาสได้สบมองใกล้ ๆ และ สังเกตดูชัด ๆ จนเห็นว่าเขามีดวงตาสีดำที่นัยย์ตาดำรอบนอกเป็นสีเทาแกมฟ้า ในขณะที่รัศมีของดวงตาด้านในเป็นสีดำ ส่วนอีกข้างเป็นสีน้ำตาลเหมือนกับคนเอเชียทั่วไป ส่วนผมเป็นสีเทาขาวที่ดูเป็นธรรมชาติตามแต่กำเนิด และ นั่นทำให้ลูเซิร์นเงียบกริบ โดยไม่พูดอะไรออกมา เพราะดวงตาเป็นสิ่งที่เขาไม่โอเคที่สุดบนใบหน้าของตัวเอง จนไม่อยากเอ่ยถึงมันเทียนสี่ขยับห่างออกมาเล็กน้อย เพราะรู้สึกได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองยื่นร่างเข้าไปใกล้เขามากจนเกินไป ด้วยความที่สงสัยกับสีของดวงตาที่ได้เห็น แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไร เธอถึงได้เปลี่ยนคำถาม"คุณมีญาติพี่น้องรึเปล่า""ผมตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด มีแค่เจ้านายกับเพื่อนร่วมงานเท่านั้น""เหมือนกันเลย พ่อแม่ฉันก็เสียไปหมดแล้ว ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง มีแค่ยายสองคนเท่านั้น ยายบอกว่าฉันเกิดที่เกาหลี ฉันยังไม่อยากเชื่อเลย" รอยยิ้มกลบเกลื่อนที่ปรากฏบนใบหน้าของเทียนสี่กำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคน ซึ่งจ้องมองมาที่เธอ โดยที่ไม่อาจละสายตาไปได้"จ้องหน้าฉันทำไม มีอะไรรึเปล่า" เทียนสี่เอ่ยถาม เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเธอนานเ

ท่อนแขนอันแข็งแกร่งของฐานัตถ์จัดแจงวางเรือนร่างบอบบางที่ปราศจากเครื่องนุ่มห่มปิดบังร่างกายลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ภายใต้แสงแห่งดาวที่พร่างพราวอย่างอ่อนโยน สายตาคมของเขาเป็นประกายลุกโชนดุจแสงไฟสีเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้เป็นจุณในพริบตา แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เขาและเธอก็ยังไม่คุ้นชินจนคลายความกังวล และความกดดันเมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าอยู่เบื้องหน้าซึ่งกันและกัน ความตื่นเต้น และความกดดันจึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ส่งผ่านกันอย่างแผ่วเบา และเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามอยู่นับครั้งไม่ถ้วนหยาดเหงื่อที่พรั่งพรูออกมาเป็นเม็ดพราวอยู่ทั่วร่างกายของทั้งคู่ทำให้รับรู้ได้ถึงความร้อนระอุ ที่แผ่ซ่านไปทั่วตัว แม้อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศจะเย็นลงแค่ไหนก็ตาม แต่ภายในร่างกายกลับกำลังแผดเผาจนมอดไหม้“คุณโอเคใช่ไหม แค่คุณพูดว่าไม่ ผมจะหยุดทันที” เสียงทุ้มนุ่มไพเราะเอ่ยปากบอกกับเธอ“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค คุณทำ...อย่างที่คุณอยากจะทำเถอะนะคะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบาไม่รู้ว่าพูดแบบนี้ มันจะดีกว่าการบอกไปตรง ๆ ว่าเธอเองก็ปรารถนาในสิ่งที่เขากำลังจะหยิบยื่น

“คุณรู้อะไรไหม ว่าคุณทำให้ผมแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว อยู่ต่อกับผมที่นี่เถอะนะเว” เสียงนุ่มไพเราะของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กำลังกล่าวกับเธอตรงหน้า เวนิตาได้แต่จ้องหน้าเขา และมันยากเย็นนักที่เธอจะปฏิเสธช่วงเวลานี้ได้“ทำไมคะ ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันอยู่กับคุณนัก…ทั้ง ๆ ที่ สถานะของเราไม่ได้ชัดเจนเลย คุณทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ยอมนอนกับคุณ...แค่นั้น” เธอพูด พลางน้ำตาคลอเบ้า เขาส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธพร้อมขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ เรือนร่างบางของคนที่อยู่ตรงหน้า“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าผมรู้สึกกับคุณยังไงหืม...มองตาผมสิเว แล้วอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีก ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบนั้นเลย มองตาผมแล้วบอกผมสิว่าคุณไม่รู้จริง ๆ ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณกันแน่” เสียงทุ้มนุ่มอันแสนไพเราะของเขาเอ่ยก้องอยู่ในโสตประสาทหูของเธอ เวนิตาได้แต่นั่งนิ่งและสับสน เขาจ้องมองดวงตาคู่สวยของเธออย่างชัดเจน หวังเพื่อให้เธอได้เห็นตัวเองอยู่ในแววตาคู่นี้ของเขาบ้างก็เท่านั้น“ในนี้มีแต่คุณอยู่เต็มไปหมด แค่คุณคนเดียวเท่านั้น คุณไม่เห็นบ้างเลยหรือไง ผมหลงใหลคุณเหลือเกิน ผมไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าจูบคุณอีกแล้ว” ชายห

"ผมชอบคุณนะวีนัส ชอบคุณมากที่สุด ชอบกว่าดวงดาวที่ผมพูดถึงซะอีก" ไม่พูดเปล่า ใบหน้าเรียวหล่อเหลาค่อย ๆ โน้มลงจรดปลายจมูกโด่งสันคมลงบนศีรษะน้อย ๆ ของเธออย่างนุ่มนวล และแผ่วเบาโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว และยังคงหลับสนิทก่อนที่ร่างสูงของฐานัตถ์จะลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอนพร้อมกับสไลด์โทรศัพท์มือถือกดเบอร์โทรออกไปยังลูกทีมคนสนิท“หมู่ นี่ผมเองนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายปลายสาย“ครับหัวหน้า” เสียงของหมู่จินกล่าวตอบรับ“คืนนี้ผมอยากให้เวนิตาค้างกับผมที่นี่” เขาบอกถึงความต้องการของตัวเองกับหมู่จิน ลูกน้องคนสนิท ในขณะที่อีกฝ่ายก็เห็นด้วยจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย“ผมเองก็คิดว่าผู้กองวีนัสควรจะอยู่กับหัวหน้า เพราะว่าตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถ้าจะกลับมาที่เซฟเฮ้าส์ผมกลัวว่าจะเกิดอันตราย ให้ผู้กองอยู่กับหัวหน้าดีแล้วครับ"“ขอบใจมากนะหมู่ที่เข้าใจผม”“ยินดีครับหัวหน้า เรื่องนี้จะมีแค่หัวหน้า ผม จ่าเทพ และหมวดภัทรเท่านั้นที่รู้ครับ”“ขอบใจหมู่” พูดจบมือแกร่งก็กดวางสายไป แล้วเดินกลับมาหาร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ เขานั่งลงบนเตียงนอนข้างตัวเธอ แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสกับปอยผมเส้นเล็กที่นุ่มสลวยอย่างหลงเสน่ห์ใบหน้าเรียวค่อย ๆ โน

"ฉันชอบดาวพลูโตค่ะ ถึงจะโคจรอยู่ห่างไกลจากโลกของเรา และแม้จะอยู่ไกลกว่าที่สายตาของเราจะมองเห็น แต่ว่า...ฉันก็ยังหวังว่าโลก จะมองเห็น ดาวพลูโตดวงนั้นบ้าง สักครั้งก็ยังดี" เธอตอบ'เหมือนกับฉัน ที่อยากให้คุณ ได้รู้ว่า ฉันต้องการให้คุณเห็นฉันในสายตาบ้างก็เท่านั้นเอง'เธอคิดหลังจากที่ตอบคำถามออกไป แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเห็น"ถึงจะอยู่ไกลจนไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สำคัญนะ คุณรู้อะไรไหม ว่าดาวทุกดวงมีคุณค่า และความสำคัญในตัวของมันเอง หากขาดดาวดวงไหนไป จักรวาล และเอกภพ ก็อาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็นอยู่ก็ได้นะ" ใบหน้าเรียวหล่อเหลาหันกลับมาพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นและเป็นประกาย"ก็จริงของคุณนะคะ จักรวาลจะสวยงามได้ ก็เพราะมีดาวดวงน้อยใหญ่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ รายล้อมกันนับล้าน ๆ ดวงอยู่ท่ามกลางกาแลกซี่ใหญ่ ๆ ไม่ใช่แค่ดาวดวงใดดวงเดียว" เธอตอบอย่างเห็นด้วย แต่ที่เธอพูดถึง คือ 'เธอ เปรียบเขาเป็นเสมือนโลก และเธอที่เป็นเพียงดาวพลูโต ที่โคจรอยู่ห่างไกลจากเขานับปีแสงต่างหาก'สายตาคมคายหันกลับไปมองที่ดวงดาวบนฝ้าเพดานห้องที่เรื

ลำแขนแกร่งค่อยๆ เลื่อนไปที่ด้านหลังของเรือนร่างบางระหง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นนิ้วเรียวของเขาก็สัมผัสที่สวิตช์ไฟที่อยู่เบื้องหลังของเธอ แล้วกดปิดทำให้ภายในห้องมืดสนิทลงทันที จากนั้นแสงไฟที่อยู่บนฝ้าเพดานเป็นประกายระยิบระยับก็สาดส่องลงมาทั่วทั้งห้องทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองดูเบื้องบนพร้อม ๆ กัน ปรากฎเป็นแสงไฟจากดวงดาวน้อยใหญ่นับร้อยๆ ดวงที่อยู่ด้านบนซึ่งถูกจำลองขึ้น ราวกับหลังคาห้องถูกเปิดออกปรากฎเป็นท้องฟ้าที่สดใส และแสงดาวระยิบระยับนับล้านๆ ดวงกำลังปรากฎอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดสนิทดวงตาเรียวหวานเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ใบหน้าของเธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่อยู่ด้านบนอย่างประหลาดใจ ร่างสูงของฐานัตถ์ไม่รีรอจับที่ไหล่มนของเธอวางทาบลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่พร้อมกับร่างกำยำสูงใหญ่ของตัวเองที่เอนกายลงนอนบนที่นอนเคียงคู่กัน"คุณชอบดาวดวงไหน บอกผมบ้างสิ" เสียงนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนความอยากรู้แล้วหันไปมองหน้าร่างของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจเรือนร่างเล็กของเวนิตามากกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าจำลองภายในห้องของเขาเสียอีก“ฉันเหรอคะ” เวนิตาถามกลับ ขณะที่ด

“คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันหรอกนะคะ เพราะว่าที่นี่เป็นคอนโดของคุณ มันจะเป็นยังไงก็สุดแล้วแต่คุณ” เวนิตาย้ำกับคนตรงหน้าเขายิ้มให้พลางลูบศีรษะเล็กของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน“เดี๋ยวผมจะพาคุณ กลับลงไปข้างล่างนะ” พูดจบแล้วลำแขนแกร่งก็พาเรือนร่างบอบบางลงมาจากชั้นสอง จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นล่าง ที่มองผิวเผินแล้วเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเสียมากกว่า แต่ที่ไหนได้ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน ปรากฎว่า มันคือห้องนอนที่เสมือนห้องนอนของเด็กน้อย มีทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ ตัวต่อ เลโก้ และของเล่นต่างๆ ตามประสาของเด็กผู้ชาย ดวงตาเรียวหวานเหลือบสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนโทนสีฟ้าอ่อนอย่างอัตโนมัติ"นี่มัน… ห้องของเด็กผู้ชาย ทำไมถึงได้มีห้องแบบนี้ล่ะคะ" เวนิตาเอ่ยถามหลังจากที่เขาวางเรือนร่างเล็กของเธอลงบนที่นอนขนาด ซูเปอร์คิงไซซ์ ที่แม้จะเป็นเสมือนห้องนอนของเด็ก แต่เตียงนอนไม่เล็กตามไปด้วยเลย"ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ คุณป้ากับคุณแม่ ท่านก็เลยให้คนที่บ้านจัดห้องนี้ไว้ ท่านกลัวว่าผมจะคิดถึงบ้าน" เวนิตาฟังเขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดออกไปทันทีว่า“อย่าบอกนะคะว่านี่เป็นห้องของ” หญิงสาวย

"อ๊ะ อ๊า~" เรือนกายบางกระตุกเกร็งยามถูกเขากระแทกอัดแก่นกายใหญ่โตขึงขังเข้าสู่เส้นทางทางคับแคบไปกับผนังนุ่มนิ่มด้านใน ขณะที่เขาเองก็เผยอปากขึ้นเปล่งเสียงร้องคำรามยามถูกเธอตอดรัด บีบอัดปลายหัวยุ่นสีแดงก่ำจนเสียวสะท้านไปทั่วทั้งเรือนร่าง "อ๊า...แน่นฉิบ! เอามากี่...ทีก็ยังฟิตเหมือนเดิม ตอดเหมือนเดิม นี่ขนาดยังไม่ค่อยได้เด้งเท่าไหร่เลยนะ" เควิ่นกล่าวชื่นชมภรรยาสาวอย่างถูกอกถูกใจที่กายส่วนล่างของเธอยังคงคุณภาพจากวันแรกจนถึงวันนี้ก็ยังดูสดใหม่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง "ลอง โยกดูสิคะ" เควิ่นบอกกับหญิงสาว เธอค่อย ๆ ขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าและถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ จนเส้นผมตกลงมาปกคลุมและบดบังใบหน้าหวาน ๆ สองมือนุ่มยกขึ้นมาเสยผมที่บดบังใบหน้าออกแบบลวก ๆ สร้างความหลงใหลแก่สายตาคู่คมของคนที่อยู่เบื้องล่างให้กระแทกกระทั้นสวนอัดเข้าหาร่องที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำสีใส จนหน้าอกทรงมหึมากระเพื่อมไหวไปตามแรงส่ง "อ๊ะ อ๊ะ อ๊า....ดูดหน่อยค่ะ พี่เค ดูดให้หน่อย~" เสียงหวานครางกระเส่าออดอ้อนให้ชายหนุ่มดูดดุนปลายยอดถันเพื่อระบายความเสียวซ่าน ขณะที่สะโพกผายและสะโพกใหญ่ทำหน้าที่กระแทกกระทั้นเข้าหากันเสียงด

"จำได้ใช่มั้ย...ว่านี่เป็นท่าที่ปลอดภัยที่สุด" น้ำเสียงพร่าแผ่วเอ่ยถาม ก่อนที่มือคู่แกร่งจะช่วยถอดเดรสคลุมท้องออกจากเรือนกายส่วนบนแล้ววางมันลงกับพื้นของเบาะหลัง "จำได้สิคะ...ก็พี่เคเป็นคนบอกเอง" เธอตอบก่อนที่มือคู่เล็กเอื้อมไปปลดตะขอบราเซียร์ตัวสวยที่อยู่ด้านหลัง จับที่สายแล้วยื่นมันมาไว้ตรงหน้าของแววตาที่หื่นกระหาย เธอกัดปากเบา ๆ อย่างยั่วยวนแล้วสะบัดด้านหลังผมไปมาให้สยายออกเต็มแผ่นหลัง "อื้มมม...หอมจัง~" ปลายจมูกโด่งสูดดมความหอมเย้ายวนของเนื้อกายสาวจากเส้นผม และ บราเซียร์สีหวานที่ถอดออกเบา ๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้แก่นความเป็นชายที่ไวต่อความรู้สึกของเขาผงาดลุกชูชันขึ้นมาฟาดงวงฟาดงาในทันใด "อยากสุด ๆ ไปเลย ต้องรอให้ไซโคกับคิโด้หลับก่อนทุกคืน แถมมาที่นี่ยังไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเลยด้วย อยากโดนหนูขย่มเต็มที่แล้วค่ะ ที่รัก" พูดพร้อมกับปลดซิบกางเกงแล้วถอดออกมาตามเรียวขาตามด้วยกางเกงชั้นใน ขณะที่ภรรยาสาวค่อนข้างที่จะรู้งานยกสะโพกสูงขึ้นเพื่อให้เขาถอดออกอย่างง่ายดายเผยให้เห็นความเป็นชายที่กำลังแข็งชันโอบล้อมด้วยเส้นเลือดปูดโปนดีดเด้งขึ้นพร้อมที่จะฟาดงวงฟาดงา "ขอคนที่สี่เล

"ไม่เคยมีคำนั้นอยู่ในหัวเลยค่ะ" เธอตอบพลางอมยิ้มออกมาเล็กน้อย "รักนะคะ และจะเป็นแบบนี้ไปตลอด จะรัก ให้ได้เท่ากับลมหายใจที่ยังเคลื่อนไหวอยู่ ของผู้ชายคนนี้" "ขอบคุณนะคะ คุณเป็น...คุณพ่อที่คู่ควรสำหรับลูก ๆ และเป็น คนรักที่เพอร์เฟ็กต์ที่สุดของหนู รักพี่เคนะคะ" "เช่นกันค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลตอบกลับออกไป จรดริมฝีปากอบอุ่นลงบนหน้าผากเล็กของภรรยาสาวคนสวย ก่อนจะถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาแตะที่เรียวปากอวบนุ่มชมพูระเรื่ออย่างแผ่วเบา แต่เนิ่นนานเกินกว่านาทีที่ติดตรึงหัวใจทั้งสองดวงเอาไว้ร่วมกัน ระหว่างนั้น ไอคิโด้ซึ่งกำลังวิ่งเล่นกับร่างของน้องน้อยอย่างไซโคอย่างสนุกสนาน ก่อนจะสะดุดหกล้ม "แอ๊ะ!! " เสียงใสร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจ ทำให้ทั้งคู่ที่กำลังสัมผัสกับความดูดดื่มของกันและกันต้องผละจูบออกห่างจากกันในทันใด "ไซโค! " สายตาของผู้เป็นแม่หันขวับกลับไปเห็นก็รู้สึกใจหายวาบ ตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปรับ ทว่ามือแกร่งกลับคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ "เดี๋ยวแกก็ลุกขึ้นมาได้ค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลพูดด้วยท่าทางที่ใจเย็นราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทว่าหยาดพิรุณกลับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไ

หลังจากที่ทั้งคู่เดินทางมาจดทะเบียนสมรสตามสถานที่เกิดของ เควิ่น ไอ ลูเทอรัน ที่ถือสัญชาติอังกฤษและไทย โดยทั้งคู่ได้เลือกที่จะจดทะเบียนสมรสกันที่นี่ ตามคำแนะนำของทนายความ หลังทั้งคู่มีทายาทด้วยกันแล้วถึงสองคน และ ได้รับมรดกมหาศาลส่วนแรก 50% จากทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมูลค่ามากกว่าพันล้าน และ กำลังจะได้รับทรัพย์สินในส่วนที่เหลือ หากตั้งท้องทายาทคนที่สี่ ซึ่งแน่นอนว่าเวลานี้ เธอกำลังตั้งครรภ์ทายาทลำดับที่สามให้กับลูเทอรัน "ที่นี่สวยจังเลยนะคะ" เรือนร่างระหงมองทอดสายตาออกไปยังสถานที่โล่งกว้างที่เต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวสด ท้องฟ้าสีครามปลอดโปร่ง ของอากาศที่อบอุ่น ไม่ร้อนและหนาวจนเกินไป "ถ้าหนูชอบ เรามาพักผ่อนที่นี่กันทุกปีแบบนี้ก็ได้นี่คะ แต่ว่าอาจจะต้องรอให้ลูกคนที่สามคลอดก่อน จะได้พามาพร้อมกับไซโค และ ไอคิโด้ ด้วยเลย อีกอย่างเราต้องมาเคารพร่างบรรพบุรุษกันอยู่แล้ว หนูว่าดีมั้ยคะ" คนตัวโตถามก่อนกระชับอ้อมแขนให้เรือนกายนุ่มเข้าไปยืนชิดติดกับแผงอกกว้างแล้ววางศีรษะทุยเล็กของเธอไว้ที่แอ่งชีพจรบริเวณบ่าแกร่ง "แล้วแต่พี่เคค่ะ" เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมา ระหว่างสายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องไปที่ร่างเ

"สามวันแล้วนะ ขอหน่อยไม่ได้เหรอคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนิ่มนุ่มนวลคล้ายกับลูกแมวน้อยท่าทางออดอ้อน ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอนศีรษะลงมาคลอเคลียบนหน้าตักเล็ก "ไม่ค่ะ หนักนะ...ถอยออกไปเลย คิโด้ครับ คุณพ่อกลับมาแล้ว" เธอว่าพลางเอ่ยเรียกลูกชายให้มาหา เควิ่นระบายยิ้มพร้อมกับสายหน้าไปมาเล็กน้อยอย่างรู้เท่าทัน เพราะภรรยามักจะเรียกลูกชายให้มากันท่าอยู่เสมอเวลาที่เขาพูดถึงเรื่องอย่างว่า "คิดถึงพ่อฮะ" พูดก่อนจะโผเข้าไปกอด อ้อมแขนแกร่งโน้มลงมากระชับร่างน้อยเข้ามาสวมทับไว้ "คิดถึงลูกเหมือนกันครับ" ว่าพลางก้มลงหอมหนัก ๆ เข้าที่หน้าผากเล็ก "หม่ามี๊ก็คิดถึงพ่อมากฮะ บ่นคิดถึงตั้งแต่วันแรกที่ไปเมืองจีน" ไอคิโด้เริ่มฟ้อง สายตาคมกริบมองภรรยาสาวที่เก้อเขิน ขณะที่หันหน้ามองไปทางอื่น แล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ เพราะเขาเองก็คิดถึงเธอไม่แพ้กัน "อืมจริงสิ...พ่อซื้อของเล่นมาฝากด้วยนะครับ ฝากหนูด้วยนะ" ว่าพลางหันไปสบตาเรือนร่างบางของภรรยาสาวคนสวย เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวคำขอบคุณ "ซื้อมาฝากน้องด้วยหรือเปล่าฮะ" เสียงใสเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ เพราะกลัวว่าน้องจะไม่ได้รับของฝากอย่างตนและผู้เป็นแม่ "น้องยังเ

"กำลังคิดอยู่ว่าจะให้ลูกในท้องของเราชื่ออะไรดี" "อืม~ พี่ชอบนะคะ ที่หนูตั้งชื่อลูกของเราว่า ไอคิโด้ พ่อชื่อเควิ่น ไอ ลูเทอรัน พี่ชายชื่อไอคิโด้น้องก็น่าจะตั้งชื่อให้มี สระไอ หรือ สระโอ ด้วย เพื่อให้คล้องจองกันดีมั้ยคะ" พูดพร้อมกับโน้มลงมาฉวยจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มของภรรยาสาวอย่างไม่ให้เธอได้ตั้งตัวแล้วผละก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ "อ๊ะ! พะ พี่เค ลูกเล่นอยู่แถวนี้นะ" "อยู่ก็จะเป็นไรไปล่ะคะ พ่อกับแม่แสดงความรักต่อกันลูกต้องดีใจสิคะ มันแปลว่าเราสองคนกำลังจะมีน้องมาเป็นเพื่อนเล่นเพิ่มขึ้นให้กับแกอีก" "พูดแบบนี้ทุกที จะมีให้ครบทีมฟุตบอลเลยหรือไงคะ" "ถ้าหนูไหว...พี่เคก็อยากมีให้ครบทีมไปเลยค่ะ" ว่าจบก็นั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ พลางกุมมือนุ่มของภรรยาสาวที่ท้องเริ่มโย้จนเห็นได้ชัด "อีกไม่กี่เดือนก็จะได้เห็นหน้ากันแล้วเนอะ อยากรู้จังว่าจะหล่อเหมือนพ่อหรือว่าเหมือนพี่" "ถ้าความหล่อ...อันนี้ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่ถ้าความเจ้าเล่ห์ แล้วก็ความทะเล้นเนี่ย ไม่แน่ว่าจะเหมือนพ่อมากน้อยแค่ไหน" "ทำไมล่ะคะ ลูกชายก็ต้องเหมือนพ่อสิคะ ถึงจะดี" "ถ้าหื่นเหมือนพ่อก็ไม่ไหวหรอกค่ะ เชอะ! " เธอว่าพลา