Novels by Prypradhana

เวลาต่อมา ก๊อก ก๊อก ก๊อก ๆ ประตูถูกเคาะเบา ๆ จากด้านนอก ก่อนที่ร่างสูงของฟอร์ลันจะก้าวเข้ามาภายในห้องนอนหรูหรา ซึ่งตกแต่งไว้ด้วยโทนสีดำทั้งหมดตามสไตล์ของมาเฟียหนุ่มสุดเคร่งขรึมอย่างคาลวิน "เรียบร้อยแล้วครับ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงจะมาถึง" "อืม" คาลวินพยักหน้ารับคำ ขณะพ่นควันบุหรี่สีขาวพวยพุ่งออกจากเรียวฝีปากหนา ก่อนที่เขาจะบี้ก้นบุหรี่มวนนั้นทิ้งไว้ที่โต๊ะรับแขก แล้วเดินเข้าไปภายในห้องน้ำโออ่าพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วถอดทิ้งลงไปที่ตะกร้าผ้าก้าวเข้าไปชำระล้างร่างกายทิ้งให้สายน้ำเย็นฉ่ำไหลชโลมลงมาตามเรือนกายกำยำที่มีมัดกล้ามเรียงตัวสวยไม่ต่างไปจากนายแบบ อีกทั้งรูปร่างยังสูงสง่าแบบมาเฟียผู้ดีตามสไตล์ของหนุ่มลูกครึ่งอินเตอร์ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและคมเข้ม โดยที่ผ่านมาหากว่าเขาไม่ได้ถูกตามล่า จนต้องอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ป่านนี้คงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ หลายต่อหลายคนไปแล้ว เพราะนับตั้งแต่เทียนสี่ก้าวเข้ามาอยู่ร่วมภายใต้ชายคาหรูหราของคฤหาสน์ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก คาลวินก็ห่างหายจาก เรื่องอย่างว่ามาพอสมควร กลัวว่าน้องสาวที่เพิ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้งจะล่วงรู้ถึงสัญชาตญาณและธรรมชาติข

ร่างเปลือยเปล่ากำลังยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ที่ขึ้นฝ้าสีขาวจาง ๆ จากไอน้ำ ภายหลังจากชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งรักสีกุหลาบ ซึ่งถูกฝากฝังเอาไว้ทั่วทั้งลำคอขาวระหง ตามด้วยหัวไหล่อันนวลเนียน ไม่เว้นแม้แต่เนินอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง ซึ่งบัดนี้ยังคงปรากฏเป็นสีจาง ๆ จากรอยนิ้วที่ถูกสัมผัสอย่างไม่เบามือราวกับต้องการตีตราจองเธอเอาไว้ไม่ให้ชายใดได้เป็นเจ้าของ หรือ ครอบครองตัวเธออีก หากแต่สัมผัสนั้นไม่ได้สร้างความบอบช้ำ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่โหยหา นึกถึงใบหน้าของเขาอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนนี้ เธออยากมีเขาอยู่ใกล้ ๆ และ โอบกอดเธอเอาไว้ภายใต้อ้อมแขนอันอบอุ่นซ้ำแล้วซ้ำอีก เสมือนว่ามีบางอย่างที่ถูกเติมเต็มเข้ามาในร่างกายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวคล้ายกับว่าสิ่ง ๆ นั้นกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกาย หล่อเลี้ยงเลือดและเนื้อของเธอเอาไว้ ซึ่งมันกำลังร้องเรียกเป็นชื่อเขา.... ลูเซิร์น ! นี่ไม่ใช่ครั้งแรก... แต่เป็นอีกครั้งที่สัมผัสสุดวาบหวาม และ แสนซาบซ่านจากเขา ทำเธอลืมไม่ลง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เทียนสี่ก้าวออกจากห้องน้ำมาเปิดประตูบานใหญ่ ให้กับร่างสูงที่ยืนเคาะเบา ๆ อยู่ส

"ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันลาออกไม่ได้" เทียนสี่ปฏิเสธออกมาเสียงใส เพราะไม่มีเหตุผลอะไรพอให้เธอต้องลาออก "ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฟังคำพูดของผม" "แล้วคุณจะให้ฉันลาออกด้วยเรื่องอะไร คุณช่วยหาเหตุผล หรือช่วยพูดคำพูดอะไรก็ได้ให้มีน้ำหนักพอที่จะให้ฉันยอมลาออก พูดมาหน่อยได้ไหม" เธอชักสีหน้าสบตากับเขาอย่างต้องการคำอธิบายที่มากไปกว่านั้น หากแต่ลูเซิร์นกลับเอาแต่นิ่งเฉยแล้วสบตาเธอเพียงอย่างเดียว "ผมขอให้คุณลาออกแค่นั้น คุณทำได้ไหม ?" "คุณก็เอาแต่พูดว่าให้ฉันลาออก บอกให้ฉันอยู่ห่างจากคุณวิคเตอร์ แล้วก็สั่งให้ฉันรับข้อเสนอของคุณคาลวิน แล้วคุณล่ะ มีหลักประกันอะไรให้ฉันบ้าง ถ้าฉันทำตามที่คุณพูดทุกอย่างแล้วสุดท้ายมันจะเป็นยังไง คุณจะยังอยู่กับฉันไหม หรือ สุดท้ายก็ทิ้งฉันไว้อยู่ตรงนี้ ตรงที่ฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่ในสายตาของคุณเลย มันเป็นแบบนั้นหรือเปล่า แล้วทำไมฉันถึงต้องทำตามอย่างที่คุณพูดด้วย บอกสิว่าทำไม ในเมื่อคุณวิคเตอร์เห็นฉันในสายตาของเขาอยู่ตลอด แล้วทำไมฉันจะต้องลาออกด้วย" "คุณชอบวิคเตอร์งั้นเหรอ ?" "ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันจะต้องเกลียดเขา" "แต่หมอนั่นอาจจะทำให้คุณได้รับอันตราย" "อย่างกับทุกว

เทียนสี่สั่นโยกไปตามแรงส่งของคนเบื้องบน ก่อนที่เขาจะพลิกร่างนุ่มให้หันหลังแล้วฟุบหน้าลงไปกับเตียงนอน ขณะที่ถอนลำเอ็นออกมาจนเกือบสุดลำโคนแล้วเสียบเสยเข้ามาอีกครั้งด้วยความดุดัน ปึก ! "อื้อออ !" เทียนสี่น้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว เมื่อท่อนเอ็นลำใหญ่เบียดบดเข้ามาหาร่องรักอันชุ่มฉ่ำไปด้วยคราบน้ำรักจนเปียกเลอะเต็มสองขาอันเรียวขาวที่สั่นเกร็งเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนพาให้ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่รุนแรงในแบบที่เขาไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้ ตอกเสยลำเอ็นดุ้นใหญ่เข้าไปในร่องรักของเธอจนกลีบอันบอบบางปลิ้นอ้าด้วยสัมผัสที่รุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมกับสองมือที่อ้อมเข้ามาบีบเคล้นสองเต้าอวบใหญ่ที่กำลังกระเพื่อมไหวไปตามแรงโยกคนละทิศละทาง โดยที่มองแล้วกลับเร้าอารมณ์ได้อย่างสุด ๆ "พ...พอแล้ว ลูเซิร์น~ ฉันไม่ไหวแล้ว อ๊ะอื้อ..." เสียงหวานฟุบร่างลงไปกับที่นอน ก่อนที่เขาจะรั้งเอวบางของเธอขึ้นมาจัดท่าทางของเด็กดื้อให้เกยร่างขึ้นมาทับบนเรือนกายกำยำของเขาอย่างมั่นคง ก่อนจะอัดกระแทกกระทุ้งเข้าหาร่องรักที่บวมอ้าของเธออีกครั้งอย่างหนัก ๆ เน้น ๆ จนเธอปลดปล่อยน้ำรักที่เก็บกัดเอาไว้นานอย่างสุดจะกลั้นพร้อมกับหมด

สายตาคมกริบจับจ้องมองร่างบางที่สั่นสะท้านบวูบไหวเสมือนกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อตัวน้อยที่ได้แต่นอนหายใจรวยรินอย่างหมดหนทางสู้ (ทำอะไรอยู่ครับ นอนหรือยัง ?) เสียงนั้นดังลอดออกมาตามสาย พร้อมกับแสงไฟบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สะท้อนเข้ามายังดวงตาคู่สวยของคนที่นอนหอบหายใจถี่รัวอยู่บนเตียงพลางเหลือบมองไปยังสายที่โทรเข้ามาในจังหวะที่ไม่ถูกไม่ควร "ย...ยังเลยค่ะ" น้ำเสียงที่เรียบนิ่งพลันตอบออกมาได้ เพราะสัตว์ป่าดุร้ายที่ชื่อลูเซิร์นหยุดเคลื่อนไหวเหมือนมีใจอ่อนโยนต่อเหยื่อตัวน้อย ๆ ภายใต้เขี้ยวเล็บอันแหลมคม ครั้นจะปล่อยไปง่าย ๆ เหยื่อแบบเธอก็คงจะแว้งกลับมาตะปบเขาจนสิ้นซาก ทว่าใครมันจะปล่อยให้เป็นเช่นนั้น "มีอะไรรึเปล่าคะ ?" เทียนสี่สะกดกลั้นความรู้สึกและกำหนดลมหายใจที่กำลังพุ่งพล่านเอาไว้ภายใต้น้ำเสียงอันหวานหยดที่กรอกไปตามสายของประธานหนุ่ม ซึ่งเป็นฝ่ายที่โทรเข้ามาหา (ผมเป็นห่วง คุณโอเคไหม ?) "อ..โอเคสิคะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเลยนะคะ" อื้อ~ เทียนสี่กัดริมฝีปากอย่างสะกดกลั้นความรู้สึกนั้นไว้ เมื่อปลายนิ้วร้ายเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นอีกครั้งด้วยการเกี่ยวตวัดขอบชั้นในลายลูกไม้สุดบางเบาแหวก

"อื้อ ! หยุดนะ ฉันไม่ได้จะปิดบังใครสักหน่อย เพียงแต่แค่ไม่ได้ต้องการจะให้ใครมาถาม" เทียนสี่ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยฝ่ามืออันอุ่นจัดที่รวบข้อมือบางของเธอเหนือศีรษะเล็กกักขังตัวเธอเอาไว้ภายใต้อาณัติของเขา โดยที่ลูเซิร์นไม่สนใจเสียงหวาน ๆ ที่เอ่ยขึ้นมาเสมือนคำแก้ตัว ประโคมจูบหนัก ๆ เข้าไปทั่วลำคอขาวระหงด้วยริมฝีปากอันร้อนแรงดูดดึงจนผิวขาว ๆ ของเธอขึ้นสีเกิดรอยแดงจ้ำไปตามซอกคอลามมาถึงกกหู "อื้อออ..." เสียงหวานครางประท้วงเสมือนเป็นการยั่วยวนให้เขาเร่งเร้าจังหวะให้ดุดันมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อร่างกายถูกปลุกเร้าอย่างวาบหวาม จนสัมผัสได้ถึงความเสียวซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วตัว "อื้ม~" ปลายลิ้นร้อนลากไล้ปรนเปรอให้เธอรู้สึกเคลิ้บเคลิ้มไปกับสัมผัสสุดซาบซ่านที่กำลังแผดเผาร่างกายของเธอให้หลอมละลายลงไปอย่างช้า ๆ "อื้ออ...ลูเซิร์น ~" เธอผละร่างออกมาปรือตามองเขาด้วยสายตาที่หวานฉ่ำ พลางขบเม้มริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ อย่างยั่วเย้า จนคนที่มองอยู่แทบจะคลั่ง โดยที่เธอเองนั้นไม่ได้ตั้งใจ พรึ่บ ! มือหนากระชากเสื้อคอสูงออกไปจากตัวเธอตามด้วยชั้นในสุดบางเบาที่ปกปิดเนินอกอวบอิ่มสุดเซ็กซี่ของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้บดบ

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" เขาถามอย่างไม่เข้าใจ ปนความสงสัยอยู่เล็กน้อย แม้จะรู้สึกขัดจังหวะอยู่บ้าง แต่ร่างสูงก็ไม่มีท่าทีหงุดหงิดออกมาเลย ดูเหมือนว่าเขาจะงุนงงเสียมากกว่า เพราะสองสามวันมานี้ เวนิตาเองก็มีอาการแปลกๆ อย่างเห็นได้ชัดทุกครั้งที่อยู่ใกล้ชิดกับเขา "...ปละ เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเวียนศีรษะ คลื่นไส้ เหมือนจะอาเจียน" ร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วทำท่าเทสกลิ่นปากของตัวเองต่อหน้าเธอ แต่ก็ไม่ได้ส่งกลิ่นรบกวนอย่างที่เขาสงสัย มือบางยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะจากอารมณ์ที่ขำขันผู้เป็นสามี เพราะเธอไม่ได้คิดว่ากลิ่นปากของเขาจะทำลายจูบอันหวานชื่นเมื่อครู่นี้ไปได้อย่างแน่นอน “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกนะคะ คุณอย่ากังวลไปเลย” เธอย้ำ ร่างสูงผงกศีรษะเบาๆ พลางตั้งข้อสังเกตออกไปว่า "คุณคงจะตื่นเต้นที่จะได้กลับไปทำงาน หรือไม่ก็พักผ่อนน้อย ก็เลยทำให้รู้สึกเวียนหัว เดี๋ยวผมจะพาคุณเข้าไปข้างในแล้วกันนะ" พูดพร้อมกับตั้งท่าจะเข้ามาอุ้มทว่าเธอกลับถอยหนี "ไปข้างใน...ไปทำไมกันคะ" เวนิตาเอ่ยถามอย่างงุนงง พลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย "ก็เข้าไปพักในห้องไงครับ" ร่างสูงเดินเข้าไปจะช้อนเรือนร่างระหงที่ยืนอย

“ทำไมล่ะคะ” เรือนร่างบางในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่คลายอ้อมแขนแกร่งของสามีออกแบบหลวมๆ ก่อนจะหันกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้เป็นหนึ่งเดียวของเธอด้วยสายตาที่ยวนเย้า นัยน์ตาคมกริบมองเรือนร่างระหงในชุดว่ายน้ำที่แลเห็นส่วนสัดชัดเจนแบบเต็มตาชวนให้น้ำลายสอ“อันที่จริง… ผมไม่อยากให้คุณกลับไม่เสี่ยงกับงานแบบนั้นอีกแล้ว ผมอยากให้คุณอยู่เป็นแม่ศรีเรือนคอยดูแลผมที่บ้านมากกว่า” ฝ่ามือแกร่งโอบรั้งเอวบางคอดกิ้วเข้ามาแนบชิด พลางยื่นปลายจมูกโด่งเข้าไปหาซอกคอระหง“อื้อ...แม่ศรีเรือนอะไรกันคะ อาหารก็ทำไม่ได้ กับข้าวก็ทำไม่เป็น ฉันว่า…ฉันกลับไปทำงานที่หน่วยยังจะมีประโยชน์ซะกว่า” เธอว่า พลางอมยิ้มออกมาอย่างขวยเขิน“ถึงคุณจะไม่เก่งเรื่องพวกนี้ แต่มันไม่ได้ทำให้ผมรักคุณน้อยลงเลยนะเวจ๋า” ผู้กองหนุ่มบอกกับภรรยาสาวคนสวยของตัวเองพร้อมกับหอมเข้าที่ซอกคอขาว ก่อนจะสบตาเธอราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนขอบางสิ่งบางอย่างจากเธอ“ผู้กอง” เธอเอ่ยชื่อของเขาออกมาเบาๆ อย่างซาบซึ้ง ผู้กองหนุ่มยิ้มให้อย่างพอใจแล้วประคองไหล่ทั้งสองข้างของเธอ พร้อมกับสบตาภรรยาของเขาอย่างเปิดเผย“ผมรักคุณนะเว ที่ผ่านมา ผมอาจจะไม่ค่อยได้พูดคำน

สองสัปดาห์หลังจากนั้น งานแต่งงานของเวนิตา วรนิพิฐ และร้อยตำรวจเอกฐานัตถ์ ศิริโชติธาดา ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่ ริมหาดส่วนตัวของบ้านศิริโชติธาดา โดยมีแขกผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างชื่นมื่นทั้งคุณป้าสมร คุณหญิงรุจี ท่านปริพัตร คุณหญิงอรลีฬห์ รามิล ป้าสายหยุด แม่น้อม นายเข้ม รวมไปถึงเจ้าหน้าที่สืบสวนกลางของกองบังคับการป้องกันและปราบปราม หน่วยงานต้นสังกัดของผู้กองฐานัตถ์ รวมไปถึงเจ้าหน้าที่คนสนิทอย่างหมวดภัทร หมวดนลิน จ่าเทพ หมู่จิน และผู้กำกับการเศรษฐพงศ์ โฆษิตพิทักษ์ รวมทั้งสาวๆ จากร้านคอฟฟี่ คาเฟ่ อย่างริน พี่แป้งและพี่พลอยมาร่วมแสดงความยินดีแก่ทั้งคู่ด้วยเช่นกัน"ยังไงก็กลับไปคิดดูดีๆ ก่อนนะผู้กองวีนัส ผมรอได้" ผู้กำกับเศรษฐพงศ์กล่าวกับเจ้าสาวที่คล้องแขนเจ้าบ่าวซึ่งเป็นลูกทีมคนสนิทของเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มจางๆ หลังจากที่รู้ว่าจดหมายลาออกของตัวเองยังไม่ถูกอนุมัติ และเธอยังดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่สืบสวนกลางของกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์หากแต่ว่าตอนนี้ ได้มีหนังสือเรียกตัวเธอเพื่อย้ายไปประจำหน่วยงานป้องกันและปราบปรามแทน หลังจากที่เศรษฐพงศ์ทำหนัง

“ที่นี่เป็นบ้านพักตากอากาศของผมเองหรือจะเรียกให้ถูกก็คือมันเป็นเรือนหอของเราสองคนมากกว่า เพราะคุณป้าของผมบอกว่า...มันเป็นที่เอาไว้ใช้ปั๊มหลาน! ผมว่าเรามาปั๊มหลานให้ท่านสักสามสี่คนกันก่อนเถอะนะ เรื่องอื่นค่อยกว่าทีหลัง” ว่าจบก็ดันแผ่นหลังบางของเธอให้พิงไปกับโซฟาตัวยาวขนาดพอเหมาะพอเจาะที่จะทำเรื่องอย่างว่า...“คุณ!!” เวนิตาอ้าปากค้างด้วยสีหน้าและแววตาที่ตื่นเต้นตกใจ“เอาน่า…พักร้อนของผมมันเหลือไม่กี่วันเองนะ เรามาใช้ให้คุ้มค่ากันจะดีกว่า อยากได้ผู้กองตัวน้อยๆ มาเพิ่มกันสักกี่คนดี ผู้กองหญิงสักสอง แล้วก็ผู้กองชายอีกสักสามเลยดีไหม”“ผู้กอง! แต่ว่าตอนนี้ ฉันไม่ได้เป็นผู้กองแล้วนะคะ” เวนิตาแย้ง เขากลั้นหัวเราะเบาๆ แล้วระบายยิ้มออกมาแทน ก่อนจะค่อยๆ วางแผ่นหลังบอบบางของเธอลงไปนอนราบบนโซฟาเนื้อนุ่ม แล้วสัมผัสจูบอันแสนอ่อนโยนลงบนเรียวปากบางเคลื่อนต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะสอดแทรกฝ่ามือใหญ่เข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาวตัวเก่งของเธอเพื่อปลดเปลื้องบราเซียร์ตัวจิ๋วออกจากการรัดรึงของหน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนเร้นความใหญ่โตภายใต้ร่มผ้า“ถ้าลูกคนแรกของเราเป็นผู้หญิง เขาจะต้องสวย อ่อนโยน และเข้มแข็งเหมือนคุณ

"ใช่ค่ะเด็กคนนี้ชื่อว่าเกวนเป็นเด็กลูกครึ่งหน้าตาน่ารักนะคะเอากระเช้าดอกไม้มาเยี่ยมขอบคุณคุณที่ช่วยชีวิตเธอและลูกไว้" ผู้กองหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเธอชื่นชอบเด็กเล็กๆ ราวกับว่ากำลังอยากจะเป็นคุณแม่ แต่จู่ๆ เวนิตาก็ก้มหน้าลงเศร้าสลดอีกครั้ง..."เสียดายรูปถ่ายพวกนั้นจังเลยนะคะ" เธอพูดเสียงอ่อน"เวจ๋า...ตัวตนของผม ร่างกายของผม เนื้อหนังของผมอยู่ตรงนี้ ในนั้นมันเป็นแค่ภาพถ่าย เดี๋ยวเราค่อยถ่ายใหม่ก็ได้ แต่ตรงนี้...มีเลือดมีเนื้อและมีชีวิตจิตใจ คุณไม่คิดจะสัมผัสดูอีกสักครั้งเหรอ" เขาว่าก่อนจะวางมือบนลาดไหล่มนทั้งสองข้างของเธออย่างนุ่มนวล คิ้วโค้งขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย“จะทำอะไรคะผู้กอง” เธอถามอย่างละล่ำละลัก“ทำไมถึงยังถามคำถามแบบนี้อยู่อีกล่ะครับ ถ้ามองตาแบบนี้ จับไหล่แบบนี้ สบตานานๆ แบบนี้ ผมมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ ที่ต้องการจากคุณ...เวนิตา”“ผ ผะ ผู้กองงง!!!” เรียวตาคู่สวยเบิกโพลงขึ้นอย่างหวาดหวั่น รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาในทันใด "ไม่เอาหรอกค่ะ ฉันเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด อยากรู้นักว่าใครเป็นคนบีบแขนฉันซะแรง ดูสิเป็นรอยแดงหมดแล้ว" ร่างบางยื่นเรียวแขนเล็กที่เป็นรอยแดงจากการถูกฉ

“ความดีใจหรือเสียใจของฉัน ไม่ได้แสดงออกผ่านหยดน้ำตาเท่านั้นหรอกนะคะ สำหรับฉัน ความรู้สึกทุกๆ อย่างของฉัน คุณสามารถสังเกตได้จาก แววตาคู่นี้ที่เฝ้าดูคุณมาตลอด ทุกอย่างมันอยู่ในนี้ค่ะ ผู้กองฐานัตถ์” เธอบอก ก่อนที่เขาจะจับจ้องมาที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเป็นประกายวิบวับ มันคือประกายของความปิติยินดี ที่เขาแลเห็น และรู้แล้วว่า แววตาคู่นี้เป็นแววตาของเด็กผู้หญิงที่ไม่เอาไหน ที่เขาเคยสอนศิลปะการต่อสู้ให้เมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนั้น เธอจะสวมแว่นสายตา“ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเด็กรุ่นน้องคนนั้นจะเป็นคุณ แต่ว่าตอนนั้นคุณสวมแว่นสายตาด้วยไม่ใช่เหรอ ผิดไปจากตอนนี้…”"คุณจำได้..." เธอรู้สึกประหลาดใจที่เขาจำรุ่นน้องอย่างเธอได้ "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ" เธอถามเขายิ้มออกมาก่อนตอบ"พร้อมกับที่ผมรู้ว่าคุณคือผู้กองวีนัสนั่นแหละครับ" คำตอบของเขาทำให้เวนิตาไม่รอช้ารีบบอกออกไปให้เขาได้รับรู้ทันทีว่า“ฉันลงทุนไปทำเลสิกที่ตาคู่นี้ ก็เพื่อที่จะมองเห็นคุณได้ชัดเจนขึ้นเพื่อที่จะได้เข้าไปทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนอย่างคุณ ขอบคุณนะคะที่คุณเป็นแรงบันดาลใจให้กับฉันและก็ขอบคุณที่คุณยอมให้โอกาสฉัน”“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ผมรักคนไม่ผ

"อ๊ะ อ๊า~" เรือนกายบางกระตุกเกร็งยามถูกเขากระแทกอัดแก่นกายใหญ่โตขึงขังเข้าสู่เส้นทางทางคับแคบไปกับผนังนุ่มนิ่มด้านใน ขณะที่เขาเองก็เผยอปากขึ้นเปล่งเสียงร้องคำรามยามถูกเธอตอดรัด บีบอัดปลายหัวยุ่นสีแดงก่ำจนเสียวสะท้านไปทั่วทั้งเรือนร่าง "อ๊า...แน่นฉิบ! เอามากี่...ทีก็ยังฟิตเหมือนเดิม ตอดเหมือนเดิม นี่ขนาดยังไม่ค่อยได้เด้งเท่าไหร่เลยนะ" เควิ่นกล่าวชื่นชมภรรยาสาวอย่างถูกอกถูกใจที่กายส่วนล่างของเธอยังคงคุณภาพจากวันแรกจนถึงวันนี้ก็ยังดูสดใหม่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง "ลอง โยกดูสิคะ" เควิ่นบอกกับหญิงสาว เธอค่อย ๆ ขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าและถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ จนเส้นผมตกลงมาปกคลุมและบดบังใบหน้าหวาน ๆ สองมือนุ่มยกขึ้นมาเสยผมที่บดบังใบหน้าออกแบบลวก ๆ สร้างความหลงใหลแก่สายตาคู่คมของคนที่อยู่เบื้องล่างให้กระแทกกระทั้นสวนอัดเข้าหาร่องที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำสีใส จนหน้าอกทรงมหึมากระเพื่อมไหวไปตามแรงส่ง "อ๊ะ อ๊ะ อ๊า....ดูดหน่อยค่ะ พี่เค ดูดให้หน่อย~" เสียงหวานครางกระเส่าออดอ้อนให้ชายหนุ่มดูดดุนปลายยอดถันเพื่อระบายความเสียวซ่าน ขณะที่สะโพกผายและสะโพกใหญ่ทำหน้าที่กระแทกกระทั้นเข้าหากันเสียงด

"จำได้ใช่มั้ย...ว่านี่เป็นท่าที่ปลอดภัยที่สุด" น้ำเสียงพร่าแผ่วเอ่ยถาม ก่อนที่มือคู่แกร่งจะช่วยถอดเดรสคลุมท้องออกจากเรือนกายส่วนบนแล้ววางมันลงกับพื้นของเบาะหลัง "จำได้สิคะ...ก็พี่เคเป็นคนบอกเอง" เธอตอบก่อนที่มือคู่เล็กเอื้อมไปปลดตะขอบราเซียร์ตัวสวยที่อยู่ด้านหลัง จับที่สายแล้วยื่นมันมาไว้ตรงหน้าของแววตาที่หื่นกระหาย เธอกัดปากเบา ๆ อย่างยั่วยวนแล้วสะบัดด้านหลังผมไปมาให้สยายออกเต็มแผ่นหลัง "อื้มมม...หอมจัง~" ปลายจมูกโด่งสูดดมความหอมเย้ายวนของเนื้อกายสาวจากเส้นผม และ บราเซียร์สีหวานที่ถอดออกเบา ๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้แก่นความเป็นชายที่ไวต่อความรู้สึกของเขาผงาดลุกชูชันขึ้นมาฟาดงวงฟาดงาในทันใด "อยากสุด ๆ ไปเลย ต้องรอให้ไซโคกับคิโด้หลับก่อนทุกคืน แถมมาที่นี่ยังไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเลยด้วย อยากโดนหนูขย่มเต็มที่แล้วค่ะ ที่รัก" พูดพร้อมกับปลดซิบกางเกงแล้วถอดออกมาตามเรียวขาตามด้วยกางเกงชั้นใน ขณะที่ภรรยาสาวค่อนข้างที่จะรู้งานยกสะโพกสูงขึ้นเพื่อให้เขาถอดออกอย่างง่ายดายเผยให้เห็นความเป็นชายที่กำลังแข็งชันโอบล้อมด้วยเส้นเลือดปูดโปนดีดเด้งขึ้นพร้อมที่จะฟาดงวงฟาดงา "ขอคนที่สี่เล

"ไม่เคยมีคำนั้นอยู่ในหัวเลยค่ะ" เธอตอบพลางอมยิ้มออกมาเล็กน้อย "รักนะคะ และจะเป็นแบบนี้ไปตลอด จะรัก ให้ได้เท่ากับลมหายใจที่ยังเคลื่อนไหวอยู่ ของผู้ชายคนนี้" "ขอบคุณนะคะ คุณเป็น...คุณพ่อที่คู่ควรสำหรับลูก ๆ และเป็น คนรักที่เพอร์เฟ็กต์ที่สุดของหนู รักพี่เคนะคะ" "เช่นกันค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลตอบกลับออกไป จรดริมฝีปากอบอุ่นลงบนหน้าผากเล็กของภรรยาสาวคนสวย ก่อนจะถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาแตะที่เรียวปากอวบนุ่มชมพูระเรื่ออย่างแผ่วเบา แต่เนิ่นนานเกินกว่านาทีที่ติดตรึงหัวใจทั้งสองดวงเอาไว้ร่วมกัน ระหว่างนั้น ไอคิโด้ซึ่งกำลังวิ่งเล่นกับร่างของน้องน้อยอย่างไซโคอย่างสนุกสนาน ก่อนจะสะดุดหกล้ม "แอ๊ะ!! " เสียงใสร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจ ทำให้ทั้งคู่ที่กำลังสัมผัสกับความดูดดื่มของกันและกันต้องผละจูบออกห่างจากกันในทันใด "ไซโค! " สายตาของผู้เป็นแม่หันขวับกลับไปเห็นก็รู้สึกใจหายวาบ ตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปรับ ทว่ามือแกร่งกลับคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ "เดี๋ยวแกก็ลุกขึ้นมาได้ค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลพูดด้วยท่าทางที่ใจเย็นราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทว่าหยาดพิรุณกลับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไ

หลังจากที่ทั้งคู่เดินทางมาจดทะเบียนสมรสตามสถานที่เกิดของ เควิ่น ไอ ลูเทอรัน ที่ถือสัญชาติอังกฤษและไทย โดยทั้งคู่ได้เลือกที่จะจดทะเบียนสมรสกันที่นี่ ตามคำแนะนำของทนายความ หลังทั้งคู่มีทายาทด้วยกันแล้วถึงสองคน และ ได้รับมรดกมหาศาลส่วนแรก 50% จากทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมูลค่ามากกว่าพันล้าน และ กำลังจะได้รับทรัพย์สินในส่วนที่เหลือ หากตั้งท้องทายาทคนที่สี่ ซึ่งแน่นอนว่าเวลานี้ เธอกำลังตั้งครรภ์ทายาทลำดับที่สามให้กับลูเทอรัน "ที่นี่สวยจังเลยนะคะ" เรือนร่างระหงมองทอดสายตาออกไปยังสถานที่โล่งกว้างที่เต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวสด ท้องฟ้าสีครามปลอดโปร่ง ของอากาศที่อบอุ่น ไม่ร้อนและหนาวจนเกินไป "ถ้าหนูชอบ เรามาพักผ่อนที่นี่กันทุกปีแบบนี้ก็ได้นี่คะ แต่ว่าอาจจะต้องรอให้ลูกคนที่สามคลอดก่อน จะได้พามาพร้อมกับไซโค และ ไอคิโด้ ด้วยเลย อีกอย่างเราต้องมาเคารพร่างบรรพบุรุษกันอยู่แล้ว หนูว่าดีมั้ยคะ" คนตัวโตถามก่อนกระชับอ้อมแขนให้เรือนกายนุ่มเข้าไปยืนชิดติดกับแผงอกกว้างแล้ววางศีรษะทุยเล็กของเธอไว้ที่แอ่งชีพจรบริเวณบ่าแกร่ง "แล้วแต่พี่เคค่ะ" เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมา ระหว่างสายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องไปที่ร่างเ

"สามวันแล้วนะ ขอหน่อยไม่ได้เหรอคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนิ่มนุ่มนวลคล้ายกับลูกแมวน้อยท่าทางออดอ้อน ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอนศีรษะลงมาคลอเคลียบนหน้าตักเล็ก "ไม่ค่ะ หนักนะ...ถอยออกไปเลย คิโด้ครับ คุณพ่อกลับมาแล้ว" เธอว่าพลางเอ่ยเรียกลูกชายให้มาหา เควิ่นระบายยิ้มพร้อมกับสายหน้าไปมาเล็กน้อยอย่างรู้เท่าทัน เพราะภรรยามักจะเรียกลูกชายให้มากันท่าอยู่เสมอเวลาที่เขาพูดถึงเรื่องอย่างว่า "คิดถึงพ่อฮะ" พูดก่อนจะโผเข้าไปกอด อ้อมแขนแกร่งโน้มลงมากระชับร่างน้อยเข้ามาสวมทับไว้ "คิดถึงลูกเหมือนกันครับ" ว่าพลางก้มลงหอมหนัก ๆ เข้าที่หน้าผากเล็ก "หม่ามี๊ก็คิดถึงพ่อมากฮะ บ่นคิดถึงตั้งแต่วันแรกที่ไปเมืองจีน" ไอคิโด้เริ่มฟ้อง สายตาคมกริบมองภรรยาสาวที่เก้อเขิน ขณะที่หันหน้ามองไปทางอื่น แล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ เพราะเขาเองก็คิดถึงเธอไม่แพ้กัน "อืมจริงสิ...พ่อซื้อของเล่นมาฝากด้วยนะครับ ฝากหนูด้วยนะ" ว่าพลางหันไปสบตาเรือนร่างบางของภรรยาสาวคนสวย เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวคำขอบคุณ "ซื้อมาฝากน้องด้วยหรือเปล่าฮะ" เสียงใสเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ เพราะกลัวว่าน้องจะไม่ได้รับของฝากอย่างตนและผู้เป็นแม่ "น้องยังเ

"กำลังคิดอยู่ว่าจะให้ลูกในท้องของเราชื่ออะไรดี" "อืม~ พี่ชอบนะคะ ที่หนูตั้งชื่อลูกของเราว่า ไอคิโด้ พ่อชื่อเควิ่น ไอ ลูเทอรัน พี่ชายชื่อไอคิโด้น้องก็น่าจะตั้งชื่อให้มี สระไอ หรือ สระโอ ด้วย เพื่อให้คล้องจองกันดีมั้ยคะ" พูดพร้อมกับโน้มลงมาฉวยจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มของภรรยาสาวอย่างไม่ให้เธอได้ตั้งตัวแล้วผละก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ "อ๊ะ! พะ พี่เค ลูกเล่นอยู่แถวนี้นะ" "อยู่ก็จะเป็นไรไปล่ะคะ พ่อกับแม่แสดงความรักต่อกันลูกต้องดีใจสิคะ มันแปลว่าเราสองคนกำลังจะมีน้องมาเป็นเพื่อนเล่นเพิ่มขึ้นให้กับแกอีก" "พูดแบบนี้ทุกที จะมีให้ครบทีมฟุตบอลเลยหรือไงคะ" "ถ้าหนูไหว...พี่เคก็อยากมีให้ครบทีมไปเลยค่ะ" ว่าจบก็นั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ พลางกุมมือนุ่มของภรรยาสาวที่ท้องเริ่มโย้จนเห็นได้ชัด "อีกไม่กี่เดือนก็จะได้เห็นหน้ากันแล้วเนอะ อยากรู้จังว่าจะหล่อเหมือนพ่อหรือว่าเหมือนพี่" "ถ้าความหล่อ...อันนี้ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่ถ้าความเจ้าเล่ห์ แล้วก็ความทะเล้นเนี่ย ไม่แน่ว่าจะเหมือนพ่อมากน้อยแค่ไหน" "ทำไมล่ะคะ ลูกชายก็ต้องเหมือนพ่อสิคะ ถึงจะดี" "ถ้าหื่นเหมือนพ่อก็ไม่ไหวหรอกค่ะ เชอะ! " เธอว่าพลา