บทที่ 11

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นชูตื่นขึ้นมา ก็เห็นแม่บ้านกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว

เมื่อคืนฮั่วจินเฉินไม่ได้กลับบ้าน คงจะไปอยู่กับแม่ลูกคู่นั้นกระมัง

เธอดึงเก้าอี้ออก นั่งลงกำลังจะเริ่มกินอาหารเช้า คุณแม่เสิ่นก็โทรศัพท์มา น้ำเสียงทางนั้นสะอื้น “เสี่ยวชู แม่รู้ว่าลูกแต่งเข้าบ้านคนรวยก็ไม่ได้สุขสบาย แต่ว่าครั้งนี้ถือว่าแม่ขอร้องเถอะนะ ช่วยเสิ่นฮ่าวหน่อยเถอะนะ”

ประโยคที่ว่า “แต่งเข้าบ้านคนรวยก็ไม่ได้สุขสบาย” ทำเอาใจของเธอปวดร้าวขึ้นมาในทันที

ในเมื่อแม่ก็รู้อยู่แก่ใจ

แต่ตอนที่รู้ว่าเธออยากจะหย่ากับฮั่วจินเฉิน กลับไม่ยืนอยู่ข้างเธอเลย…

เสิ่นชูกำตะเกียบแน่น เสียงแหบพร่า “เมื่อคืนหนูบอกฮั่วจินเฉินไปแล้ว”

เพื่อครอบครัว เพื่อตัวเองเท่านั้น

“แล้วเขาว่ายังไงบ้าง?”

“เขาบอกว่าไว้คุยวันหลัง”

เสิ่นชูก็แค่ทวนคำพูดเดิมเท่านั้น

“เสี่ยวชู แม่ก็รู้ว่าลูกไม่มีนิ่งดูดายแน่” คุณแม่เสิ่นพูดแทรกขึ้นมาด้วยความดีใจ “ลูกไม่ต้องห่วงหรอกนะ พอเรื่องของเสิ่นฮ่าวผ่านไปได้ คราวหน้าแม่จะไม่สร้างความลำบากใจให้ลูกอีก”

คุณแม่เสิ่นก็รีบร้อนวางสายไป

เหมือนกลัวว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเหลือ

เสิ่นชูเงียบงันไปพักหนึ่