ตอนที่ห้า คู่หมั้น

ตอนที่ห้า

คู่หมั้น

โม่เซียงหยาที่กำลังอ้าปากจะแก้ตัวว่านางเพียงยังพูดไม่หมด แต่ความเร็วในการหายตัวไปของเซียงหยวนช่างเกินคาดคิดด้วยเพียงกะพริบตาก็ไม่เห็นกระทั่งเงา

ยังไม่ทันหายตกตะลึง เอวบางก็โดนฉวยคว้าขึ้นไปนั่งคร่อมบนหลังม้าพลางควบขี่มุ่งหน้ากลับจวนสกุลโม่

“เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน พวกเราคุยกันสักนิดได้หรือไม่ โอ๊ย...ข้าเวียนหัว หยุดสิ”

ตลอดทาง โม่เซียงหยาพยายามตะโกนโวยวายขอร้องให้ชายหนุ่มด้านหลังหยุดพูดคุยกันก่อน แต่เขากลับไม่ตอบทั้งยังเร่งฝีเท้าม้าให้ทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

สายลมแรงพัดปะทะใบหน้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้นเส้นผมถูกลมตีกระจาย ปลิวฟุ้งมาปิดแก้ม ปิดตาและริมฝีปากของนางจนพูดไม่เป็นคำ

“ข้า...โอ๊ย!...หยุด...ก่อน...”

ทุกคำพูดถูกลมพัดกลืนหายไปขณะโม่เซียงหยารีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นปัดเส้นผมที่เกาะอยู่บนหน้า ทั้งพยายามเอนตัวไปด้านหลังเพื่อให้ชายหนุ่มได้ยิน

“อย่า...กลับ...”

‘ติงเจิ้ง’ ขมวดคิ้วเล็กน้อยยามก้มมองศรีษะเล็กที่พยายามหันมาพูดอะไรบางอย่าง

แต่ลมที่หวีดหวิวอยู่ข้างหูกับเสียงกีบม้าดังสนั่นกลบเสียงนั้นแทบหมด แม่ทัพหนุ่มจึงไม่แน่ใจ

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้า...” ยังไม่ทันพูดต่อ เส้นผมอีกกระจุกก็ปลิวเข้าปากนางเสียก่อนส่งผลให้หญิงสาวสำลักแล้วไอจนหน้าดำหน้าแดง

โม่เซียงหยาดึงปอยผมออกจากปากด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อเมื่อชายด้านหลังแปลเจตนาของนางไปผิดทาง

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะรีบพาเจ้ากลับไปส่งอย่างปลอดภัย”

“ไม่...” เสียงค้านของนางถูกลมพัดจนแตกกระจายอีกครั้ง คราวนี้โม่เซียงหยาพยายามรวบผมที่ปลิววุ่นวายเอาไว้แล้วตะโกนสุดเสียง

“ข้าไม่กลับ!” 

ติงเจิ้งที่ได้ยินไม่ถนัดเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ด้วยบัดนี้เห็นหลังคาจวนสกุลโม่อยู่ตรงหน้าแล้ว

เมื่อม้าเริ่มชะลอตัว โม่เซียงหยารีบใช้น้ำตาหวังให้ชายหนุ่มใจอ่อน “ฮือๆๆ ปล่อยข้าลงไป ไม่นะ...ไม่เอาจวนสกุลโม่ พวกเขาจะขายข้า”

แต่ติงเจิ้งซึ่งมุ่งมั่นเพียงรีบพาคู่หมั้นกลับไปยังจวนของนางเพื่อความปลอดภัยกลับไม่ได้ตั้งใจฟังนางสักคำ

โม่เซียงหยาซึ่งไม่กล้ากระโดดจากหลังม้าด้วยเกรงว่าคราวนี้อาจไม่ใช่แค่ขาบวม แต่กลายเป็นหักจนใช้การไม่ได้ คร่ำครวญระหว่างกำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้กระเด็นตกลงมา

ครั้นโดนหิ้วสายคาดเอวมายืนตรงหน้ามารดาเลี้ยงผู้กระหยิ่มยิ้มย่อง หญิงสาวรีบสะบัดตัวด้วยความขัดใจและโมโหเมื่อชายผู้นี้ไม่ยอมรับฟังนางสักนิด

“ปล่อยข้านะ”

ก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าหากดั้นด้นจนพบกัน ชายคู่หมั้นผู้นี้อาจไม่ยอมรับนาง

เขาอาจปฏิเสธ อาจไม่เชื่อคำพูดของนาง

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า...เขาจะโผล่มาแล้วส่งนางกลับมาสู่มือของแม่เลี้ยงใจร้ายด้วยตนเอง

ครั้นโม่ฮูหยินเห็นโม่เซียงหยาถูกพาตัวกลับมา สีหน้าสะใจย่อมแสดงออกมาก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นเสแสร้งยินดี แล้วก้าวเข้าไปโอบเอวรั้งบุตรสาวอนุเอาไว้ในกำมือพลางเอ่ย

“ขอบคุณแม่ทัพติงที่อุตส่าห์ติดตามหยาเอ๋อร์กลับมาจนได้”

“โม่ฮูหยินไม่ต้องเกรงใจ เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”  ‘ติงเจิ้ง’ แม่ทัพหนุ่ม คู่หมั้นหมายตั้งแต่วัยเยาว์ของโม่เซียงหยามีสีหน้าภาคภูมิใจที่ได้ช่วยคู่หมั้นสาวออกมาได้ทันเวลา

เขาไม่ได้รู้เบื้องหลังเบื้องลึกสักนิดว่า ทันทีที่แวะมาถึงจวนสกุลโม่เพื่อเยี่ยมเยียนคู่หมั้นตามคำสั่งของบิดา โม่ฮูหยินซึ่งกำลังวุ่นวายกับการหลบหนีของโม่เซียงหยาออกอาการตื่นตระหนกเพียงใด

เหตุใดเขาจึงมาเวลานี้ แล้วนี่จะทำอย่างไรกัน

มารดาเลี้ยงผู้มีใจคิดหวังอยากได้แม่ทัพหนุ่มมาเป็นสามีของบุตรสาวตนเองมีท่าทางกระวนกระวายจนเป็นพิรุธ

ความจริงนางย่อมอยากกำจัดโม่เซียงหยาให้พ้นทางไปก่อน แล้วจึงแจ้งไปยังสกุลติงเพื่อเปลี่ยนตัวเจ้าสาว ไหนเลยจะคิดว่าจู่ๆ ติงเจิ้งจะมา

ทันทีที่นึกแผนได้ โม่ฮูหยินจึงรีบร่ำไห้โอดครวญว่าโม่เซียงหยาหนีไปกับชายคนอื่นแล้ว

“หนี? นางหนีไปอย่างไร”

ติงเจิ้งได้ฟังยังคงไม่เชื่อโดยง่าย แม้เขาจะไม่เคยพบหน้าโม่เซียงหยามาก่อน แต่จากที่ท่านลุงโม่เคยเล่าผ่านจดหมาย นับว่านางเป็นสตรีดีงาม ว่านอนสอนง่ายคนหนึ่ง

ครั้นซักถามมากเข้า โม่ฮูหยินจึงนำตัวบ่าวชายซึ่งให้การว่าเห็นโจรร้ายเป็นคนคว้าเอวของโม่เซียงหยาแล้วกระโจนหนีเข้าป่าไป แม่ทัพหนุ่มจึงตัดสินใจควบม้าออกตามหา

“นางน่าจะโดนโจรจับตัวไปมากกว่า โม่ฮูหยินไม่ต้องกังวล ข้าจะพาตัวน้องเซียงหยากลับมาโดยปลอดภัย”

ฮูหยินสกุลโม่มองตามแม่ทัพหนุ่มที่ควบม้าออกไปอย่างรวดเร็วด้วยอาการขบเขี้ยวเคียวฟัน นางหรือจะอยากให้เขาทำเช่นนั้น

แม้ไม่ใคร่อยากได้บุตรเขยซึ่งต้องตรากตรำลำบากอยู่ชายแดน แต่ในเมื่อไร้ทางเลือกด้วยคู่หมั้นของบุตรสาวและชายหนุ่มคนอื่นต่างหลีกลี้หนีหน้ายามสกุลโม่ตกอับ

ดังนั้น สกุลติงที่ยังยืนยันการหมั้นหมายจึงควรเป็นคู่หมั้นของบุตรสาวฮูหยินเอก มิใช่บุตรสาวอนุซึ่งไม่ควรจะได้ดีอย่างเช่นโม่เซียงหยา

ในใจของโม่ฮูหยินย่อมภาวนาไม่ให้พบตัวบุตรสาวอนุนางนั้น แต่เมื่อโม่เซียงหยาถูกส่งกลับมาอยู่ในมือ เบื้องหน้าโม่ฮูหยินจึงแย้มยิ้ม โดยลับหลังเล็บคมจากทั้งห้านิ้วต่างระดมจิกลงบนแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างไม่ปรานี

ในเมื่อตามตัวนังตัวดีกลับมาได้แล้ว อย่างน้อยก็มีคนส่งไปให้คหบดีซูเพื่อรับเงินได้ตามแผน

ส่วนติงเจิ้งผู้นี้ ค่อยหาข้ออ้างอธิบายในภายหลังก็แล้วกัน

ด้วยมีภารกิจสำคัญรออยู่ ติงเจิ้งจึงเพียงหันมาเอ่ยประโยคปลอบโยนคู่หมั้นสาวก่อนจะควบม้าจากไปโดยไม่เหลียวหลัง

“ไม่ต้องกังวลใจไป รับรองว่าเจ้าโจรนั่นไม่อาจย้อนกลับมาช่วงชิงตัวเจ้าออกไปได้อีกแน่ หากมันกล้าทำเช่นนั้น ข้าจะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อน”

โม่เซียงหยาค้อนขวับอยู่หลายครา เพราะนางเองนี่แหละที่อยากจะฟันเขาให้ขาดเป็นสองท่อน