LOGINตอนที่สาม
ร่วมทาง
ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อจากลมแรง และความตื่นเต้นด้วยแววตาที่แฝงประกายบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยตอบโดยดี
“เซียวหยวน”
“อ้อ...ขอบคุณ คุณชายเซียว” โม่เซียงหยาประกบมือแสดงท่าทางขอบคุณแล้วแนะนำชื่อของตัวเอง
“ข้าคือโม่เซียงหยา” ก่อนจะถามขึ้นอีก “ที่นี่คือที่ไหนหรือ”
“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” คำตอบที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มเรียกสีหน้าเหลอหลาน่าขบขันจนเขาอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
“ข้าเพียงคิดว่าจะพาเจ้าออกมาให้ไกลที่สุดเพื่อไม่ให้คนพวกนั้นตามทัน จากนั้นจึงหลงทางและเลยมาถึงที่นี่ ก็เท่านั้น”
อ้อ...
โม่เซียงหยาแสร้งพยักหน้าทำเป็นว่าเข้าใจ ทั้งที่ในใจยังหวาดระแวง
ตามแผนการที่คิดไว้ก็คือมุ่งหน้าไปตามหาตระกูลติงก่อน เมื่อเจรจากันแล้วเขาจะยอมรับนางหรือไม่ค่อยว่ากันอีกที
ไหนเลยจะคิดว่าแค่ออกมาก็ต้องฝ่าฟันในป่าเปลี่ยว ผู้จัดการนักแสดงอย่างเธอไม่ได้เชี่ยวชาญการใช้ชีวิตในป่าสักหน่อย
แสงอาทิตย์ที่โผล่พ้นต้นไม้ทำให้พอมองเห็นบรรยากาศของชายป่าที่ยังไม่มีใครผ่าน
แม้จะยังไม่วางใจ แต่ยามนี้มีเขาอยู่ย่อมดีกว่าอยู่ตามลำพัง โม่เซียงหยาจึงรีบเอ่ยถาม
“พวกเราจะออกไปได้อย่างไรหรือ”
“เจ้าอยากไปที่ใดเล่า แม่นางโม่”
โม่เซียงหยาได้ยินเขาถามบ้างถึงกับชะงักเล็กน้อย
ใช่สิ นางหนีออกมาจากจวนสกุลโม่ได้แล้ว!
แล้วปลายทางเล่า? สกุลติงอยู่ไกลถึงชายแดนฝั่งตะวันออกเชียว คงต้องค่อยเป็นค่อยไป
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวอดยิ้มเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
สีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของหญิงสาวผู้มีความงดงามจนเลื่องลือทำให้เซียวหยวนรู้สึกแววตาพร่าลายไปครู่หนึ่ง
แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวอนุ แต่มารดาของนางได้ชื่อว่ามีโฉมสะคราญ บุตรสาวเช่นนางย่อมถ่ายทอดความงามมาอย่างเต็มที่
เพียงกวาดตามองใบหน้าอ่อนหวาน รูปร่างอรชร และที่สำคัญทรวงนุ่มเด้งที่เมื่อครู่ยามโอบประคองย่อมแนบชิดกับร่างกายของเขา ความรู้สึกอยากครอบครองจึงบังเกิดอย่างไม่อาจปกปิด
ครั้นหญิงสาวเอ่ยปาก “ข้า...อยากไปที่เมืองฝั่งตะวันออก”
“บังเอิญจริงๆ ข้าเองก็กำลังไปด้านนั้นเช่นกัน พวกเราร่วมทางกันไปดีหรือไม่” เซียวหยวนรีบยื่นข้อเสนอ
อืม...ร่วมทางหรือ
แม้จะยังไม่ใคร่วางใจ แต่เมื่อมองไปยังขาที่ยังเจ็บ และสองข้างทางที่ไม่รู้จัก โม่เซียงหยาคิดว่าย่อมดีกว่าเดินทางคนเดียว จึงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วก้าวเดินตามชายหนุ่มแปลกหน้าซึ่งเพิ่งรู้จักชื่อแซ่กันเมื่อครู่
ทว่าเดินไปแค่ไม่กี่ก้าว น้ำหนักที่ลงบนขากลับพาความเจ็บแล่นขึ้นมาจนใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วซีดเผือด
โม่เซียงหยาสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รีบยกมือจับต้นไม้ข้างทางไว้เพื่อพยุงตัว นิ้วเรียวกำแน่น ดวงตาสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด
ขาเจ็บเสียแล้ว ทำยังไงดี
หากเป็นก่อนที่จะเข้ามาในร่างนี้ ผู้จัดการโม่คงไม่กังวลใจ ด้วยเพียงกวักมือเรียก นักแสดงหนุ่มสุดหล่อในสังกัดก็คงแย่งกันเข้ามาดูแล
แต่...เบื้องหน้าของนางยามนี้มีเพียงชายแปลกหน้าซึ่งแม้จะดูหล่อเหลาแข็งแรง หากแต่พวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จะเรียกร้องให้เขาใส่ใจดูแลนางก็คงมากเกินไป
เมื่อคิดว่าคงต้องลองพึ่งขาของตนเองอีกสักพัก โม่เซียงหยาจึงขยับตัวอีกก้าว ทว่ายังไม่ทันไรร่างบางก็เซถลาด้วยความเจ็บข้อเท้าซึ่งเริ่มบวมเป่ง
โชคดีที่เซียวหยวนหันมาคว้าแขนนางไว้ทันพลางหรี่ตาเอ่ยปาก
“เท้าของเจ้าน่าจะเดินไม่ไหว เช่นนั้นข้าคงต้องขอล่วงเกินแล้ว”
โม่เซียงหยาจำต้องหลบสายตาที่จ้องมองแล้วเอื้อมแขนโอบรอบลำคอหนา ขณะเซียวหยวนย่อตัวลงอุ้มร่างบางขึ้นทั้งตัวก่อนจะกระชับอ้อมแขนเพื่อพาเดินออกจากป่า
ชายหนุ่มเดินไม่สะดุดสักนิดไม่ว่าจะมีท่อนไม้ขวางหน้าหรือยามกิ่งไม้เกี่ยวชายกระโปรงของหญิงสาว มือของเขายังยื่นมาปลดออกอย่างแผ่วเบาโดยไม่หยุดสักก้าว
กระทั่งมองเห็นกระท่อมร้างชายป่า เซียวหยวนจึงเดินเตะประตูแล้วพาร่างบางเข้าไปอย่างไม่ลังเลด้วยแสงแดดที่สาดส่องช่างร้อนแรงจนเหงื่อไหลโทรมกาย
โม่เซียงหยาที่โดนอุ้มมานั่งบนตั่งไม้ที่ใกล้หัก มองผลไม้หน้าตาประหลาดที่ชายหนุ่มเด็ดจากข้างทางมายื่นให้ ก่อนจะลองกัดคำเล็กๆ เพื่อรับรสฝาดพลางทำสีหน้าเหยเก
แต่นางกลับต้องอ้าปากกว้างเมื่อจู่ๆ เซียวหยวนก็คุกเข่าลงแล้วยกขาข้างที่เจ็บของนางขึ้นมาถอดรองเท้า พลางถลกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อสำรวจข้อเท้าขาวผ่อง
“บวมมากเพียงนี้ คงต้องยกขาเอาไว้ก่อน ข้าจะลองออกหาสมุนไพรมาพอกไปพลางๆ ระหว่างนี้เจ้าคงเดินไม่ไหวแน่”
เซียวหยวนลุกขึ้นยืนพลางมองสีหน้าที่สลับไปมาระหว่างความครุ่นคิดและความขัดใจ ทั้งอาการขบเม้มปาก ขมวดคิ้วยามก้มมองข้อเท้าของตนเองซึ่งเพียงขยับเล็กน้อยความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก
โม่เซียงหยาเผลอเคาะไล่ปลายนิ้วลงบนเข่าตนเอง ราวกำลังจัดระเบียบความคิด ซึ่งนั่นเป็นท่าทางประจำตัวของผู้จัดการโม่ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ!”
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบห้า ไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขหัวใจของอ๋องหนุ่มสรุปความจริงอันแสนปวดร้าวได้แจ่มแจ้งว่าตราบใดที่ลู่ไทเฟยยังมีอำนาจ ยศศักดิ์ และบารมีอยู่ในมือโม่เซียงหยาและเด็กชายตัวน้อยจะไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและปลอดภัยอย่างแท้จริงเมื่อการคุ้มกันเป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ อู๋ไป๋ฟงจึงตัดสินใจเดินหน้าสู่วงล้อมแห่งชะตากรรม เขาเดินทางไปยังห้องหนังสือลับตระกูลโม่ที่ถูกปิดตาย นำม้วนหนังสือลับฉบับสำคัญที่บิดาของโม่เซียงหยาเคยกระซิบบอกที่ซุกซ่อนไว้ก่อนสิ้นใจขึ้นมาม้วนหนังสือนั้นบันทึกการทุจริต ถ้อยคำเปิดโปงและกลอุบายซึ่งเปรียบเสมือนการทำลายชาติของลู่ไทเฟยไว้อย่างละเอียดทุกขั้นทุกตอนอ๋องหนุ่มหลับตากอดหนังสือลับไว้แน่น ก่อนจะตัดสินใจหมุนกายเดินตรงเข้าสู่พระราชวังหลวงด้วยตนเองอย่างเงียบเชียบ โดยไร้ซึ่งขบวนองครักษ์คุ้มกันหรือขบวนเกียรติยศในห้องทรงอักษร อู๋ไป๋ฟงคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้ซึ่งเป็นพระญาติ สองมือสั่นสะท้านเล็กน้อยยามชูม้วนหนังสือลับถวายเพื่อเปิดโปงความชั่วร้ายของมาร
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ ความวุ่นวายภายในจวนแม่ทัพราตรีอันมืดมิดไร้แสงจันทร์ ลมฤดูหนาวพัดกวาดเอาความเย็นหอบใหญ่เข้ามาปะทะสร้างบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีดังเป็นระยะภายใต้เงามืดนั้น กองกำลังองครักษ์เงาหลายสิบชีวิตในชุดดำสนิท พุ่งทะยานข้ามกำแพงจวนแม่ทัพชานเมืองเข้ามาอย่างไร้เสียงดาบสั้นเล่มคมสะท้อนประกายสังหารมุ่งตรงสู่เรือนพักของโม่เซียงหยาและทารกน้อยอย่างมุ่งมั่นทว่าพวกเขากลับไม่รู้เลยว่า ได้ก้าวเท้าเข้าสู่กับดักชุลมุนซึ่งเปรียบเสมือนนรกบนดินภายใต้เอื้อมมือของสี่บุรุษผู้คอยปกป้องเข้าเสียแล้ว“ด่านที่หนึ่ง... สมุนไพรต้อนรับ”เสียงนุ่มนวลของหมอเทวดาเจียงจงหมิงดังขึ้นจากบนระเบียงเรือน ก่อนที่เขาจะบิดข้อมือดีดผงสมุนไพรและพิษสลบที่ตระเตรียมไว้ให้กระจายฟุ้งไปตามสายลมควันสีม่วงอ่อนตลบอบอวลไปทั่วลานกว้าง ทำเอาเหล่ายอดฝีมือที่สูดดมเข้าไปพากันสำลัก ดวงตาพร่ามัว ร่างกายแข็งเกร็ง ล้มพับดิ้นทุรนทุรายไปมากกว่าครึ่งโดยยังไม่ทันได้ชักดาบ“เชอะ! คิดว่าวิชาเงาซึ่งหลบซ่อนตัว
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบสาม เกิดเรื่องใหญ่แล้วหากจะบอกว่าโม่เซียงหยารู้สึกสะใจหรือสมน้ำหน้าสองแม่ลูกหรือไม่ ความรู้สึกในใจของนางคงไม่ถึงขั้นนั้นแต่หากจะบอกว่านางเห็นใจหรือรู้สึกสงสารพวกนางสองแม่ลูกหรือไม่ โม่เซียงหยายอมรับในใจว่าตนเองไม่ใช่คนดีประเภทแม่พระที่จะยอมให้อภัยคนที่เคยคิดร้ายกับตนเองได้โดยง่ายเช่นกันดวงตาเรียวแหงนมองหน้าโจรหนุ่มพลางยื่นถุงเงินจำนวนหนึ่งส่งให้“ข้าขอไหว้วานให้เอาเงินนี้ไปจัดการหาคนนำศพของพวกนางสองแม่ลูกไปฝังไว้ที่นอกเมืองก็แล้วกัน และจัดหาคนทำพิธีส่งวิญญาณเพื่อไม่ให้พวกนางล่องลอยวนเวียนไร้จุดหมายก็พอ ” น้ำเสียงของโม่เซียงหยาราบเรียบไร้ความแยแส“อย่างไรเสียก็เคยใช้สกุลเดียวกัน และเพื่อเห็นแก่บิดาที่จากไปก่อน อย่างน้อยพวกนางจะได้ไม่ต้องกลายเป็นศพไร้ญาติโดนทิ้งอยู่ข้างทางให้อุจาดตาผู้คน”เซียวหยวนรับถุงเงินมาถือไว้ พลางระบายยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจในตัวตนและจิตใจของสตรีนางนี้ เขาพยักหน้ารับคำก่อนจะเหินกายกระโดดลอยตัวหายออกไปทางหน้าต่างอย่างเงียบเชียบโม่เซียงหยาก
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบสอง ได้โปรดปล่อยพวกข้าไปเถิดสองแม่ลูกผู้หน้ามืดตามัวด้วยความโลภและเพลิงแค้น ตกหลุมพรางอย่างง่ายดายด้วยรับรู้อยู่แล้วว่าแม่ทัพติงกับอ๋องตงหยางต่างขัดแย้งกันการนำหลักฐานความผิดของแม่ทัพใหญ่ไปมอบแก่มารดาของอ๋องตงหยางย่อมสร้างความยินดีและควรได้รับรางวัลใหญ่พวกนางสองแม่ลูกลักลอบหลบออกจากเรือนขุนนางกั๋วกลางดึกด้วยหัวใจพองโต โดยไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อยว่านี่คือเส้นทางสู่ขุมนรกด้วยทันทีที่สองแม่ลูกสกุลโม่ก้าวพ้นประตูจวนสกุลกั๋วไปได้ไม่กี่ก้าว กองกำลังทหารของลู่ไทเฟยในชุดเกราะดุดันพลันบุกล้อมจับกุมพวกนางไว้ทันที“จับกุมสตรีตระกูลโม่สองนางนี้ไว้ พวกนางสมคบคิดกับขุนนางชั่วและแปรพักตร์ขายชาติ แอบขโมยตราทหารเพื่อส่งข่าวให้ศัตรูชายแดน” เสียงองครักษ์ตวาดความผิดดังก้องกังวาน ทลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บสองแม่ลูกสกุลโม่หน้าซีดเผือด เข่าอ่อนล้มพับลงกับพื้นหิมะเย็นเชียบด้วยเพิ่งตระหนักได้ว่าตกหลุมพรางเข้าแล้วคุณหนูรองโม่ยังคงไม่ยินยอมดิ้นรน กรีดร้องตะโกนลั่นด้วยน้ำ
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ด สองแม่ลูกสกุลโม่สถานการณ์ในแต่ละวันจึงเป็นพวกเขาที่ต่างแย่งชิงกันสลับกับช่วยเหลือกัน เพื่อคอยรับใช้และอยู่ใต้โอวาทของโม่เซียงหยาแต่เพียงผู้เดียว กลายเป็นตำนานแห่งความวุ่นวายอันแสนหวานที่ทำให้ชีวิตของหญิงสาวและเจ้าก้อนกลมน้อยเต็มไปด้วยสีสันและความโกลาหล ปั่นป่วนต่อเนื่องในทุกๆ วันเวลาหมุนเวียนผ่านพ้นไปหลายเดือนณ จวนแม่ทัพชานเมืองหลวงอันร่มรื่น โม่เซียงหยา มัวแต่วุ่นวายกับการเลี้ยงดูทารกน้อยตัวอวบอ้วน และคอยรับมือกับบุรุษทั้งสี่คนที่แวะเวียนเข้าออกจวนจนไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องภายนอกกระทั่งยามสายของวันหนึ่ง เซียวหยวนซึ่งออกไปเสาะหาข่าวด้านนอกได้กลับมาโดยกระโดดลงมาจากบานหน้าต่าง พร้อมกับนำข่าวคราวจากเมืองหลวงมาเล่าให้ฟังด้วยรอยยิ้มเย็นชา“อาหยา สองแม่ลูกสกุลโม่ที่เคยข่มเหงเจ้า ยามนี้ได้รับการชดใช้กรรมอย่างสาสมแล้ว”ได้ยินว่าเป็นเรื่องของมารดาเลี้ยงและพี่สาวต่างมารดา โม่เซียงหยาจึงยื่นถ้วยชาเพื่อให้เซียวหยวนได้จิบสักหน่อยระหว่างเอนกายรอรับฟัง“หลังจ
ตอนหนึ่งร้อยสี่สิบ บุตรชายของแม่ทัพผู้เกรียงไกรอย่างไรเสียในสายตาของราชสำนักและคนทั่วใต้หล้า บุตรชายของนางย่อมสืบสายเลือดเป็นบุตรชายคนโตของแม่ทัพผู้เกรียงไกร มีเกียรติยศและไร้ข้อครหาใดๆ และไม่อาจแย่งชิงตัวไปเป็นบุตรชายของชายอื่นได้อีกโม่เซียงหยายกยิ้มบางเบา ช้อนสายตาขึ้นมองแม่ทัพติงเจิ้งที่กำลังยืนรอคำตัดสินอย่างลุ้นระทึกครั้งนี้ นางไม่ใช่ผู้ถูกเลือกอีกต่อไป และจะไม่ยอมหนีอีก แต่นางจะเป็นผู้ควบคุมกระดานหมากนี้ด้วยตนเองริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดและแฝงไว้ด้วยสติปัญญาอันชาญฉลาดโม่เซียงหยายื่นมือเรียวบางของตนออกไปข้างหน้าพลางพยักหน้าเพื่อให้แม่ทัพติงเจิ้งได้กุมเอาไว้อย่างแนบแน่นเป็นการตอบรับความหวังดีติงเจิ้งประคองมือบางนั้นไว้อย่างทะนุถนอม สองตาของเขาส่องประกายความปิติยินดีอย่างที่สุดการเริ่มต้นบทบาทใหม่ในฐานะ "ติงฮูหยินเอก" ได้เปิดฉากขึ้นอีกครั้งแล้ว แต่นี่ไม่ใช่การสยบยอมเป็นสตรีในเรือนหลังที่รอคอยเพียงความเมตตาจากสามี หรือต้องคอบหลบ
ตอนที่แปดช่างบังอาจนักแม้ไม่อยากสร้างเรื่องวุ่นวาย หรือสร้างความหายนะ หากแต่ความร้อนรุ่มที่พวยพุ่งทำให้โม่เซียงหยาไม่อาจอดทน เผลอขยับสาบเสื้อเพื่อเปิดอ้ารับความเย็นด้านนอกจนหลุดลุ่ยกิริยาหยุกหยิกตลอดเวลา เรียกแววตาไม่พอใจให้ห
ตอนที่เจ็ด เหตุใดโหดเหี้ยมเช่นนี้เมื่อเลือดลมพวยพุ่ง ความร้อนรุ่มในกายจึงค่อยๆเพิ่มขึ้นทำให้สติที่พร่าเลือนค่อยๆ แจ่มชัดหลังจากปรับลมหายใจอยู่ชั่วครู่ ทั้งยังสำรวจดูว่าร่างกายพอขยับได้แล้ว จู่ๆ เสียงฝีเท้ารีบเร่งของม้าหลายตัวก็ดังใกล้เข้ามาจนเกิดความหวังโม่เซียงหยาเปิดม่านเล็กเบาๆ พอไม่ให้คนแบก
ตอนที่สอง เกาะให้แน่นยามปลายนิ้วแตะขอบกำแพงและร่างบางขึ้นไปนั่งเหวี่ยงขาคร่อมบนกำแพงสูงพลางถอนหายใจเพื่อเตรียมทิ้งตัวลงอีกฝั่ง เสียงกรีดร้องกลับดังลั่นขึ้นมาจากด้านหลัง“จับตัวไว้! อย่าให้หนีไปได้!”แย่แล้ว! มารดาเลี้ยงของนางเห็นเข้าแล้วโธ่เอ๊ย! ทำไมรู้เร็วนักหัวใจของโม่เซียงหยาเต้นแรงราวจะปะทุ
หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์โดยแม่นางว่างจิงจิงตอนที่หนึ่ง อย่าให้หนีไปได้“พรึ่บ!”ร่างที่กำลังจมลึกกระตุกเฮือก ดวงตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ทั้งยังพยายามเตะขาตวัดมือเพื่อพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยพลังที่ไม่รู้มาจากไหนทันทีที่ศีรษะโผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำ จมูกรีบสูดลมหายใจเฮื







