All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 1 - Chapter 10

หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์โดยแม่นางว่างจิงจิงตอนที่หนึ่ง อย่าให้หนีไปได้“พรึ่บ!”ร่างที่กำลังจมลึกกระตุกเฮือก ดวงตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ทั้งยังพยายามเตะขาตวัดมือเพื่อพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยพลังที่ไม่รู้มาจากไหนทันทีที่ศีรษะโผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำ จมูกรีบสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ทว่าน้ำบางส่วนยังคงไหลเข้าปากสัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานก่อนความคิด มือทั้งสองเร่งว่ายฝ่าสายน้ำไปยังเงาดำของตลิ่งในที่สุด...ปลายนิ้วสัมผัสดินโคลนบ่งบอกว่าถึงริมฝั่งแล้ว มือที่เริ่มอ่อนแรงจึงตะเกียกตะกายเกาะต้นหญ้าเพื่อรั้งตัวเองขึ้นมาจนได้หลังนอนแผ่อยู่บนพื้นดินเปียกชื้นพลางหอบหายใจแรงแล้วไอออกมา สายตาจึงเพิ่งสังเกตว่ารอบข้างช่างไม่คุ้นตาที่ไหน! ไม่ใช่สระว่ายน้ำในสโมสรนี่นา!คงไม่ใช่ว่า!ฉับพลัน ภาพเด็กสาวกำลังร้องไห้ ภาพหญิงวัยกลางคนกำลังด่าทอดุว่าพลันฉายขึ้นมาในความทรงจำ“หยาเอ๋อร์ อย่าคิดว่าแม่ใหญ่ใจร้ายเชียวล่ะ คหบดีซูยอมแต่งเจ้าเป็นอนุคนที่สามก็นับว่าเมตตามากแล้ว เฮ้อ!...ต้องเข้าใจว่าบัดนี้สกุลโม่ของเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นับจากท่านพี่ฆ่าตัวตายในคุก พวกเราก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก

ตอนที่สาม ร่วมทางชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อจากลมแรง และความตื่นเต้นด้วยแววตาที่แฝงประกายบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยตอบโดยดี“เซียวหยวน”“อ้อ...ขอบคุณ คุณชายเซียว” โม่เซียงหยาประกบมือแสดงท่าทางขอบคุณแล้วแนะนำชื่อของตัวเอง“ข้าคือโม่เซียงหยา” ก่อนจะถามขึ้นอีก “ที่นี่คือที่ไหนหรือ”“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” คำตอบที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มเรียกสีหน้าเหลอหลาน่าขบขันจนเขาอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้“ข้าเพียงคิดว่าจะพาเจ้าออกมาให้ไกลที่สุดเพื่อไม่ให้คนพวกนั้นตามทัน จากนั้นจึงหลงทางและเลยมาถึงที่นี่ ก็เท่านั้น”อ้อ...โม่เซียงหยาแสร้งพยักหน้าทำเป็นว่าเข้าใจ ทั้งที่ในใจยังหวาดระแวงตามแผนการที่คิดไว้ก็คือมุ่งหน้าไปตามหาตระกูลติงก่อน เมื่อเจรจากันแล้วเขาจะยอมรับนางหรือไม่ค่อยว่ากันอีกทีไหนเลยจะคิดว่าแค่ออกมาก็ต้องฝ่าฟันในป่าเปลี่ยว ผู้จัดการนักแสดงอย่างเธอไม่ได้เชี่ยวชาญการใช้ชีวิตในป่าสักหน่อยแสงอาทิตย์ที่โผล่พ้นต้นไม้ทำให้พอมองเห็นบรรยากาศของชายป่าที่ยังไม่มีใครผ่านแม้จะยังไม่วางใจ แต่ยามนี้มีเขาอยู่ย่อมดีกว่าอยู่ตามลำพัง โม่เซียงหยาจึงรีบเอ่ยถาม“พวกเราจะออกไปได้อย่างไรหรือ”“เจ้าอยากไปที่ใด

ตอนที่ห้าคู่หมั้นโม่เซียงหยาที่กำลังอ้าปากจะแก้ตัวว่านางเพียงยังพูดไม่หมด แต่ความเร็วในการหายตัวไปของเซียงหยวนช่างเกินคาดคิดด้วยเพียงกะพริบตาก็ไม่เห็นกระทั่งเงายังไม่ทันหายตกตะลึง เอวบางก็โดนฉวยคว้าขึ้นไปนั่งคร่อมบนหลังม้าพลางควบขี่มุ่งหน้ากลับจวนสกุลโม่“เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน พวกเราคุยกันสักนิดได้หรือไม่ โอ๊ย...ข้าเวียนหัว หยุดสิ”ตลอดทาง โม่เซียงหยาพยายามตะโกนโวยวายขอร้องให้ชายหนุ่มด้านหลังหยุดพูดคุยกันก่อน แต่เขากลับไม่ตอบทั้งยังเร่งฝีเท้าม้าให้ทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นสายลมแรงพัดปะทะใบหน้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้นเส้นผมถูกลมตีกระจาย ปลิวฟุ้งมาปิดแก้ม ปิดตาและริมฝีปากของนางจนพูดไม่เป็นคำ“ข้า...โอ๊ย!...หยุด...ก่อน...”ทุกคำพูดถูกลมพัดกลืนหายไปขณะโม่เซียงหยารีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นปัดเส้นผมที่เกาะอยู่บนหน้า ทั้งพยายามเอนตัวไปด้านหลังเพื่อให้ชายหนุ่มได้ยิน“อย่า...กลับ...”‘ติงเจิ้ง’ ขมวดคิ้วเล็กน้อยยามก้มมองศรีษะเล็กที่พยายามหันมาพูดอะไรบางอย่างแต่ลมที่หวีดหวิวอยู่ข้างหูกับเสียงกีบม้าดังสนั่นกลบเสียงนั้นแทบหมด แม่ทัพหนุ่มจึงไม่แน่ใจ“เจ้าว่าอะไรนะ”“ข้า...” ยังไม่ทันพูดต่อ เส้นผ

ตอนที่เจ็ด เหตุใดโหดเหี้ยมเช่นนี้เมื่อเลือดลมพวยพุ่ง ความร้อนรุ่มในกายจึงค่อยๆเพิ่มขึ้นทำให้สติที่พร่าเลือนค่อยๆ แจ่มชัดหลังจากปรับลมหายใจอยู่ชั่วครู่ ทั้งยังสำรวจดูว่าร่างกายพอขยับได้แล้ว จู่ๆ เสียงฝีเท้ารีบเร่งของม้าหลายตัวก็ดังใกล้เข้ามาจนเกิดความหวังโม่เซียงหยาเปิดม่านเล็กเบาๆ พอไม่ให้คนแบกเกี้ยวผิดสังเกต ก่อนจะตัดสินใจกระโจนออกจากเกี้ยวที่โยกเยกแล้ววิ่งกะโผลกกะเผลกสุดฝีเท้าเพื่อไปขวางรถม้าซึ่งกำลังวิ่งสวนมาอย่างรวดเร็วแม้การกระทำนี้จะทั้งอันตรายและโง่เขลาเกินไป ด้วยอาจโดนม้าที่หยุดไม่ทันชนจนกระเด็นแข็งขาหัก หรือโดนล้อรถม้าที่ตามมาบดทับจนแบนไปกับพื้นถนนทว่าบางครั้ง สิ่งที่เลือกอาจไม่ใช่ทางที่ปลอดภัยที่สุด แต่เป็นทางเดียวที่เหลืออยู่ต่างหากโม่เซียงหยาหลับตาปี๋ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ลมหายใจติดขัด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นเหม็นของอาการฮึดฮัดจากม้าที่วิ่งเร็วจี๋และถูกบังคับให้หยุดลงได้พอดีก่อนที่เท้าใหญ่โตนั้นจะเหยียบนางจนกระดูกแหลกฉับพลันก็มีเสียงตะโกนถามดังลั่นจากชายชุดดำท่าทางดุดันซึ่งโผล่มาจากข้างรถม้า ซึ่งกระโดดลงมาด้วยท่าทางราวจะจับนางโยนออกไป“ผู้ใดกล้ามาขวาง

ตอนที่เก้า งดงามไม่น้อย หากเป็นสถานการณ์ทั่วไป มีหรือที่อ๋องตงหยางจะยอมให้สตรีใช้มือของเขาเพื่อระบายความอึดอัดทว่าในตัวของเขายามนี้มีไอเย็นมากมายที่ต้องการได้รับการบรรเทาเช่นกัน การที่มือผ่าวร้อนจับสัมผัสกลายเป็นความอบอุ่น มือของอ๋องหนุ่มจึงโอนอ่อนทั้งยังออกแรงเคล้าคลึงขณะสายตาจ้องมองทรวงอกอวบอิ่มที่ใหญ่ล้นมืออืม...สตรีนางนี้ นับว่ามีส่วนสัดงดงามไม่น้อยนางบอกว่าเป็นคู่หมั้นของแม่ทัพเถรตรงสกุลติงหรือ คนผู้นั้นทั้งซื่อทั้งหยาบ จะรู้จักรักหยกถนอมบุปผา ทะนุถนอมความงดงามได้อย่างไร ช่างเสียดายของนัก จู่ๆ อู๋ไป่ฟงก็เกิดความคิดใหม่ที่ไม่เคยคาดไว้มาก่อนไม่อาจปฎิเสธได้ว่าความงดงามของร่องอกอวบที่ถูกเขากอบกุมแนบชิดนั้นกำลังแผ่พลังชวนหลงใหล และกำลังปลุกส่วนแข็งขืนอันเต็มไปด้วยเลือดเนื้อกลางหว่างขาของเขาให้ผงกหัวขึ้นและขยับขยายคนที่วางยากำหนัดคงหวังส่งสตรีนางนี้ไปสังเวยชายสักคนจึงใช้ปริมาณไม่น้อยทีเดียว ดูจากอาการและความร้อนจากกายของนางแล้ว หากอยากถอนฤทธิ์ยา มีแต่ต้