หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์

หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์

โดยแม่นางว่างจิงจิง

ตอนที่หนึ่ง

อย่าให้หนีไปได้

“พรึ่บ!”

ร่างที่กำลังจมลึกกระตุกเฮือก ดวงตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ทั้งยังพยายามเตะขาตวัดมือเพื่อพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยพลังที่ไม่รู้มาจากไหน

ทันทีที่ศีรษะโผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำ จมูกรีบสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ทว่าน้ำบางส่วนยังคงไหลเข้าปาก

สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานก่อนความคิด มือทั้งสองเร่งว่ายฝ่าสายน้ำไปยังเงาดำของตลิ่ง

ในที่สุด...ปลายนิ้วสัมผัสดินโคลนบ่งบอกว่าถึงริมฝั่งแล้ว มือที่เริ่มอ่อนแรงจึงตะเกียกตะกายเกาะต้นหญ้าเพื่อรั้งตัวเองขึ้นมาจนได้

หลังนอนแผ่อยู่บนพื้นดินเปียกชื้นพลางหอบหายใจแรงแล้วไอออกมา สายตาจึงเพิ่งสังเกตว่ารอบข้างช่างไม่คุ้นตา

ที่ไหน!

ไม่ใช่สระว่ายน้ำในสโมสรนี่นา!

คงไม่ใช่ว่า!

ฉับพลัน ภาพเด็กสาวกำลังร้องไห้ ภาพหญิงวัยกลางคนกำลังด่าทอดุว่าพลันฉายขึ้นมาในความทรงจำ

“หยาเอ๋อร์ อย่าคิดว่าแม่ใหญ่ใจร้ายเชียวล่ะ คหบดีซูยอมแต่งเจ้าเป็นอนุคนที่สามก็นับว่าเมตตามากแล้ว

เฮ้อ!...ต้องเข้าใจว่าบัดนี้สกุลโม่ของเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นับจากท่านพี่ฆ่าตัวตายในคุก พวกเราก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก สมบัติมีค่าทุกอย่างล้วนถูกยึดไปจนสิ้น ยามนี้แม้แต่อาหารการกินยังแทบไม่มีเหลือ

เงินสินสอดของเจ้าก้อนนี้ก็คิดเสียว่ามอบให้แม่ใหญ่และพี่สาวของเจ้าได้ต่อชีวิตเถิดนะ”

 “เหตุใดไม่ให้เขาแต่งกับพี่หญิงรองเล่า เหตุใดจึงต้องเป็นข้าที่ต้องเสียสละ”

“เชอะ พี่สาวของเจ้ามีคู่หมั้นหมายเป็นถึงซื่อจื่อ นางจะแต่งไปเป็นอนุของตาเฒ่าคนหนึ่งได้อย่างไรกัน

โม่เซียงหยา เจ้านี่ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย ข้าอุตส่าห์หวังดี หวังให้เจ้าได้สุขสบาย ที่ไม่ขายเจ้าออกไปยังหอนางโลมก็นับว่าเมตตามากแล้ว ยังมีหน้ามายอกย้อน

ในเมื่อไม่รู้จักบุญคุณกันเช่นนี้ วันนี้ก็อดข้าวไปแล้วกัน!”

หลังจากนั้น ภาพของร่างที่ยืนอยู่ริมสระบัวก็ปรากฏชัด

“ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่ยอมแต่งกับตาเฒ่าผู้นั้นเด็ดขาด”

ตูม!

เสียงน้ำกระเซ็นพร้อมร่างที่จมดิ่งในห้วงความจำ นำพาความอึดอัดจากอาการขาดลมหายใจเสียจนต้องกดหน้าอก ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหรี่ลง พลางยกมือขึ้นพิจารณา

มือนี้...เล็กเกินไป

ร่างที่ยังเปียกโชกรีบคลานไปยังริมฝั่งเพื่อก้มลงมองภาพสะท้อนในน้ำที่มองจ้องกลับมา

""บ้าเอ๊ย!...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" เสียงสบถดังพร้อมใจที่เต้นรัว ด้วยใบหน้าที่เห็นนั้นไม่ใช่ใบหน้าผู้หญิงวัยสามสิบห้าปีของเธอ

หากแต่เป็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กสาวซึ่งน่าจะมีอายุแค่16-17ปีเท่านั้น

“ฮัดเช้ย!...” ระหว่างระงับความแตกตื่น เสียงจามก็ช่วยเตือนสติให้รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปตามความทรงจำ ผ่านลานเก็บฟืน ผ่านทางเดินแคบกระทั่งมาถึงเรือนเล็กทรุดโทรม

“โอ๊ย!...นี่มันซ่อมซ่อเกินไปแล้ว”

เจ้าของร่างเปียกโชกไม่วายบ่นพร่ำขณะผลักประตูไม้เข้าไป รื้อค้นเสื้อแห้งมาผลัดเปลี่ยนก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเตียงแล้วหลับตารื้อค้นความทรงจำที่เหลืออยู่เพื่อทำความเข้าใจ

ครั้นลืมตาขึ้นมา แววตากลับไม่เหมือนในภาพความทรงจำนั้น ราวกับว่าวิญญาณหนึ่งได้ดับลงใต้สายน้ำแล้วและอีกวิญญาณหนึ่งตื่นขึ้นมาแทนที่

ใช่แล้ว!

วิญญาณในร่างของคุณหนูสามโม่เซียงหยาบัดนี้ได้กลับกลายเป็นผู้จัดการนักแสดงมืออาชีพ ซึ่งมีชื่อเดียวกันว่า ‘โม่เซียงหยา’ อีกคนไปแล้ว

นางไม่ใช่คุณหนูสาม บุตรสาวอนุผู้อ่อนแอคนเดิมแต่เป็นสาวแกร่งวัยสามสิบกว่าซึ่งคุ้นเคยกับการจัดการชีวิตคนอื่นได้เป็นอย่างดี

แค่เล่นน้ำแก้เครียด ทำไมกลายเป็นวิญญาณออกจากร่างแล้วมาเข้าร่างยัยคุณหนูคนนี้ไปได้นะ

โอ๊ย!...อุตส่าห์เหนื่อยมาตั้งครึ่งชีวิต หวังเสวยสุขท่ามกลางหนุ่มหล่อ ทำไมต้องส่งมาเริ่มต้นใหม่กลายเป็นคุณหนูอ่อนแอที่โดนรังแกแบบนี้

แม้จะทำใจยอมรับได้ยาก แต่หลังจากตีอกชกหัวด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน โม่เซียงหยาคนใหม่จึงระงับความตื่นตระหนก พยายามตั้งสติ คิดทบทวนความทรงจำของร่างเดิมให้ถี่ถ้วน

อืม... ร่างนี้กำลังโดนแม่เลี้ยงขายให้ตาเฒ่าซึ่งมีเมียตั้งหลายคน ถึงได้คิดโง่ๆ กระโดดน้ำหนีปัญหา

ในจวนนี้ยังมีพี่สาวอีกคนนี่นา อ้อ...นังแม่เลี้ยงนั่นอ้างว่าบุตรสาวตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว

เดี๋ยวนะ...คู่หมั้น? ร่างนี้ก็มีคู่หมั้นนี่นา

เมื่อรื้อค้นลึกลงไป โม่เซียงหยาจึงพบว่าแม้จะเป็นเพียงคุณหนูสามซึ่งเกิดจากอนุ แต่บิดาของร่างนี้ก็ได้หมั้นหมายบุตรสาวเอาไว้กับบุตรชายของเพื่อนสนิทตั้งแต่ยังเล็ก

หญิงสาวเคยได้ยินบิดาบอกว่าพวกเขาแซ่ติง เป็นทหารอยู่ที่ชายแดน แต่ไม่เคยเห็นหน้าสักครั้งด้วยอยู่ห่างไกลกันมาก

ยามนี้ช่างคับขัน ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคงไม่พ้นมือตาเฒ่าบ้ากาม หากหนีออกไปยังพอมีทางรอด ถึงจะไม่พบคู่หมั้นหรือหากพบแล้วไม่ยอมรับนาง ก็ยังพอมีเวลาคิดหาทางอื่น

ตลอดชีวิตการทำงานในฐานะผู้จัดการนักแสดง ผู้จัดการโม่เคยประสบปัญหาที่ต้องแก้ไขมานับไม่ถ้วน เรื่องที่ต้องทำอย่างแรกก็คือรวบรวมข้อมูลเพื่อวิเคราะห์หาทางออก

เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปใกล้เช้าแล้ว โม่เซียงหยาจึงรีบรื้อค้นเอาของหมั้นซึ่งบิดาเคยมอบให้แล้วจัดห่อผ้าเล็กคล้องกับร่างกายก่อนจะก้าวเดินด้วยฝีเท้าซึ่งเงียบที่สุด

ในเมื่อคิดจะหนีก็ต้องหนีไปให้รอด ห้ามโดนจับได้เด็ดขาด

โม่เซียงหยาคนใหม่คิดในใจขณะลัดเลาะหลบข้างต้นไม้เพื่อผ่านลานบ้านไปยังประตูใหญ่

แต่...ประตูถูกลั่นดานเอาไว้อย่างแน่นหนา ทั้งยังมีคนของมารดาเลี้ยงยืนเฝ้าอย่างแข็งขัน

ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เหตุใดจึงขยันกันนัก

โม่เซียงหยาค่อนขอดในใจขณะเดินวกกลับไปยังกำแพงด้านหลังโดยทันที

เมื่อมองซ้ายมองขวาเห็นไม้ยาวจึงตัดสินใจยกพาดเพื่อใช้เป็นตัวช่วยในการปีนขึ้นไปบนกำแพงทั้งมือที่สั่นเทา

เสื้อผ้ารัดกุมบัดนี้ปลิวสะบัดไปตามแรงลม ผมยาวดำขลับของนางหลุดลุ่ยออกมาบางส่วนแต่โม่เซียงหยาไม่มีเวลามาใส่ใจ 

แม้แต่นิ้วและฝ่ามือที่เสียดสีกับผิวหินหยาบจนแสบร้อน หญิงสาวยังต้องปล่อยวาง ด้วยความเจ็บนั้นนับว่าเล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับชีวิตที่กำลังจะถูกขายหากหนีไม่พ้น

ยามปลายนิ้วแตะขอบกำแพงและร่างบางขึ้นไปนั่งเหวี่ยงขาคร่อมบนกำแพงสูงพลางถอนหายใจเพื่อเตรียมทิ้งตัวลงอีกฝั่ง เสียงกรีดร้องกลับดังลั่นขึ้นมาจากด้านหลัง

“จับตัวไว้! อย่าให้หนีไปได้!”