ตอนที่ 16 เลือกทางไหนก็เจ็บ

นันท์นลินจำเป็นจะต้องโกหกคนรัก เธอไม่มีทางเลือกอื่นใด ถ้านันท์นลินบอกความจริงกับคนรัก เธอเชื่อว่ากวินกานต์จะต้องไม่ยอมให้เธอทำเรื่องแบบนี้อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าคนรักของเธอจะเต็มใจที่จะช่วยเหลือเธอก็ตาม แต่นันท์นลินไม่อยากผลักภาระนี้ให้กับเขา อีกทั้งครอบครัว บริษัทของกวินกานต์จะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน ที่กวินกานต์จะมาช่วยเหลือเธอแบบนี้

          “แล้วพระพายไปไหนมาหรือครับ”

กวินกานต์ห่วงใยหญิงสาวเป็นอย่างมาก ความผูกพันที่ถักทอจนเป็นสายใยแห่งความรักนั้น ไม่อาจทำให้กวินกานต์ตัดใจจากหญิงคนรักของเขาได้เลย ถึงแม้ว่าพ่อของเขาจะไม่เห็นด้วยก็ตาม กวินกานต์ยังคงดึงดันที่จะคบกับนันท์นลินต่อ ความรักของเขาไม่มีข้อแม้อื่นใด นอกจากหัวใจที่เปี่ยมรักของเขา

          “พระพายไปเจรจาเรื่องหนี้สินให้คุณพ่อค่ะพี่วีร์”

          “ทำไมพระพายไม่บอกพี่ครับ พี่จะได้ไปกับพระพาย เรื่องนี้พี่เคยบอกพระพายแล้วนี่ครับ ว่าพี่จะช่วยพระพายเองครับ”

          “พี่วีร์คะ...เรื่องนี้พระพายขอแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเองได้มั้ยคะ คือพระพายรู้ว่าพี่วีร์รักและหวังดีกับพระพาย...แต่พระพายแก้ไขเรื่องนี้ได้ค่ะ...พี่วีร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

          “งั้น...พี่จะเร่งการแต่งงานของเราให้เร็วที่สุดนะครับ”

          “ยังค่ะพี่วีร์ ตอนนี้พระพายขอเคลียร์เรื่องครอบครัวก่อนได้ไหมคะ พระพายรู้สึกไม่สบายใจค่ะ หากพระพายแต่งงานไปโดยทิ้งปัญหาทุกอย่างให้กับพ่อค่ะ”

นันท์นลินจะยังไม่บอกความจริงคนรักของเธอตอนนี้ เธอเชื่อว่า ถ้านันท์นลินเผยความจริงออกไป กวินกานต์จะต้องไม่ยอมให้เธอทำสิ่งที่น่าละอายเช่นนี้แน่นอน

          “อืม...งั้นพี่จะรอพระพายนะครับ...และเมื่อพร้อมพี่จะแต่งงานกับพระพายครับ ส่วนเรื่องที่พี่จะช่วยพระพาย พี่ก็ยังทำเหมือนเดิมนะครับ”

          “ขอบคุณค่ะพี่วีร์ ไว้พระพายบอกพี่นะคะ เรื่องนี้ขอพระพายสะสางทุกอย่างให้เข้าที่เสียก่อนค่ะ คงต้องใช้เวลาอีกสักพักค่ะพี่วีร์”

          “เอาอย่างนั้นหรือครับ...งั้นพี่ก็แล้วแต่พระพายนะครับ พี่รักพระพายนะครับ พี่อยากแต่งงานกับพระพายจริงๆ นะครับ”

          คำบอกรักของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดเข้ามากระแทกกลางใจของเธออย่างแรง นันท์นลินทำผิดต่อความรักของแฟนหนุ่ม ความเย็นเยือกซึมลึกเข้ามาในหัวใจจนเธอหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง ‘นันท์นลินจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ความรู้สึกกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกหดหู่กับตัวเองเหลือเกิน’

.....................

          “พระพายจะบอกพี่วีร์ยังไงดีคะป้าน้อย...”

หญิงสาวหันไปถามป้าน้อยของเธออย่างไม่รู้จะหันไปพึ่งใครได้อีกแล้ว

          “คุณหนู...โธ่...”

          “พี่วีร์รักพระพาย ถ้าพี่วีร์รู้ความจริงว่าพระพายพยายามเอาตัวเข้าแลกเพื่อผลัดผ่อนหนี้สิน พี่วีร์จะต้องโกรธและเกลียดพระพายแน่ๆ เลยค่ะป้าน้อย...”

ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกคออย่างห้ามไว้ไม่อยู่ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักออกมา

          “โธ่...คุณหนูของป้า...คุณหนูยังพอมีเวลาที่จะเปลี่ยนใจนะคะ เรื่องนี้ป้าคิดว่าเราต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณพ่อเถอะค่ะ อะไรมันจะเกิดก็ต้องให้เกิดนะคะ คุณหนูอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นเลยค่ะ ป้าคิดว่าฝั่งโน้นเขาแค้นคุณผู้ชายมาก ยังไงเขาก็คงจะต้องเอาความแค้นของเขามาลงที่คุณหนูของป้าอย่างแน่นอน”

          “ถ้าพระพายไม่ช่วยคุณพ่อ...ก็ไม่มีใครที่จะช่วยคุณพ่อได้แล้วนะคะป้าน้อย เรื่องความแค้นของคุณพริษฐ์ที่จะลงกับพระพายนั้น...พระพายไม่ได้สนใจหรอกค่ะ...พระพายห่วงพี่วีร์ กลัวพี่วีร์จะโกรธเกลียดพระพาย...ป้าน้อยคิดว่าพระพายควรจะทำยังไงดีคะ”

          “ป้าน้อยคิดว่าคุณวีร์จะเข้าใจคุณหนูของป้าแน่นอน คุณวีร์มีเหตุผล แต่ก็อาจจะเสียใจ มากกว่าที่จะโกรธคุณหนูนะคะ”

          “แล้ว...พระพายจะหาวิธีบอกพี่วีร์ยังไงคะป้าน้อย พระพายเครียดมากๆ เลยค่ะ พี่วีร์เป็นคนดี และดีกับพระพายมาตลอด”

          “ป้าน้อยว่า รอจังหวะที่เหมาะสมอีกสักหน่อย ตอนนี้เรื่องราวคุณผู้ชายยังไม่จบ และคุณหนูหาโอกาสดีๆ บอกคุณวีร์ก็ได้ค่ะ...อย่าคิดมากเลยนะคะคุณหนูของป้า...ป้าน้อยรักคุณหนูนะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ป้าน้อยจะอยู่กับคุณหนูตลอดไปค่ะ”

          “ขอบคุณป้าน้อยมากๆ เลยนะคะ พระพายก็รักป้าน้อยค่ะ ป้าน้อยเป็นเหมือนแม่คนหนึ่งของพระพายค่ะ ขอบคุณป้าน้อยที่ดูแลพระพายมาตั้งแต่เล็กจนโต ทั้งที่ควรจะเป็น...”

          “ไม่เอาค่ะคุณหนู...อย่าคิดถึงเรื่องนั้นเลยนะคะ ป้าเชื่อว่าวันหนึ่งทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอนค่ะ สู้ๆ นะคะคุณหนูของป้า”

          “ค่ะ...ป้าน้อย”

          ความรู้สึกของหญิงสาวราวกับได้เติมพลัง นันท์นลินยังโชคดี ที่มีคนที่รักเธอคอยอยู่เคียงข้างตลอด เติมเต็มในส่วนที่เธอขาดหายไป ความรักและการเอาใจใส่ดูแล ทั้งป้าน้อยและพ่อของเธอ เลี้ยงเธอมาอย่างดี นันท์นลินจะต้องสู้ต่อไปเพื่อคนที่รักเธอ...

วันต่อมา...ณ คฤหาสน์หลังใหญ่...

          “หนูทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะคุณป้า”

นันท์นลินตอบกลับหญิงวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับและเอ่ยถาม วันนี้นันท์นลินได้มาตามนัดหมายของผู้เป็นเจ้าหนี้ของเธอ พริษฐ์บอกให้เธอมาหาเขาที่นี่ แต่ว่านันท์นลินมาก่อนเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอนั่งรอเขาอยู่ห้องรับแขกใหญ่ โดยมีป้าแม่บ้านคอยสอบถามเธออยู่ไม่ห่าง

          “คุณธัญญ์บอกป้าว่า ถ้าหนูมาเมื่อไหร่...เอ่อ...ให้หนูขึ้นไปรอคุณธัญญ์ที่...ห้องนอนค่ะ”

แววดาวไม่กล้าที่จะเอ่ยถามคุณธัญญ์ของเธอตรงๆ แต่เธอก็พอจะเดาออก เพราะเมื่อวานเด็กสาวคนนี้มาของพบคุณธัญญ์ และวันนี้เธอคนนี้ก็มาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง

          “เอ่อ...แล้วคุณพริษฐ์จะกลับมาเมื่อไหร่คะ ถ้า...ยังอีกนานหนูเกรงว่าจะกลับบ้านดึกค่ะคุณป้า”

นันท์นลินรู้สึกกระดากอายอย่างที่สุด เธอเก้อเขินกับการกระทำของตัวเองเหลือเกิน ‘ขายตัวเพื่อใช้หนี้’ มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักนิดที่จะต้องคอยอธิบายเรื่องน่าละอายเช่นนี้กับคนอื่น

          “คุณธัญญ์เธอติดงานอยู่ค่ะ หนูไม่ต้องกังวลนะคะ ขึ้นไปรอคุณธัญญ์ข้างบนเถอะค่ะ...มา...เดี๋ยวป้าจะพาไปนะคะ”

แววดาวเข้าใจความรู้สึกของเด็กสาวคนนี้ดี เธอไม่อยากให้เด็กสาวรู้สึกอึดอัดใจ ในทางกลับกันเธอกลับชื่นชมเด็กคนนี้มาก ที่รู้จักกตัญญูตอบแทนบุญคุณผู้เป็นพ่อ