บ่วงรักมาเฟียเถื่อน

ผับแห่งหนึ่งย่านเอกมัย

เสียงดนตรีครึกครื้นดังสนั่นสะเทือนจังหวะหัวใจ แสงไฟหลากสีสลับวูบวาบท่ามกลางฝูงชนที่โยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะของเพลง

คู่รักหลายคู่ยกแก้วขึ้นชนพลางคลอเคลียกอดจูบกันไม่สนสายตาใครในบรรยากาศเย็นมืดสลัว ๆ

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น

ลิปดา สาวน้อยวัย 22 นักศึกษาจบใหม่ หน้าตาสวยหวาน ดวงตากลมโต ผมยาวสลวย ผิวขาวนวลผ่อง เธอสวมเดรสสีดำสั้นเหนือเข่า คอเต่าแขนสั้นที่ขับผิวให้ดูเด่นยิ่งขึ้น กำลังยกแก้วดื่มพลางโยกย้ายไปมากับเพื่อนสาวอีกสองคน

“นี่ถ้าไม่ใช่ฉลองเรียนจบนี่ ลิปดาไม่มีทางมากับพวกเราแน่ ๆ เลย”

เสียงยี่หวา เพื่อนสนิทตะโกนแซวแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกลบไปทั่ว

“ก็ที่นี่มืดและเสียงดังมาก ลิปดาไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่”

ลิปดาตอบพร้อมกวาดสายตามองรอบ ๆ แสงไฟที่กระทบผนังและมุมมืดทำให้เธอรู้สึกแปลกตา

สายตาเธอเหลือบไปเห็นคู่วัยรุ่นกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มตรงมุมด้านข้างห่างออกไปเพียงสามโต๊ะเท่านั้น

“อื้อหือ…เล่นกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ คนเยอะก็ไม่เกรงใจสายตาใครเลยนะ”

เธอบ่นพึมพำเบา ๆ พลางเบือนสายตากลับ

“เป็นปกติของคนเที่ยวกลางคืน มีทั้งเพื่อน คู่รัก มั่วกันไปหมด พวกเรามาเที่ยวปลดปล่อยชิว ๆ ไป อย่าคิดเยอะ?”

แก้มบุ๋ม เพื่อนอีกคนพูดพร้อมยื่นมือมาลูบไหล่เธอเบา ๆ

“เอ้า! ดื่ม ๆ ไม่เมาไม่กลับนะสาว”

ยี่หวายกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนสาวทั้งสองอย่างอารมณ์ดี

ลิปดาสบตากับเพื่อนแล้วหัวเราะน้อย ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มอย่างจำยอม

“ลิปดา… แก้มบุ๋มว่าโต๊ะข้างหลังแอบมองมาที่โต๊ะเรานานแล้วนะ เขาต้องสนใจใครสักคนแน่เลย… ถ้าเขาเดินมาโต๊ะเรา แก้มบุ๋มจะเสียสละไปกับเขาเองนะ”

แก้มบุ๋มกระซิบเสียงเบา พลางส่งยิ้มหวานไปทางโต๊ะด้านหลังอย่างจงใจ

ลิปดาหันมามองเพื่อน ยกมือขึ้นตีแขนแก้มบุ๋มเบา ๆ แกมหยอก

“นี่แนะแก้มบุ๋ม! หนุ่มพวกนั้นเขามีแฟนกันทั้งนั้น ออกนอกบ้านทำเจ้าชู้ไปทั่ว น่ากลัวจะตายไป”

“ล้อเล่นหนา ใครจะกล้าไปมีแต่พวกเสือผู้หญิงทั้งนั้น”

ขณะนี้ 23.00 น.

“ยี่หวา แก้มบุ๋ม นี่ก็ห้าทุ่มแล้ว เรากลับกันไหม” ลิปดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ขอเวลาอีก 20 นาทีเดี๋ยวกลับเลย โอเคไหม”

แก้มบุ๋มตอบพร้อมโยกย้ายสายสะโพกตามจังหวะเพลงเบา ๆ

“เดี๋ยวแก้มบุ๋มมานะ ยี่หวากับลิปดารอตรงนี้ ไปเต้นหน้าเวทีก่อน”

แก้มบุ๋มพูดพลางถือแก้วเดินไปเต้นยังหน้าเวที

ทำเอาลิปดาหัวเราะ เสียงหัวเราะใส ๆ หลุดออกมาจากเรียวปากงาม ทำให้ลิปดายิ่งดูสดใสมาก แสงไฟสีอุ่นสะท้อนบนแก้มขาวเนียน เธอยิ่งดูทั้งเปล่งประกายและมีเสน่ห์…จนสายตาหลายคู่ไม่อาจละจากเธอได้”

ขณะที่เสียงหัวเราะของเธอแผ่วเบาลง ลิปดาเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

บนชั้น VIP ด้านบน ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนพิงราวกั้น

ดวงตาคมเข้มที่มองลงมาที่เธอ เมื่อเธอสบตากับเขาเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก

ใครกัน…ทำไมต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ลิปดาพึมพำในใจ ความรู้สึกที่ทั้งหวั่นไหวและแปลกประหลาด

เธอรีบหลบสายตา ก้มหน้าซ่อนแก้มที่ร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก แม้เธอจะหลบสายตาจากเขาแต่เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงแววตาคมที่จับจ้องมาที่เธอไม่วาง

มาร์ค…มาเฟียหนุ่ม นักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้ชายที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวหลัง ไม่ใช่แค่เพราะความหล่อเหลาหรือร่างสูงสง่าที่ชวนให้ใจสั่น แต่เพราะรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมา ทำให้ทุกคนต้องหลีกทางโดยอัตโนมัติ

เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนก้าวเข้ามาใกล้ตัว เพราะเชื่อเสมอว่าเงินทำให้ผู้หญิงเข้าหาเขาโดยปราศจากความจริงใจ แบบนี้ทำให้เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ใครจะเอื้อมถึงได้ง่าย ๆ

เว้นเสียแต่ว่า…เขาจะเป็น คนที่เขาเลือกเอง

และคืนนี้… ผู้หญิงที่ตกอยู่ในสายตาคมกริบของเขา คือ ลิปดา

ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ… ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่เคยเปิดใจให้ใครมาก่อน

ขาจ้องมองเธอและกลุ่มเพื่อนตั้งแต่ก้าวเข้ามานั่งที่โต๊ะ

ยกแก้วขึ้นดื่มช้า ๆ ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มเย็นชา

“มาร์ค มึงมองอะไร อย่าบอกนะว่าสนใจน้องคนนั้น”

กริช เพื่อนสนิทของเขาเอ่ยแซวแล้วมองไปที่สามสาวที่นั่งอยู่ด้านล่าง

“อืม...” เขาตอบสั้น ๆ

“ว่าแต่มึงเล็งคนไหนว่ะ แต่น้องคนที่มีลักยิ้มน่ารักคนนั้นกูจองนะ”

เขารีบพูดก่อนที่มาร์คจะตอบเสียงเย็น

“กูมองอีกคนต่างหาก…สาวตากลมชุดดำเรียบร้อยคนนั้นแหละคือของกู”

“เดี๋ยว ๆ ท่าทางมึงจะเอาจริงนะคนนี้ น้องเขาสวยขนาดนั้นน่ามีแฟนแล้วหรือเปล่า”

มาร์คยกยิ้มเย็นก่อนตอบ

“อะไรคือปัญหา? ...ต่อให้เธอมีแฟนแล้ว ถ้ากูชอบ กูก็ต้องได้ป่าววะ แค่แฟนจะทำให้หายไปจากเธอตลอดไปก็ยังได้...จริงไหม?”

“เออพ่อมาเฟียสายโหด อยากได้อะไรก็ต้องได้นะท่าน..กูละกลัวใจจริง ๆ”

กริชยังคงแซวเพื่อนที่ยังจับจ้องผู้หญิงด้านล่างอย่างไม่ละสายตา แต่ทันทีที่เห็นลิปดาเดินแยกไป มาร์คก็รีบลุกขึ้นยืน

“มึงจะไปไหนอีกวะ” กริชถามขึ้น มองเพื่อนที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

มาร์คไม่ตอบ…แค่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนก้าวตามราวกับนักล่าเจอเหยื่อแล้ว

กริชยกยิ้มมุมปาก พร้อมชี้นิ้วไปทางเพื่อน ราวกับบอกว่า “แกนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ”

ลิปดาเดินไปยังมุมเงียบของผับ ยกโทรศัพท์ขึ้นจะกดหาพี่ชาย แต่ยังไม่ทันได้แตะหน้าจอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามา หัวใจลิปดาเต้นแรง…บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

เธอหยุดก้าวหมุนตัวกลับ แล้วก็พบว่าเขาอยู่ใกล้เกินไป

จนร่างเธอชนเข้ากับอกกว้างอย่างจังแรงโอบแน่นจากเขาตามมาทันที ทำให้เธอไม่อาจถอยหลังได้อีก

กลิ่นน้ำหอมเข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่บางเบาอบอวลรอบตัว

ยิ่งเร้าให้หัวใจเธอสั่นไหว

“นี่! คุณ…!”

เสียงเธอสั่นพร่า ทั้งตกใจ ทั้งหวั่นไหว

แต่สายตาคมเข้มของเขาที่ก้มมองลงมา กลับทำให้เธอไม่สามารถละสายตาได้เลย และในตอนนี้ ลิปดารู้สึกถึงแรงดึงดูดที่เกินกว่าคำว่าบังเอิญ