บ่วงรักมาเฟียเถื่อน

“นี่! คุณปล่อยฉันได้แล้วค่ะ!”สองมือของลิปดาผลักอกเขาออก แต่ร่างสูงกลับรัดเธอแน่นไม่ขยับ“ผมอุตส่าห์ช่วยคุณ ไม่อย่างนั้นคุณคงชนผมล้มไปกองกับพื้นแล้ว”“ฉันต้องขอบคุณ..คุณ? ...ว่างั้น”เขาพยักหน้าแล้วโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนฉ่ารดบนแก้มเนียนของเธอลิปดาหน้าแดงฉ่า ในชีวิตเธอไม่เคยใกล้ผู้ชายแบบนี้เธอสบตาเขา และรู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวที่สุดที่เธอเคยเจอเธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยคำสั้น ๆ“ขะ…ขอบคุณค่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว”เขายังคงจ้องเธอไม่ขยับ ลิปดาพยายามมองหาคนมาช่วย แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้“มองหาใครก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก…ถ้าผมไม่ต้องการให้เข้ามา”“คุณหมายความว่าอะไร?”“ที่นี่ ผมคุม” เขายิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์“คุณต้องการอะไร ที่ตามฉันมาแบบนี้?”“ก็ดูออกนี่ว่าผมตามคุณมา”แรงอ้อมแขนของเขากระชับแน่นขึ้นอีก“ชื่ออะไร”ลิปดาเมินหน้า ใจสั่นกลัว แต่ต้องข่มใจไม่ให้เขาได้ใจ“ผมถาม...ตอบ” เขาทำเสียงเข้มจนเธอรู้สึกหวั่นใจ“ลิปดาค่ะ”“อืม…ชื่อน่ารักดี ผมสนใจคุณนะ...คืนนี้ไปกับผม คุณอยากได้เงินเท่าไหร่ บอกมาได้”ลิปดาโกรธจัด น้ำตาคลอ มือพยายามทุบอกเขา แต่ร่างสูงแข็งแรงเกินไป“ฉันแค่มาเที่ยวก

“แต่พ่อค่ะ…ลิปดาคือลูกของพ่อ ลิปดาจะไม่ยอมให้พ่อต้องจากไปแบบนี้แน่ค่ะ”“ลิปดา…” นิคมพูดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอ“ลิปดาโตแล้วค่ะ ขอให้ลิปดาได้ตัดสินใจนะคะพ่อ ลิปดาคือส่วนหนึ่งของครอบครัว เมื่อครอบครัวเจอกับปัญหา ลิปดาจะไม่ทอดทิ้งครอบครัวค่ะ”“ไม่นะ…ลูก…” นิคมพูดทั้งน้ำตา ใจแทบขาด ทุกคนในครอบครัวต่างเจ็บปวด“ลิปดาเลือกที่จะไปใช้หนี้ให้พ่อค่ะ พี่ค่ะช่วยดูแลพ่อแม่แทนลิปดาด้วยนะคะ อย่าห่วงลิปดา… หนูเข้มแข็งกว่าที่คิดค่ะ”“ลิปดา!…” พอลพูดออกมาเพียงเสียงสั่น เขารู้สึกเจ็บที่ช่วยเหลือน้องและครอบครัวไม่ได้รำพึงนั่งอยู่กับพื้น ร้องไห้เจ็บปวด เธอเจ็บปวดที่เห็นลูกสาวต้องแบกรับภาระแบบนี้ลิปดาเดินมานั่งลงข้าง ๆ กอดแม่ไว้ทันที“แม่ค่ะ… ไม่เป็นไรนะ ลิปดาเรียนจบอย่างที่แม่หวังแล้ว การที่ลิปดาจะไปเป็นภรรยามาเฟียมันก็ไม่น่าจะแย่ขนาดนั้น หนูเอาตัวรอดได้ค่ะ แม่อย่าห่วงเลยนะ จากนี้ไปแม่กับพ่อและพี่… ต้องดูแลตัวเองนะคะ ไว้ลิปดาจะมาเยี่ยมค่ะ”อาคมเดินเข้ามาโอบกอดลูกสาวและภรรยา พอลก็เดินเข้ามาร่วมกอดครอบครัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า“พอแล้ว...นี่จะลากันอีกนานไหม ไปได้แล้ว” เสียงตะโกนขู่ดังขึ้นจากชายชุดดำ“

เขายืนอยู่นานในห้องน้ำ น้ำอุ่นไหลผ่านร่าง แต่สมองกลับไม่หยุดคิด เขากังวลว่าเธอจะหยุดร้องไห้หรือยังเสียงสะอื้นก่อนหน้านี้ยังหลอนอยู่ในหัว ทำเอาใจเขาสั่น เขาไม่เคยรู้สึกสับสนกับผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อนใช่…แม้เธอจะมาเพื่อใช้หนี้แทนพ่อ แต่เขาไม่เคยคิดจะทำร้าย ไม่เคยตั้งใจย่ำยีให้เธอเจ็บปวด ความจริงแล้วเขาต้องการเธอ…อยากครอบครอง แต่ไม่รู้ว่าเขาต้องแสดงออกอย่างไร เพราะที่ผ่านมาเขาใช้เงินซื้อแล้วมีแต่คนเสนอมาบริการเขาอย่างเต็มใจ ผิดแต่เธอที่แตกต่างจากผู้หญิงพวกนั้น“ยัยนั้นจะหยุดร้องไห้หรือยัง… ไม่ใช่ออกไปแล้วยังร้องอยู่ไห้หรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นจะทำยังไง โอ๊ยมาร์คเอ๊ยทำไมต้องใส่ใจเธอขนาดนั้นนะ”เขาพึมพำคนเดียว ลมหายใจช้า ๆ พยายามสงบใจไม่นาน เขาอาบน้ำเสร็จ เปิดประตูออกมา สิ่งที่เห็นคือร่างเล็ก ๆ ของเธอ นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังอยู่ในความเงียบเขาถอนหายใจลึก ก่อนเอ่ย“ทำไมยังไม่หยุดร้องไห้อีก…ผมไม่ได้จับคุณมาฆ่ามาแกงเสียที่ไหน เลิกร้องสะทีน่ารำคาญมาก.....มันดึกแล้วไม่ง่วงนอนบ้างหรือไง”เธอยังคงสะอื้นต่อไป น้ำตาไหลไม่หยุด ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยสักนิดเขาเดินเข้าไปใกล้

ลิปดานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอตักข้าวต้มหมูเข้าปากช้า ๆ รสชาติดีแต่กลับกลืนยากยิ่งกว่าของขม ในหัวยังคงวนเวียนกับคำสั่งเย็นชาของเขาที่เพิ่งได้ยินมา“เก็บมันได้เลย…”หัวใจเธอสั่นวูบ ความคิดตีรวนไม่หยุด“นี่มันชีวิตคนนะ…จะฆ่าแกงกันง่าย ๆ โดยไม่เห็นค่ากันเลยหรือ? ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมลูกน้องเขาถึงกล้าพาพ่อไปเดิมพันกับเงินก้อนนั้น…เพราะเจ้านายอย่างเขาก็เลือดเย็นไม่ต่างกัน”ริมฝีปากเธอขมุบขมิบพึมพำแผ่ว ๆ ในใจ“บ้าที่สุด…เมื่อไหร่ฉันถึงจะหลุดพ้นจากมาเฟียบ้าเลือดคนนี้สักที”“คุณผู้หญิงค่ะ เป็นยังไงบ้าง…ข้าวต้มถูกปากหรือเปล่า?”เสียงอ่อนโยนของป้าหลิง แม่บ้านวัยกลางคน ดึงเธอกลับจากห้วงความคิดลิปดาฝืนยิ้มบาง ตอบอย่างสุภาพ“อร่อยมากค่ะป้า…แต่ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”ป้าหลิงพยักหน้า ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ตั้งแต่เล็กจนโต ป้าไม่เคยเห็นคุณผู้ชายพาผู้หญิงเข้ามาที่บ้านหลังนี้เลยนะคะ คุณผู้หญิงเป็นคนแรก…คุณ

“ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...”“คุณผู้ชายค่ะ มื้อเย็นจะให้ตั้งโต๊ะด้านล่าง หรือให้ยกขึ้นไปที่ห้องดีคะ?”เสียงแป้งดังลอดประตูเข้ามามาร์คเหลือบมองเธอผ่านกระจก ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางตอบออกไป“ยกมาที่ห้องก็แล้วกัน...คุณผู้หญิงคงไม่สะดวกจะลงไปข้างล่าง”“นี่คุณ!” ลิปดาทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจทันที“หรือคุณจะลงไปทั้งชุดแบบนี้...หึ”เขาพูดพลางกวาดสายตาสำรวจเธอในกระจกอย่างจงใจ ทำให้ลิปดาหน้าแดงวาบ“เลิกมองเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะไปเปลี่ยนชุด”เธอเถียงเสียงสั่น แต่รีบก้มหน้าก้มตาหลบสายตาคมที่จ้องมามาร์คหัวเราะเบา ๆ“คุณจะเปลี่ยนเป็นอะไรล่ะ...ในเมื่อเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ ผมก็เป็นคนสั่งซื้อให้หมดแล้ว แบบที่ผมอยากเห็นคุณใส่ทั้งนั้นเลย ซึ่งแบบชุดหมีขายาวแขนยาวไม่มีครับ”ลิปดาเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ ดวงตาสั่นระริกด้วยทั้งโกรธทั้งอาย“แต่ก็แปลกนะ...แม้ชุดจะดูวาวหวิวเซ็กซี่เวลาคุณใส่กลับ...”มาร์คโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเหมือนตั้งใจยั่ว“เหมือนเด็กใส่เลย ไม่โป๊ะ ไม่ดึงดูดอารมณ์ผมเลยสักนิด แต่คุณยังคงเขินอายอีก”เขายกยิ้มที่มุมปาก สายตาเขากวาดต่ำลงไปที่หน้าอกอย่างจงใจทำให้ลิปดาหน้าแดงจัดเธอกัดริมฝีปากแน่