ตอนที่ 17 ถึงเวลา

“ค่ะ” นันท์นลินยอมทำตามที่ป้าแม่บ้านแนะนำ รออยู่ในห้องของเขาก็ดีเหมือนกัน สาวใช้หรือคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมา จะได้ไม่แอบมองเธอและสงสัยว่านันท์นลินมาทำอะไรที่นี่

          ร่างบางเดินตามป้าแม่บ้านขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ดวงตากลมโตกวาดไปยังบริเวณรอบๆ ที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ความหรูหราของมันบ่งบอกถึงฐานะเจ้าของบ้านเป็นอย่างดี

          “นี่ค่ะ...เชิญตามสบายเลยนะคะ ถ้าคุณธัญญ์เธอยังไม่กลับมา หนูนอนรอเลยก็ได้ค่ะ จะได้ไม่เมื่อยที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่แบบนี้ หนูต้องการอะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ”

แววดาวรู้สึกสงสารเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก ลูกสาวนายเจนภพช่างไม่เหมือนนายเจนภพเอาเสียเลย แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เด็กคนนี้ดูอ่อนต่อโลกนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววชัดเจนถึงความกังวลที่จะเกิดขึ้นในไม่กี่อึดใจข้างหน้า

          “ไม่ค่ะ...ขอบคุณป้าแววดาวมากๆ นะคะ...หนู...เอ่อ”

นันท์นลินไม่รู้จะเริ่มจากสิ่งไหนก่อน เมื่อเธอเข้ามายังห้องนอนใหญ่ของเจ้าหนี้เธอ บริเวณรอบห้องนั้นดูอึมครึม ของตกแต่งทุกชิ้นล้วนออกแนวโทนสีเทาดำ ทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวเพิ่มขึ้นไปอีก

          “เอ่อ...ป้าขอถามกับหนูตรงๆ เลยล่ะกันนะ หนูอย่าหาว่าป้าละลาบละล้วงนะ คือป้าอยากรู้ว่าที่หนูทำแบบนี้ คุณพ่อของหนูเห็นด้วยเหรอคะ ที่จะให้หนูมาทำอะไร...เอ่อ...แบบนี้ค่ะ”

          “ค่ะ...คุณพ่อทราบค่ะ...คุณพ่อก็ห้ามหนูแล้วค่ะ แต่ตัวหนูยังยืนยันที่จะใช้หนี้ด้วยวิธีนี้ค่ะคุณป้า...จริงแล้วหนูก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยค่ะ แต่หนูไม่มีทางเลือกไหนอีกแล้ว...”

หยาดน้ำเอ่อขึ้นมาคลอดวงตาคู่งามอีกครั้ง ความรู้สึกโหวงหวิวอ้างว้างเกาะกุมหัวใจ นันท์นลินรู้สึกเวทนาตัวเองเหลือเกิน

          “ป้าเข้าใจหนูนะคะ...หนูต้องสู้ๆ นะลูก คุณธัญญ์เธอไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไร ถ้าหนูทำตัวน่ารัก คอยเอาใจคุณธัญญ์ ป้าคิดว่าคุณธัญญ์เธออาจจะเอ็นดูหนูก็ได้นะ หนูอย่าคิดมากเลยนะ...”

แววดาวรู้สึกเห็นใจเด็กสาวคนนี้เป็นอย่างมาก เธอเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่ได้มีนิสัยร้ายกาจแบบพ่อของเธอเลยสักนิด กลับกันเธอดูน่ารักและอ่อนน้อมถ่อมตนมากๆ นอกจากรูปลักษณ์งดงามสะสวยแล้วมารยาทของเธอยังงามอีกด้วย

          “ค่ะ...ขอบคุณป้านะคะ”

          “เอาล่ะ...หนูอยู่ในห้องนี้รอคุณธัญญ์แล้วกันนะคะ ป้าจะต้องไปแล้ว ถ้าหนูต้องการอะไรอีกล่ะก็ กดโทรภายในสั่งได้เลยค่ะ...ไม่ต้องเครียดนะ...ป้าขอเป็นกำลังใจให้หนูนะคะ”

          “ค่ะคุณป้า”

          นันท์นลินพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ ความรู้สึกตอนนี้ยากจะอธิบาย นัยน์ตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความกังวล นันท์นลินคิดว่าตัวเองเตรียมตัวเตรียมใจมาเรียบร้อย แต่เอาเข้าจริงๆ กลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลยตอนนี้

          เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง...

          แกร๊ก! เสียงประตูใหญ่ถูกเปิด

          ร่างบางทะลึ่งพรวดลุกขึ้นแทบไม่ทัน นันท์นลินตกใจอย่างที่สุด ดวงตากลมโตจ้องร่างสูงที่กำลังย่างกรายเข้ามา ใจของเธอเต้นโครมครามผิดจังหวะ ทันทีที่ตาคมดุหันมาที่เธอ ใบหน้าสวยซีดไม่เหลือสีเลือด นันท์นลินยืนเงอะงะทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างโซฟา เมื่อเขากำลังเดินใกล้เข้ามา

          “คิดว่านายเจนภพจะมาส่งลูกสาวด้วยตัวเองซะอีก”

วาจาเย้ยหยันถูกสาดใส่คนตรงหน้าทันที ริมฝีปากหนายกยิ้มราวกับถือชัยชนะในมือ พริษฐ์ไม่คิดว่านายเจนภพจะยอมปล่อยลูกสาวสุดที่รักของตัวเองมาอย่างง่ายดาย สงสัยจะหมดหนทางแล้วจริงๆ

          “ดิฉันตกลงกับคุณไปเมื่อวานแล้ว และดิฉันคิดว่าสิ่งที่ดิฉันพูดไปมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ค่ะ ดิฉันรักษาสัญญาเสมอค่ะ”

          “อืม...เก่งนี่...โอเค...งั้นผมคงไม่ต้องพูดอะไรแล้วสินะ เดี๋ยวขอตัวไปอาบน้ำก่อน ผมชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าคุณจะเก่งอย่างที่พูดจริงๆ หรือเปล่า”

พูดจบร่างสูงก็เดินตรงไปยังห้องน้ำใหญ่

          เงียบ...

          ความรู้สึกเสียวสันหลังโจมตีเข้ามาทันใด นันท์นลินจะต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้จงได้ มือบางบีบเข้าหากันแน่น ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นันท์นลินก็ต้องยอมรับ

          เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที...

          แกร๊ก! เสียงประตูห้องน้ำใหญ่เปิดออก

          ร่างของชายหนุ่มเดินออกมาด้วยท่าทีที่สบายอารมณ์ ในมือถือผ้าขนหนูผืนเล็กกำลังเช็ดผมดกดำที่เปียกปอน ท่อนบนเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันรอบเอวสอบเอาไว้ เผยแผงอกกว้างกำยำ ชายหนุ่มไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ สายตาคมกริบเหลือบมองร่างอวบอิ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ข้างห้อง ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นท่าทางตื่นกลัวของอีกฝ่ายแสดงออกมาอย่างชัดเจน

          “มาทำหน้าที่ของคุณสิ”

พริษฐ์เอ่ยพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้เธอ เพื่อบอกให้รู้ว่าเธอควรจะเริ่มจากอะไรก่อน

          “เอ่อ...คะ-คุณ...จะ...ให้ฉันเช็ดผมคุณใช่ไหมคะ”

นันท์นลินถามอย่างลังเล พร้อมกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เบิกตามองไปยังร่างแกร่ง สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนหาย และดูท่าจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วตอนนี้ มันกระเจิดกระเจิงไปหมด เขาทำให้เธอตื่นตระหนกอย่างที่สุด ชีวิตของนันท์นลินต้องขึ้นอยู่กับเขาแล้วสินะ

          “เริ่มใช้หนี้ผมไง...”

พริษฐ์ชูผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้น พร้อมกับสาวเท้าเข้าไปนั่งรอหญิงสาวอยู่บนเตียงใหญ่กลางห้อง

          “ค่ะ” นันท์นลินจำใจเดินเข้าไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างเล็กเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่ชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีซับเลือด เมื่อเห็นแผ่นอกกำยำแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ถึงแม้ว่านันท์นลินกับกวินกานต์จะเป็นแฟนกันมาหลายปี มีความสนิทสนมกัน แต่ว่าระหว่างเธอกับกวินกานต์ยังไม่เคยเกินเลยกันสักครั้ง นอกจากกอดและหอมแก้มเท่านั้น แต่ชายคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ นันท์นลินไม่รู้จักสักนิด และเธอจะต้องมีอะไรกับเขาเนี่ยนะ...

          “จะอีกนานไหม!”

เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งออกมาเบาๆ สายตาคมกริบจ้องเธอเขม็ง เมื่อเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีอันเชื่องช้าของเธอ

          “เอ่อ...ค่ะๆ”

หญิงสาวรีบจ้ำอ้าวไปทันที ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวระวังภัยเต็มที่ เธอเหลือบมองเสี้ยวด้านข้างของเขาอย่างตื่นตะลึง มือบางรีบคว้าผ้าขนหนูจากมือของเขา พร้อมกับบรรจงเช็ดไปที่ผมเปียกปอนดกดำ ร่างบางใกล้ชิดร่างใหญ่ กลิ่นกายของบุรุษเพศอวบอวลกระทบเข้ากับจมูกโด่งเรียวเล็กอย่างจัง ทำให้นันท์นลิน ตื่นเต้นแกมประหม่าเข้าไปอีก