หนี้รักนายพริษฐ์(20+)

คฤหาสน์สุดหรู...ใจกลางเมืองกรุง

“กรี๊ดดดดดดดดด!!! ช่วยด้วย!!!”

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่งดังลั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองชายหนุ่มที่กำลังคร่อมร่างของเธอเอาไว้ ความตื่นกลัวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้ปัดป่ายไปมาผลักไส และพยายามกระถดตัวหนีคนร่างใหญ่ แต่ทว่าก็ไม่สามารถสู้แรงชายได้

“ร้องไปสิ! ร้องไป! ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอก...รดา! แม้แต่ไอ่พงศ์ผัวหน้าโง่ของเธอมันก็ไม่มีวันได้ยิน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันอยากเห็นหน้ามันนัก...ตอนที่เห็นเธอเป็นของฉัน!”  

สายตาคมกริบดุดันจับจ้องไปที่ร่างงามอันขาวโพลน ความปรารถนาในตัวหญิงสาวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‘เจนภพ’ รักเธอคนนี้มานานนับสิบปี แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ครอบครองเธออย่างที่ควรจะเป็นเพราะเธอดันเลือก ‘พุฒิพงศ์’ เพื่อนของเขาแทน

“ปะ-ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฮือ ฮือ คุณภพ...ฉันไม่ได้รักคุณ ฉันมีลูกมีสามีแล้ว ได้โปรด…ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฮือ ฮือ”

‘กนกรดา’ หญิงสาววัย 34 ปียกมือไหว้อ้อนวอนชายหนุ่มตรงหน้าเธอ

“ฉันขอความรักกับเธอกี่ครั้งแล้ว...รดา! แต่เธอกลับปฏิเสธฉันไปคบกับไอ่พงศ์! ไอ่เพื่อนเลวของฉัน...วันนี้!...เธอจะได้รู้ว่า...เธอคิดผิด! ที่กล้าท้าทายอำนาจของไอ่ภพคนนี้!”

เจนภพแสยะยิ้มออกมาอย่างคนที่ถือชัยชนะในมือ เขารู้สึกพึงพอใจที่เห็นหญิงสาวหน้าเผือดสีลงในพริบตา ไม่ว่าจะผ่านมากี่สิบปี เธอคนนี้ก็ไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตาสักครั้ง! หนำซ้ำยังมีใจให้กับเพื่อนสนิทของเขาอีก

“ไม่!! ได้โปรด! ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฮือ ฮือ คุณภพ”

 แววตาตื่นตะลึงมองเขาอย่างลนลาน เธอไม่คิดว่าเหตุการณ์อันเลวร้ายในวันนี้จะมาถึงตอนที่สามีของเธอไม่อยู่ เจนภพกล้าบุกเข้ามาถึงในบ้าน และยังลากเธอขึ้นมายังห้องนอนของเธออีกด้วย

“ปล่อยเหรอ!! ปล่อยแน่! แต่หลังจากที่ฉันเอาเธอเสร็จแล้ว! ต่อไปนี้ไอ่พงศ์มันจะได้รู้เสียที ว่าเพื่อนของมันก็มีเมียคนเดียวกันกับมัน ฮ่า ฮ่า”

รังสีอำมหิตร้อนแรงแผ่ออกกระจายไปทั่วร่างใหญ่พร้อมกับเผยรอยยิ้มแสยะและแววตาราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย

“ไม่! กรี๊ดดดดด!!!”

เสียงร้องของกนกรดาดังก้องลั่นบ้าน เหล่าบรรดาสาวใช้ต่างแตกตื่นตระหนกหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปยุติเหตุการณ์อันน่ากลัวนั้นได้เลย สายโทรศัพท์ต่อสายถึงคุณผู้ชายของบ้านนับร้อยสาย แต่ทว่าก็ไร้วี่แววการติดต่อกลับ

“ไม่นะคะคุณหนูธัญญ์ คุณหนูธาราอย่าเข้าไปนะคะ”

“ฮือ ฮือ ไม่! ปล่อย! ธัญญ์จะไปช่วยแม่ ฮือ ฮือ”

‘พริษฐ์’ หรือ ‘ธัญญ์’ เด็กน้อยวัยสิบขวบพยายามดีดดิ้นสะบัดตัว เพื่อที่จะออกไปช่วยผู้เป็นแม่

“ธัญญ์...ฮือ ฮือ อย่าไปเลยนะ เราช่วยแม่ไม่ได้หรอก ฮือ ฮือ เดี๋ยวพ่อก็กลับมา...พี่ดาวโทรหาพ่ออีกสิคะ...เร็วค่ะ ฮือ ฮือ”

‘พรินทร์’ หรือ ‘ธารา’ หนูน้อยวัยสิบขวบฝาแฝดผู้พี่พยายามยื้อน้องชายเอาไว้ ท่ามกลางความตื่นตระหนกและหดหู่แก่สายตาของสาวใช้ในบ้าน

20 นาทีต่อมา...

“ฮ่า ฮ่า พวกมึงมายืนรอดูหนังสดกันอยู่หรือไง!!”

เจนภพเดินลงมาพร้อมกับกระชากเสียงหัวเราะและพูดจาหยาบคายเหยียดหยามคนตรงหน้า

“แก!!” ร่างเด็กน้อยปรี่ตรงเข้าไปหมายจะใช้แจกันที่อยู่ในมือทำร้ายคนตรงหน้า

ปึก!! ร่างเด็กน้อยกระเด็นกระดอน

“ธัญญ์!! ไม่นะ! ลุงอย่าทำอะไรพวกเราเลยนะคะ ฮือ ฮือ”

“คุณหนู!! ออกมาเถอะค่ะ”

แววดาวรีบไปคว้าตัวเด็กทั้งสองเอาไว้

“แก! ไอ่เด็กบ้า! คิดจะทำร้ายฉันเหรอ! แกไปดูแม่แกดีกว่านะ...แต่...เอ๊ะ...ต่อไปแกก็คงต้องเรียกฉันว่า พ่อ อีกคนแล้วสินะ...ฮ่า ฮ่า เรียกพ่อสิ...ฮ่า ฮ่า”

ถุย!! น้ำลายของเด็กน้อยถูกพ่นใส่หน้าคนที่อ้างว่าเป็นพ่อทันที พร้อมกับกำปั้นน้อยๆ เทกระหน่ำลงไปบนร่างใหญ่ไม่ยั้งเพราะความโกรธจนถึงขีดสุด!

“แก!! ไอ่เด็กเวร!”

เท้าใหญ่ฟาดลงตรงกลางลำตัวของเด็กน้อยสุดแรง จนร่างเล็กกระเด็นไปกระแทกกับโซฟาตัวใหญ่

“กรี๊ดดดดด!!! ไม่นะ! หนูขอร้อง!! อย่าทำน้องหนูเลยค่ะ ฮือ ฮือ”

ผู้เป็นพี่สาวรีบวิ่งเข้าไปรับและเอาตัวเข้าบดบังผู้เป็นน้องทันที สาวใช้ทั้งสามรีบวิ่งตามประกบพร้อมกับยกมือไหว้ร้องขออย่าง อกสั่นขวัญแขวน

“ขอร้องเถอะค่ะนาย!!”

แววดาวสาวใช้วัยสามสิบปียกมือไหว้พร้อมกับก้มกราบลงกับพื้น เพื่อร้องขอผู้มีอำนาจตรงหน้า

“แก!!” ร่างใหญ่กำลังปรี่เข้าไปหมายจะทำร้าย แต่ทว่าลูกน้องของเขาก็เข้ามาห้ามไว้เสียก่อน

“นายครับ...ไปกันเถอะครับ ตอนนี้ไอ้พุฒิพงศ์มันกำลังกลับมานะครับนาย...”

“อืม...เหรอ...ดี!! แก! บอกพ่อแกไว้เลย ว่าแม่ของแกโดนฉันเอาไปแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า สะใจจริงโว้ย!!!”

เพลิงโทสะเจิดจ้าในนัยน์ตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคนอยู่ในดวงตาของเด็กน้อย ถูกส่งรัศมีแรงกล้าไปยังคนที่กำลังเดินจากไปด้วยเสียงหัวเราะดังสนั่น

“ธัญญ์อย่าตามไปเลยนะ เราทำอะไรเขาไม่ได้ ฮือ ฮือ”

มือที่คอยกอดประคองน้องชายกระชับเอาไว้แน่น เกรงว่าน้องชายตัวเองจะวิ่งไปและโดนคนผู้นั้นทำร้ายอีก

ห้องนอนใหญ่...

“ฮือ ฮือ แม่ครับ แม่!”

เด็กน้อยโผเข้าหาผู้เป็นแม่ เมื่อขึ้นไป และพบแม่กำลังทรุดกายอยู่ข้างเตียงนอนอย่างน่าเวทนา สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง

“มะ-แม่คะ ฮือ ฮือ คุณแม่”

 “คุณผู้หญิงคะ!!”

“...” ไร้การตอบสนอง มีแต่สายน้ำที่รินไหลออกจากหางตาทั้งสองจนอาบนองหน้า สภาพของกนกรดาตอนนี้ยับเยิน ปากแตก ตามร่างกายเป็นรอยแดงช้ำไปทั่วเรือนร่าง ความเจ็บปวดทางร่างกายของเธอนั้นหนักหนาที่สุด แต่มันก็ไม่เท่ากับจิตใจของเธอที่โดนย่ำยีจากชายใจร้ายอำมหิตผู้นั้น

“รดา!!!” พุฒิพงศ์ร้องเรียกผู้เป็นภรรยาจนสุดเสียง ร่างสูงพรวดเข้าไปอย่างไม่รอช้า ภาพที่เห็นบีบหัวใจของเขาอย่างที่สุด

....................