จากเพื่อนสนิทเป็นพี่สะใภ้ 3

 “คุยกับสามีเป็นไงบ้างล่ะ” นิสราถามขึ้น เมื่อพ่อแม่และพี่ชายกลับบ้านไปแล้ว

“ฉันเกือบเหวี่ยงหมอนอิงใส่หน้าพี่เขา” เกศสิริบอกเพื่อนไปตรงๆ

“ฮ่าๆ” นิสราหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ

“หมอนอิงไม่พอแก ต้องเจอขวดเบียร์เท่านั้น กวนตีนใช่ไหม”

“ไม่ขนาดนั้น แต่ก็แบบกวนประสาทบอกไม่ถูก”

“เขาพูดอะไรให้อยากเหวี่ยงหมอนใส่เหรอ”

“ก็แบบ...” เกศสิริเล่าบทสนทนาของเธอกับนริศให้เพื่อนรักฟังทุกถ้อยคำ โดยเฉพาะคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของนริศ

“แก นี่พี่เนสซอฟกับแกแล้วนะ โห ถ้าเป็นฉัน กวนยิ่งกว่านี้อีก”

“นี่ซอฟแล้วเหรอ”

“ใช่แล้ว แต่จะว่าไปคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของพี่เนสนั้น มันก็อาจหมายถึงเขายอมรับการเป็นผัวของแก โดยไม่มีการโต้แย้งใดๆ”

“เฮ้ย แกก็คิดไป”

“อ้าวจริงๆ ฉันเป็นน้องพี่เนส ฉันรู้นิสัยเขา ถ้าพี่เนสไม่ชอบใจอะไรเขาก็พูดออกมาเลย การตอบรับคำของแกว่าไม่เป็นไร ก็คือไม่เป็นไรจริงๆ”

“แกหยุดพูดคำนี้ก่อนเหอะ ขอร้อง”

“เออๆ ลืมไป กินข้าวกันดีกว่า” พูดจบนิสราทำท่าจะเดินเข้าแพนทรี

“หยุดเลย แกไม่ต้องทำไรทั้งนั้น ฉันจะอุ่นอาหารคลีนให้”

“เฮ้ย วันนี้ขอฉลองที่แกได้ผัว ด้วยอาหารอย่างอื่นไม่ได้เหรอ”

“แม่สั่งไว้ว่าต้องเข้มงวดเรื่องการกินของแก นะนิส อย่าดื้อ” ท้ายประโยคน้ำเสียงอ่อนลง

“งั้นหลังอาหารขอกินเล่ย์สักถุงกับน้ำอัดลมแก้วหนึ่ง”

“อือ ก็ได้ แต่หลังสามทุ่มห้ามกินไรอีกนะ”

“จ้า พี่สะใภ้”

จากนั้นเกศสิริก็ไปอุ่นอาหารให้นิสรา ส่วนเธอก็ทำอาหารง่ายๆ กินเอง กระเพราไก่ไข่ดาว และเพื่อไม่ให้เพื่อนรักเกิดอาการเปรียบเทียบอาหารเกินไป เกศสิริจึงหุงข้าวกล้อง และต่อไปคิดว่าต้องงดอาหารประเภททอด หรือกินให้น้อยลง

รอจนกว่านิสราน้ำหนักลดลงก่อนสักสี่ห้ากิโลฯ ค่อยว่ากัน

หลังกินมื้อค่ำเสร็จ ทั้งสองช่วยกันเก็บโต๊ะ และล้างจานชามเรียบร้อย มานั่งคุยกันในห้องนั่งเล่น

“แม่บอกโอนเงินค่าสินสอดให้แกแล้ว เช็คดู จะได้เอาไปเคลียร์หนี้พ่อให้เรียบร้อย” นิสราบอกเพื่อน

เกศสิริจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นแจ้งเตือนมีเงินเข้าสองล้าน เธอถึงกับช็อกตาเหลือกไปทันที เพราะเกิดมาไม่เคยมีเงินในบัญชีเยอะขนาดนี้

“แก ทำไมมันเยอะขนาดนี้”

“แม่บอกว่าสินสอดแกสิบล้าน แต่ทีเหลือจะให้เป็นเงินเดือน ถ้าให้หมด เกิดแกถูกแก๊งคอลหลอกก็หมดตูดพอดี บัญชีฉันก็มีไม่เกินล้าน”

พอฟังแบบนั้นช็อกไปอีกรอบ

“ค่าสินสอดฉันสิบล้านเลยเหรอ” เกศสิริถามกลับด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

“เออ ใช่ อิจฉานะนี่ ฉันแต่งงาน นอกจากไม่ได้สินสอดแล้ว ยังต้องให้เงินฝ่ายเจ้าบ่าวยืมร้อยล้านเลยนะ ดอกเบี้ยก็ไม่ได้ด้วย” นิสราถือโอกาสบ่น

“มันเยอะไปนะแก ฉันไม่กล้าใช้หรอก แค่อยากได้เงินใช้หนี้ให้พ่อเท่านั้นเอง”

“ใช้ไปเถอะ มันเป็นสินสอดของแกนะ”

“ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะได้สินสอดมากขนาดนี้ ฉันก็แค่เด็กบ้านนอก ฐานะยากจน” เธอพูดอย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัว แม้อีกฝ่ายจะร่ำรวย แต่เกศสิริไม่คิดจะหวังจะเป็นผู้รับอยู่ตลอดเวลา

“เฮ้ย มันไม่ได้วัดว่าแกเป็นใคร แต่คือบ้านฉันรวยไง เขาก็เลยให้เยอะ”

พอฟังนิสราพูดแล้ว เกศสิริก็เลยได้แต่ถอนหายใจยาว

“ยังไงก็ไม่กล้าใช้ เพราะไม่ได้แต่งกันจริงๆ เลย”

“จริงไม่จริง แกก็จดทะเบียนสมรสกับพี่เนสไปแล้ว” นิสราย้ำถึงความจริง

“เกิดพี่เขาอยากหย่า ฉันจะต้องคืนสินสอดไง”

“จะคืนทำไม อีกอย่างแกก็ทำให้พี่เนสไม่อยากหย่าสิ ทำความฝันตัวเองให้เป็นจริง ผัวที่ดีคือผัวที่หล่อ รวย และดี แม้จะกวนตีนไปหน่อยก็ต้องทำใจ”

“การจะทำให้ใครสักคนรัก มันไม่ได้ง่ายๆ นะ”

“โห พี่เนสเขาชอบแก ไม่งั้นเขาไม่บ้าจี้มาแต่งกันง่ายๆ เหมือนในละครแบบนี้หรอก เชื่อสิ”

“จริงเหรอ” เกศสิริเริ่มมีความหวัง แน่นอนความหล่อ รวย นั้นตรงสเปก สามีในฝันชัดๆ แถมเป็นใจดีมีเมตตาต่อสัตว์

โอ๊ยยิ่งกว่าฝัน แต่คำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของเขาเมื่อตอนบ่าย มันกวนใจอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นอะไรเล็กน้อย ความกวนประสาทของอีกฝ่ายถือว่าเป็นสีสันในชีวิตก็แล้วกัน

“แล้วต้องเริ่มยังไงให้พี่เขาชอบ”

“ก็ไม่ต้องทำอะไร”

“อ้าว แล้วพี่เขาจะรักฉันได้ยังไงล่ะ” เกศสิริมีสีหน้างุนงง

“ถ้าเขาจะรัก อยู่เฉยๆ เขาก็รักละมั้ง”

“แกนี่นา อย่าเพิ่งเล่นได้ไหม ฉันจริงจังนะ”

“จริงแก ไม่ได้เล่น พี่เนสไม่ชอบคนพุ่งเข้าหา ดูแต่ยัยเชอรี่สิ พุ่งใส่ พี่เนสก็ถอยอย่างเดียวเลย”

“อือ แสดงว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงช่างตื๊อ หรืออ่อยทำนองนี้ใช่ไหม”

“ใช่ และแกก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วยไง”

“งั้นก็ไม่ต้องทำอะไรเนาะ”

“อือ อยู่เฉยๆ สวยๆ ไป แต่เวลาฉันกลับบ้าน แกก็ต้องกลับด้วยกันนะ ไปแสดงว่าตัวให้ยัยเชอรี่รู้เสียหน่อยว่าแกเป็นเมียพี่เนส ยัยนั่นจะได้เลิกตื๊อพี่เนสเสียที”

“จะดีเหรอ”

“ดีอยู่แล้ว”

“แต่ยังไงฉันก็ต้องถามพี่เขาก่อน ว่าอยากให้แสดงตัวเป็นเมียหรือเปล่า ถ้าเกิดเขาตอบว่า ‘ไม่เป็นไร’ ฉันจะได้ไม่ทำ”

พูดจบสองสาวก็หันหน้ามองกัน จากนั้นก็หัวเราะร่วน

:::::::::::::::::::::::;