เมียรักบนเตียง

ปลายฝัน หรือ ฝัน หญิงสาววัยยี่สิบสาม ใบหน้าเนียนสวยรูปไข่ ดวงตาหวานซึ้งอยู่ภายใต้แพขนตางอนงาม ริมฝีปากอวบอิ่ม รับกับจมูกปลายงุ้ม

รูปร่างสะโอดสะอง เอวเล็กคอด หน้าอกอวบอัดเกินตัว แต่ทุกอย่างถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ชุดเดรสยาว กรอมเท้า

หญิงสาวระบายยิ้มสดใสยกอาหารออกจากครัวมาวางที่โต๊ะ หญิงสูงวัยที่มีศักดิ์เป็นแม่สามีมองอย่างพึงพอใจ

"อาหารหน้าตาน่ากินมากเลยหนูปลายฝัน"

"ถ้าน่ากิน คุณแม่ต้องกินเยอะๆ นะคะ วันนี้ฝันทำสุดฝีมือเลยค่ะ"

ดาหลา หญิงสูงวัยอายุหกสิบห้า ภายนอกดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง แต่แท้จริงแล้วเป็นโรคหัวใจ

เธอยิ้มกว้างมองหญิงสาวที่เป็นทั้งลูกสะใภ้ และลูกสาวเพื่อนสนิท อย่างเอ็นดูรักใคร่

"ขอบใจนะหนูฝัน ฉันนี่โชคดีจริงๆ เลยนะที่มีหนูคอยดูแลแบบนี้ จริงไหมนังสาย"

สายใจ ป้าแม่บ้านคนสนิท ระบายยิ้มรับเห็นด้วยกับผู้เป็นนาย

"จริงค่ะคุณดาหลา"

หญิงสาวมีศักดิ์ไม่ต่างจากนาย แต่เจียมเนื้อ เจียมตัว พูดจาสุภาพอ่อนน้อมกับทุกคน

"ฝันต่างหากค่ะ ที่โชคดี หากไม่มีคุณแม่ ชีวิตของฝันตอนนี้จะเป็นยังไงก็ไม่ทราบเลยค่ะ"

พ่อแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน ครอบครัวของเธอมีฐานะปานกลาง การเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทำให้ไม่มีทรัพย์สินเงินทองใดหลงเหลือให้เป็นต้นทุนชีวิต

โชคดีที่ดาหลา เพื่อนสนิทของมารดาเอื้อมมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่มีข้อแม้ว่า...ต้องจดทะเบียนสมรสกับ พิพิชญ์ลูกชายคนเดียวของเธอ

"ก็คงจะหาผัวรวยๆ สักคนแล้วก็เกาะให้แน่นทำตัวเหมือนปลิงละมั้ง เหมือนกับที่ทำตอนนี้ไง"

เสียงกระด้างดังขึ้น พร้อมกับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่แยแสสายตาตำหนิของมารดา

"ตาพิชญ์! แกพูดจากับน้องให้มันดีหน่อย ฉันเป็นคนอยากได้หนูฝันมาเป็นลูกสะใภ้เอง"

พิพิชญ์ กลการวัฒนะ หรือ พิชญ์ ชายหนุ่มวัยสามสิบหก ใบหน้าสี่เหลี่ยมสันกรามชัดเจน นัยน์ดุคมกริบดุดัน คิ้วหนาคมคาย ผิวพรรณคมเข้ม

กิจกรรมยามว่าง คือการออกกำลังกายทุกประเภท ไม่ว่าจะเอาท์ดอร์ หรือ อินดอร์ แต่ที่โปรดปรานมากที่สุดคือการขยับช่วงล่างกับสาวๆ บนเตียง

ข้อจำกัดของผู้หญิงที่คบหา พวกเธอต้องมีหนึ่งในสามข้อ สวย เซ็กซี่ ลีลาบนเตียงร้อนแรงทัดเทียม แต่ทว่าผู้หญิงที่มารดาเลือกสรรให้กลับตรงกันข้ามทุกสิ่ง

ชายหนุ่มแค่นยิ้มหยันตวัดสายตามองปลายฝันที่นั่งก้มหน้าอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับนางเอกละครมันยิ่งทวีความหงุดหงิดในอก

น่ารำคาญ

"ผมก็แค่พูดเล่นนะครับ อยากจะเเหย่ให้ขำก็เท่านั้นเอง ใครๆ เขาก็รู้ครับว่าลูกสะใภ้คุณแม่เนี้ยแสนดี เรียบร้อยไร้เดียงสา"

ปลายฝันกุมมือแน่น รู้ดีว่ากำลังถูกประชดประชัน เมื่อก่อนพิพิชญ์ไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนี้ แม้จะไม่ได้พูดคุยสนิทสนมก็ตาม แต่หลังจากที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยา เขากลับตั้งตัวเป็นศัตรูอย่างชัดเจน

เขาคงรังเกียจที่ได้ผู้หญิงแบบเธอเป็นภรรยา ทุกสิ่งที่ดาหลาชื่นชม กลับเป็นสิ่งที่พิพิชญ์ไม่ปรารถนา

“พี่พิชญ์พูดเล่นค่ะ ฝันไม่เก็บไปคิดมากหรอกค่ะคุณแม่”

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการปั้นหน้าระบายยิ้ม เก็บซ่อนความขมขื่นเอาไว้ให้ลึกสุดหัวใจทั้งที่ความจริงแล้ว เจ็บปวดกับทุกการกระทำของสามีในนาม

เธอแอบชอบพิพิชญ์ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอ เขาคือพี่ชายที่หาความใจดีไม่ได้ ไม่เคยยิ้มทักทายให้ความสนใจหรือแม้แต่จะปรายตามอง

แต่ถึงอย่างนั้น...ยังเผลอใจ ตกหลุมรักเขาอย่างน่าสมเพช ทั้งที่ล่วงรู้ดีว่าผู้ชายอย่างพิพิชญ์ไม่มีทางชายตามองผู้หญิงอย่างตัวเอง

“แน่ใจนะหนูฝันว่าไม่คิดมาก ลูกชายแม่มันปากเสียเกินเยียวยาจริงๆ”

ปลายฝันพยักหน้ารับยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มของเธอตกอยู่ในสายตาของบุคคลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงมองด้วยแววตามืดดำ

“เฮ้อ...ไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไหนหน้าด้านหน้ามึนเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ”

มือหนาวางช้อนส้อมลงกับจานอาหาร ใช้ผ้าสีขาวสะอาดเช็ดมุมปาก อย่างไม่แยแส

“ตาพิชญ์ !”

ดาหลามองลูกชายตาเขียว แต่ฝ่ามือบางของลูกสะใภ้เอื้อมมากุมมือมองส่งสายตาร้องขอ ทำให้ถ้อยคำที่เหลือแปรเปลี่ยนเป็นการถอนหายใจ

“พี่พิชญ์อิ่มแล้วหรือคะ หรือว่า...อยากรับเป็นข้าวต้ม”

อาหารเช้าบนโต๊ะในวันนี้เป็นอเมริกันเบรคฟาสต์ ที่เธอจัดเตรียมเอาไว้

“ไม่ล่ะ ฉันเอียน เบื่อ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ ดูจืดชืด เห็นแล้วไม่อยากกิน”

เขาจ้องมองมาที่เธอ กวาดสายตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ประหนึ่งสิ่งที่สื่อสารหาใช่อาหารมื้อเช้า แต่เป็นตัวเธอเองที่ปราศจากความน่าพิสมัย