Share

บังเอิญเกินไปหรือไม่

Author: l3oonm@
last update publish date: 2026-10-02 00:06:10

เยี่ยนฉางเลี่ยงเลิกคิ้วมองนางอย่างสนใจ เมื่อครู่หากเขามองไม่ผิดยังทันได้เห็นแววตาโกรธแค้นจากนางวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นใสซื่อเช่นเด็กสาวทั่วไป

“หึหึ เข้ามาๆ เรือนของท่านอาสี่เจ้าไม่มีผู้ใดมาบ่อยนัก มีเจ้ามาพูดคุยด้วยจะได้ไม่เงียบเหงาเกินไป” หลิวตงจิ่วโบกมือให้หลานสาวเดินเข้ามานั่งด้วย

“พอรู้ว่าจะมาเรือนท่านอาสี่ ข้าเลยนำของว่างจากห้องครัวมาด้วย มิรู้ว่าจะถูกปากท่านอาสี่หรือไม่” นางหันไปส่งสายตาให้สาวใช้นำของว่างมาวางบนโต๊ะ

“ข้าไม่ค่อยชอบกินของหวานนัก เจ้าเก็บไว้กินเองเถิด”

“อ้อ...เจ้าค่ะ หลานจะจำเอาไว้ เพียงแต่กุ้ยฮวาเกา (ขนมดอกหอมหมื่นลี้) หากินยากวันนี้ข้าอยากกินเลยให้ห้องครัวทำให้ ข้ายังรู้มาอีกว่าเซี่ยกุ้ยเฟยโปรดปรานยิ่งนัก ท่านปู่ลองชิมสักชิ้นดีหรือไม่เจ้าคะ ในเมื่อท่านอาสี่ไม่ชอบ ข้านำมาแล้วไม่อยากจะเสียเที่ยวเจ้าค่ะ” นางหยิบส่งให้ผู้เฒ่าหลิวที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน โดยไม่สนใจสีหน้าเขียวคล้ำของเยี่ยนฉางเลี่ยงเลยสักนิด

“เออ...ได้” ผู้เฒ่าหลิวจำต้องรับขนมจากมือหลานสาวไปกัดกิน

“เซี่ยกุ้ยเฟยสิ้นพระชนม์ก่อนเจ้าจะเกิดหลายปี เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”

หลิวเจียวหลันยังคงยิ้มหวานไม่สนใจสายตาจับผิดของเขา “ถึงข้าจะเกิดไม่ทัน แต่มิใช่ว่าไม่เคยได้ยินเรื่องความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อเซี่ยกุ้ยเฟย เมื่อก่อนที่โรงน้ำชายังทำขนมกุ้ยฮวาเกาออกมาขาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดถึงได้เลิกทำ” นางมองเขาด้วยแววตาใสซื่อ

“ข้า...นึกอยากจะลองชิมขึ้นมาแล้ว ขอสักชิ้นได้หรือไม่” รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่อาจปิดบังความไม่พอใจเอาไว้ได้

แต่หลิวเจียวหลันก็ยังทำทีเป็นไม่สนใจเช่นเดิม นางส่งยิ้มกว้างให้เขาด้วยความยินดี “ได้เจ้าค่ะ หากท่านอาสี่ชอบ ส่งคนไปบอกข้าสักคำ วันหน้าข้า...จะเป็นผู้ลงมือทำให้ท่านเองเลยเจ้าค่ะ” รอยยิ้มของนางเย็นชาอย่างยิ่ง จนเยี่ยนฉางเลี่ยงสงสัยว่าเคยไปทำสิ่งใดให้นางไม่พอใจ

“อืม...รสชาติดีไม่น้อย ฝีมือเจ้าหรือ” ผู้เฒ่าหลิวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“มิใช่เจ้าค่ะ หากข้าทำต้องอร่อยกว่านี้แน่ ท่านปู่ก็รู้ว่าข้าทำสิ่งใดก็ล้วนดีไปหมด”

“จริงของเจ้า หึหึ” ผู้เฒ่าหลิวลูบหัวของหลานสาวอย่างรักใคร่

ตลอดเวลาหลิวเจียวหลันนางคอยรินน้ำชาส่งขนมให้ทั้งสองด้วยความใส่ใจ นางยังคอยพูดถึงเซี่ยกุ้ยเฟยอยู่อีกหลายประโยคและพูดถึงองค์ชายสามที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนด้วยความเศร้าใจ จนผู้เฒ่าหลิวเห็นความไม่พอใจในดวงตาของเยี่ยนฉางเลี่ยงถึงได้เอ่ยชวนหลานสาวกลับเรือนพร้อมกัน

“เจ้าบอกมีเรื่องอยากคุยกับปู่มิใช่หรือ เช่นนั้นก็กลับเรือนใหญ่กันเถิด”

“อ้อ...เจ้าค่ะ” นางลุกขึ้นแล้วโน้มหน้าเข้าไปหาเยี่ยนฉางเลี่ยงเล็กน้อย “ท่านอาสี่อย่าลืมนะเจ้าคะ หากขาดเหลือสิ่งใดหรือว่าท่านอยากกินขนมกุ้ยฮวาเกาอีก ส่งคนไปบอกข้า...ข้าจะรีบทำมาให้ท่านเลยเจ้าค่ะ” แววตาของนางแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งอย่างที่เขาก็มองไปออกเช่นกันว่าหมายความถึงสิ่งใด “ไปกันเจ้าค่ะท่านปู่” หลิวเจียวหลันกอดแขนผู้เฒ่าหลิวเดินจากไป

“นายท่าน ให้บ่าวตามดูคุณหนูใหญ่ดีหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้อง นางถูกฮูหยินผู้เฒ่าเลี้ยงดูอยู่ข้างกาย ที่นางทำก็คงอยากเสแสร้งต่อหน้าท่านผู้เฒ่าก็เท่านั้น” เขาหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แต่แววตาคู่นั้นของนางที่จ้องมองอย่างแฝงไปด้วยความหมายมันเหมือนถูกกรงเล็บแมวข่วนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

“แต่บังเอิญเกินไปหรือไม่ที่นางพูดถึง...” เขาถูกสายตาของผู้เป็นนายปิดปากไม่ให้พูดสิ่งใด

“บังเอิญหรือ” เขาหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าไล่ความคิดไม่ดีออกไป “ผู้เฒ่าหลิวไม่มีทางพูดออกไป นางจะรู้ได้อย่างไร” เขาเชื่อใจผู้เฒ่าหลิวเพียงผู้เดียว

หลิวเจียวหลันเข้ามาในห้องตำราของผู้เฒ่าหลิว นางปิดประตูลงกลอนแน่น ก่อนปิดยังมองว่ามีผู้ใดตามมาหรือมีคนอยู่ใกล้หรือไม่ ด้วยกลัวว่าจะได้ยินสิ่งที่นางจะพูดกับผู้เฒ่าหลิวต่อจากนี้

ผู้เฒ่าหลิวมองการกระทำของหลานสาวอย่างไม่เข้าใจ “เจ้ามีเรื่องใดจะพูดกับปู่กันแน่หลันหลัน”

“ท่านปู่” หลิวเจียวหลันเข้าไปนั่งใกล้ผู้เฒ่าหลิว แล้วลดเสียงลงครึ่งหนึ่ง “ท่านอาสี่ใช่บุตรชายของท่านจริงหรือไม่เจ้าคะ”

“จะ เจ้า เจ้าถามสิ่งใดกัน คนทั้งจวนล้วนรู้ดีเจ้ามาถามข้าเช่นนี้เพื่ออันใด”

“ท่านปู่ ท่านจะเสียงดังเพื่ออันใด หรืออยากให้คนของท่านอาสี่ได้ยิน” นางอยากจะปิดปากท่านปู่นัก ผู้เฒ่าหลิวเผลอกวาดสายตามองไปนอกห้องตำรา

“หากไม่มีเรื่องใด เจ้ากลับเรือนของเจ้าไปได้แล้ว คราวหน้าอย่าได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก”

“ท่านปู่ ข้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ท่านคงไม่พอใจนัก แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่ท่านคิดว่าดีต่อตระกูลหลิวอาจไม่ใช่เรื่องดีก็ได้เจ้าค่ะ ท่านคิดบ้างหรือไม่ว่าเมื่อต่อไป...ตระกูลหลิวไร้ท่านเป็นผู้นำ ทุกคนยังจะมีชีวิตเหลือรอดหรือไม่”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   พ่อเป็นท่านอาสี่ของท่านแม่จริงหรือไม่(จบ)

    ซ่งเสียนเฟยถึงแม้ว่าพระโอรสจะถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทแต่พระนางก็ยังคงรั้งอยู่ตำแหน่งซ่งเสียนเฟยมิได้เลื่อนขึ้นเป็นฮองเฮา ด้วยกู้ฮองเฮาที่ถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นนางมิได้ถูกถอดออกจากยศ แต่นั่นก็ไม่สำคัญเมื่อภายหน้าอย่างไรนางก็ต้องกลายเป็นไทเฮาเสด็จแม่ของฮ่องเต้องค์ต่อไปยู่อวี้กับซ่งหรูเหยาคลอดบุตรชายห่างจากบุตรชายของหลิวเจียวหลันไม่ถึงปี เด็กทั้งสามถูกเลี้ยงดูมาพร้อมกัน เมื่อเติบโตขึ้นจึงกลายเป็นสหายรักเช่นเดียวกับบิดามารดาเยี่ยนฉางอัน บุตรชายของหลิวเจียวหลันและเยี่ยนฉางเลี่ยงถอดแบบผู้เป็นบิดาออกมาราวกับเป็นคนเดียวกัน แววตาเยือกเย็นท่าทีสุขุมคือสิ่งที่คนภายนอกมองเห็นแต่เมื่ออยู่กับผู้เป็นมารดาเขาจะกลายเป็นลูกแมวน้อยไม่ต่างจากผู้เป็นบิดาเลยสักนิด“ท่านแม่ น้าอวี้บอกว่าท่านพ่อเป็นท่านอาสี่ของท่านแม่จริงหรือไม่ เหตุใดถึงได้แต่งงานกันได้เล่าขอรับ” เยี่ยนฉางอันวัยห้าหนาวมองบิดามารดาสลับกันอย่างสงสัย“ไปฟังอันใดน้าอวี้ของเจ้า นางก็พูดไปเรื่อย” หลิวเจียวหลันยิ้มขำกับใบหน้าดำคล้ำของเยี่ยนฉางเลี่ยง นี่คือสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึงและไม่อยากให้ผู้เป็นบุตรได้รู้แต่มิใช่ยามที่อยู่บนเตียง บางคืนที

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   เสด็จแม่คงต้องการพักผ่อน

    เยี่ยนฉางเลี่ยงดึงรั้งชั้นในออกให้พ้นทางก่อนจะส่งนิ้วเรียวเข้าไปในช่องทางรักเพื่อเตรียมความพร้อมให้นาง ทุกครั้งที่เขาขยับนิ้วมือและเพิ่มจำนวนนิ้วหลิวเจียวหลันก็ส่ายหน้าจนเส้นผมกระจายไปทั่วหมอน เมื่อเห็นว่าช่องทางรักของนางคายน้ำหวานออกมามากพอให้เขาเข้าไปสำรวจได้แล้ว เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกอย่างรีบร้อน ก่อนจะค่อยๆ ส่งลำทวนเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ“ผ่อนคลายหน่อยหลันหลัน” เขาขบกรามแน่นเมื่อช่องทางรักของนางแน่นจนไม่อาจขยับลำทวนได้“ข้า ข้าเจ็บเจ้าค่ะ ท่านเอาออกไปก่อนได้หรือไม่” นางเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าสงสาร“ผ่อนคลายเด็กดี ความเจ็บปวดของเจ้าจะลดลง” เขาลูบผมปลอบประโลมนาง ก่อนจะมอบจุมพิตที่เร่าร้อนเพื่อหวังให้นางคลายความเจ็บปวดเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าหลิวเจียวหลันมิได้เจ็บปวดเช่นในตอนแรกแล้ว เยี่ยนฉางเลี่ยงก็ส่งลำทวนเข้าไปจนสุด ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ เสียงครางอย่างสุขสมของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้องหอ ผ่านไปกว่าสองชั่วยามเยี่ยนฉางเลี่ยงถึงได้ยอมหยุดทรมานหลิวเจียวหลันหลิวเจียวหลันหลังจากที่เยี่ยนฉางเลี่ยงยอมถอดลำทวนออกนางก็หลับสนิทไม่รู้เรื่องอีกเลย เยี่ยนฉางเล

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   ข้าอยากกลืนกินเจ้ามากกว่า

    เยี่ยนฉางเลี่ยงเดินออกมาจากห้องหอ ด้านหน้าก็มีพระชายากู้กับพระชายามู่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว “มาทำอันใดกัน” เขาเอ่ยถามอย่างเย็นชา“น้องสาม ข้ากับพระชายามู่จะมาอยู่พูดคุยเล่นกับพระชายาหลิว”“ไม่ต้อง พวกเจ้ากลับเข้าไปในงานได้แล้ว”“อันใดกัน ท่านกลัวว่าพวกข้าจะรังแกพระชายาของท่านหรือ” มู่หยวนซีจ้องมองเขาอย่างตัดพ้อ“แล้ว...พวกเจ้ากล้าหรือไม่เล่า อาหลางเฝ้าหน้าห้องพระชายาเอาไว้ อย่าให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนเวลาพักผ่อนของนางได้” เขาหันไปร้องสั่งองครักษ์โดยไม่สนใจใบหน้าบิดเบี้ยวของสตรีทั้งสองเลย“โซ่วอ๋อง...ท่านถูกคนตระกูลหลิวบีบคั้นให้แต่งนางเข้าตำหนักใช่หรือไม่” มู่หยวนซีเดินเข้าไปขวางหน้าเขาเอาไว้“ผู้ใดจะบีบบังคับข้าได้ หลีกทาง...มิเช่นนั้นข้าจะไล่เจ้ากับน้องสี่กลับตำหนักไปเสีย”“ทะ ท่าน...” มู่หยวนซีเสียหน้าไม่น้อย ตอนที่เขาช่วยชีวิตนางเอาไว้สายตาที่เขามองนางเชื่อว่าเขามีใจให้นางอย่างแน่นอน “ท่านยังโกรธเคืองที่ข้าไม่เลือกท่านในตอนแรกใช่หรือไม่” มู่หยวนซียังไม่ยอมถอย นางไม่สนใจสายตาดูแคลนที่พระชายากู้และนางกำนัลมองมาทางนางเลยสักนิดเยี่ยนฉางเลี่ยงปรายตามองมู่หยวนซีอย่างดูแคลน “หึหึ เจ้าไม่รู้ฐานะตั

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   เปิ่นหวางมีเวลามองหน้านางทั้งชีวิต

    หลิวเหอต้วนกับกงหนิงเฉิงแม้จะได้อันดับสองกับอันดับสาม แต่เรื่องที่พวกเขาจะลงมือสานต่องานที่เหลือเป็นประโยชน์ต่อแคว้วนแล้วยังต้องมีเยี่ยนฉางเลี่ยงคอยช่วยเหลือ ฮ่องเต้จึงพระราชทานอนุญาตให้ทั้งสองติดตามเยี่ยนฉางเลี่ยงไปเมืองหู่หนานวันงานมงคล ตระกูลหลิววุ่นวายต้อนรับแขกตั้งแต่เช้า ในจวนตอนนี้มีเพียงหวงเหลียนและฮูหยินผู้เฒ่าที่ชราแล้วเป็นเพียงนายหญิง หลิวหมิ่นถังยังไม่แต่งภรรยาเอกคนใหม่ หวงเหลียนจึงวุ่นวายอยู่คนเดียว ยังดีที่ซ่งฮูหยินและกงฮูหยินมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาช่วยจัดต้อนรับแขกเยี่ยนฉางเลี่ยงขี่ม้านำหน้าขบวนเจ้าสาวมารับเจ้าสาวที่ตระกูลหลิวด้วยตนเอง ยังมีจิ้นอ๋องที่ตามมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยอีกคน ส่วนรุ่ยอ๋องกับจ้านอ๋องรออยู่ที่ตำหนักของเยี่ยนฉางเลี่ยงพร้อมกับฮ่องเต้ “ไหนเจ้าเคยบอกข้าว่าคุณหนูหลิวนางเป็นโรคร้ายรักษาไม่หายอย่างไรเล่า” จิ้นอ๋องหรี่ตามองเยี่ยนฉางเลี่ยง“หายดีแล้ว”“เหอะ ไม่ใช่เจ้าหมายตานางเอาไว้แต่แรกแล้วหรือ”เยี่ยนฉางเลี่ยงไม่ได้ตอบ แต่เดินยิ้มกริ่มเข้าไปด้านในจวน บุรุษตระกูลหลิวต่างพากันมาต้อนรับทั้งสองพาเข้าไปในนั่งในห้องโถง ไม่นานหลิวเจียวหลันก็ถูกประคองเข้ามาภายใ

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   อยู่เงียบๆ แล้วจะนึกถึงแต่ข้าได้อย่างไร

    มื่อได้ฤกษ์มงคลของหลิวเจียวหลันทั้งนางยังได้เป็นถึงพระชายาของโซ่วอ๋อง ตระกูลกงก็ส่งฤกษ์มงคลที่จะรับตัวยู่อวี้เข้าจวนในอีกสามเดือนข้างหน้ามาให้ทันที หวงเหลียนกับซ่งฮูหยินก็หารือร่วมกันแล้วว่าสมควรจัดหาฤกษ์มงคลให้หลิวเหอต้วนกับซ่งหรูเหยาเช่นกัน แม่สื่อในเมืองหลวงต่างวิ่งวุ่นเข้าออกแลกเปลี่ยนเทียบชะตากันอย่างครึกครื้น แม้แต่หลิวจือซิ่วกับหลิวจือหลานที่ยังไม่พ้นช่วงไว้ทุกข์ให้มารดายังมีแม่สื่อเริ่มมาทาบทามเรื่องหมั้นหมายเสียแล้วชุดแต่งงานของหลิวเจียวหลันทางวังหลวงเป็นผู้จัดเตรียม ยู่อวี้นางจึงออกแบบชุดที่ใช้สวมใส่ในห้องหอให้นางแทน “จะดีหรืออวี้เออร์ ข้าว่า...” หลิวเจียวหลันใบหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นแบบร่างที่ยู่อวี้นางร่างให้นาง“ย่อมต้องดี ข้าจะตัดให้เจ้าทุกสีเลย ไม่ใช่เพียงเจ้าแต่ข้ากับเหยาเหยาก็ต้องมีเช่นกัน”“ตัวเล็กเพียงนี้จะสวมใส่เช่นใด”“ข้าจะสอนเจ้าเองมิต้องห่วง” ชุดที่ยู่อวี้นางร่างแบบมีทั้งชุดนอนไม่ได้นอนที่นางเรียกให้หลิวเจียวหลันฟัง ยังมีตู้โตวตัวน้อยสองชิ้นที่แทบจะไม่ปกปิดสิ่งใดเลยวันเติมสินเดิมเจ้าสาว เหล่าคุณหนูทั้งที่เป็นสหายและไม่เคยผูกความสัมพันธ์มาก่อน ต่างพากันมาช่วยเติมส

  • หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว   ข้าจะได้แย่งชิงมาให้เจ้า

    เยี่ยนฉางเลี่ยงถอดเสื้อเปิดบาดแผลที่ได้รับให้หลิวเจียวหลันดู ผ้าพันแผลพันอยู่ที่หน้าอกและหน้าท้องของเขา “เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ เหตุใดถึงได้หมดสติไปนานนักเล่า” นางลูบที่บาดแผลเบาๆ“ให้ข้าขึ้นไปนอนพักได้หรือไม่ นั่งเล่านานๆ ข้าคงทำไม่ได้”“เจ้าค่ะ” หลิวเจียวหลันรีบประคองเยี่ยนฉางเลี่ยงขึ้นมานอน ตัวนางคิดจะลงไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง แต่ถูกเขาดึงรั้งให้ล้มลงมานานข้างกัน“ข้ารู้ว่ามาไทเฮาส่งมือสังหารมาเอาชีวิตข้า เพียงแต่ไม่คิดว่าจะลงมือในวันปล่อยโคม เจ้าเกือบจะตกอยู่ในอันตรายพร้อมข้าเสียแล้ว” เขาลูบใบหน้าของนางเบาๆ“หากรู้อยู่ก่อนแล้วก็น่าจะพาองครักษ์มากหน่อยสิเจ้าคะ”“พามามากคนจะกล้าลงมือหรือ ข้าหมดสติไปจริงเพียงแค่วันเดียว ที่ยังไม่ประกาศให้คนภายนอกรู้เพราะข้าคิดจะจัดการปัญหาทั้งหมดในคราวเดียว”เยี่ยนฉางเลี่ยงกับฮ่องเต้มีความเห็นตรงกันที่จะกำจัดไทเฮาและฮองเฮา จึงใช้แผนการเดียวกันกับคนตระกูลกู้ โยนความผิดทั้งหมดไปให้ฮองเฮารับเอาไว้ เยี่ยนฉางเลี่ยงเล่าให้หลิวเจียวหลันฟังเพียงแผนการกำจัดฮองเฮา แต่เขามิได้พูดว่าเขาเพิ่งลงมือกับไทเฮาแล้วมาพบนาง“ตระกูลกู้อย่างไรก็ยังพอมีหวัง ยังมีองค์ชายใหญ่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status