LOGINชาติก่อนเขาเมินนางจนลูกเมียตายกลางกองเพลิง ชาตินี้เขาย้อนเวลากลับมาคุกเข่าขอโอกาส แต่นางที่มาจากอดีตเหมือนกันกลับฝังใจ ไม่คิดจะใช้ชีวิตอยู่กับคนโฉดเช่นตนอีกต่อไป จึงจำต้องมอบสัญญาเลือดและคำมั่นแก่นาง!
View Moreในยามราตรีอันมืดมิด ทว่าในจวนเซียวกั๋วกงกลับสว่างด้วยเปลวเพลิงที่กำลังโหมไหม้จวน เหล่าบ่าวไพร่หวีดร้องวิ่งหนีเอาตัวรอด ส่วนเซียวกั๋วกงจ้าวหยวนเซิงก็กำลังคุกเข่าอยู่กลางลานกว้างของจวนอย่างหมดสภาพ
ต่อให้เป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ ปราบคนชั่วช้ามาทั่วทุกสารทิศ แต่ก็หาใช่เทพสวรรค์ที่ไร้หนทางพ่ายแพ้ เขาสู้จนไร้แรงจะสู้แล้ว ทว่าที่น่าขันคือศัตรูตรงหน้ากลับเป็นคนที่เขาเพียรถนอมและรักหมดใจ...
คนที่เผาจวนกั๋วกง และลุกขึ้นมาร่วมมือกับกบฏ ทำร้ายขุนนางผู้ภักดีคือจ้าวอันบุตรชายของเขา และซูหวั่นอนุภรรยาที่เขารักหมดใจ...
“ข้า...ข้ารักพวกเจ้าแม่ลูก ถนอมดุจหยกล้ำค่าในอุ้งมือ แล้วเหตุใด...”
“มีแต่เจ้าที่เชื่อเรื่องความรักเหลวไหลพวกนั้น” ซูหวั่นพูดเสียงกร้าว ปรายตาเหยียดมองคนตรงหน้าด้วยความชิงชัง “คนอย่างเจ้าก็เป็นได้แค่คนโง่เง่า จนจะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอันเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของเจ้า”
ไม่ใช่ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ...
ราวกับในหูมีเสียงหวีดร้องดังขึ้นมา ความจริงที่จ้าวหยวนเซิงไม่อยากจะเชื่อ ทว่าคนที่พูดมันออกมาคือซูหวั่น มารดาที่อุ้มท้องและให้กำเนิดจ้าวอัน...
เขาทอดมองไปยังสองแม่ลูกที่ไม่มีแม้แต่สายตาแห่งความห่วงใยมองมายังตน มีแต่ความเคียดแค้นที่หมายจะเอาชีวิต ยิ่งตอกย้ำว่าเรื่องที่นางพูดออกมานั้นล้วนเป็นความจริง
“ทำไม...เพราะอะไร...”
“จะมาเสียเวลากันอีกทำไม ในฐานะที่ท่านเลี้ยงข้ามา ข้าจะสงเคราะห์ท่านให้ไปสบายหน่อยก็แล้วกัน”
บุตรชายที่เขาเฝ้าถนอมเดินง้างดาบเข้ามา หมายจะปลิดชีพบิดาเช่นตน จ้าวหยวนเซิงแม้จะไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แต่ก็ยอมจำนนให้กับโชคชะตา ในยามนี้ดิ้นรนไปก็เท่านั้น ความจริงเป็นเช่นไรมารู้เอาตอนนี้จะมีค่าใดเล่า
ในขณะที่หลับตายอมรับความตายอย่างจำนน ทว่าคนที่เผชิญหน้ากับความตายหาใช่จ้าวหยวนเซิง
“ท่านพ่อ...”
เสียงปานคนกำลังจะขาดใจทำให้จ้าวหยวนเซิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพบว่ามีคนคนหนึ่งมารับดาบแทนตนเอาไว้
คนผู้นั้นคือจ้าวอี้...บุตรชายคนโตของตน
“จ้าวอี้...อี้เอ๋อร์ ไยเจ้า...เจ้าถึง...”
“ท่านพ่อ...บุญคุณผู้ให้กำเนิดข้าชดเชยให้ท่านในชาตินี้แล้ว...” จ้าวอี้รวมแรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ยิ้มที่กว้างเสียจนเห็นรอยบุ๋มที่ข้างแก้ม ก่อนที่ลมหายใจจะขาดห้วง แล้วนิ่งงันในอ้อมแขนของจ้าวหยวนเซิง
“อี้เอ๋อร์...อี้เอ๋อร์!”
“อี้เอ๋อร์!!” เสียงของสตรีผู้หนึ่งแผดดังขึ้น ทำให้จ้าวหยวนเซิงต้องหันไปมอง แล้วจึงได้เห็นมารดาของจ้าวอี้ที่หวีดร้องอย่างเสียสติ
“...ลั่วอิง”
นางไม่สนใจสิ่งใด เร่งฝีเท้าเข้ามาทรุดกายอยู่ข้างร่างของบุตรชาย แล้วยื้อยุดร่างของจ้าวอี้ไปกอดเอาไว้ นางประคองใบหน้าของบุตรชายที่สิ้นใจไปแล้ว พร้อมกับร่ำไห้ปานจะขาดใจ ก่อนจะหันมาบริภาษผู้เป็นทั้งสามีของนางและบิดาของบุตรชาย
“ท่าน...ท่านทำกับอี้เอ๋อร์ของข้าแบบนี้ได้อย่างไร”
“ข้า...”
“เด็กคนนี้ตั้งแต่เกิดจนโตท่านไม่เคยแล ชีวิตของเขาช่างน่าสงสารนัก อี้เอ๋อร์ของข้า...ช่างน่าสงสารยิ่งนัก”
“ลั่วอิง ข้า...”
“อย่าเรียกชื่อข้า!” นางตวัดสายตามาทางเขา ดวงตาคู่ที่ครั้งหนึ่งเคยมองเขาด้วยความรักและความเกรงใจ บัดนี้แดงก่ำด้วยน้ำตาและความชิงชังจนเขาแทบไม่กล้าสบตา “สิบหกปี...สิบหกปีที่ข้าอยู่ในจวนแห่งนี้ ท่านเคยก้าวเข้ามาในเรือนของข้ากี่ครั้ง เคยถามสักคำหรือไม่ว่าอี้เอ๋อร์กินอิ่มหรือยัง หนาวหรือเปล่า เขาชอบสิ่งใด เกลียดสิ่งใด!”
จ้าวหยวนเซิงอ้าปากจะแย้ง แต่จะแย้งสิ่งใดเล่าในเมื่อนั่นคือเรื่องจริงทุกอย่าง...
ความจริงที่ว่าเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสองแม่ลูกนี้ ไม่รู้ว่าบุตรชายของตนชอบอะไร ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเขาอ่านตำราอะไรไปแล้วบ้าง ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนยิ้ม เด็กคนนี้มีลักยิ้มที่แก้มข้างซ้ายเหมือนมารดา ทั้งที่เขามองใบหน้านั้นมาตลอดสิบหกปี ทว่ามองผ่านไปทุกครั้งราวกับมองอากาศ จนมาเห็นอีกทีคือเมื่อครู่นี้ที่เจ้าเด็กนี่ยิ้มให้ตนก่อนสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขน
“น่าสมเพชจริง ๆ” ซูหวั่นหัวเราะลั่น ก่อนจะยกมือขึ้นสะบัดแขนเสื้อ “ในเมื่อสามีภรรยาคู่นี้อยากไปพร้อมหน้ากันนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ถึงที่สุด ยิงเลย!”
สิ้นเสียงสั่ง บนกำแพงจวนก็มีเงาของนักธนูโผล่ขึ้นมาเป็นแถว ธงประจำตัวขององค์ชายสามปลิวไสวท่ามกลางเปลวเพลิงดุจฝูงอสรพิษที่ชูหัวขึ้นรอกลืนกินเหยื่อ จ้าวหยวนเซิงไม่แม้แต่จะยกดาบขึ้นป้องกัน ในใจกลับคิดแต่เพียงว่า ดีแล้ว...ให้จบลงตรงนี้เสียก็ดี
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าธนูที่ควรพุ่งเข้ามาเอาชีวิตกลับไม่มาถึง เพราะมีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้า แล้วโอบเขาไว้แน่น
“ลั่วอิง!”
ธนูนับสิบดอกปักเข้าที่แผ่นหลังบอบบางของสตรีผู้นั้นอย่างแม่นยำ นางสะดุ้งเฮือกหนึ่งครั้ง ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะซึมออกมาย้อมชุดผ้าไหมสีอ่อนจนเปียกชุ่ม และไหลลงมาโดนมือของเขา อุ่นจนทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
เหตุใดเล่า...นางเกลียดเขาถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงยังมาขวางธนูพวกนี้ไว้ให้เขาอีก
เมื่อเขาถอนมือออกและก้าวถอยกลับ นางจึงสังเกตเห็นว่ามือข้างนั้นร้อนกว่าที่ควรจะเป็น ร้อนจนแม้แตะเพียงครู่เดียวก็รู้สึกได้ถึงไอที่ผิดปกตินางไม่ทันคิดให้ถ้วนถี่ ก็รั้งตัวของเขาเอาไว้ และใช้มือของนางเอื้อมออกไปแตะหน้าผากของเขาราวกับเป็นสัญชาตญาณ และเมื่อหลี่ลั่วอิงรู้สึกตัว ฝ่ามือของนางก็วางอยู่บนผิวที่ร้อนจัดนั้นเสียแล้วส่วนจ้าวหยวนเซิงก็นิ่งงัน เขาไม่ได้ขยับ และแทบหลั้นหายใจ ราวกับกลัวว่าหากเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อย นางจะชักมือกลับ แต่สุดท้ายเมื่อนางรู้สึกตัว ก็ชักมือกลับทันที“ท่านกั๋วกงตัวร้อนกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงแข็ง โดยไม่ยอมมองหน้าเขา“ข้าไม่เป็นไร ข้าเป็นทหาร เจ็บป่วยแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เขาตอบ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยนางไม่ยอมตอบอะไร ชุนเถากลับเข้ามาพอดี ในมือถือเสื้อผ้าแห้งกับผ้าห่ม เมื่อเห็นท่านกั๋วกงอยู่ใกล้ฮูหยิน นางก็เบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะรีบพาผู้เป็นนายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านในผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ลั่วอิงก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ มีผ้าห่มคลุมไหล่ ชุนเถาก็ยกถาดที่ม
ตอนที่ 10: ความห่วงใยชุนเถาประคองฮูหยินกลับเข้าเรือนซิ่งหลินจวีด้วยฝีเท้าที่เร็วจนเกือบวิ่ง ร่มในมือเอียงไปทางนางเกือบทั้งคัน ปล่อยให้ไหล่ของตนเองเปียกชุ่มโดยไม่รู้ตัวหลี่ลั่วอิงไม่ได้ปฏิเสธ นางรู้สึกว่าขาสองข้างของตนเบาหวิวผิดปกติ ราวกับก้าวอยู่บนพื้นที่ไม่แน่นอน และเสียงฝนที่ตกลงบนหลังคาเรือนก็ดังก้องในหัวมากกว่าเมื่อครู่เสียงฝีเท้าของเขายังตามมาข้างหลังเป็นระยะ ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับเขารู้ว่าระยะเท่าไรที่นางจะไม่รู้สึกว่าถูกลุกล้ำครั้นถึงห้องรับแขกหน้าเรือน ชุนเถาจุดตะเกียงขึ้นสองดวง แล้วหันมาทางผู้เป็นนาย“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวจะไปต้มน้ำ กับนำชุดใหม่มาให้ท่านเปลี่ยน รอสักครู่นะเจ้าคะ” ชุนเถากล่าวจบก็เร่งรุดจะออกไป ทว่านางก็เหลือบมองไปทางประตูที่ท่านกั๋วกงยืนอยู่ ไม่รู้จะเอ่ยกับเขาว่าอย่างไร จึงก้มศีรษะลงต่ำแล้วรีบออกไปเหลือเพียงสองคนอีกครั้ง เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามา น้ำจากชายเสื้อหยดลงบนพื้นจนเป็นแอ่งเล็ก ๆ“ท่านกั๋วกงจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนหรือ” หลี่ลั่วอิงเอ่ยโดยไม่ได้มองเขา“ข้านั่งตรงนี้ได้หรือไม่”นางชะงัก เขาถามอย่างขออนุญาต มิได้อ้างสิทธิ์เจ้าของจวน แล้วเดินเข
จ้าวหยวนเซิงหลับตาลง ราวกับภาพในชีวิตก่อนยังอยู่ตรงหน้า“บุตรชายของข้ากับเจ้า...ลูกชายคนโตของข้า ฉลาดเฉลียว สง่างาม แต่โชคร้ายที่มีข้าเป็นบิดา”“นี่...”“มีคนเคยพูดว่าซื่อจื่อน้อยเหมือนข้า แต่ข้าเพิ่งรู้ก่อนตายว่ายามที่เขายิ้ม เขาเหมือนกับเจ้า โดยเฉพาะลักยิ้มที่แก้มข้างซ้ายนั่น...ช่างเหมือนเจ้าจริง ๆ”ฝนทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดตกในชั่วขณะนั้น นางยกมือขึ้นปิดปาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ไม่มีผู้ใดในโลกนี้ล่วงรู้เรื่องพวกนั้นได้ ในตอนนี้อี้เอ๋อร์ยังอยู่ในครรภ์ของนาง แต่จ้าวหยวนเซิงกลับพูดทุกอย่างโดยไม่ตกหล่นไปสักอย่าง เขาจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่า...เขาเองก็เหมือนกับนาง“แต่น่าเสียดาย รอยยิ้มที่งดงามถึงเพียงนั้น ข้ากลับได้เห็นตอนที่เขาสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขน” จ้าวหยวนเซิงตอบ “ตลอดสิบหกปีรอยยิ้มของเขาช่างเลือนลางในความทรงจำของข้าจริง ๆ เป็นข้าที่เลอะเลือน เป็นความผิดของข้าทั้งสิ้น”หลี่ลั่วอิงหันหน้าหนีไปอีกทาง ไหล่ของนางสั่นสะท้านอยู่ใต้เสื้อคลุมที่เปียกชื้น แต่ไม่ได้ส่งเสียงใดออกมาเขาไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาอีก ไม่ได้ลุกขึ้นไปปลอบอย่างฉวยโอกาส เขาเพียงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปล่อยให้นางร้องไห้
ตอนที่ 9: ความจริงของชีวิตสองชาติ“ท่านกั๋วกง!” ชุนเถาร้องเสียงหลง เมื่อเห็นนายท่านของจวนกั๋วกงคุกเข่าตรงเบื้องหน้า ร่มในมือของนางถึงขั้นเอียงกระเท่เร่ จนสายฝนสาดเข้าใส่ฮูหยินของนางไปครึ่งตัวก่อนจะได้สติทว่าหลี่ลั่วอิงไม่ได้ก้มลงมองเขา ไม่ใช่เพราะใจแข็ง แต่เพราะนางไม่รู้ว่าตนเองควรทำสีหน้าอย่างไร ชายผู้นี้เคยยืนตระหง่านอยู่เหนือนางเสมอ ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะอยู่ต่ำกว่าสายตานาง...“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” นางเอ่ยเสียงแข็ง “ท่านกั๋วกงต้องการให้ผู้ใดมาเห็น”“ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นี่นอกจากเรา” เขาตอบเสียงเรียบ “ข้าจะลุกเมื่อพูดจบ”“ท่านจะพูดอะไรอีก”“ที่ข้าบอกว่าไม่เคยถามเจ้า ยังไม่ใช่ทั้งหมด”ฝนไหลจากปลายผมลงตามใบหน้าเขา ยิ่งขับให้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง“ข้าเคยได้ยินคำว่าบุตรสาวสกุลหลี่ส่งสายตาให้ชายไปทั่วเมืองหลวง ข้าเชื่อโดยไม่ถามเจ้า ไม่เคยแม้แต่จะถามถึงมูลเหตุ ทั้ง ๆ ที่ในกองทัพ ข้าไม่เคยลงโทษทหารแม้แต่นายเดียวโดยไม่มีพยาน แต่ข้ากลับตัดสินภรรยาตนเองจากคำเล่าลือ”หลี่ลั่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ข่าวลือนั้นนางรู้ว่ามี และรู้มาตั้งแต่ก่อนแต่งเข้าจวน แต่ในสิบหกปีนั้น ไม่เคยมีสักวันที่เขาเ