เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย

เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย

last updateLast Updated : 2026-11-16
By:  กัวซืออวี่Updated just now
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
16Chapters
26views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชาติก่อนเขาเมินนางจนลูกเมียตายกลางกองเพลิง ชาตินี้เขาย้อนเวลากลับมาคุกเข่าขอโอกาส แต่นางที่มาจากอดีตเหมือนกันกลับฝังใจ ไม่คิดจะใช้ชีวิตอยู่กับคนโฉดเช่นตนอีกต่อไป จึงจำต้องมอบสัญญาเลือดและคำมั่นแก่นาง!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1: ชีวิตชาตินี้ยกให้ท่าน (1)

ตอนที่ 1: ชีวิตชาตินี้ยกให้ท่าน

ในยามราตรีอันมืดมิด ทว่าในจวนเซียวกั๋วกงกลับสว่างด้วยเปลวเพลิงที่กำลังโหมไหม้จวน เหล่าบ่าวไพร่หวีดร้องวิ่งหนีเอาตัวรอด ส่วนเซียวกั๋วกงจ้าวหยวนเซิงก็กำลังคุกเข่าอยู่กลางลานกว้างของจวนอย่างหมดสภาพ

ต่อให้เป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ ปราบคนชั่วช้ามาทั่วทุกสารทิศ แต่ก็หาใช่เทพสวรรค์ที่ไร้หนทางพ่ายแพ้ เขาสู้จนไร้แรงจะสู้แล้ว ทว่าที่น่าขันคือศัตรูตรงหน้ากลับเป็นคนที่เขาเพียรถนอมและรักหมดใจ...

คนที่เผาจวนกั๋วกง และลุกขึ้นมาร่วมมือกับกบฏ ทำร้ายขุนนางผู้ภักดีคือจ้าวอันบุตรชายของเขา และซูหวั่นอนุภรรยาที่เขารักหมดใจ...

“ข้า...ข้ารักพวกเจ้าแม่ลูก ถนอมดุจหยกล้ำค่าในอุ้งมือ แล้วเหตุใด...”

“มีแต่เจ้าที่เชื่อเรื่องความรักเหลวไหลพวกนั้น” ซูหวั่นพูดเสียงกร้าว ปรายตาเหยียดมองคนตรงหน้าด้วยความชิงชัง “คนอย่างเจ้าก็เป็นได้แค่คนโง่เง่า จนจะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอันเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของเจ้า”

ไม่ใช่ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ...

ราวกับในหูมีเสียงหวีดร้องดังขึ้นมา ความจริงที่จ้าวหยวนเซิงไม่อยากจะเชื่อ ทว่าคนที่พูดมันออกมาคือซูหวั่น มารดาที่อุ้มท้องและให้กำเนิดจ้าวอัน...

เขาทอดมองไปยังสองแม่ลูกที่ไม่มีแม้แต่สายตาแห่งความห่วงใยมองมายังตน มีแต่ความเคียดแค้นที่หมายจะเอาชีวิต ยิ่งตอกย้ำว่าเรื่องที่นางพูดออกมานั้นล้วนเป็นความจริง

“ทำไม...เพราะอะไร...”

“จะมาเสียเวลากันอีกทำไม ในฐานะที่ท่านเลี้ยงข้ามา ข้าจะสงเคราะห์ท่านให้ไปสบายหน่อยก็แล้วกัน”

บุตรชายที่เขาเฝ้าถนอมเดินง้างดาบเข้ามา หมายจะปลิดชีพบิดาเช่นตน จ้าวหยวนเซิงแม้จะไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แต่ก็ยอมจำนนให้กับโชคชะตา ในยามนี้ดิ้นรนไปก็เท่านั้น ความจริงเป็นเช่นไรมารู้เอาตอนนี้จะมีค่าใดเล่า

ในขณะที่หลับตายอมรับความตายอย่างจำนน ทว่าคนที่เผชิญหน้ากับความตายหาใช่จ้าวหยวนเซิง

“ท่านพ่อ...”

เสียงปานคนกำลังจะขาดใจทำให้จ้าวหยวนเซิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพบว่ามีคนคนหนึ่งมารับดาบแทนตนเอาไว้

คนผู้นั้นคือจ้าวอี้...บุตรชายคนโตของตน

“จ้าวอี้...อี้เอ๋อร์ ไยเจ้า...เจ้าถึง...”

“ท่านพ่อ...บุญคุณผู้ให้กำเนิดข้าชดเชยให้ท่านในชาตินี้แล้ว...” จ้าวอี้รวมแรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ยิ้มที่กว้างเสียจนเห็นรอยบุ๋มที่ข้างแก้ม ก่อนที่ลมหายใจจะขาดห้วง แล้วนิ่งงันในอ้อมแขนของจ้าวหยวนเซิง

“อี้เอ๋อร์...อี้เอ๋อร์!”

“อี้เอ๋อร์!!” เสียงของสตรีผู้หนึ่งแผดดังขึ้น ทำให้จ้าวหยวนเซิงต้องหันไปมอง แล้วจึงได้เห็นมารดาของจ้าวอี้ที่หวีดร้องอย่างเสียสติ

“...ลั่วอิง”

นางไม่สนใจสิ่งใด เร่งฝีเท้าเข้ามาทรุดกายอยู่ข้างร่างของบุตรชาย แล้วยื้อยุดร่างของจ้าวอี้ไปกอดเอาไว้ นางประคองใบหน้าของบุตรชายที่สิ้นใจไปแล้ว พร้อมกับร่ำไห้ปานจะขาดใจ ก่อนจะหันมาบริภาษผู้เป็นทั้งสามีของนางและบิดาของบุตรชาย

“ท่าน...ท่านทำกับอี้เอ๋อร์ของข้าแบบนี้ได้อย่างไร”

“ข้า...”

“เด็กคนนี้ตั้งแต่เกิดจนโตท่านไม่เคยแล ชีวิตของเขาช่างน่าสงสารนัก อี้เอ๋อร์ของข้า...ช่างน่าสงสารยิ่งนัก”

“ลั่วอิง ข้า...”

“อย่าเรียกชื่อข้า!” นางตวัดสายตามาทางเขา ดวงตาคู่ที่ครั้งหนึ่งเคยมองเขาด้วยความรักและความเกรงใจ บัดนี้แดงก่ำด้วยน้ำตาและความชิงชังจนเขาแทบไม่กล้าสบตา “สิบหกปี...สิบหกปีที่ข้าอยู่ในจวนแห่งนี้ ท่านเคยก้าวเข้ามาในเรือนของข้ากี่ครั้ง เคยถามสักคำหรือไม่ว่าอี้เอ๋อร์กินอิ่มหรือยัง หนาวหรือเปล่า เขาชอบสิ่งใด เกลียดสิ่งใด!”

จ้าวหยวนเซิงอ้าปากจะแย้ง แต่จะแย้งสิ่งใดเล่าในเมื่อนั่นคือเรื่องจริงทุกอย่าง...

ความจริงที่ว่าเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสองแม่ลูกนี้ ไม่รู้ว่าบุตรชายของตนชอบอะไร ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเขาอ่านตำราอะไรไปแล้วบ้าง ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนยิ้ม เด็กคนนี้มีลักยิ้มที่แก้มข้างซ้ายเหมือนมารดา ทั้งที่เขามองใบหน้านั้นมาตลอดสิบหกปี ทว่ามองผ่านไปทุกครั้งราวกับมองอากาศ จนมาเห็นอีกทีคือเมื่อครู่นี้ที่เจ้าเด็กนี่ยิ้มให้ตนก่อนสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขน

“น่าสมเพชจริง ๆ” ซูหวั่นหัวเราะลั่น ก่อนจะยกมือขึ้นสะบัดแขนเสื้อ “ในเมื่อสามีภรรยาคู่นี้อยากไปพร้อมหน้ากันนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ถึงที่สุด ยิงเลย!”

สิ้นเสียงสั่ง บนกำแพงจวนก็มีเงาของนักธนูโผล่ขึ้นมาเป็นแถว ธงประจำตัวขององค์ชายสามปลิวไสวท่ามกลางเปลวเพลิงดุจฝูงอสรพิษที่ชูหัวขึ้นรอกลืนกินเหยื่อ จ้าวหยวนเซิงไม่แม้แต่จะยกดาบขึ้นป้องกัน ในใจกลับคิดแต่เพียงว่า ดีแล้ว...ให้จบลงตรงนี้เสียก็ดี

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าธนูที่ควรพุ่งเข้ามาเอาชีวิตกลับไม่มาถึง เพราะมีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้า แล้วโอบเขาไว้แน่น

“ลั่วอิง!”

ธนูนับสิบดอกปักเข้าที่แผ่นหลังบอบบางของสตรีผู้นั้นอย่างแม่นยำ นางสะดุ้งเฮือกหนึ่งครั้ง ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะซึมออกมาย้อมชุดผ้าไหมสีอ่อนจนเปียกชุ่ม และไหลลงมาโดนมือของเขา อุ่นจนทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว

เหตุใดเล่า...นางเกลียดเขาถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงยังมาขวางธนูพวกนี้ไว้ให้เขาอีก

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
ตอนที่ 1: ชีวิตชาตินี้ยกให้ท่าน (1)
ตอนที่ 1: ชีวิตชาตินี้ยกให้ท่านในยามราตรีอันมืดมิด ทว่าในจวนเซียวกั๋วกงกลับสว่างด้วยเปลวเพลิงที่กำลังโหมไหม้จวน เหล่าบ่าวไพร่หวีดร้องวิ่งหนีเอาตัวรอด ส่วนเซียวกั๋วกงจ้าวหยวนเซิงก็กำลังคุกเข่าอยู่กลางลานกว้างของจวนอย่างหมดสภาพต่อให้เป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ ปราบคนชั่วช้ามาทั่วทุกสารทิศ แต่ก็หาใช่เทพสวรรค์ที่ไร้หนทางพ่ายแพ้ เขาสู้จนไร้แรงจะสู้แล้ว ทว่าที่น่าขันคือศัตรูตรงหน้ากลับเป็นคนที่เขาเพียรถนอมและรักหมดใจ...คนที่เผาจวนกั๋วกง และลุกขึ้นมาร่วมมือกับกบฏ ทำร้ายขุนนางผู้ภักดีคือจ้าวอันบุตรชายของเขา และซูหวั่นอนุภรรยาที่เขารักหมดใจ...“ข้า...ข้ารักพวกเจ้าแม่ลูก ถนอมดุจหยกล้ำค่าในอุ้งมือ แล้วเหตุใด...”“มีแต่เจ้าที่เชื่อเรื่องความรักเหลวไหลพวกนั้น” ซูหวั่นพูดเสียงกร้าว ปรายตาเหยียดมองคนตรงหน้าด้วยความชิงชัง “คนอย่างเจ้าก็เป็นได้แค่คนโง่เง่า จนจะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอันเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของเจ้า”ไม่ใช่ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ...ราวกับในหูมีเสียงหวีดร้องดังขึ้นมา ความจริงที่จ้าวหยวนเซิงไม่อยากจะเชื่อ ทว่าคนที่พูดมันออกมาคือซูหวั่น มารดาที่อุ้มท้องและให้กำเนิดจ้าวอัน...เขาทอดมองไปยังสอง
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 1: ชีวิตชาตินี้ยกให้ท่าน (2)
“เหตุใด...เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้” เสียงของเขาสั่นจนแทบไม่เป็นภาษาคนหลี่ลั่วอิงฝืนยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ปลายนิ้วสั่นเทาเอื้อมมาแตะแก้มของเขา ดวงตาของนางไม่ได้เต็มไปด้วยความชิงชังเหมือนเมื่อครู่ มันกลับว่างเปล่าและเหนื่อยล้าเหมือนคนที่เดินทางมาไกลจนหมดแรงแล้ว“ข้าไม่ได้ช่วยท่านหรอก...” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “อี้เอ๋อร์ตายเพื่อท่านไปแล้ว ถ้าท่านตายตามไปอีกคน ความตายของลูกข้า...ก็จะไร้ค่า อีกอย่าง...ไม่มีอี้เอ๋อร์แล้ว ข้าอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์”“ลั่วอิง ข้าผิดไปแล้ว ข้า...”“ข้ารักท่านมาตลอดทั้งชีวิต” นางยิ้มบาง ๆ ทั้งน้ำตา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้อกของเขาปวดร้าวยิ่งกว่าถูกดาบทิ่มแทง “รักมาตั้งแต่วันแรกที่ท่านมารับข้าเข้าจวน รอวันที่ท่านจะหันกลับมามองสักครั้ง รอมาจนหมดแรงรอ...ข้าเหนื่อยเสียแล้วท่านกั๋วกง”“...”“ชาติหน้า...หากชาติหน้ามีจริง ข้าไม่ขอรักท่านอีกแล้ว”พูดจบมือที่แตะแก้มของเขาก็ร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง“ลั่วอิง! ลั่วอิง!”จ้าวหยวนเซิงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าสตรีในอ้อมแขนไม่มีวันขานรับอีกต่อไป เขาก้มมองร่างของภรรยาที่ตายไปต่อหน้า แล้วมองร่างบุตรชายที่นอนเย็นเฉียบอยู่ข้างกาย ภรรยาที่เข
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 2: โอกาสที่ได้รับ (1)
ตอนที่ 2: โอกาสที่ได้รับ“ท่านกั๋วกง...ท่านกั๋วกงเจ้าคะ”เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากที่ไกลแสนไกล จ้าวหยวนเซิงรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ สิ่งแรกที่เขารู้สึกคือไอร้อนที่แผดเผาผิวหนังกลับกลายเป็นความอบอุ่นอ่อนโยน ไม่มีกลิ่นไหม้ ไม่มีควัน มีเพียงกลิ่นจันทน์หอมที่คุ้นเคยลอยอยู่ในอากาศจ้าวหยวนเซิงลืมตาขึ้น แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดผ่านหน้าต่างบานไม้ลายสลัก ตกลงบนตั่งนอนที่เขาหลับอยู่ นี่คือห้องหนังสือในเรือนหลักของจวนกั๋วกง...ที่ซึ่งเขาเลือกมานอนตลอดหลายเดือนนับตั้งแต่วันแต่งงาน เพียงเพราะไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับภรรยาที่ผู้ใหญ่บังคับให้แต่ง แต่นี่มันก็เรื่องเมื่อนานมาแล้วมิใช่หรือ...เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง ก้มมองมือของตนเองด้วยความตกตะลึง มือคู่นี้มีบาดแผลน้อยกว่าเมื่อวันวาน ผิวหนังกระชับตึง ไม่มีเส้นเอ็นปูดนูนและหนังยังไม่ด้าน เนื้อยังไม่ได้หนามากนัก ราวกับว่านี่คือมือของชายหนุ่มวัยกลัดมัน“ท่านกั๋วกงเป็นอะไรไปเจ้าคะ” สาวใช้ผู้หนึ่งที่คุกเข่าอยู่ข้างตั่งเงยหน้าขึ้นมองด้วยความกังวล “บ่าว—”“ปีนี้เป็นปีใด” เขาตัดบทด้วยเสียงแหบพร่า“เอ๊ะ...?!”“ข้าถามว่าปีใด! เดือนใด!”สาวใช้ตกใจจนตัวสั่น รีบรายงานอย่างต
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 2: โอกาสที่ได้รับ (2)
“ลั่วอิง...”ทว่าไม่มีรอยยิ้มอ่อนหวานเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่มีแววตาเปี่ยมประกายที่เคยมองเขาด้วยความรักและความหวังนางเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่นั้นเยือกเย็นปานน้ำแข็งในบ่อลึก เยือกเย็นจนแม้แต่เขาที่ผ่านศึกมานับร้อยครั้งยังรู้สึกถึงความหนาวเหน็บผ่านดวงตาคู่นั้นเขารู้จักสายตาคู่นี้ดี...มันคือสายตาของสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้ากองเพลิง ก่อนจะเอาตัวเข้ามาขวางลูกธนูแทนเขาหลี่ลั่วอิงลุกขึ้นช้า ๆ มืออีกข้างปกป้องหน้าท้องไว้อย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะย่อกายคารวะตามธรรมเนียมอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง น้ำเสียงเรียบนิ่งจนน่าหวั่นใจ“คารวะกั๋วกง”ไม่ใช่คำเรียกว่าท่านพี่อย่างที่นางเรียกมาตลอด...ในช่วงขณะหนึ่ง จ้าวหยวนเซิงกลับรู้สึกว่านางอาจเหมือนกับตนที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง...นางอาจจะจำทุกอย่างได้ ทั้งบุตรชายที่ตายเพื่อบิดาไร้ค่าเช่นตน ทั้งความรักที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อแลกมา ทั้งประโยคสุดท้ายที่นางบอกว่า ชาติหน้า...ไม่ขอรักเขาอีกจ้าวหยวนเซิงยืนนิ่งงันราวกับต้องมนต์ดำ ทั้งที่ในอกมีคำพูดนับร้อยพันที่อยากจะเอ่ย อยากจะคุกเข่าลงขออภัย อยากจะกอดนางไว้ให้แน่น ทว่าสุดท้ายกลับทำได้เพียงเค้นเสียงแหบแห้งออกมาประ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 3: ของกำนัลที่ไม่มีผู้รับ (1)
ตอนที่ 3: ของกำนัลที่ไม่มีผู้รับฟ้าเพิ่งสางได้ไม่นาน พ่อบ้านจางก็ถูกเซียวกั๋วกงเรียกเข้ามาในห้องตำราเพื่อรับคำสั่งอันยาวยืดของผู้เป็นนาย ที่มีใจความสำคัญเกี่ยวกับสตรีผู้เป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียว หาได้มีเรื่องอื่นมาปะปน“ตั้งแต่วันนี้ เจ้าจงคอยสังเกตว่าเรือนฮูหยินขาดเหลือสิ่งใด เรือนใดมีของดี เรือนฮูหยินก็ต้องมี เรือนใดไม่มีก็ได้ แต่เรือนนางต้องพร้อมพรั่งด้วยทุกอย่าง ไม่ว่าจะอะไรให้ส่งไปก่อนที่นางจะเอ่ยปาก” จ้าวหยวนเซิงเอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากกระดาษที่กำลังเขียน “โสมป่า รังนก ผ้าไหมสำหรับตัดเสื้อคลุมตัวใหม่ แล้วก็ขนมที่นางชอบ...”พู่กันในมือหยุดลงกลางครัน เพราะชะงักในสิ่งที่ตนเพิ่งพูดออกไปขนมที่นางชอบ...เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองพ่อบ้านที่ยืนก้มศีรษะรออยู่ “ฮูหยินชอบกินขนมอะไร”พ่อบ้านจางอึกอักอยู่นานกว่าจะตอบ “บ่าว...บ่าวไม่เคยได้ยินฮูหยินเอ่ยว่าชอบหรือไม่ชอบสิ่งใดเลยขอรับ”คำตอบนั้นเบาเสียจนแทบไม่มีน้ำหนัก ทว่ากลับตกลงกลางอกของจ้าวหยวนเซิงราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งลงบ่อลึก‘เคยถามสักคำหรือไม่ว่า...เขาชอบสิ่งใด เกลียดสิ่งใด’เสียงของนางในกองเพลิงดังก้องขึ้นมาในหัวอีกครา ในหนนั้นนา
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 3: ของกำนัลที่ไม่มีผู้รับ (2)
หลี่ลั่วอิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งพลิกตำราโอสถเล่มเก่าที่นางหอบติดตัวมาตั้งแต่วันออกเรือน ทว่าสายตากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษรพวกนั้นเลยสักตัวกระนั้น ท่ามกลางความเงียบงัน ก็มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยมาหยุดอยู่หน้าประตูอีกแล้วสามวันติดต่อกันแล้ว แต่ไหนแต่ไรท่านกั๋วกงผู้ไม่เคยแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเรือนของนาง ยกเว้นแต่มีผู้อาวุโสไปเอ่ยให้เขาหันมาสนใจภรรยาที่แต่งเข้ามาอย่างถูกต้องแบบนางเขาถึงจะมาหานางสักหน ทว่าในตอนนี้ เขากลับมายืนหน้าประตูนี้บ่อยครั้ง ต่อให้นางไม่ออกไปให้เขาเห็นหน้า เขาก็ยังแวะเวียนมาหาโดยไม่ย่อท้อราวกับเป็นคนละคน“ฮูหยินเจ้าคะ” ชุนเถาเดินเข้ามาในห้อง ปิดประตูตามหลังแล้วเอ่ยเสียงเบา “ท่านกั๋วกงยืนอยู่นานเกือบหนึ่งก้านธูปแล้วเจ้าค่ะ เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่นี้เอง”“เขาอยากมาก็ให้เขามา เขาอยากจะยืนแบบนี้ทุกวันก็ปล่อยเขาไป”“ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ” ชุนเถากลืนน้ำลาย “บ่าวได้ยินสาวใช้เรือนหลักเล่าว่า เมื่อเช้าวันนั้นที่หมอลู่มาตรวจครรภ์ฮูหยิน ท่านกั๋วกงที่รู้ข่าวก็รีบวิ่งเท้าเปล่าออกจากห้องตำรามาหาท่านทันที”นิ้วของหลี่ลั่วอิงที่พลิกหน้ากระดาษหยุดชะงัก ท่านกั๋วกงผู้ขึ้นช
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 4: ดื้อรั้น (1)
ตอนที่ 4: ดื้อรั้นเช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ลั่วอิงสวมเสื้อคลุมสีเรียบ ให้ชุนเถาพยุงเดินไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าในห้องโถงอบอวลด้วยกลิ่นไม้จันทน์ ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่บนตั่งไม้เนื้อแข็ง ลูกประคำในมือหมุนไปทีละเม็ดอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าเคร่งขรึมเหมือนทุกครั้ง“คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”“ลุกขึ้นเถิด เจ้าเพิ่งตั้งครรภ์อ่อน ๆ ไม่ต้องมากพิธี” ฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปยังเก้าอี้ข้างตัว “นั่งลง”หลี่ลั่วอิงนั่งลงตามคำสั่ง แล้วตัดสินใจเข้าเรื่องตรง ๆ“ข้ามีเรื่องจะขออนุญาตท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าอยากกลับไปพักที่เรือนมารดาสักระยะ”มือที่กำลังนับลูกประคำหยุดชะงัก “เหตุใด”“ครรภ์แรก ข้ากังวลใจอยู่บ้าง ที่เรือนมารดามีผู้คนที่คุ้นเคย อีกทั้งท่านพ่อก็เป็นหมอ ข้าจะอุ่นใจกว่าเจ้าค่ะ”“ในจวนก็มีท่านหมอลู่ มีบ่าวไพร่นับร้อย ต้องการสิ่งใดก็จัดหาให้เจ้าได้เช่นกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเรียบ ๆ “ในเมื่อเจ้าเป็นสะใภ้ของจวนกั๋วกง ในท้องของเจ้าก็คือทายาทของจวนกั๋วกง ที่นี่ไม่มีธรรมเนียมให้นายหญิงของจวนไปคลอดทายาทที่เรือนอื่น”“นั่นมิใช่เรือนอื่น เป็นเรือนที่ข้าเกิดและเติบโตมาเจ้าค่ะ”“ตั้งแต่เจ้าแต่งเข้าสกุลจ้าวมา บ้านของเจ้าก็คือที่
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 4: ดื้อรั้น (2)
สามวันต่อมา ท่านหมอหลี่เดินทางมาถึงจวนกั๋วกง เขาเป็นชายชราผมสีดอกเลา สวมอาภรณ์เก่า ๆ ธรรมดา ๆ ทว่ายังสะอาดเรียบร้อย มือทั้งสองข้างมีกลิ่นยาติดอยู่เจือจางอย่างที่นางคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กพวกเขาพบกันที่ศาลาริมสระในสวนหลังเรือน ฮูหยินผู้เฒ่าส่งสาวใช้มายืนเฝ้าห่างออกไปสิบก้าว ใกล้พอจะมองเห็นแต่ไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงสนทนา“ยื่นมือมา” ท่านหมอหลี่ไม่ได้เอ่ยถามทุกข์สุขใดทั้งสิ้น เพียงวางนิ้วลงบนข้อมือบุตรสาวทันทีที่นางนั่งลงหลี่ลั่วอิงนั่งนิ่งให้บิดาตรวจชีพจรด้วยท่าทางที่นางเคยเห็นมาตลอดชีวิต หัวคิ้วเขาขมวดเข้าหากันอย่างช้า ๆ“ครรภ์ดี แต่ใจของเจ้าเต้นแรงเกินไป” เขาเอ่ยพลางปล่อยข้อมือนาง “เจ้าโตมาในตระกูลหมอ ก็ถือว่าเป็นหมอไปแล้วครึ่งหนึ่ง ไม่รู้หรือว่าหญิงมีครรภ์ห้ามกังวล”“ท่านพ่อเจ้าคะ” นางเอ่ย “ท่านช่วยพาครอบครัวย้ายออกจากเมืองหลวงได้หรือไม่”มือที่กำลังเก็บชุดเข็มของท่านหมอหลี่หยุดชะงัก“เจ้าว่าอะไรนะ”“ย้ายไปทางใต้ ที่ใดก็ได้ที่ไกลจากที่นี่ ข้าจะจัดการเรื่องที่พักให้” นางเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง ทว่าไม่ได้ปิดบังน้ำเสียงที่ร้อนรน “ข้าฝันร้ายหลายคืน ฝันว่าตระกูลหลี่ถูกกล่าวหา ถูกค้นบ้าน
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 5: สิ่งที่ภรรยาปรารถนา
ตอนที่ 5: สิ่งที่ภรรยาปรารถนาหลังวันที่โสมถูกส่งกลับมา ของบำรุงที่ส่งไปยังเรือนฮูหยินก็ไม่เคยถูกส่งคืนอีกท่านหมอลู่เป็นผู้เลือกทุกชิ้น ส่วนจ้าวหยวนเซิงตรวจรายการด้วยตนเองก่อนส่งทุกครั้ง พู่กันไล่ไปทีละบรรทัดราวกับกำลังตรวจบัญชีเสบียงของกองทัพ ประตูเรือนยังปิดสนิทเหมือนเดิม มีเพียงสาวใช้ข้างกายที่ออกมารับของทุกครั้งค่ำวันที่หกนับจากวันที่ท่านหมอหลี่มาเยี่ยม เขากลับจากกรมทหารช้ากว่าปกติ พ่อบ้านจางยืนถือโคมรออยู่หน้าห้องตำรา“มีเรื่องอะไร”พ่อบ้านจางก้มศีรษะ “ฮูหยินไม่ได้ต้องการสิ่งใดเกินกว่าที่ท่านหมอลู่กำหนด เพียงแต่...”“เพียงแต่อะไร”“ในสิบวันนี้ ชุนเถาขอรถม้าออกนอกเมืองสามครั้ง ไปที่ร้านแลกเงินนอกประตูทิศใต้ เมื่อวานนางยังไปขอยืมตำราบันทึกภูมิประเทศหัวเมืองใต้จากห้องสมุดของจวนไปหนึ่งเล่ม และเมื่อเช้านี้มีนายหน้าซื้อขายที่ดินมายืนอยู่ที่ประตูข้าง ขอพบคนของเรือนฮูหยิน” พ่อบ้านจางหยุดหายใจครู่หนึ่ง “ชุนเถาออกไปรับเทียบด้วยตนเอง แล้วรีบส่งนายหน้ากลับไป บ่าวไม่กล้าละเลย จึงมาเรียนท่านกั๋วกงขอรับ”จ้าวหยวนเซิงแม้ชาติก่อนใช้ชีวิตอย่างเลอะเลือน แต่ก็ใช่ว่าจะโง่เขลามองสิ่งใดไม่ออก สิ่งที่
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 6: สืบหาต้นตอของข่าวลือ
ตอนที่ 6: สืบหาต้นตอของข่าวลือฟ้าสางโดยที่จ้าวหยวนเซิงยังไม่ได้หลับตา เขานั่งอยู่ในห้องตำราในเรือนซงเทาเซวียนตลอดคืน เทียนไขบนโต๊ะไหม้จนเหลือเพียงตอสั้น ๆ น้ำตาเทียนหยดเป็นรอยเรียงกันบนไม้ ทว่าในหัวไม่ได้คิดถึงสิ่งใดนอกจากคำที่เขาเคยเชื่อสนิทใจมาตลอดในชีวิตก่อน‘บุตรสาวสกุลหลี่ส่งสายตาให้ชายไปทั่วเมืองหลวง’เขาจำได้ว่าได้ยินคำนี้ครั้งแรกที่ใด เป็นงานเลี้ยงชมดอกเหมยของสกุลซู ก่อนวันแต่งงานไม่นาน ซูหวั่นนั่งอยู่ข้างเขา รินสุราให้พลางถอนหายใจเบา ๆ‘ข้าไม่ควรพูดถึงสตรีผู้อื่นลับหลัง แต่ท่านใกล้จะแต่งกับนางแล้ว ข้าจึงอดเป็นห่วงท่านไม่ได้ ได้ยินมาว่าบุตรสาวสกุลหลี่...’นางไม่ได้พูดต่อ ไม่ได้ยืนยันสักคำ มีเพียงแววตาเศร้า ๆ กับประโยคที่พูดทิ้งค้างไว้ ส่วนที่เหลือเขาเติมเต็มด้วยตนเองหลังจากนั้นก็มีคนพูดเรื่องเดียวกันอีกหลายปาก เพื่อนร่วมกองทัพที่ดื่มด้วยกัน คุณชายตระกูลอื่นที่เขาแทบไม่รู้จักชื่อ ทุกคนพูดเหมือนกันหมด ทว่าไม่มีสักคนบอกได้ว่านางไปทำสิ่งใดกันแน่จ้าวหยวนเซิงยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว เขาซึ่งขึ้นชื่อว่าเถรตรงและเข้มงวดกับหลักฐานในกองทัพ ไม่เคยยอมสั่งลงโทษทหารแม้แต่นายเดียวโดยไม่มีพยานห
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status