คนคุ้นเคย

อิงรดาหน้าเครียดทันทีที่กลับถึงห้อง สิ่งที่คุณกนกวรรณร้องขอนั้นทำเอาเธอหายใจแทบไม่สะดวก การที่คุณกนกวรรณต้องการให้เธอทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าเป็นการทำร้ายหัวใจของจิรายุ เธอจะทำแบบนั้นได้จริงๆหรือ แล้วถ้าหากว่าจิรายุรักแฟนของเขามากล่ะ คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้ เพราะไม่รู้ว่าควรจะสงสารใครก่อนดี ระหว่างคุณกนกวรรณ ตัวเธอเอง หรือคู่รักสองคนนั้น

แล้วเรื่องที่ว่าจิรายุมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางเพศนั้นสรุปแล้วมันจริงหรือไม่ จำได้ว่าก่อนไปเรียนต่อเธอก็ไม่เคยเห็นเขามีพฤติกรรมใดที่ส่อไปในทางนั้นเลย จิรายุใช้ชีวิตปกติ กิจกรรมของเขาก็เหมือนกับพวกผู้ชายทั่วไป แต่จะว่าไปก็มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นที่น่าสงสัย ก็คือ เขาไม่เคยพาแฟนหรือคนรักมาที่บ้านเลย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อิงรดาและคนในบ้านไม่เคยเห็นว่าจิรายุนั้นมีคนรัก ซึ่งนี่มันคือสิ่งเดียวจริงๆถ้าหากว่ามันจะแปลก

พอได้กลับมาถึงห้องตัวเอง อิงรดาก็ยังคงนั่งคิดทบทวนถึงสิ่งที่คุณกนกวรรณต้องการให้ตนช่วยไม่หาย แม้ว่าลึกๆในใจจะยังไม่อยากจะเชื่อว่าจิรายุนั้นมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนจริง แต่สี่ปีมานี้เธอกับเขาก็ไม่เคยได้เจอกันเลย

ถามว่าเมื่อก่อนระหว่างเธอกับเขาสนิทกันมากไหม ก็เรียกได้ว่าสนิทกันในระดับหนึ่ง จิรายุเป็นเหมือนเป็นพี่ชาย เป็นอา เป็นลุงหรืออะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นว่าจะสนิทแบบคุยกันได้ทุกเรื่อง เนื่องจากว่ามีช่องว่างระหว่างวัยและเพศ

แต่พอระหว่างช่วงที่เธอได้ไปเรียนที่โน่นก็มีบ้างที่เขาติดต่อมาตามช่วงวันเกิดหรือเทศกาล ทำให้ระหว่างเขาและเธอก็ยังพอมีเรื่องให้ได้อัปเดตสถานการณ์ต่างๆในชีวิตอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงยกเว้นเรื่องความรัก ซึ่งดูเหมือนว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นเพียงความลับข้อเดียวที่เขาไม่เคยเอ่ยปากบอกให้ใครรับรู้

อิงรดากลับมาถึงบ้านในช่วงเวลาบ่ายๆของวัน หลังจากที่ได้พูดคุยกับเธอและตกลงกันอย่างดีแล้วนั้น คุณกนกวรรณก็บอกให้เธอไปพักผ่อนเสียก่อน เอาไว้จิรายุกลับมาถึงช่วงเย็นค่อยออกมาทานข้าวพร้อมหน้า

แม้ว่าบ้านหลังนี้นั้นจะใหญ่โตพอควร หากแต่คนอยู่อาศัยก็มีกันแค่เพียงแค่สี่คน คือคุณกนกวรรณ คุณเจตน์ ยายนางและก็เธอ เพราะป้าตาแม่บ้านกับลุงเจิดคนขับรถนั้นอยู่บ้านพักคนงานด้านข้าง

โดยยายของเธอนั้นอยู่ประจำห้องข้างๆติดกับห้องคุณกนกนกวรรณทางด้านซ้าย ส่วนห้องของจิรายุนั้นขึ้นบันไดมาแล้วเลี้ยวขวา และเธอ อิงรดาเป็นคนเดียวมีห้องนอนอยู่ชั้นล่างของตัวบ้าน โดยที่ห้องของเขาและเธอนั้นอยู่ในตำแหน่งตรงกันพอดี 

ด้วยความที่ยังคงไม่สามารถปรับตัวเข้ากับเวลาได้ อิงรดาก็เลยกะว่าจะอาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วก็จะขอนอนต่อแบบยาวๆไปจนเย็น แต่ไม่รู้ว่าหลับลึกไปถึงไหน กระทั่งลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นยายมาเคาะประตูห้องเรียก

"อิงตื่นได้แล้วลูก คุณเจตน์กลับมาแล้วเร็วเข้า"

มือเล็กยกขึ้นปิดปากที่กำลังหาว ก่อนจะพาตัวเองที่ยังคงงัวเงียขี้หูขี้ตาลุกออกจากเตียงนอนตรงไปยังห้องน้ำ จัดการล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ คนง่วงที่ยังคงปรับเวลาไม่ได้ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองนาทีในการวักน้ำขึ้นลูบหน้า หยิบแปรงสีฟันออกมาแปรงอย่างรวดเร็วแล้วจึงได้รีบวิ่งออกไป

พอไปถึงก็พบว่าจิรายุนั้นมาถึงแล้ว แต่จากที่เห็นรู้สึกว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว เพราะดันพาเพื่อนคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นบุคคลที่คุณกนกวรรณพึ่งจะเอ่ยถึงไปเมื่อตอนกลางวันสดๆร้อนๆมาด้วย โดยมองจากสีหน้าของคุณกนกวรรณแล้ว เธอเดาว่าต้องใช่คนนี้แน่นอนเลยที่เป็นคู่ขาของจิรายุ

"อ้าวอิงเข้ามาสิ"

เมื่อคุณกนกวรรณเอ่ยชื่อเธอขึ้น ทั้งจิรายุกับเพื่อนของเขาต่างก็พากันหันมายังเธอ วินาทีแรกที่ได้สบตาอิงรดารู้สึกได้ราวกับว่าจิรายุนั้นก็ยังคงเป็นจิรายุตามเดิม เขาไม่ได้เปลี่ยนไป มีเพียงก็แต่ร่างกายที่ดูจะล่ำขึ้นหน่อยจากเมื่อก่อนเท่านั้น

"สวัสดีค่ะคุณเจตน์ เอ่อ แล้วก็คุณ.." อิงรดายกมือขึ้นไว้ชายหนุ่มสองคนตรงหน้าพลางมิวายหันไปมองหน้าจิรายุอีกคราเมื่อต้องการทราบถึงชื่อเพื่อนของเขา

"สวัสดีอิง นี่กลับมาถึงแล้วเหรอ พอดีวันนี้ฉันติดธุระพึ่งกลับมา ขอโทษทีนะที่ไม่ได้ไปรับเธอเลย ส่วนนี่นพนนท์เพื่อนของฉัน" จิรายุยกมือรับไหว้เธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมด้วยนพนนท์เพื่อนชาย เอ๊ะ หรือว่าเพื่อนสาวของเขาดีนะ ก็ยกมือขึ้นรับไหว้จากเธอเช่นกัน

บอกแล้วว่าระหว่างเธอกับจิรายุนั้นก็ถือว่ารู้จักมักคุ้นกันดีในรัดับหนึ่ง เมื่อก่อนตอนยังอยู่ที่บ้านหลังนี้เธอก็เคารพและนับถือเขาไม่ต่างไปจากคุณกนกวรรณ ด้วยความที่อายุก็ห่างกันหลายปี ปีนี้เขาสามสิบหกเข้าไปแล้วส่วนเธอพึ่งจะยี่สิบสาม มันเลยทำให้เธอรู้สึว่าจิรายุนั้นเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอมาก เขามีทั้งหน้าที่การงานที่มั่นคงเป็นหลักเป็นแหล่ง ส่วนตัวเธอเองพึ่งจะเรียนจบ 

"ค่ะคุณเจตน์ หนูพึ่งมาถึงวันนี้เองค่ะเมื่อช่วงตอนบ่ายๆ คุณท่านให้น้าเจิดกับยายไปรับหนูค่ะ"

"สวัสดีจ๊ะน้องอิง ชื่อน้องอิงใช่ไหมคะ เรียกพี่ว่าพี่นนท์ก็ได้นะคะ พี่กับเจตน์น่ะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วล่ะ นี่ก็พึ่งได้โคจรกลับมาพบกันเมื่อไม่กี่ปีก่อนมานี้เองเพราะว่าธุรกิจ ว่าแต่น้องอิงพึ่งเรียนจบกลับมาเหรอคะ สัดส่วนทรวดทรงองเอวนี่แหม เข้ารูปงดงามสะดุดตามากเลยล่ะ อย่างกับพวกนางแบบอินเตอร์อะไรอย่างนั้น"

เอิ่ม..เพื่อนสาว เธอขอเรียกนพนนท์ว่าเป็นเพื่อนสาวของจิรายุดีกว่า อิงรดายิ้มแห้งยืนมองอีกฝ่ายที่จีบปากจีบคอพูดอย่างเก้อๆ ยิ่งพอเมื่อได้มองเลยทะลุไหล่สูงของทั้งสองคนเพื่อนสนิทคู่นี้ข้ามเลยไปจนเห็นใบหน้าของคุณกนกวรรณแล้วล่ะก็ ฝ่ายนั้นกำลังยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกแล้วทำท่าราวกับว่าอยากจะร้องไห้

"ค่ะพี่นนท์หนูพึ่งเรียนจบ จริงๆแล้วตอนอยู่ที่โน่นก็รับจ็อบเดินแบบด้วย แต่ก็แค่งานเล็กๆค่ะ แบบว่าหนูหารายได้เสริมอะไรแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเดินจริงจังถึงขนาดว่าทำเป็นอาชีพหรือว่าอะไร"

"ต๊ายจริงป่ะ จริงๆแล้วพี่ก็พอรู้จักพวกโมเดลลิ่งดังๆอยู่บ้างนะคะ นี่ถ้าน้องอิงสนใจเดินแบบที่เมืองไทยพี่เองก็พอจะสามารถจัดการให้ได้นะเอาไหม"

"เอ่อ คือว่าขอบคุณพี่นนท์มากๆเลยนะคะ แต่ว่าพอดีหนูพึ่งจะกลับมาน่ะค่ะ ก็เลยยังไม่ได้คิดว่าจะทำอะไรดี อยากรอถามคุณท่านดูก่อน เผื่อว่าคุณท่านอยากมีอะไรให้หนูได้ช่วยตรงไหนบ้าง"

อิงรดาได้ทีจึงได้หันหลังไปมองยังคุณกนกวรรณที่นั่งอยู่บนโซฟาและกำลังมองมายังเธอและนพนนท์ด้วยสิหน้าท่าทางแปลกๆ

"เอาอย่างนี้ดีไหมลูก ป้าว่าเจตน์กับนนท์พึ่งจะมาถึงกันเหนื่อยๆ เราพากันไปนั่งคุยต่อที่โต๊ะอาหารกันดีกว่านะกินไปคุยไป นี่ยายอิงเองมาถึงตั้งแต่บ่ายก็ยังไม่ได้กินข้าวกินปลาเลยเหมือนกัน"

คุณกนกวรรณหันกลับมาบอกทุกคนราวกับว่ากำลังคุยอยู่กับเด็กๆ แต่ดูจากสีหน้าอิงรดารู้ได้เลยทันทีว่าคุณกนกวรรณนั้นพยายารักษาท่าทีเอาไว้มากอยู่แค่ไหน และอันที่จริงแล้วตัวเธอเองก็คิดว่าคุณกนกวรรณคงไม่ได้อยากที่จะรังเกียจอะไรใครไม่ว่าใครจะเป็นอะไรเพศไหน เพียงแค่คงไม่อยากให้หลานชายเพียงคนเดียวมีมุมนี้ก็เท่านั้น