เริ่มภารกิจ

ระหว่างทานอาหารมื้อค่ำก็ได้มีการพูดคุยกันไปเรื่อยๆ คุยเรื่องจิรายุบ้างวกกลับมาเรื่องเธอบ้าง แต่ดูท่าว่าคนที่ดูจะเอ็นจอยในการคุยที่สุดก็น่าจะเป็นนพนนท์ หรือ คุณพี่นนนี่นั่นเอง รายนั้นเม้าท์มอยเรื่องนั้นทีเรื่องนี้ทีได้แบบไหลลื่นไม่มีสะดุดจนบางทีจิรายุถึงกับต้องดักเบรก

อันที่จริงนพนนท์ถือว่าเป็นคนน่ารักและก็อัธยาศัยดีคนหนึ่ง ถ้าลองว่าเขาเป็นแค่เพื่อนของจิรายุธรรมดา ไม่ใช่..คู่ขา อย่างที่คุณกนกวรรณว่าไว้ อิงรดาเชื่อว่าทุกคนในบ้านจะต้องชื่นชอบนพนนท์กันทั้งหมดแน่นอน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้มีใครแสดงออกว่าเกลียด แต่มันก็ไม่ได้เต็มใจที่จะพูดคุยได้ด้วยอย่างสนิทใจ เนื่องจากว่าเกรงใจคุณกนกวรรณกันหมด

"เอาอย่างนี้สิเจตน์ เห็นเจตน์บอกป้าว่าช่วงนี้ยุ่งมากงานการล้นมือ ป้าว่าเจตน์เอาอิงไปเป็นผู้ช่วยก็ดีนะ ไหนๆก็เรียนจบกลับมาแล้ว งานการก็ยังไม่ได้หาสมัคร เจตน์ลองเอาอิงไปช่วยงานดูก่อนสิ เผื่อจะช่วยแบ่งเบางานเจตน์ที่บริษัทเราได้บ้าง"

พอถีงช่วงประจบเหมาะจังหวะช่องว่าง คุณกนกวรรณก็รีบจัดการยัดเยียดเธอให้ไปทำงานกับจิรายุเสียเลยทันที เป็นไงล่ะรวดเร็วดีไหม สงสัยคงเป็นเพราะว่าท่านกลัวว่าเธอจะไม่ยอมทำหน้าที่นี้ก็เลยรีบเสนอก่อน

"คุณป้าคิดว่าอย่างนั้นเหรอครับ ตัวผมยังไงก็ได้ไม่มีปัญหาอยู่แล้วถ้าอิงอยากจะไปทำด้วย ว่าไงล่ะอยากไปทำงานกับฉันหรือเปล่า" จิรายุเงยหน้าถามผู้เป็นป้าแล้วจึงเงยมองหน้าเธอพร้อมคำถาม

อิงรดาอึกอักทันทีที่คำถามถูกส่งมา ด้วยความที่ว่าในใจนั้นรู้จุดประสงค์ของหญิงสูงวัยอยู่แล้วว่าต้องการให้เธอไปทำงานกับจิรายุด้วยเหตุใด จึงทำให้เธอไม่สามารถตอบออกไปอย่างเต็มปากเต็มคำได้ว่าเธออยากไปทำงานกับเขา

"เอ่อ คือว่าหนู.."

"ไปสิลูก คุณท่านกับคุณเจตน์ให้โอกาสอิงขนาดนี้แล้ว จะมัวมาอ้ำอึ้งอยู่ทำไม" นั่นไงยายนางก็หาทางส่งเสริมสนับสนุนเข้าอีกคน

"ใช่จ๊ะน้องอิง ไปทำงานกับเจตน์พี่ว่าเหมือนหนูจะได้ไปเที่ยวมากกว่านะ เพราะรายนั้นน่ะ เอะอะลงใต้ๆ นี่พี่ยังคิดเลยว่าเจตน์มันน่าจะย้ายบ้านไปอยู่ภาคใต้เลยเสียมากกว่า จริงไหมคะคุณป้า" นพนนท์หันไปถามหาเสียงสนับสนุนจากผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ แต่ดูเหมือนว่าผู้เป็นป้าของจิรายุนั้นจะไม่ได้มีท่าทีเห็นดีด้วยสักเท่าไหร่

"แต่ป้าว่าคงไม่ดีมั้งจ๊ะนนท์ ถ้าเกิดว่าตาเจตน์ย้ายลงไปอยู่ใต้ขึ้นมาจริงๆ โรงงานจิวเวลรี่ของป้าล่ะใครจะช่วยดูแล ลูกเต้าป้าเองก็ไม่มี ทุกวันนี้ก็มีแต่ตาเจตน์นี่แหละจ๊ะที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง" 

"อุ๊ย จริงด้วยสินะคะคุณป้าขา นนนี่ลืมไปเสียสนิทเลยค่ะ" นพนนท์หน้าแหยเมื่อรู้ว่าความคิดของตัวเองนั้นไม่ได้เข้าท่าสักเท่าไหร่

"งั้นก็เป็นอันว่าเอาตามที่ป้าบอกไปก็แล้วกันนะ เจตน์พาอิงไปทำงานด้วย ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไร ขึ้นเหนือลงใต้ ถือว่าเป็นความต้องการของป้าก็แล้วกัน"

"ป้าไก่จะไม่ลองถามความสมัครใจของอิงดูหน่อยก่อนหรือครับ" จิรายุถามผู้เป็นป้าแล้วก็หันมามองหน้าเธออีกรอบ

"เธอไม่อยากไปทำงานกับตาเจตน์เหรออิง ไหนบอกหน่อยสิว่าฉันบังคับใจเธออยู่หรือเปล่า" 

จากตอนแรกที่ยังคงตัดสินใจไม่ได้ แต่พอได้เจอสายตาพิฆาตของคุณกนกวรรณไป ทำเอาอิงรดาถึงกับต้องตาลีตาเหลือกตอบตกลงจิรายุไปทันที

"อ๋อ เปล่าเลยค่ะคุณท่าน หนูอยากไปทำงานกับคุณเจตน์ค่ะ ดีเสียอีกที่คุณเจตน์ให้โอกาสหนู หนูจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลานั่งหางานให้ลำบาก" 

"เห็นไหมล่ะตาเจตน์ ป้าบอกแล้วว่าเจ้าอิงน่ะอยากไปทำงานกับแก"

"ครับคุณป้า"

จิรายุรับคำของผู้เป็นป้าไปแบบงงๆ เพราะจากที่ตนสังเกตสีหน้าท่าทางของอิงรดาแล้ว รายนั้นดูเหมือนว่ามีอะไรให้กังวลในใจอะไรสักอย่าง ยิ่งพอถูกผู้เป็นป้าของเขาเค้นถาม อิงรดาก็รีบผวาตอบออกมาอย่างราวกับว่าจำใจ

หลังจากได้ข้อสรุปแล้วก็นั่งคุยกันต่ออีกหน่อย จากนั้นจิรายุจึงได้ขอตัวออกไปส่งนพนนท์ที่คอนโด รายนั้นถึงว่าจะมีบ้านอยู่ทางใต้ แต่คอนโดที่มีไว้อยู่อาศัยในกรุงเทพก็มีหลายที่ ทันทีที่คุณกนกวรรณได้ยินว่าจิรายุจะออกไปส่งนพนนท์ เป็นอันว่าหน้าที่ของเธอได้เริ่มต้นขึ้นในบัดดล

"คุณเจตน์คะ คุณเจตน์ ให้หนูไปส่งคุณนนท์เป็นเพื่อนนะคะ พอดีว่าคุณท่านเป็นห่วงน่ะค่ะ ไม่อยากให้คุณเจตน์ขับไปขับกลับคนเดียว"

'เสียที่ไหนล่ะ อันที่จริงคุณกนกวรรณกลัวว่าจิรายุไปส่งแล้วจะอยู่ค้างต่อที่คอนโดอีกฝ่ายแล้วไม่ยอมกลับมาค้างที่บ้านเสียมากกว่า ก็เลยจัดการส่งเธอไปเป็นไม้กันหมาขัดขวางคนสองคนนี้ไว้'

"เฮ้ยบ้าน่า ป้าไก่พูดอย่างกับว่าฉันเป็นเด็กๆ เธอรีบกลับเข้าไปนอนเถอะ ร่างกายน่าจะยังปรับเวลาไม่ได้หรือเปล่า คอนโดนนท์อยู่แค่นี้เองฉันไปแป๊บเดียวก็กลับ" 

พูดจบจิรายุก็เดินไปเปิดประตูทำท่าว่าจะขึ้นรถไป จังหวะนั้นสมองอันว่องไวของอิงรดาก็ต้องรีบหาข้ออ้างให้ได้ว่าต้องทำอย่างไรจิรายุถึงจะยอมให้เธอติดรถออกไปกับเขาได้ ขืนเธอกลับเข้าบ้านไปบอกคุณกนกวรรณว่าภารกิจที่ได้รับมอบหมายล้มเหลวแล้วล่ะก็ท่านคงเสียใจ

"คุณเจตน์คะ เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว"อิงรดาตัดสินใจวิ่งตามไปเปิดประตูเบาะหลังรถทันทีเมื่อจิรายุเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ

"ว่าไง"

"หนูขอติดรถออกไปด้วยนะคะ คือว่า คือว่าหนูอยากจะขอแวะเซเว่นตรงหน้าปากซอยน่ะค่ะ มีของใช้จำเป็นบางอย่างที่หนูไม่ได้เอาติดมาด้วยแล้วมันต้องใช้ตอนนี้"

อิงรดาหายใจเหนื่อยหอบ พยายามหาข้ออ้างอย่างว่องไวในการได้ติดรถออกไป แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วเธอจะรู้สึกผิดที่กำลังเอาตัวเองไปขัดขวางเป็นก้างคู่รักที่เขาอยากใช้เวลาด้วยกัน

"ของใช้อะไรกัน นี่เธอจำเป็นต้องรีบใช้ขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ค่ะจำเป็นมาก คือว่ามันเป็นของใช้สำหรับผู้หญิงที่ต้องใช้ทุกเดือนค่ะ"

"อ๋อ พี่นนนี่เข้าใจแล้วค่ะน้องอิง หนูคงจะหมายถึงผ้าอนามัยใช่ไหมคะลูก"

"เอ่อคือ ใช่ค่ะใช่ พี่นนนี่ขาคือว่าหนูต้องขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาส่วนตัวพี่กับคุณเจตน์แบบนี้ แต่คือว่าของมันก็จำเป็นต้องใช้จริงๆ ในบ้านก็ไม่มีใครใช้แล้วด้วย จะให้ไปขอยืมใครก่อนก็ไม่มี" อิงรดาจำใจต้องพูดปดร่ายมาเสียยืดยาวเพื่อหวังว่าให้คู่รักทั้งสองคนนี้เชื่อเธอหน่อย

"โอ๊ยไม่เป็นไรหรอกจ๊ะน้องอิง เรื่องแบบนี้ธรรมดาออกจะตายไป ไปเถอะเจตน์นี่ฉันก็เริ่มง่วงแล้วนะ นอนดึกไม่ดีเดี๋ยวหน้าเหี่ยวค่ะ" ว่าแล้วบีเอ็มดับเบิ้ลยูเอ็กซ์หนึ่งสีดำเงาก็เคลื่อนตัวออกไป โดยมีอิงรดานั่งใจหายใจคว่ำได้ติดรถออกไปด้วยเพื่อคอยขัดขวาง