แผนการร้าย

"เป็นยังไงบ้างล่ะเจ้าอิง ไปอยู่ที่โน่นมาสี่ปีคิดถึงเมืองไทยบ้างหรือเปล่า" 

"คิดถึงค่ะคุณท่าน ที่อเมริกาหนาวก็หนาว อาหารก็อร่อยสู้เมืองไทยไม่ได้เลยสักนิด หนูกินข้าวทีไรก็ไม่อร่อยเลยค่ะ คิดถึงแต่กับข้าวฝีมือยายทุกวัน" 

"ถึงว่าสิเธอถึงได้ผอมเหลือแต่กระดูกแบบนี้"

"โหคุณท่านขา ก็ระหว่างอยู่ที่โน่นหนูต้องรับจ็อบเดินแบบด้วยนี่คะ เลยต้องคอยรักษาหุ่นกันนิดหนึ่ง ขืนหนูอ้วนเป็นหมูไปก็คงไม่มีใครจ้างหนูกันพอดี"

อิงรดาพูดไปยิ้มไปเสียงดังเจื้อยแจ้วในขณะที่นั่งตอบคำถามผู้มีพระคุณ ทันทีที่กลับมาถึง พอวางกระเป๋าได้ ยายนางก็บอกให้เธอรีบเข้ามากราบคุณกนกวรรณเลยทันที บอกว่าท่านมีเรื่องรบกวนอยากขอให้เธอช่วย ซึ่งมันแน่นอนว่าอย่างไรเสียเธอก็คงไม่มีทางปฏิเสธ เพราะชีวิตเธอ ถ้าหากไม่มีหญิงสูงวัยสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอนนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะออกมาในรูปแบบไหน ฉะนั้นแล้วหากมีทางใดที่จะทำให้เธอสามารถทดแทนพระคุณของท่านได้บ้างแล้วล่ะก็ ขอให้บอกอิงรดามาเถอะ

"มีแฟนหรือยัง"

"คะ คุณท่านถามว่าอะไรนะคะ"

พูดคุยกันยังไม่ทันสามสี่ประโยค อยู่ๆคุณกนกวรรณก็ถามแบบนั้นขึ้นมา จากที่กำลังนึกอยากจะเล่าถึงชีวิตการทำงานขณะที่อยู่ทางโน้นให้หญิงสูงวัยทั้งสองได้ฟังเสียหน่อย พอได้เจอคำถามแบบนี้เข้าไป ก็ทำเอาอิงรดานั้นงงจนหน้าตาเลิกลั่ก

"ฉันถามว่า เธอน่ะมีแฟนหรือยัง แล้วที่กลับมาเนี่ยเธอได้หอบพวกหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวใส่กระเป๋ากลับมาบ้างหรือเปล่า"

"เอ่อ..ไม่มีสักคนเลยค่ะคุณท่าน ถึงแม้จะเห็นว่าหนูสวยๆแบบนี้ แต่ก็ไม่เห็นมีใครมาจีบเลยค่ะ สงสัยผู้ชายพวกนั้นคงจะคิดว่าหนูมีแฟนแล้วกันหมดแล้ว เลยไม่มีใครกล้าจีบ" คนตอบแสร้งยิ้มตาหยี แม้ว่าความเป็นจริงแล้วนั้นตัวเองจะเข้าขั้นนางแบบตัวท็อปที่ถูกเหล่านายแบบตามจีบขณะที่อยู่ทางโน้นจนต่อยกันมาแล้วก็เถอะ แต่อิงรดาก็ไม่ได้อยากเล่าถึงประเด็นนี้นัก

"ไม่มีก็ดี ถ้าอย่างนั้นฉันจะได้เข้าเรื่องเลย"

อิงรดาหันหน้ามองซ้ายแลขวายิ่งงงกับคำพูดของผู้ที่เป็นเจ้าของบ้านไปใหญ่ ไม่รู้ว่าคุณกนกวรรณมีเรื่องทุกข์ร้อนใจอะไรกันแน่ที่ทำให้ท่านถึงกับหน้าเครียดได้ขนาดนี้ แต่กระนั้นก็ยังถามออกไปเสียงเบา

"คุณท่าน มีเรื่องอะไรเหรอคะ"

"อิง ฉันพูดกับเธอตรงๆเลยนะว่าฉันมีเรื่องต้องการอยากขอร้องให้เธอช่วย แต่ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรื่องที่ขอ เธอจะพอที่จะช่วยฉันได้จริงๆหรือเปล่า" 

อิงรดาเงยมองสบตาคุณกนกวรรณที่กำลังมองมายังเธอด้วยสีหน้าจริงจัง ลึกๆภายในท่านคงกำลังจะเครียดมาก หากแต่ว่าอิงรดาก็ยิ่งเครียดกว่า เมื่อจนกระทั่งวินาทีนี้ก็ยังคงไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คุณกนกวรรณอยากขอร้องให้ตนเองช่วยนั้นมันคือเรื่องอะไร 

"คุณท่านมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็บอกหนูมาเถอะค่ะ ชีวิตหนูมาได้ไกลขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคุณท่านให้โอกาสตั้งแต่ยอมอนุญาตให้ยายเลี้ยงหนู ป่านนี้หนูก็คงเป็นได้แค่ลูกหมาข้างถนนตัวหนึ่งเท่านั้น"

"ฉันคิดว่าตาเจตน์เป็น เกย์"

"อะไรนะคะ!" อิงรดารีบย้อนถามไปทันควันทันทีที่คุณกนกวรรณพูดจบ เพราะว่าใจก็ยังไม่อยากจะเชื่อหูในสิ่งที่พึ่งจะได้ยินมา จิรายุน่ะหรือเป็นเกย์ มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน จำได้ว่าก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อ จิรายุที่เธอเห็นก็ยังเป็นผู้ชายปกติดี บางทีที่ต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องให้ชายหนุ่ม พวกข้าวของเครื่องใช้ก็ไม่ได้ดูมีอะไรแปลกไปตรงไหน 

"เธอคงไม่อยากเชื่อหูใช่ไหมล่ะ ฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่เชื่อเถอะ เมื่อเดือนก่อนฉันแอบตามไปดูตาเจตน์ที่ใต้มา เจ้านั่นนอนถอดเสื้อผ้ากอดกันกับผู้ชายบนเตียง"

"คุณพระ!" แม้ว่าจะพยายามอุทานออกไปเสียงเบาแต่กระนั้นอิงรดาก็ยังถึงกับต้องยกมือขึ้นมาทาบเอาไว้บนหน้าอกและอีกข้างก็ปิดปากตัวเองที่กำลังอ้าค้างเอาไว้ เพราะต่อให้นึกยังไง เธอก็ยังคงนึกภาพไม่ออกจริงๆว่าจิรายุนั้นมีลักษณะเบี่ยงเบนทางเพศ 

ยิ่งนึกย้อนเลยไปตั้งแต่เด็กจนโต เธอก็เห็นเขาใช้ชีวิตปกติเยี่ยงชายชาตรีทั่วไป มีเตะบอล เล่นกีฬา ไหนจะเสื้อผ้าการแต่งตัว ไม่มีมุมไหนเลยสักนิดที่จิรายุจะหลุดแสดงออกมาว่าตัวเองเบี่ยงเบน

"ช่วงหลังๆมานี่ตาเจตน์มักจะมีเพื่อนคนหนึ่งที่ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ตาเจตน์มันบอกกับฉันว่าพ่อหนุ่มคนนั้นน่ะคือลูกชายเจ้าของฟาร์มมุกเพื่อนมัน ทีแรกฉันก็ว่ามันดูแปลกๆยังไงชอบกล อีกคนดูออกจะมาดเเมน แต่ทำไมถึงได้ชอบไปไหนมาไหนกับผู้ชายที่ออก..สาว

นี่พูดตรงๆเลยนะว่าการที่ตาเจตน์มันจะไปมีเพื่อนเป็นเพศที่สามสี่ห้าอะไรพวกนี้น่ะฉันไม่ว่า แต่เธอลองคิดดูว่าถ้าหากจะให้ตาเจตน์มันเป็นแบบเขาด้วย บอกตามตรงว่าฉันก็ยังรับไม่ได้ 

ใจฉันอยากให้ตาเจตน์มันได้มีลูกมีเต้า อย่างน้อยก็เพื่อเอาไว้ได้สืบสกุล เธอลองคิดดูว่าโรงงานที่สร้างๆกันมาทุกวันนี้น่ะใหญ่โตขนาดไหน ขืนตาเจตน์มันเป็นแบบนั้นไป แล้วใครจะสืบทอดกิจการโรงงานต่อ ลูกเต้าฉันก็ไม่มี"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนนี้อิงรดาคิดว่าตัวเองพอที่จะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างบ้างแล้ว สิ่งที่เธอสงสัยว่า จิรายุที่ดูแมนๆจะมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปได้อย่างไรนั้น หรือว่าความจริงแล้ว เขาอาจจะเป็น..ฝ่ายรุก ไม่ใช่ฝ่ายรับอะไรแบบนั้นหรือเปล่า ท่าทางเขาถึงได้ออกแมนมาตลอดจนไม่มีใครสงสัย ยิ่งพอได้ลองคิดย้อนทบทวนกลับไป อิงรดาก็อยากจะตบเข่าฉาดเมื่อหาข้อสรุปได้ว่าจิรายุอาจจะเป็นแบบนั้นจริง เพียงแค่ว่าเธอไม่รู้และไม่เคยได้สังเกตเห็นก็แค่นั้นเอง 

"แล้วคุณท่านอยากให้หนูช่วยยังไงเหรอคะ" คราวนี้อิงรดาถามออกไปอย่างหวั่นๆ

"เธอช่วยพยายามแยกตาเจตน์ออกจากคู่ขาของมันให้ฉันหน่อยสิ คอยเป็นหูเป็นตาให้ฉัน รายงานสิ่งที่ตาเจตน์ทำทุกอย่าง ฉันอยากให้หลานชายของฉันได้แต่งงานมีครอบครัว ไม่ใช่ให้ตระกูลมาตรวิจิตราของฉันต้องมาจบลงตรงเจ้าเจตน์นี่ พูดแล้วฉันก็ปวดหัว" คุณกนกวรรณพูดไปก็ทำท่าบีบขมับ เมื่อยิ่งพูดไปคุณกนกวรรณก็ยิ่งเครียด และเธอเองก็ยิ่งเครียดตาม

"คือว่าคุณท่านใจเย็นๆก่อนนะคะ หนูว่าเรื่องนี้มันอาจจะยังมีทางออกอื่นอีกได้"อิงรดาพยายามบอกให้หญิงสูงวัยนั้นใจเย็นๆ แม้ว่าใจของตัวเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าอีฝั่งเลยแม้แต่น้อย

"มันจะไปมีทางไหนได้อีกล่ะ พูดตามตรงเลยนะว่าฉันเองก็มองไม่เห็นทาง นอกเสียจากว่าให้ตาเจตน์มันได้แต่งงานมีครอบครัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเท่านั้นแหละ"

พอคุณกนกวรรณพูดมาถึงตรงนี้อิงรดาก็นึกอยากเอามือยกขึ้นปิดหน้าร้องไห้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป เพราะเธอเองก็รู้สึกว่าปัญหาที่คุณกนกวรรณพูดมาและต้องการแก้ไขนั้นชักจะใหญ่เกินความสามารถของเธอจริงๆ

"ตกลงอิงจะช่วยคุณท่านใช่ไหมลูก คุณท่านท่านกลุ้มใจกับเรื่องนี้มากเหลือเกิน เดือนนี้ทั้งเดือนก็ไม่เป็นอันทำอะไร จะพูดกับคุณเจตน์ไปตรงๆเลยก็ไม่กล้า" นิตยาผู้เป็นยายยกมือขึ้นลูบศรีษะหลานสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเครียดพอๆกัน 

"แต่หนูก็ยังไม่รู้เลยนะจ๊ะยายว่าจะไปแยกคุณเจตน์กับคนรักของเขาให้ออกจากกันได้ยังไง เพราะยิ่งถ้าเกิดว่าเขาสองคนรักกันมากจริงๆนั่นก็ยิ่งเป็นเรื่องยาก"

"งั้นเอาแบบนี้ไหมล่ะ ถ้าเธอแยกตาเจตน์ออกจากแฟนมันไม่ได้ งั้นฉันขอแค่อย่างเดียว ทำให้ตาเจตน์ยอมมีลูกเสีย แค่มันยอมมีทายาทไว้สืบสกุล ฉันก็จะยอมทำเป็นปิดหูปิดตาไว้ให้ก็ได้"

หนักกว่าเดิมเสียอีกแฮะ ขนาดว่าให้แยกจิรายุออกจากคนรักของเขาเธอก็ยังเครียดแล้ว นี่เรื่องยังลามไปไกลถึงขนาดที่ว่าต้องทำยังไงให้จิรายุยอมมีลูก

"แล้วคุณท่านจะให้คุณเจตน์ไปมีลูกกับใครล่ะคะ ในเมื่อถ้าคุณเจตน์..เป็นเกย์ หนูว่าเรื่องนั้นมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเขา"

"เรื่องได้ไม่ได้มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน แต่มันเป็นปัญหาของตาเจตน์ ถ้าถึงที่สุดแล้ว ตาเจตน์มันจะไปทำยังไง จะใช้วิธีไหนก็เรื่องของมัน ขอแค่ให้ตาเจตน์ยอมมีทายาท อนาคตกิจการโรงงานของฉันจะได้ไม่ต้องจบลงที่แค่ตาเจตน์ เธอต้องช่วยฉันให้ได้นะอิง มันอาจจะฟังดูใจร้าย แต่ฉันมองไม่เห็นทางอื่นแล้วจริงๆ จับตาเจตน์แยกกันกับแฟนมันเสีย หรือไม่ก็ทำให้สองคนนั้นมีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเลิกกันไปเลยก็ได้ เธอทำเพื่อฉันหน่อยได้ไหม ฉันขอร้องล่ะนะอิง"

"หนู คือหนูจะลองพยายามทำดูนะคะคุณท่าน"