รื้อฟื้น

ขับมาไม่นานจิรายุก็พาทุกคนมาจอดถึงหน้าคอนโดของนพนนท์ ตลอดทางที่ผ่านมาสองคนข้างหน้าก็เอาแต่พูดกันเรื่องธุรกิจ ราวกับลืมไปว่ามีเธอนั้นนั่งมาด้วย แต่จากที่ฟังๆดูแล้วเขาทั้งสองดูท่าทางจริงจังในเรื่องงานมาก โดยทางฝั่งของนพนนท์เองก็ได้มีการเตรียมตัวเรียนรู้งานเพื่อต้องการสานต่อธุรกิจของที่บ้าน หากว่าเธอไม่ได้รับรู้ข้อมูลจากคุณกนกวรรณมาก่อนแต่แรกว่าสองคนนี้แอบกุ๊กกิ๊กกัน อิงรดาก็คงจะคิดว่าเขาทั้งสองนั้นเพียงแค่คบหากันทางด้านธุรกิจเฉยๆ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอแอบไปล่วงรู้ความจริงมาแล้ว ยังไงๆเธอก็คงจะไม่สามารถกลับไปคิดว่าสองคนนี้ไม่ได้มีอะไรเกินเลยหรือเป็นเพียงแค่เพื่อนปกติกันได้อยู่ดี

จนกระทั่งรถยนต์มาจอด นพนนท์ก็ยิ่งทำในสิ่งที่มันตอกย้ำให้อิงรดานั้นอ้าปากค้างจนหุบไม่ลงและไม่คิดว่าจะได้เห็นกับตา เมื่ออยู่ๆนพนนท์ก็ทำการหันหน้าและยื่นปากจู๋ๆไปจุ๊บแก้มจิรายุหนึ่งทีก่อนเปิดประตูลงรถไป โดยที่จิรายุเองทำเพียงแค่หันหน้าไปยิ้มแล้วส่ายศรีษะเพียงเท่านั้น นี่จิรายุไม่คิดว่าจะปกปิดเรื่องราวความรักของเขาเอาไว้ก่อนบ้างเลยหรือไง อย่างน้อยก็น่าจะกลัวว่าเธอจะเอาไปพูดต่อให้เข้าไปถึงหูคุณกนกวรรณเข้า หรือว่าจริงๆแล้วนั้นเขาไม่ได้แคร์

"ขอบคุณมากเลยนะจ๊ะสามีที่มาส่ง ขับรถกลับบ้านดีๆแล้วก็อย่าลืมพาน้องอิงแวะซื้อของด้วยล่ะ แล้วเจอกันนะคะน้องอิง"

ไม่รู้ว่านพนนท์ปิดประตูลงรถไปตอนไหน รู้ตัวอิกทีก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอ้าปากตาค้างอยู่กับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นสดๆ นี่ตกลงว่าระหว่างจิรายุกับนพนนท์นั้นมันมีอะไรจริงๆใช่ไหม โอ๊ย ไม่น่าเลยคุณเจตน์ 

"ลงมานั่งหน้าด้วยกันสิอิง คงไม่ได้คิดว่าจะใช้ฉันเป็นคนขับรถให้นั่งหรอกใช่ไหม"

อิงรดารีบสะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันทีแม้ว่าจิรายุจะพูดติดตลก แต่คนตัวเล็กที่มัวแต่อ้าปากค้างก็รีบรนรานลงจากรถ ก่อนจะเปิดประตูพาตัวเองขึ้นไปนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ 

ระหว่างที่รถยนต์กำลังเคลื่อนตัวออกและจิรายุยังไม่ทันได้พูดอะไร อิงรดาก็เริ่มรวบรวมความคิดในการแอบเก็บข้อมูลของคนข้างๆไปด้วย เพื่อที่เธอจะได้สามารถนำไปใช้ประโยชน์ประกอบในการทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

"อืม คุณเจตน์กับคุณนนท์นี่รู้จักกันนานแล้วเหรอคะ หนูจำได้ว่าก่อนที่หนูจะไปอเมริกา ตอนนั้นยังไม่เห็นว่าคุณเจตน์จะชอบลงใต้เลย"

อิงรดาทำเป็นแอบเรียบเรียงเคียงถาม โอกาสนี้เป็นจังหวะอันดีที่เธอจะได้แอบเก็บข้อมูลว่าตกลงสองคนนี้เป็นอะไรยังไงกัน เพื่ออย่างน้อยก็ทำให้งานของตัวเองนั้นง่ายขึ้น

"กับนนท์น่ะเหรอ อันที่จริงก็รู้จักกันมานานแล้วล่ะตั้งแต่สมัยเรียน แต่พึ่งจะมาสนิทกันจริงๆก็ช่วงสองปีหลังมานี้ อย่างที่เธอเห็นว่าฉันต้องทำธุรกิจร่วมกัน เจ้านั่นน่ะเมื่อก่อนจะชอบแอ๊บทำตัวแมนๆเพื่อบิดบังครอบครัวไว้ นี่มันพึ่งจะมาหลุดเมื่อไม่กี่ปีนี่เอง"

จิรายุยังคงพูดไปตอบไปอย่างเนิบๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ ใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฎขึ้นมาน้อยๆ ราวกับว่าเขารู้สึกดีที่ได้พูดถึงความสัมพันธ์ที่มีต่ออีกฝ่าย

อิงรดามองใบหน้าเหลาของเขาจากทางด้านข้าง จิรายุที่เธอเคยรู้จักในเมื่อก่อนกับตอนนี้นั้นก็ยังคงเป็นผู้ชายใจดีเสมอมา ในตอนนั้นถึงแม้ว่าเธอจะยังเป็นเด็ก แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคนนี้นั้นฮอตฮิตมากแค่ไหน ยิ่งคิดอิงรดาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนเป็นแบบนี้ไปได้

แม้ว่าจะเข้าใจดีว่ารสนิยมทางเพศมันคือความชื่นชอบส่วนตัว ทุกคนมีอิสระในการหาความสุขใส่ชีวิตของตัวเอง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้เธอก็ยังแทบจะไม่อยากเชื่อว่าในวันนี้ 'คุณเจตน์' ของเธอและผู้เป็นยายนั้นจะกลายเป็นผู้ชายที่ไม่แท้ไปเสียแล้ว

แน่นอนว่าถึงเธอพยายามที่จะปฏิเสธว่ามันไม่ใช่ จิรายุอาจจะไม่ได้เป็นอย่างนั้น แล้วภาพที่พึ่งเกิดขึ้นแบบสดๆร้อนๆต่อหน้าต่อตาเธอเมื่อกี้ล่ะมันคืออะไร ไหนจะคำพูดพวกนั้นอีกที่จิรายุเต็มอกเต็มใจยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานเมื่อถูกนพนนท์เรียกขานว่า 'สามี'

"งั้นแสดงว่า คุณเจตน์กับคุณนนท์ก็คงสนิทกันมาก"

"ก็ประมาณนั้นแหละ แก้ผ้านอนด้วยกันก็ทำมาแล้ว" จิรายุพูดไปก็ขำไป ในขณะที่อิงรดาเอาแต่อ้าปากค้างตาโตเมื่อคนเล่าไม่ได้คิดจะปิดบังข้อมูลใดๆเลย ดูท่าว่าเขาออกจะอยากเปิดเผยมันเสียด้วยซ้ำ

"ว่าแต่เธอเถอะ แน่ใจจริงๆเหรอว่าอยากตามไปทำงานกับฉัน ไม่ใช่ว่าที่ไปเป็นเพราะว่าเกรงใจป้าไก่หรอกนะ"

"เปล่านี่คะ หนูอยากไปช่วยงานคุณเจตน์จริงๆ"

"ถ้างั้นก็ดี ช่วงนี้งานฉันยิ่งล้นมืออยู่ ได้เธอมาช่วย เผื่อว่าฉันจะได้มีโอกาสแว๊บไปไหนมาไหนได้มากขึ้น"

"คุณเจตน์อยากแว๊บไปไหนเหรอคะ"

"เรื่องของผู้ใหญ่น่า เด็กไม่ต้องรู้หรอก"

"อ้าว แต่หนูก็ไม่เด็กแล้วนะคะคุณเจตน์ ลืมไปหรือเปล่าว่าหนูจะยี่สิบสี่แล้ว "

"นี่ปีนี้เธออายุเกือบจะเข้ายี่สิบสี่แล้วเหรอเนี่ย ไวจัง เผลอแป๊บๆก็เกือบจะแก่ทันฉันแล้ว"

"คุณเจตน์นี่ตกลงยังไงกันแน่คะ เมื่อกี้ว่าหนูเด็กตอนนี้มาว่าหนูแก่" อิงรดาเริ่มออกอาการหน้าบู้ เมื่อถูกกล่าวหา

"สรุปเลยก็คือว่า อันที่จริงเธอน่ะเริ่มจะแก่แล้ว อยู่ไปอีกไม่กี่ปีก็จะเข้าสามสิบ แต่ถ้าเอาเธอมาเทียบกับฉันก็ยังถือว่าเธอยังเด็กอยู่ไง เรื่องมันก็ง่ายๆแค่นี้เอง ไม่เห็นจำเป็นต้องน่าถามเลยนะเรา" สรุปอีกทีก็คือว่าเธอโดนเขาด่าว่าโง่หรือเปล่า รู้แบบนี้ไม่น่าถามเลย สู้แอบเก็บข้อมูลเอาแบบเงียบๆจะยังดีเสียกว่า 

"ถึงแล้วเธอคงไปซื้อสิ ฉันขอจอดรออยู่ตรงนี้นะขี้เกียจเดินลงไป"

"ได้ค่ะ งั้นคุณเจตน์อยากได้อะไรด้วยไหมคะเดี๋ยวหนูซื้อมาให้"

"อืม ถ้าบอกว่าอยาก เธอจะกล้าซื้อให้เหรอ" จิรายุพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าเธอเลยสักนิด แต่มือกลับกำลังล้วงควานเข้าไปในคอนโซลหน้ารถราวกับต้องการค้นหาสิ่งของ

"ถ้ามันไม่ใช่ถุงยางหนูก็คงกล้าซื้อค่ะ"

"นั่นแหละ ฝากซื้อหน่อยสิ พอดีว่าควานหาในรถแล้วมันหมดน่ะ ปกติฉันมักจะติดเอาไว้ใช้เผื่อฉุกเฉิน"

"คุณเจตน์! นี่พูดจริง?" อิงรดาทำหน้าเหรอหราแล้วถามย้ำดูอีกรอบ สีหน้าของเธอตอนนี้นั้นดูตกใจมากจนจิรายุมองดูแล้วก็ได้แต่ยิ้มขำ

"ฉันล้อเล่นน่า ใครจะบ้าฝากเด็กซื้อถุงยางให้"

"แน่ใจนะคะ? งั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย ตกลงคุณเจตน์ไม่เอาอะไร"

อิงรดาพ่นลมหายใจออกจากริมฝีปากแล้วหันไปถามจิรายุอีกรอบอย่างหวาดระแวง แต่แล้วเขาก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มเท่ๆมาให้ จนหัวใจคนมองถึงกับกระตุก

นี่ไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไงนะคุณเจตน์ว่าตัวเองน่ะหล่อขนาดไหน เฮ้อ ไม่น่าเลยเสียดายของ..