ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน

ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน

last updateLast Updated : 2026-02-13
By:  BoxJellyfishCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
42Chapters
699views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

*คำโปรย* เมื่อโชคชะตาพาให้กลับมาเจอกัน เขาเลือก “แกล้ง” แทนคำพูดว่า.. “คิดถึง” เธอเลือก “เงียบ” แทนพูด.. “อธิบาย” *เนื้อเรื่องย่อหน้านิยาย* • เขาเคยเป็นเด็กอ้วนแสนร่าเริง... แต่วันนี้กลับกลายเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ผู้เย็นชา • • เธอคือรักแรกที่หายไปโดยไม่ร่ำลา และกลับมาอีกครั้งพร้อมข่าวลือว่า "ขายตัวแลกกิจการ" • • เขาเลือกแกล้งเธอทุกครั้งที่เจอกัน เพราะไม่รู้จะพูดคำว่า "คิดถึง" อย่างไร • • ส่วนเธอ...ทำได้แค่เก็บความลับในอดีตไว้เงียบๆ เพราะบางเรื่องต่อให้รักแค่ไหนก็พูดออกไปไม่ได้ •

View More

Chapter 1

1.เฒ่าหัวงู

“Nak, maafkan bapak dan Ibu ya. Kamu sampai harus kerja merantau demi kami…”

Bimo mengusap wajahnya yang berminyak. Tangannya gemetar memegang ponsel, mendengar suara parau ibunya. 

Di hadapannya kini berdiri rumah mewah bercat putih dengan pagar setinggi dua meter. Bimo tak pernah membayangkan akan menginjakkan kaki di kompleks elite seperti ini.

“Ndak apa-apa Buk, Pak. Sudah seharusnya Bimo melakukan ini demi keluarga…” ucapnya sebelum akhirnya ia mematikan panggilan itu.

Sambil memarkirkan motor Supra tua bututnya di pinggir jalan, ia teringat alasan kenapa ia harus menempuh perjalanan berjam-jam dari desanya menuju tempat ini.

Beberapa hari lalu, rumahnya tiba-tiba diserbu rentenir dan tengkulak.

Ayahnya ternyata memiliki utang puluhan juta, dan menggadaikan satu-satunya harta mereka, yakni sepetak tanah garapan untuk kehidupan sehari-hari keluarga.

Belum lagi ibunya yang tengah sakit keras. Ia memerlukan biaya pengobatan yang besar serta transportasi bolak-balik ke rumah sakit pusat kabupaten tempat mereka tinggal.

Sebagai pemuda desa lulusan SMA pelosok, Bimo tak punya pilihan. Apa yang bisa ia lakukan untuk menyambung hidup selain menjadi petani, sama seperti bapaknya?

Sampai suatu ketika, salah seorang warga bernama Bu Tuti, yang kerap pergi dari desa ke kota menawarkannya sebuah pekerjaan sebagai instruktur mengemudi. Terbiasa mengendarai mobil pick up milik seorang Haji yang menjadi tengkulak di desanya, Bimo tentu saja menyambut baik tawaran itu.

“Syaratnya, harus tampan dan memiliki tubuh kuat dan kekar!”

Pekerjaannya instruktur mengemudi, tapi kenapa yang diminta pemuda tampan dan kekar?

Bimo sempat curiga. Namun, karena kebutuhan mendesak melunasi utang ayahnya dan mencari biaya pengobatan untuk ibunya, ia tak lagi ambil pusing.

Kini, ia sudah sampai di rumah client pertamanya. Entahlah apa arti client itu, namun tetangga yang menyalurkannya bilang, orang-orang yang mempekerjakannya itu disebut client.

Bimo merapikan kemeja putih murahnya yang sesak di bagian bahu karena otot padat hasil kebiasaan memikul gabah.

"Mau kemana?" tiba-tiba seorang satpam mengagetkan Bimo.

"Mau masuk," jawab Bimo refleks.

Satpam itu mengernyit, mungkin heran melihat seorang dengan penampilan biasa saja bahkan lebih tepatnya lusuh berdiri di depan gerbang.

Apalagi asap motor Bimo cukup mengganggu. Dan dengan santainya mengatakan mau masuk.

"Kau pikir ini tempat apa?"

"Rumah."

"Astaga, sudah sana pergi! Jangan membuat masalah."

"Saya mau bertemu Bu Selvi." Bimo baru teringat nama yang disebutkan oleh Bu Tuti sebagai klien pertamanya.

"Untuk keperluan apa?"

"Saya instrukturnya."

Satpam itu tampak mengangkat telepon di ujung meja dan entah apa yang ia bicarakan, Bimo hanya melihat ia berkali-kali mengangguk.

"Langsung masuk saja!" ujar satpam itu kemudian sambil meletakkan kembali gagang teleponnya.

Pintu pagar perlahan terbuka, Bimo melajukan motornya mengikuti arahan dari satpam dimana rumah tujuannya.

Komplek itu sangat luas, rumahnya tidak terlalu banyak tapi sangat besar-besar dan luas.

Satu rumah mungkin bisa mencapai sepuluh kali lapangan bola kaki.

Rumah yang dituju terletak pada sudut paling ujung, terlihat cukup sepi dari luar. Bimo menekan bell.

Tidak lama, seorang wanita yang masih cukup muda membuka pintu.

"Maaf, saya Bimo. Saya instruktur yang ditugaskan kesini," ucap Bimo dengan terbata-bata dan menunduk.

"Saya Selvi, silakan masuk."

"Terima kasih." Bimo masih terus menunduk.

Bagaimana tidak? Selvi menyambutnya dengan slip dress sutra merah tanpa bra. Bimo bisa melihat dengan jelas titik kecil itu tercetak sempurna.

Bimo tidak berani menatapnya, sebagai lelaki normal melihat pemandangan itu tentu saja ada yang berdenyut dalam dirinya.

‘Gila! Apa orang kota berpakaian begitu semua?!’ 

Jika di desanya, pakaian seperti Selvi itu sudah dianggap setengah telanjang.

Tubuh Bimo panas dingin.

"Silakan duduk," ucap Selvi dengan suara lembut dan mendayu.

Selvi terus melirik ponselnya, mengetik sesuatu di handphone dengan senyum licik.

Grup arisan.

Iya, ia sedang berselancar di sebuah grup. Selvi bergumam, "Rossa benar, barang aslinya jauh lebih 'menantang' daripada fotonya."

Bimo yang polos hanya menunduk sopan sambil memainkan kedua tangannya yang saling bertaut.

"Jadi, hari ini kita bisa mulai?" tanya Selvi duduk di hadapan Bimo dengan kedua paha yang bertumpu.

Sehingga Bimo bisa melihat pahanya yang putih mulus itu.

"Bi-bisa, Nyonya." Bimo menjawab dengan tergagap.

"Kalau begitu, sebentar lagi kita akan mulai."

"Baik, Nyonya." Bimo mengangguk.

Ia melirik ke arah Selvi, wanita itu tetap mengenakan dress yang sama. Pikir Bimo itu akan menyulitkan saat latihan.

"Nyonya, apakah tidak mengganti pakaian terlebih dahulu?" tanya Bimo memberanikan diri.

"Saya orangnya tidak tahan panas, pakaian begini lebih santai," jawab Selvi sambil mengedipkan matanya.

"Baiklah."

Kini, keduanya sudah di dalam mobil. Sebagai pelatih, Bimo duduk pada kursi penumpang, sedangkan Selvi yang berada di bagian pengemudi.

Di dalam Range Rover yang kedap suara, Selvi sengaja menurunkan tali gaunnya, sehingga sebelah aset gunung kembarnya hampir terlihat sempurna membuat Bimo hanya bisa menunduk.

"Bimo, tolong aturkan spion tengah ya. Aku kesulitan melihat ke belakang," ujar Selvi pura-pura sibuk.

Padahal, itu hanyalah trik kecilnya.

"Nyonya, kita belum perlu melihat ke belakang."

"Aku harus memundurkan mobilnya kalau mau keluar."

Bimo menurut, ia tampak sibuk mengatur spion tengah, dan pada saat itu wajah mereka hanya berjarak beberapa senti.

Selvi tidak bisa menahan diri, Selvi menarik tangan kasar Bimo ke pangkal pahanya yang panas. "Bimo, apa rasanya jika tangan kekar ini ‘menyetir’ tubuhku ya?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
42 Chapters
1.เฒ่าหัวงู
*อำเภออย่ามาซุย*เป็นสถานที่อัดแน่นเต็มไปด้วยบทสนทนา หากไม่ว่าร้ายหรือติฉินนินทาผู้อื่นคงไม่ใช่ชุมชนแห่งนี้ เพราะเรื่องชาวบ้านคืองานถนัดของพวกเขาทั้งหลาย"ตายแล้วแก~ แม่หนูแยมเอาอีกแล้วเนี่ย!!!" หญิงวัยกลางคนเตรียมซุบซิบกับเพื่อนบ้าน เธอวิ่งมาแต่ไกลโพ้นราวกับเรียกประชุมด่วนเสียอย่างนั้น เธอสวมเสื้อคอกระเช้าลายดอกไม้และผ้าถุงสีดำสนิท"คราวนี้เป็นผัวบ้านไหนอีกล่ะ!!!" หญิงวัยกลางคนรีบตอบกลับ เธอกำลังก้มหน้ารดน้ำต้นไม้ต้องแหงนใบหน้าอย่างสนใจทันควัน เธอสวมเสื้อแขนยาวลายสก็อตและผ้าถุงสีน้ำตาล เหมือนว่าจะคาดการณ์หัวข้อเรื่องจากคนที่พูดถึงได้แล้ว เพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยพ้นเรื่องเหล่านี้จริงๆ"เมื่อกี้ฉันดูไม่ค่อยชัดน่ะสิ!!! พวกเราไปกันเถอะ เดี๋ยวตกข่าวไม่ทันคนอื่นพอดี" หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างกระตือรือร้น"อีแค่เด็กกำพร้า!!! แถมยังเป็นเมียน้อยผัวป้าตัวเองอีก หากไม่ร่ำรวยเงินทองใครจะอยากดูกัน หึ~" หญิงวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมเดินไปปิดก๊อกน้ำ เธอใช้ฝ่ามือเปียกชุ่มมาเช็ดผ้าถุงตัวเองแต่ก็วิ่งตามเพื่อนไปด้วยกันชาวบ้านละแวกใกล้ร้านขายของชำแห่งหนึ่ง กำลังยืนเฝ้ามองเหตุการณ์สาวปากร้ายโว
Read more
2.ไล่ตามจีบสาว
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*ดวงตากลมโตจ้องสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย เธอตรวจสอบความเรียบร้อยของพนักงานตัวเอง รอยยิ้มหวานแสดงบนใบหน้าสวยอย่างพึงพอใจ"แพนด้าเก่งมากเลย ไม่เสียแรงที่เจ๊แยมเคี่ยวเข็ญมาเองกับมือ~" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง ชื่นชมพนักงานตัวน้อยราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แม้แพนด้าเองจะตามอารมณ์เจ้านายคนสวยไม่ทัน แต่ก็ยังคงเลือกถามสิ่งที่คิดวกวนอยู่"หนูยังไม่ค่อยมั่นใจตรงจุดนี้สักเท่าไหร่ เจ๊แยมช่วยอธิบายหน่อยนะคะ" แพนด้าสาวน้อยมัธยมปลายยกนิ้วจิ้มช่องยอดรวม เธออยากมีรายได้ระหว่างเรียนจึงขอเจ๊แยมทำงานด้านบัญชี เนื่องจากเธอเรียนสายศิลป์คำนวณมา นับว่าเป็นเด็กมีความฉลาดอยู่บ้าง เจ้าของร้านใหญ่อย่างแยมมีหรือจะไม่รับเอาไว้"ต้องเอาช่องนี้บวกกับช่องนี้ก่อนค่ะ ลองเอาไปแก้อีกรอบค่อยมาส่งเจ๊นะ เสร็จงานก็กลับบ้านได้เลย เวลาใกล้จะมืดค่ำแล้วมันอันตราย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง เนื่องจากแพนด้าเป็นผู้หญิงสู้คนก็ไม่เก่งแต่เรื่องขี้อายกลับเป็นที่หนึ่ง"ขอบคุณมากนะคะ เจ๊แยมคนสวย~" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมยกมือไหว้ เธอวิ่งหอบสมุดบัญชีเล่มใหญ่เข้าห้
Read more
3.ทวงหนี้(รัก)
*เมืองเหลามาจะฟัง*แสงแดดอันร้อนแรงยามบ่ายคล้อย กำลังสาดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ทุกแห่งหน ซึ่งบนพื้นริมถนนลาดยางต่างมีลวดลายอันสวยงาม และเริ่มจะซีดจางด้วยกาลเวลา กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นหอมของกล้วยแขกทอดจากร้านคุณยายข้างบ้าน เป็นการคลุกเคล้าบรรยากาศสมัยวัยเยาว์ชวนน่าคะนึงหาบริเวณตรงหน้าบ้านไม้สองชั้นซึ่งมีสีฟ้า แต่ทว่าตัวบ้านกลับซีดจางและลอกออกตามอายุขัยของมัน รั้วเหล็กยังเป็นโครงสร้างแบบเดิมแต่ขึ้นสนิมอยู่ไม่น้อย สวนเล็กๆ มีต้นมะม่วงที่แม่เธอเคยปลูก มันยังยืนต้นอย่างโดดเดี่ยวคล้ายเธอในเวลานี้แยมยกแขนเพื่อเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผาก ด้วยสาเหตุอากาศร้อนระอุเป็นพิเศษ เธอกำลังใส่ปุ๋ยต้นไม้หน้าบ้านหลังเก่าอยู่ เพราะได้ว่าจ้างคนงานให้มาซ่อมแซม ซึ่งเคยอาศัยตั้งแต่สมัยลืมตาดูโลกใบนี้ และมีเหตุการณ์ย้ายออกกะทันหันช่วงนั้น จึงไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานหลายปี ทำให้โครงสร้างผุพังมากพอสมควร"เจ๊แยมครับ!!! หลังคาต้องปูใหม่นะครับ ผมปีนไปตรวจสอบสภาพการใช้งานแล้ว หากไม่เปลี่ยนน่าจะอยู่ได้ไม่ถึงเดือนน่ะ ซึ่งมันรั่วหลายแผ่นอีกด้วยครับ" หัวหน้าคนงานบอกอย่างละเอียด"เปลี่ยนเลยจ้า~ ถ้ามีตรงไหนเหมือนจะไม่รอดแจ้งได้ตลอดเล
Read more
4.รักแฉะกลางตลาด
*ตลาดสดอำเภออย่ามาซุย*แยมเดินเลือกซื้อเนื้อสัตว์และผักสดอย่างมากมาย ลูกน้องผู้ชายสี่คนช่วยกันแบกหามอยู่ด้านหลัง เธออยากจะเลี้ยงฉลองเพราะพึ่งจัดเก็บสินค้าชุดใหม่ได้สำเร็จ จึงอยากให้ลูกน้องมีกำลังใจในการทำงานมากยิ่งขึ้น"ลดราคาให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ แยมอยากจะซื้อหลายสิบกิโลกรัมเลยน่ะ" แยมกล่าวถามแม่ค้าขายปลาสด แต่ทว่าต้องหยุดชะงักกับเสียงของคำพูดเสียดสีจากแม่ค้าทางด้านหลัง"ปลาสดขนาดนี้ยังจะต่อราคาอีก กลิ่นคาวของพวกมัน ยังสู้กลิ่นเมียน้อยป้าตัวเองไม่ได้หรอกนะ" แม่ค้าขายปลาร้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"เหรอคะ!!!!" แยมรีบสวนกลับทันควัน"ป้าอยากมีปากเอาไว้ทานของเผ็ดหรือเปล่า" ลูกน้องแยมตอบกลับอย่างโมโห"นายไม่ต้องทำหรอก มันเสียมือเปล่าน่ะ" แยมรีบเตือนลูกน้องอย่าได้วู่วาม"ถ้าแยมต้องเป็นเมียหลวง แต่ได้ผัวติดเหล้ามั่วผู้หญิงในร้านคาราโอเกะ ขอยอมเป็นเมียน้อยดีกว่าค่ะ ยังดูมีอันจะกินมากกว่าเลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมแสยะยิ้มให้เธอ"อีเด็กเหลือขอนี่!!!" แม่ค้าขายปลาร้ากล่าวเตรียมจะยกถังน้ำปลาร้ามุ่งสาดใส่แยม เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อหลับตาลงเพราะหากหลบก็เลอะอยู่ดี"ไอ้ยอด!!! ไอ้ใหญ่!!! พัง
Read more
5.เกเรแต่รักจริง
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*ลูกน้องชายเดินตึงตังเปิดประตูห้องเอกสาร กำลังแสดงสีหน้าเหมือนคนอารมณ์เสียอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไรกันแน่ เมื่อร่างบึกบึนหยุดยืนตรงหน้าแยม เขาจึงได้กล่าวออกมาราวกับอยากระบายเสียอย่างนั้น"ผมทนไม่ไหวแล้วนะเจ๊!!!" ลูกน้องโวยวายใส่พร้อมยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้ว"มีอะไร" แยมกระแทกเสียงใส่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย รีบละสายตาจากสมุดบัญชีเล่มหนาบนโต๊ะทำงาน เพื่อรับฟังความคับข้องใจของลูกน้องตน"ลูกน้องเฮียยูโรน่ะสิ!!! เหมือนตั้งใจกวนประสาทเลย" ลูกน้องกล่าวอย่างรวดเร็ว"เขาไปแหย่รังแตนเอามาให้เหรอ โกรธอะไรขนาดนั้นกัน ไหนลองพูดมาให้ฟังสิ" แยมกล่าวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"พวกเขาชอบมาซื้อสินค้าร้านเราทุกวัน และจ่ายด้วยธนบัตรใบใหญ่สุด ผมโกรธตรงที่เขาทำมาเป็นเดือนแล้วครับ ไม่ใช่แค่วันสองวันสักหน่อย ซื้อสินค้าราคาไม่เคยเกินหลักสิบด้วยนะครับ จะไม่ให้โมโหได้อย่างไรกันน่ะ" ลูกน้องกล่าวด้วยอารมณ์เดือดดาล"เขามาซื้อสินค้าร้านเราก็ดีอยู่แล้ว~ ต่อให้ทอนเงินเยอะแค่ไหน พวกเราก็ทอนได้สบายอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เอง~ ไม่เห็นต้องเอามาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ ต่อไปเจ๊จะใส่เงินทอนในส่วนของลูกค้าคนนี้ โดย
Read more
6.ลุ้นระทึก
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมและลูกน้องพากันหอบของพะรุงพะรัง เนื่องจากรถบรรทุกสินค้าพึ่งนำของมาส่ง เป็นเหตุให้ต้องสามัคคีช่วยกันอย่างขยัน"ช่วยขนลังซอสไปเรียงตรงนั้นหน่อยนะ จบงานวันนี้~ เดี๋ยวฉลองไม่ต้องห่วง!!!!" แยมตะโกนบอกลูกน้องผู้ชาย ให้เคลื่อนย้ายสินค้าอย่างรวดเร็ว พร้อมเสนอแรงจูงใจในการทำงานของพวกเขาทั้งหลาย"เจ๊แยม~ รายการสั่งซื้อของลูกค้าคนนี้.. ยอดรวมเขาเยอะมากเลยนะครับ มีถามขอราคาส่งอีกด้วย เจ๊ช่วยไปดูตรงจุดชำระเงินหน่อยนะครับ ค่อนข้างจะวุ่นวายมากเลย" ลูกน้องผู้ชายอีกคนวิ่งหน้าตาตื่นมาบอก เนื่องจากมีสินค้าเข้าใหม่หลายอย่าง ทำให้ราคาอันเก่าแทบไม่ได้ใช้เลย จึงไม่ใช่ความผิดอะไรของลูกน้องตนเอง"ได้เลยจ้า" แยมตอบกลับพร้อมเดินไปทันที ซึ่งจังหวะกำลังจะถามลูกค้ารายนี้ กลับต้องหยุดนิ่งชะงัก เพราะได้ยินประโยคหนึ่งเข้า ทำให้แยมต้องเงยใบหน้าสบสายตาคนยืนคุย"เจ้าของร้านนี้ เธอชื่อแยมอย่างนั้นเหรอ" ร่างสูงโปร่งกล่าวถามลูกน้องคนสนิท หลังจากเห็นภาพแขวนอยู่บนผนัง ซึ่งเป็นเด็กผู้ชายสองคนยืนขนาบข้างสาวผมเปียตรงกลาง เขายังคงหวนคิดถึงอดีตวัยเยาว์อีกครั้ง"ใช่ครับ!!! แต่คุณอย่าไปเผลอข้องแวะกับเธอ
Read more
7.ปากแข็งทั้งคู่
* โรงพยาบาล ××× อำเภอเหลามาจะฟัง *สายฝนยังคงตกกระหน่ำไม่หยุด ตรงบริเวณหน้าตึกฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งนี้ ทำให้บรรยากาศชวนเงียบงันจนน่าหดหู่ ได้ยินแม้กระทั่งเสียงอึ่งอ่างและสัตว์อื่นๆ ร้องระงมตามผืนหญ้าข้างโรงพยาบาลแยมก้าวเดินพรวดพราดผ่านประตูทางเข้า ร่มคันเล็กเปียกโชกจนลื่นแทบจับไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นระส่ำระสาย ตั้งแต่ได้รับแจ้งจากนายตำรวจท้องถิ่น เรื่องเกี่ยวกับยูโรประสบอุบัติเหตุ แค่เพียงไม่กี่คำสั้นๆ กลับกรีดลึกเข้าไปยังภายในความรู้สึกจนหายใจแทบไม่ทันเธอไม่หยุดยืนรอให้ใครอธิบายอะไรต่อ ถือเอกสารสำคัญและบัตรประชาชน มาถึงตรงหน้าห้องพักฟื้นแบบส่วนตัว ระหว่างทางเดินตำรวจบอกเพียงว่า.. ยูโรตั้งใจจะขับรถกลับบ้านที่อยู่อีกอำเภอหนึ่ง พอผ่านถนนเส้นคดเคี้ยวช่วงเขตป่า ฝนกลับเทกระหน่ำแบบไม่ทันได้ตั้งตัวภาพจากกล้องวงจรปิดบนเสาไฟฟ้า แสดงให้เห็นว่า.. รถเก๋งของยูโรแล่นมาด้วยความเร็วเกินหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง แม้จะมีไฟหน้าสาดตัดหมอกส่องสว่าง ฝนก็พร่าเลือนรางเสียจนมองไม่เห็นเส้นทาง รถยนต์จึงเสียหลัก พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่บริเวณข้างทางโชคดีที่ไม่พุ่งตกลงไปภายในคลองลึกใกล้เคียง แต่เขายั
Read more
8.รักในวัยเยาว์
#ย้อนอดีต#*บ้านแยมสมัยเด็ก..อำเภอเหลามาจะฟัง*"ลูกชิ้นทอด~ ไก่ทอดไหมคะ~" เสียงเจื้อยแจ้วกล่าวแว่วดังเป็นระยะ ผู้คนกำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้ออาหารกัน หลังเวลาเลิกงานของแต่ละครอบครัวบ้านของแยมตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ซึ่งบริเวณใกล้เคียงบ้านไม้ ล้วนเปิดร้านขายอาหารและเครื่องดื่มกัน ท่ามกลางเสียงจอแจเหล่าผู้คนส่วนใหญ่ ทำให้เธอต้องนั่งถอนหายใจแทน เพราะมันกลบเสียงเล็กได้อย่างมิดชิด"แยม!!! นั่งหงอยเป็นอะไรไปลูก~" ลิ้นจี่กล่าวถามลูกสาวอย่างสงสัย กลัวจะมีใครกล้ามารังแกเด็กขี้แยถึงร้าน เพราะรับนิสัยไม่สู้คนมาจากผู้เป็นแม่ตั้งแต่เกิด"แม่คะ~ หนูตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ร้านของเรายังเงียบกริบอยู่เลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก้มหน้าสำนึกผิด"มันใช่ความผิดของหนูซะที่ไหนล่ะ ถ้าวันนี้ขายไม่หมด พรุ่งนี้เราก็ขายใหม่ได้ สำคัญสุดคือกำลังใจรู้ไหมลูกรัก~" ลิ้นจี่กล่าวด้วยซุ่มเสียงไพเราะเสนาะหู เธอให้กำลังใจลูกสาวตนเอง พร้อมดึงสาวน้อยไปโอบกอดจนแน่น"แม่~ จะไปหาพี่ลำไยกันเลยไหม" ขวานกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม คุณพ่อทำงานรับจ้างตกแต่งสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลบ้าน จึงกลับมาเร็วเป็นเรื่องปกติ"ใช่สิ!!! พ่อจะไปกับแม่ด้วยเห
Read more
9.เขามักจะน่ารักเสมอ
#ย้อนอดีต#*บ้านแยมสมัยเด็ก..อำเภอเหลามาจะฟัง*"พ่อคะแม่คะ หนูมีอะไรจะบอกค่ะ" แยมกล่าวเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนซ้อนกับลมหายใจเธอยืนหงอยอยู่ตรงหน้าโทรทัศน์ เหม่อมองพื้นกระเบื้องอย่างคนใจลอย ซึ่งคุณพ่อกับคุณแม่กำลังดูละครหลังข่าวอยู่ ทั้งสองหันมามองหน้าลูกสาวพร้อมกัน คุณพ่อขยับแว่นเล็กน้อย จนแสงสะท้อนจากจอแก้วผ่านเลนส์สายตาเตรียมรอฟัง ส่วนคุณแม่ลดช้อนข้าวต้มภายในมือลงอย่างสนใจ"หนูไม่ได้ไปทำรายงานที่บ้านเพื่อนจริงๆ ค่ะ" เธอสารภาพเสียงดังลั่นภายในห้องรับแขก ดวงตาเหลือบต่ำมองพื้นเหมือนเด็กทำผิด ไม่กล้าสบสายตาผู้ให้กำเนิดทั้งสองคน"อ้าว! แล้วลูกสาวไปไหนมาจ้ะ" ลิ้นจี่เอ่ยถามกลับทันที เสียงท่านไม่ดุเลยสักนิดแต่แฝงไปด้วยความอยากรู้จริงจัง"หนูไปเฝ้ายูโรมาค่ะ! เขาไม่สบาย แล้วก็...เอ่อ...เราทั้งสองคน กำลังคบกันอยู่ค่ะ" แยมเม้มริมฝีปากลังเลก่อนจะพูดออกไปในที่สุดผู้ปกครองทั้งสองต่างนั่งเงียบไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงละครที่ดังแว่วๆ จากจอโทรทัศน์ท่ามกลางความเงียบ คอยกดดันจนแยมอยากจะกลายเป็นฝุ่นหายไปจากตรงนั้น คุณพ่อกระแอมไอหนึ่งทีราวกับส่งสัญญาณ แล้วหันมองหน้าคุณแม่อย่างรวดเร็ว"เด็กคนนั้น..ใช่ยูโ
Read more
10.ใครเจ็บปวดมากกว่ากัน
#ย้อนอดีต#*บริเวณลานจอดรถยนต์ร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่าง*บรรยากาศช่วงเวลานี้รถยนต์จอดน้อยคันกว่าที่ควรจะเป็น ผู้คนจึงไม่ได้เดินพลุกพล่าน แยมยังคงยืนอึ้งอยู่ไม่ห่างจากเสาปูนต้นใหญ่ ร่างกายเธอแข็งทื่อดุจถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน ดวงตาเธอสั่นระริกและหัวใจเต้นเป็นจังหวะเชื่องช้า เมื่อได้เห็นภาพที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน เรไรเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุด กำลังเอื้อมแขนไปโอบกอดยูโรแฟนเธอจนแน่น ราวกับพยายามปลอบโยนหรือเรียกหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในอดีต"นายยังจำได้ไหม ตอนนั้นเราสองคนเคยสัญญากันไว้ว่ายังไง" น้ำเสียงนุ่มนวลของเรไรลอดออกมาเบาๆ แต่กลับชัดเจนมากพอจะบาดลึกถึงหัวใจดวงน้อยของแยมได้"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ!" ยูโรตวาดเสียงดังลั่นลานจอดรถ แม้เขาจะพยายามปัดป้องแขนเรไรออก แต่แยมยังคงมองทั้งคู่อย่างเหม่อลอย"หากเราเลิกกันแล้ว นายต้องคอยดูแลฉันระหว่างที่ฉันไม่มีใคร!" เรไรกระแทกเสียงกลับ ราวกับเธอกำลังโกรธที่ยูโรไม่รักษาคำพูด"หึ! เธอเป็นคนบอกเลิกฉันก่อนเองนะ มาตอนนี้จะทวงคำสัญญาอะไร" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขายืนกำหมัดแน่นถนัดราวกับฝืนเก็บอารมณ์อยู่"พอนายใช้งานฉันเสร็จ! คิดจะทิ้งกันเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status