LOGIN*คำโปรย* เมื่อโชคชะตาพาให้กลับมาเจอกัน เขาเลือก “แกล้ง” แทนคำพูดว่า.. “คิดถึง” เธอเลือก “เงียบ” แทนพูด.. “อธิบาย” *เนื้อเรื่องย่อหน้านิยาย* • เขาเคยเป็นเด็กอ้วนแสนร่าเริง... แต่วันนี้กลับกลายเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ผู้เย็นชา • • เธอคือรักแรกที่หายไปโดยไม่ร่ำลา และกลับมาอีกครั้งพร้อมข่าวลือว่า "ขายตัวแลกกิจการ" • • เขาเลือกแกล้งเธอทุกครั้งที่เจอกัน เพราะไม่รู้จะพูดคำว่า "คิดถึง" อย่างไร • • ส่วนเธอ...ทำได้แค่เก็บความลับในอดีตไว้เงียบๆ เพราะบางเรื่องต่อให้รักแค่ไหนก็พูดออกไปไม่ได้ •
View More“Nak, maafkan bapak dan Ibu ya. Kamu sampai harus kerja merantau demi kami…”
Bimo mengusap wajahnya yang berminyak. Tangannya gemetar memegang ponsel, mendengar suara parau ibunya. Di hadapannya kini berdiri rumah mewah bercat putih dengan pagar setinggi dua meter. Bimo tak pernah membayangkan akan menginjakkan kaki di kompleks elite seperti ini. “Ndak apa-apa Buk, Pak. Sudah seharusnya Bimo melakukan ini demi keluarga…” ucapnya sebelum akhirnya ia mematikan panggilan itu. Sambil memarkirkan motor Supra tua bututnya di pinggir jalan, ia teringat alasan kenapa ia harus menempuh perjalanan berjam-jam dari desanya menuju tempat ini. Beberapa hari lalu, rumahnya tiba-tiba diserbu rentenir dan tengkulak. Ayahnya ternyata memiliki utang puluhan juta, dan menggadaikan satu-satunya harta mereka, yakni sepetak tanah garapan untuk kehidupan sehari-hari keluarga. Belum lagi ibunya yang tengah sakit keras. Ia memerlukan biaya pengobatan yang besar serta transportasi bolak-balik ke rumah sakit pusat kabupaten tempat mereka tinggal. Sebagai pemuda desa lulusan SMA pelosok, Bimo tak punya pilihan. Apa yang bisa ia lakukan untuk menyambung hidup selain menjadi petani, sama seperti bapaknya? Sampai suatu ketika, salah seorang warga bernama Bu Tuti, yang kerap pergi dari desa ke kota menawarkannya sebuah pekerjaan sebagai instruktur mengemudi. Terbiasa mengendarai mobil pick up milik seorang Haji yang menjadi tengkulak di desanya, Bimo tentu saja menyambut baik tawaran itu. “Syaratnya, harus tampan dan memiliki tubuh kuat dan kekar!” Pekerjaannya instruktur mengemudi, tapi kenapa yang diminta pemuda tampan dan kekar? Bimo sempat curiga. Namun, karena kebutuhan mendesak melunasi utang ayahnya dan mencari biaya pengobatan untuk ibunya, ia tak lagi ambil pusing. Kini, ia sudah sampai di rumah client pertamanya. Entahlah apa arti client itu, namun tetangga yang menyalurkannya bilang, orang-orang yang mempekerjakannya itu disebut client. Bimo merapikan kemeja putih murahnya yang sesak di bagian bahu karena otot padat hasil kebiasaan memikul gabah. "Mau kemana?" tiba-tiba seorang satpam mengagetkan Bimo. "Mau masuk," jawab Bimo refleks. Satpam itu mengernyit, mungkin heran melihat seorang dengan penampilan biasa saja bahkan lebih tepatnya lusuh berdiri di depan gerbang. Apalagi asap motor Bimo cukup mengganggu. Dan dengan santainya mengatakan mau masuk. "Kau pikir ini tempat apa?" "Rumah." "Astaga, sudah sana pergi! Jangan membuat masalah." "Saya mau bertemu Bu Selvi." Bimo baru teringat nama yang disebutkan oleh Bu Tuti sebagai klien pertamanya. "Untuk keperluan apa?" "Saya instrukturnya." Satpam itu tampak mengangkat telepon di ujung meja dan entah apa yang ia bicarakan, Bimo hanya melihat ia berkali-kali mengangguk. "Langsung masuk saja!" ujar satpam itu kemudian sambil meletakkan kembali gagang teleponnya. Pintu pagar perlahan terbuka, Bimo melajukan motornya mengikuti arahan dari satpam dimana rumah tujuannya. Komplek itu sangat luas, rumahnya tidak terlalu banyak tapi sangat besar-besar dan luas. Satu rumah mungkin bisa mencapai sepuluh kali lapangan bola kaki. Rumah yang dituju terletak pada sudut paling ujung, terlihat cukup sepi dari luar. Bimo menekan bell. Tidak lama, seorang wanita yang masih cukup muda membuka pintu. "Maaf, saya Bimo. Saya instruktur yang ditugaskan kesini," ucap Bimo dengan terbata-bata dan menunduk. "Saya Selvi, silakan masuk." "Terima kasih." Bimo masih terus menunduk. Bagaimana tidak? Selvi menyambutnya dengan slip dress sutra merah tanpa bra. Bimo bisa melihat dengan jelas titik kecil itu tercetak sempurna. Bimo tidak berani menatapnya, sebagai lelaki normal melihat pemandangan itu tentu saja ada yang berdenyut dalam dirinya. ‘Gila! Apa orang kota berpakaian begitu semua?!’ Jika di desanya, pakaian seperti Selvi itu sudah dianggap setengah telanjang. Tubuh Bimo panas dingin. "Silakan duduk," ucap Selvi dengan suara lembut dan mendayu. Selvi terus melirik ponselnya, mengetik sesuatu di handphone dengan senyum licik. Grup arisan. Iya, ia sedang berselancar di sebuah grup. Selvi bergumam, "Rossa benar, barang aslinya jauh lebih 'menantang' daripada fotonya." Bimo yang polos hanya menunduk sopan sambil memainkan kedua tangannya yang saling bertaut. "Jadi, hari ini kita bisa mulai?" tanya Selvi duduk di hadapan Bimo dengan kedua paha yang bertumpu. Sehingga Bimo bisa melihat pahanya yang putih mulus itu. "Bi-bisa, Nyonya." Bimo menjawab dengan tergagap. "Kalau begitu, sebentar lagi kita akan mulai." "Baik, Nyonya." Bimo mengangguk. Ia melirik ke arah Selvi, wanita itu tetap mengenakan dress yang sama. Pikir Bimo itu akan menyulitkan saat latihan. "Nyonya, apakah tidak mengganti pakaian terlebih dahulu?" tanya Bimo memberanikan diri. "Saya orangnya tidak tahan panas, pakaian begini lebih santai," jawab Selvi sambil mengedipkan matanya. "Baiklah." Kini, keduanya sudah di dalam mobil. Sebagai pelatih, Bimo duduk pada kursi penumpang, sedangkan Selvi yang berada di bagian pengemudi. Di dalam Range Rover yang kedap suara, Selvi sengaja menurunkan tali gaunnya, sehingga sebelah aset gunung kembarnya hampir terlihat sempurna membuat Bimo hanya bisa menunduk. "Bimo, tolong aturkan spion tengah ya. Aku kesulitan melihat ke belakang," ujar Selvi pura-pura sibuk. Padahal, itu hanyalah trik kecilnya. "Nyonya, kita belum perlu melihat ke belakang." "Aku harus memundurkan mobilnya kalau mau keluar." Bimo menurut, ia tampak sibuk mengatur spion tengah, dan pada saat itu wajah mereka hanya berjarak beberapa senti. Selvi tidak bisa menahan diri, Selvi menarik tangan kasar Bimo ke pangkal pahanya yang panas. "Bimo, apa rasanya jika tangan kekar ini ‘menyetir’ tubuhku ya?"#หกปีผ่านไป..#*ณ ห้องประชุมโรงเรียนอินเตอร์แห่งหนึ่ง*คุณครูประจำชั้นเรียนของเด็กปฐมวัย สีหน้าเขาค่อนข้างจะเคร่งเครียดราวกับเจอศึกหนักประชิด เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแยมกับยูโร ซึ่งเป็นผู้ปกครองของเด็กหญิง... ยัมมี่!คุณครูหยิบแฟ้มรายงานความประพฤติขึ้นมา มันช่างปึกใหญ่อย่างกับเอกสารกรมสอบสวน ฝ่ามือหนาแตะขาแว่นตาเหมือนกับเรียกความกล้าหาญ ก่อนจะเอ่ยถึงใจความสำคัญของเรื่องราว"คุณแม่ครับ...เด็กคนอื่นอาจเล่นดินทรายเป็นปกติ แต่ลูกสาวคุณน่ะ เล่นเอาแผนผังระบบกรมชลประทานจริงมา เธอออกแบบสนามเด็กเล่นหลังห้องเรียนครับ!"ครูที่ปรึกษากล่าวด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ใบหน้าคล้ายคนต่อสู้กับเด็กมาเยอะแล้ว แต่ยัยยัมมี่.. เป็นเพียงข้อยกเว้นที่เขาไม่อาจข้ามผ่านไปได้"เอ่อ...ยัมมี่! ยังคงน่าเอ็นดูอยู่ใช่ไหมคะคุณครู?" แยมเอ่ยถามก่อนจะยิ้มแห้ง แม้เธอจะเตรียมใจมาจากบ้านเรื่องการตักเตือน แต่พอคุณครูเล่าพฤติกรรมของลูกสาว ย่อมต้องรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีสักเท่าไร"ยังไม่จบครับ! เมื่อวานเธอเรียกครูพลศึกษาว่า.. คุณพี่รปภ.ผู้มีหุ่นเป็นแรงบันดาลใจในการออกกำลังกายนะครับ จนคุณครูต้องวิ่งหนีออกนอกโรงเรียนไปเลย"แยมกับยูโรอึ้งความ
#หนึ่งปีผ่านไป..#*อำเภออย่ามาซุย**ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*"หรือมันไม่จริง?" หญิงวัยกลางคนกำลังเถียงกับลูกน้องชายของแยมหญิงวัยกลางคนกำลังเถียงกับลูกน้องชายของแยม"ปากมากจังนะป้า! ระวังจะมีสีแดงติดปากเอา!" ลูกน้องชายสวนกลับทันควัน"อะไรกันอีกแล้ว!" แยมเดินมายืนเท้าสะเอวถาม เพราะไม่รู้ทั้งคู่ทะเลาะเรื่องอะไร หากลูกน้องเธอผิดจะได้ขอโทษแทน"อีป้าคนนี้.. มายืนนินทากับเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ตรงหน้าร้านเราครับเจ๊!" ลูกน้องชายกล่าวโวยวายอย่างไม่พอใจ"ป้าแค่บอกว่าตั้งแต่เจ๊แยมแต่งงานมีผัวก็เป็นคนดี ไร้เรื่องชู้สาวกับสามีชาวบ้านก็แค่นั้นเอง ไม่รู้มันจะโกรธอะไรขนาดนั้น" หญิงวัยกลางคนกล่าวอธิบาย"เรื่องนี้มันจบตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว แยกย้ายและจบกันไปเถอะค่ะ ขอโทษแทนลูกน้องที่ใจร้อนรักเจ้านายมาก จนต้องเสียเวลาทำมาหากินไปทะเลาะกับคนพูดไม่เข้าหูด้วยค่ะ" แยมกล่าวจบก็ดึงแขนลูกน้องชายเข้าร้านอย่างรวดเร็วด้านหญิงวัยกลางคนเดินผ่านหน้าร้าน โดยคิดแค่เพียงแยมเอ่ยขอโทษ ทั้งที่หากฟังอย่างลึกซึ้งเหมือนลูกน้องชายแยม คงจะโมโหจนลมแทบออกหูอย่างแน่นอน"เจ๊ด่าอีป้านั่นเหรอครับ" ลูกน้องชายถามอย่างสงสัย เพราะทบทวนประโยคคำ
*เมืองเหลามาจะฟัง*เสียงดนตรีคลาสสิคจากเหล่านักเรียนบรรเลงคลอ สร้างบรรยากาศความหรูหราของงานเลี้ยงสังสรรค์ แต่นัยแอบแฝงคืองานการกุศล พวกสังคมไฮโซต้องบริจาคเงินจำนวนมหาศาล เพื่อเป็นทุนการศึกษาแก่เด็กเรียนดีและยากไร้ทรัพย์สินคู่รักสุดแสบกำลังนั่งอยู่ภายในงานเลี้ยงประจำปีนี้ ของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ท่ามกลางเสียงจอแจและความวุ่นวายจากเหล่าผู้คนแม้ว่า..ทั้งสองจะไม่ชอบการออกสังคม และปั้นหน้ายิ้มระรื่นให้ผู้คนมากหน้าหลายตาแค่ไหน แต่ก็ต้องฝืนใจอดทนทำตามหน้าที่ให้สำเร็จ เนื่องจากผู้ใหญ่ภายในครอบครัวได้วิงวอนให้มาแทนเนื่องจากผู้ใหญ่ภายในครอบครัวได้วิงวอนให้มาแทน"ถ้าคุณแม่ไม่บอกให้เปิดเผยใบหน้าสะใภ้บ้าง ฉันคงไม่ทนนั่งอยู่นี่แน่ มีแต่พวกป้าพูดจากระแนะกระแหนอยู่ได้" แยมกัดฟันกล่าวกระซิบกระซาบแก่อีกฝ่ายทันที"ขอโทษที่บ้านผมมันรวยเกินไปครับคุณภรรยา ทำให้ต้องลำบากมาช่วยกันเสแสร้งภายในงาน แต่คุณก็รู้ผมชอบเข้าสังคมซะที่ไหนล่ะ!" ยูโรกล่าวเสียงอู้อี้ผ่านหลังกำปั้นตนเอง สายตาจับจ้องชายหญิงมีอายุเจรจากันสนุกสนาน"คุณดีนาร์ติดธุระเหรอคะวันนี้.. ดิฉันอุตส่าห์นำเครื่องประดับชิ้นใหม่มาอวดสักหน่อย น่าเสียดาย
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมนั่งทำตารางบัญชีรายจ่ายประจำเดือน อยู่แถวบริเวณโซฟาตัวยาว สองนิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์บนอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพา เธอหันมองภายในห้องเพื่อหาคนหยิบของให้ เจอยูโรนั่งตรวจบิลสินค้าอยู่บนโต๊ะเอกสาร"คุณสามี! รบกวนหยิบแฟลชไดรฟ์ในลิ้นชักฝั่งขวาให้หน่อยค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มหวาน"ได้สิ!" เขาตอบกลับทันควัน พร้อมเปิดลิ้นชักหยิบสิ่งของที่ภรรยาต้องการ แต่สายตาคมกริบเหลือบเห็นปืนหนึ่งกระบอก เขาจึงคว้ามาถามเธออย่างสงสัย"ขอบคุณมากนะคะ..." เธอกล่าวยังไม่ทันจบ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา"พกของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ถึงว่า..วันแรกที่เราเจอกันด้วยความบังเอิญ เธอถึงไม่รู้สึกกลัวหรือคิดป้องกันตัวเองเลยสักนิด"เขาเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากเธอ แต่แยมกลับขมวดคิ้วจ้องวัตถุอันตราย ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและคิดถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ด้วยหัวใจเต้นตุบตับราวกับเป็นประสบการณ์ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม#ย้อนอดีต#หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ต่างประเทศ หญิงสาวเลือกตั๋วเที่ยวบินกลับร้านด้วยหัวใจแตกสลายอีกครั้ง เพราะคุณลุงและคุณป้าผู้เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่บนโลก ได้ลาจากด้วยโรคภัยไข้เจ็บเ
เรไรคุกเข่าลงตรงหน้าทั้งสองคน แม้ว่า..พื้นกระเบื้องจะเย็นเฉียบแค่ไหน แต่ไม่เย็นเท่าหัวใจของตัวเองยามนี้"เรา…ขอโทษเธอด้วยนะแยม และต้องขอโทษนายอีกครั้งด้วยนะยูโร" เรไรกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือกว่าที่เคยเป็นยูโรยืนนิ่งเงียบสีหน้าแข็งตึง ส่วนแยมกำฝ่ามือเล็กจนแน่น แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้น.. ไม่คิดหนีและไ
*บ้านยูโรอำเภอเหลามาจะฟัง*หลังพิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้น คู่บ่าวสาวกลับไปอาศัยอยู่บ้านของยูโรทันที ดีนาร์และเปโซต่างนำสินสอดมากมายประโคมให้แยม ราวกับภาคภูมิใจที่ทั้งสองคนลงเอยด้วยดีจังหวะดีนาร์ปลอบโยนแยมเรื่องเพลิงไหม้ร้านค้า เปโซจึงเรียกยูโรไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทำให้แยมแอบเป็
*อำเภอเหลามาจะฟัง*ถนนสายเปลี่ยวทอดยาวท่ามกลางความมืดมิด ดวงไฟสีส้มโทนอบอุ่นเรียงรายเป็นระยะ คอยสะท้อนบนกระจกหน้ารถยนต์ เหมือนฉายภาพซ้ำเหตุการณ์ เฝ้าตามหลอกหลอนอยู่ภายในหัวใจทั้งสองคนฝ่ามือหนาจับพวงมาลัยจนแน่นถนัด สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับถนนเส้นตรงหน้า แต่ทว่า..หัวใจตนนั้น กลับแอบฟังเสียงลมหายใจของ
*วันสิ้นปี..ช่วงยามราตรีของอำเภออย่ามาซุย*"ขอเชิญเหล่าพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาตายาย!! มานับถอยหลังวันปีใหม่กันนะครับ สาม..สอง..หนึ่ง!!!" ผู้ใหญ่บ้านที่จัดงานประกาศผ่านไมโครโฟน ชาวบ้านต่างปรบมือกันอย่างสนุกสนาน เฉลิมฉลองเทศกาลเหมือนดั่งทุกปีปึงปัง!!!เสียงดังจากพลุปรากฏบนท้องฟ้าช่างตระการตา ก่อนจะ