ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน

ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน

last updateLast Updated : 2026-02-13
By:  BoxJellyfishCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
42Chapters
613views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

*คำโปรย* เมื่อโชคชะตาพาให้กลับมาเจอกัน เขาเลือก “แกล้ง” แทนคำพูดว่า.. “คิดถึง” เธอเลือก “เงียบ” แทนพูด.. “อธิบาย” *เนื้อเรื่องย่อหน้านิยาย* • เขาเคยเป็นเด็กอ้วนแสนร่าเริง... แต่วันนี้กลับกลายเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ผู้เย็นชา • • เธอคือรักแรกที่หายไปโดยไม่ร่ำลา และกลับมาอีกครั้งพร้อมข่าวลือว่า "ขายตัวแลกกิจการ" • • เขาเลือกแกล้งเธอทุกครั้งที่เจอกัน เพราะไม่รู้จะพูดคำว่า "คิดถึง" อย่างไร • • ส่วนเธอ...ทำได้แค่เก็บความลับในอดีตไว้เงียบๆ เพราะบางเรื่องต่อให้รักแค่ไหนก็พูดออกไปไม่ได้ •

View More

Chapter 1

1.เฒ่าหัวงู

“우쭈쭈.”

“먹어, 언니, 왜 안 먹어?”

어두컴컴한 밀실에서 온몸이 상처투성이가 된 온사가 숨죽인 채 바닥에 엎드려 있었다. 그녀의 몸에 있는 쇠사슬이 서로 부딪히는 소리를 내며 그녀의 목과 사지를 묶어 빠져나갈 수 없게 했다.

그녀의 앞에는 노란색 옷를 입고 있는 소녀가 개 먹이를 들고 개를 놀리는 것처럼 그녀를 놀리고 있었다.

웃을 때 보조개가 예쁘게 생기는 이 소녀는 그녀의 여동생 온모였다.

온모는 뒤에 있던 시녀에게 불쾌하다는 듯 말했다.

“이거 봐, 우리 언니 진짜 쓸데없다니까? 개로도 못 쓰겠어. 이 몸이 직접 먹여주는데도 감히 안 받아먹잖아.”

시녀는 곧장 앞으로 가 바닥에 있던 사람을 걷어찼다.

차인 사람이 힘겨운 소리를 내자, 그제야 시녀는 온모를 달랬다.

“아가씨, 그러지 마세요. 이 개가 아직도 자기가 국공부 정실 딸이라고 생각할지도 모르지 않습니까.”

온모는 피식 웃으며 말했다.

“온사가 정실 딸은 무슨, 아버지랑 오라버니들도 다 모르는 사람이라는데, 개로 써주는 것도 얘한텐 영광이지.”

“불쌍한게 눈치도 없어.”

온모는 차가운 말 한마디를 던지고 온사의 손을 있는 힘껏 짓이겼다.

너무 세게 밟은 탓에 손가락뼈에서 우두둑 소리가 났고, 온사는 고통스러운 듯 흐느꼈다.

“온사, 내가 마지막 기회 한 번 더 줄게, 그 옥패 내놔.”

“흐…… 흐흐……”

이미 정신이 조금 희미해진 온사는 이 말을 듣고 나서야 힘겹게 반응했다.

그녀는 힘없는 웃음을 내뱉고 말했다.

“온모, 너 헛된 희망 가지지 마……”

옥패는 어머니가 그녀에게 물려준 유일한 물건이었다. 죽는 한이 있더라도 그녀는 절대 온모에게 빼앗기지 않을 것이다.

“멍청한 것, 네가 죽고 싶어서 환장했구나!”

온모는 눈에서 불을 뿜을 것처럼 화를 냈다.

마침 이때, 밖에 있던 누군가에 의해 밀실의 문이 열리고, 실루엣 몇 개가 밀실로 들어왔다.

온모는 그들을 돌아보고 급히 개 사료를 시녀의 품에 숨기며, 마치 마술이라도 부린 듯 순식간에 순수하고 귀여운 얼굴로 바뀌더니 기뻐하며 그들에게 달려갔다.

“아버지, 오라버니들!”

“여긴 어떻게 오셨어요?”

그들은 명나라 진국공과 그의 아들들이었다.

진국공은 워낙 키도 크고 인물이 출중했다.

그의 아들 4명 역시 그대로 물려받아 모두 키와 몸집도 크고, 외모도 아주 뛰어났다.

진국공의 성격도 조금씩은 닮아, 다들 차갑고 사악한 표정을 짓고 있었다.

하지만 유일하게 예외일 때도 있었다. 온모가 부드럽고 나긋나긋한 목소리로 그들을 부르면 차갑고 매정해 보이는 이들의 얼굴에도 생기가 돌았다.

둘째 오라버니 온자신은 경멸하는 눈으로 바닥에 있던 온사를 흘끗 본 뒤 입을 열었다.

“막내야, 어때? 얘가 훔쳐 간 옥패는 돌려받았어?”

훔친 게 아니야!

그녀는 훔치지 않았다.

그건 애초에 그녀의 옥패였다.

“휴, 아니요.”

온모는 굉장히 실망한 듯한 말투로 한숨을 쉬며 억울하다는 듯 말했다.

“어머니가 물려준 유일한 물건이고, 저한테 제일 중요한 물건인 거 알면서도 제가 아무리 부탁해도 안 돌려줘요.”

“저 이제 진짜 어떻게 해야 할지 모르겠어요.”

온모는 말끝에 마치 곧 울기라도 할 듯, 목소리가 떨렸다.

듣고 있던 온자신 일행은 마음이 너무 아팠다.

“온사, 정말 실망스럽구나!”

온자신이 화를 냈다.

입구 쪽에 서있던 셋째 오라보니 온자월도 순식간에 얼굴이 굳어지며 날카롭게 빛나는 검을 뽑아 들었다.

“이렇게 고집을 부리는 이상, 손을 자르고, 자를 때마다 한 번씩 물어보자. 계속 말하지 않으면 손과 발을 모두 베어버릴 게야. 감히 우리 막내 물건을 훔치다니. 네 뼈도 네 입만큼 고집스러운지 보자고!”

“손을 자를 필요는 없어.”

이때, 큰오라버니 온장온이 차가운 목소리로 말했다.

“누군가 온사가 잡혀오기 전에 급하게 뭔가를 삼키는 걸 봤다고 했어.”

온사는 순간 가슴이 철렁 내려앉아 당황한 눈빛이 역력했다.

온자신 일행은 이 모습을 보자 문득 깨달았다.

온자신은 화를 내며 말했다.

“온사 너 미쳤어? 차라리 옥패를 삼키는 한이 있더라도 막내한테 돌려주지 않겠다는 거야?!”

갑자기 온사의 눈에 광기가 돌았다.

기왕 다 들킨 거, 이제 숨길 것도 없었다.

“하하…… 그래요, 나 미쳤어요!”

“온모가 날 이 꼴로 만들고, 우리 어머니가 마지막으로 나한테 물려준 걸 빼앗으려고 하는데 안 미치고 배기겠어요?”

흥분한 온사가 쇠사슬을 잡아끌자, 쇠사슬 소리와 그녀의 목소리가 밀실에 울려 퍼졌다.

“이제 두 가지 선택지 밖에 없어요. 포기할래요? 아니면 내 배를 가를래요?”

항상 차가운 눈으로 조용히 지켜보던 넷째 오라버니 온옥지를 포함한 온자신 일행은 안색이 어두워졌다.

그들은 무의식적으로 그들의 아버지, 즉 진국공 온권승을 바라보았다.

이럴 때 결정을 내릴 수 있는 유일한 사람이었다.

온모는 어두운 기색이 스치더니 입을 삐죽거리며 딱 한마디를 했다.

“아버지, 저 어머니 보고 싶어요.”

그 순간 온사는 온권승의 얼굴에 나타난 미세한 변화를 보았다.

그녀는 그녀가 졌다는 것을 깨달았다.

온권승은 한숨을 내쉬며 말했다.

“온사, 네 오라버니들을 탓하지 말거라. 탓하려면 날 탓해.”

“만약 다음 생에 네가 다시 온씨 가문의 딸로 태어난다면, 온씨 가문이 제대로 보상해 줄 테니.”

온사는 웃는 것 같기도, 우는 것 같기도 한 얼굴로 마치 미친 것 같기도, 정신이 나간 것 같기도 했다.

그녀의 두 눈에서 눈물이 서서히 흘러내렸다.

“아니요, 다음 생에는 절대 온씨 가문 여식으로 태어나지 않을 겁니다!”

얼음장 같이 차가운 검이 온사의 배를 찌르고, 그녀의 마지막 숨이 밀실에서 사라져 가는 순간, 갑자기 진작 그녀의 몸과 하나가 된 옥패에서 빛이 나며 그녀의 몸 안에서 눈부신 빛을 뿜어냈다.

------

명나라, 76년.

초여름.

진국공 저택.

오늘 진국공 저택은 아주 떠들썩했다.

경성의 모든 사람들은 진국공의 두 여식이 함께 성년식을 진행한다는 것을 알고 있었다.

이때 저택 안, 안방.

“아, 안 돼……”

침대 위, 15살의 한 소녀가 마치 무서운 꿈이라도 꾼 듯 떨리는 목소리로 소리쳤다.

곧이어 그녀는 두려움이 가득한 두 눈을 번쩍 뜨고 비명을 지르더니 급히 침대에서 일어나 무의식적으로 손을 뻗어 무언가를 막았다.

“아!”

하지만 상상했던 배를 가르는 통증은 느껴지지 않았다.

온사는 한참 후에야 두려움에 떨며 조심스럽게 눈을 떴다.

이제 보니, 주위가 이상하다는 것을 느꼈다. 그 밀실이 아니었다.

아버지와 큰오라버니, 그리고 온모 일행도 없었다.

그저 고요한 방에 있는 거라곤 익숙한 장식품들뿐이었다.

온사는 두려움에 가득 찬 머리로 한참을 생각하다가 여기가 어딘지 겨우 생각해냈다.

“여기 옛날 내 방이잖아?”

그녀가 아직 국공 저택에서 부모님과 오라버니들의 사랑을 받을 때 지내던 그 방이었다.

“아니, 내가 왜 여기에 있지?!”

드디어 깨달은 온사는 놀라서 침대에서 벌떡 일어나 비틀거리며 바닥에 넘어졌다.

“어떻게 이럴 수가 있어? 나 왜 여기로 돌아온 거야?!”

그녀는 재빨리 도망가려 했다.

아버지와 오라버니들에게 잡힐 수 없었다.

만약 잡힌다면 그녀는 죽은 목숨이었다.

하지만 그녀가 입구에 도착하기도 전에 갑자기 밖에서 문 두드리는 소리가 들렸다.

똑똑.

“아가씨, 언제까지 주무시려고 그러세요. 오늘 아가씨와 막내 아가씨의 성년식 날이잖아요. 늦으시고 제가 안 깨웠다고 하시면 안 돼요.”

온사의 귀에 시녀의 거침없는 목소리가 들려오자, 문을 열려고 손을 뻗었던 온사가 깜짝 놀라 손을 내렸다.

그 말에 그녀는 움직임을 서서히 멈추고 멍한 얼굴을 했다.

“서…… 성년식?”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
42 Chapters
1.เฒ่าหัวงู
*อำเภออย่ามาซุย*เป็นสถานที่อัดแน่นเต็มไปด้วยบทสนทนา หากไม่ว่าร้ายหรือติฉินนินทาผู้อื่นคงไม่ใช่ชุมชนแห่งนี้ เพราะเรื่องชาวบ้านคืองานถนัดของพวกเขาทั้งหลาย"ตายแล้วแก~ แม่หนูแยมเอาอีกแล้วเนี่ย!!!" หญิงวัยกลางคนเตรียมซุบซิบกับเพื่อนบ้าน เธอวิ่งมาแต่ไกลโพ้นราวกับเรียกประชุมด่วนเสียอย่างนั้น เธอสวมเสื้อคอกระเช้าลายดอกไม้และผ้าถุงสีดำสนิท"คราวนี้เป็นผัวบ้านไหนอีกล่ะ!!!" หญิงวัยกลางคนรีบตอบกลับ เธอกำลังก้มหน้ารดน้ำต้นไม้ต้องแหงนใบหน้าอย่างสนใจทันควัน เธอสวมเสื้อแขนยาวลายสก็อตและผ้าถุงสีน้ำตาล เหมือนว่าจะคาดการณ์หัวข้อเรื่องจากคนที่พูดถึงได้แล้ว เพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยพ้นเรื่องเหล่านี้จริงๆ"เมื่อกี้ฉันดูไม่ค่อยชัดน่ะสิ!!! พวกเราไปกันเถอะ เดี๋ยวตกข่าวไม่ทันคนอื่นพอดี" หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างกระตือรือร้น"อีแค่เด็กกำพร้า!!! แถมยังเป็นเมียน้อยผัวป้าตัวเองอีก หากไม่ร่ำรวยเงินทองใครจะอยากดูกัน หึ~" หญิงวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมเดินไปปิดก๊อกน้ำ เธอใช้ฝ่ามือเปียกชุ่มมาเช็ดผ้าถุงตัวเองแต่ก็วิ่งตามเพื่อนไปด้วยกันชาวบ้านละแวกใกล้ร้านขายของชำแห่งหนึ่ง กำลังยืนเฝ้ามองเหตุการณ์สาวปากร้ายโว
Read more
2.ไล่ตามจีบสาว
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*ดวงตากลมโตจ้องสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย เธอตรวจสอบความเรียบร้อยของพนักงานตัวเอง รอยยิ้มหวานแสดงบนใบหน้าสวยอย่างพึงพอใจ"แพนด้าเก่งมากเลย ไม่เสียแรงที่เจ๊แยมเคี่ยวเข็ญมาเองกับมือ~" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง ชื่นชมพนักงานตัวน้อยราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แม้แพนด้าเองจะตามอารมณ์เจ้านายคนสวยไม่ทัน แต่ก็ยังคงเลือกถามสิ่งที่คิดวกวนอยู่"หนูยังไม่ค่อยมั่นใจตรงจุดนี้สักเท่าไหร่ เจ๊แยมช่วยอธิบายหน่อยนะคะ" แพนด้าสาวน้อยมัธยมปลายยกนิ้วจิ้มช่องยอดรวม เธออยากมีรายได้ระหว่างเรียนจึงขอเจ๊แยมทำงานด้านบัญชี เนื่องจากเธอเรียนสายศิลป์คำนวณมา นับว่าเป็นเด็กมีความฉลาดอยู่บ้าง เจ้าของร้านใหญ่อย่างแยมมีหรือจะไม่รับเอาไว้"ต้องเอาช่องนี้บวกกับช่องนี้ก่อนค่ะ ลองเอาไปแก้อีกรอบค่อยมาส่งเจ๊นะ เสร็จงานก็กลับบ้านได้เลย เวลาใกล้จะมืดค่ำแล้วมันอันตราย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง เนื่องจากแพนด้าเป็นผู้หญิงสู้คนก็ไม่เก่งแต่เรื่องขี้อายกลับเป็นที่หนึ่ง"ขอบคุณมากนะคะ เจ๊แยมคนสวย~" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมยกมือไหว้ เธอวิ่งหอบสมุดบัญชีเล่มใหญ่เข้าห้
Read more
3.ทวงหนี้(รัก)
*เมืองเหลามาจะฟัง*แสงแดดอันร้อนแรงยามบ่ายคล้อย กำลังสาดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ทุกแห่งหน ซึ่งบนพื้นริมถนนลาดยางต่างมีลวดลายอันสวยงาม และเริ่มจะซีดจางด้วยกาลเวลา กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นหอมของกล้วยแขกทอดจากร้านคุณยายข้างบ้าน เป็นการคลุกเคล้าบรรยากาศสมัยวัยเยาว์ชวนน่าคะนึงหาบริเวณตรงหน้าบ้านไม้สองชั้นซึ่งมีสีฟ้า แต่ทว่าตัวบ้านกลับซีดจางและลอกออกตามอายุขัยของมัน รั้วเหล็กยังเป็นโครงสร้างแบบเดิมแต่ขึ้นสนิมอยู่ไม่น้อย สวนเล็กๆ มีต้นมะม่วงที่แม่เธอเคยปลูก มันยังยืนต้นอย่างโดดเดี่ยวคล้ายเธอในเวลานี้แยมยกแขนเพื่อเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผาก ด้วยสาเหตุอากาศร้อนระอุเป็นพิเศษ เธอกำลังใส่ปุ๋ยต้นไม้หน้าบ้านหลังเก่าอยู่ เพราะได้ว่าจ้างคนงานให้มาซ่อมแซม ซึ่งเคยอาศัยตั้งแต่สมัยลืมตาดูโลกใบนี้ และมีเหตุการณ์ย้ายออกกะทันหันช่วงนั้น จึงไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานหลายปี ทำให้โครงสร้างผุพังมากพอสมควร"เจ๊แยมครับ!!! หลังคาต้องปูใหม่นะครับ ผมปีนไปตรวจสอบสภาพการใช้งานแล้ว หากไม่เปลี่ยนน่าจะอยู่ได้ไม่ถึงเดือนน่ะ ซึ่งมันรั่วหลายแผ่นอีกด้วยครับ" หัวหน้าคนงานบอกอย่างละเอียด"เปลี่ยนเลยจ้า~ ถ้ามีตรงไหนเหมือนจะไม่รอดแจ้งได้ตลอดเล
Read more
4.รักแฉะกลางตลาด
*ตลาดสดอำเภออย่ามาซุย*แยมเดินเลือกซื้อเนื้อสัตว์และผักสดอย่างมากมาย ลูกน้องผู้ชายสี่คนช่วยกันแบกหามอยู่ด้านหลัง เธออยากจะเลี้ยงฉลองเพราะพึ่งจัดเก็บสินค้าชุดใหม่ได้สำเร็จ จึงอยากให้ลูกน้องมีกำลังใจในการทำงานมากยิ่งขึ้น"ลดราคาให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ แยมอยากจะซื้อหลายสิบกิโลกรัมเลยน่ะ" แยมกล่าวถามแม่ค้าขายปลาสด แต่ทว่าต้องหยุดชะงักกับเสียงของคำพูดเสียดสีจากแม่ค้าทางด้านหลัง"ปลาสดขนาดนี้ยังจะต่อราคาอีก กลิ่นคาวของพวกมัน ยังสู้กลิ่นเมียน้อยป้าตัวเองไม่ได้หรอกนะ" แม่ค้าขายปลาร้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"เหรอคะ!!!!" แยมรีบสวนกลับทันควัน"ป้าอยากมีปากเอาไว้ทานของเผ็ดหรือเปล่า" ลูกน้องแยมตอบกลับอย่างโมโห"นายไม่ต้องทำหรอก มันเสียมือเปล่าน่ะ" แยมรีบเตือนลูกน้องอย่าได้วู่วาม"ถ้าแยมต้องเป็นเมียหลวง แต่ได้ผัวติดเหล้ามั่วผู้หญิงในร้านคาราโอเกะ ขอยอมเป็นเมียน้อยดีกว่าค่ะ ยังดูมีอันจะกินมากกว่าเลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมแสยะยิ้มให้เธอ"อีเด็กเหลือขอนี่!!!" แม่ค้าขายปลาร้ากล่าวเตรียมจะยกถังน้ำปลาร้ามุ่งสาดใส่แยม เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อหลับตาลงเพราะหากหลบก็เลอะอยู่ดี"ไอ้ยอด!!! ไอ้ใหญ่!!! พัง
Read more
5.เกเรแต่รักจริง
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*ลูกน้องชายเดินตึงตังเปิดประตูห้องเอกสาร กำลังแสดงสีหน้าเหมือนคนอารมณ์เสียอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไรกันแน่ เมื่อร่างบึกบึนหยุดยืนตรงหน้าแยม เขาจึงได้กล่าวออกมาราวกับอยากระบายเสียอย่างนั้น"ผมทนไม่ไหวแล้วนะเจ๊!!!" ลูกน้องโวยวายใส่พร้อมยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้ว"มีอะไร" แยมกระแทกเสียงใส่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย รีบละสายตาจากสมุดบัญชีเล่มหนาบนโต๊ะทำงาน เพื่อรับฟังความคับข้องใจของลูกน้องตน"ลูกน้องเฮียยูโรน่ะสิ!!! เหมือนตั้งใจกวนประสาทเลย" ลูกน้องกล่าวอย่างรวดเร็ว"เขาไปแหย่รังแตนเอามาให้เหรอ โกรธอะไรขนาดนั้นกัน ไหนลองพูดมาให้ฟังสิ" แยมกล่าวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"พวกเขาชอบมาซื้อสินค้าร้านเราทุกวัน และจ่ายด้วยธนบัตรใบใหญ่สุด ผมโกรธตรงที่เขาทำมาเป็นเดือนแล้วครับ ไม่ใช่แค่วันสองวันสักหน่อย ซื้อสินค้าราคาไม่เคยเกินหลักสิบด้วยนะครับ จะไม่ให้โมโหได้อย่างไรกันน่ะ" ลูกน้องกล่าวด้วยอารมณ์เดือดดาล"เขามาซื้อสินค้าร้านเราก็ดีอยู่แล้ว~ ต่อให้ทอนเงินเยอะแค่ไหน พวกเราก็ทอนได้สบายอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เอง~ ไม่เห็นต้องเอามาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ ต่อไปเจ๊จะใส่เงินทอนในส่วนของลูกค้าคนนี้ โดย
Read more
6.ลุ้นระทึก
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมและลูกน้องพากันหอบของพะรุงพะรัง เนื่องจากรถบรรทุกสินค้าพึ่งนำของมาส่ง เป็นเหตุให้ต้องสามัคคีช่วยกันอย่างขยัน"ช่วยขนลังซอสไปเรียงตรงนั้นหน่อยนะ จบงานวันนี้~ เดี๋ยวฉลองไม่ต้องห่วง!!!!" แยมตะโกนบอกลูกน้องผู้ชาย ให้เคลื่อนย้ายสินค้าอย่างรวดเร็ว พร้อมเสนอแรงจูงใจในการทำงานของพวกเขาทั้งหลาย"เจ๊แยม~ รายการสั่งซื้อของลูกค้าคนนี้.. ยอดรวมเขาเยอะมากเลยนะครับ มีถามขอราคาส่งอีกด้วย เจ๊ช่วยไปดูตรงจุดชำระเงินหน่อยนะครับ ค่อนข้างจะวุ่นวายมากเลย" ลูกน้องผู้ชายอีกคนวิ่งหน้าตาตื่นมาบอก เนื่องจากมีสินค้าเข้าใหม่หลายอย่าง ทำให้ราคาอันเก่าแทบไม่ได้ใช้เลย จึงไม่ใช่ความผิดอะไรของลูกน้องตนเอง"ได้เลยจ้า" แยมตอบกลับพร้อมเดินไปทันที ซึ่งจังหวะกำลังจะถามลูกค้ารายนี้ กลับต้องหยุดนิ่งชะงัก เพราะได้ยินประโยคหนึ่งเข้า ทำให้แยมต้องเงยใบหน้าสบสายตาคนยืนคุย"เจ้าของร้านนี้ เธอชื่อแยมอย่างนั้นเหรอ" ร่างสูงโปร่งกล่าวถามลูกน้องคนสนิท หลังจากเห็นภาพแขวนอยู่บนผนัง ซึ่งเป็นเด็กผู้ชายสองคนยืนขนาบข้างสาวผมเปียตรงกลาง เขายังคงหวนคิดถึงอดีตวัยเยาว์อีกครั้ง"ใช่ครับ!!! แต่คุณอย่าไปเผลอข้องแวะกับเธอ
Read more
7.ปากแข็งทั้งคู่
* โรงพยาบาล ××× อำเภอเหลามาจะฟัง *สายฝนยังคงตกกระหน่ำไม่หยุด ตรงบริเวณหน้าตึกฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งนี้ ทำให้บรรยากาศชวนเงียบงันจนน่าหดหู่ ได้ยินแม้กระทั่งเสียงอึ่งอ่างและสัตว์อื่นๆ ร้องระงมตามผืนหญ้าข้างโรงพยาบาลแยมก้าวเดินพรวดพราดผ่านประตูทางเข้า ร่มคันเล็กเปียกโชกจนลื่นแทบจับไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นระส่ำระสาย ตั้งแต่ได้รับแจ้งจากนายตำรวจท้องถิ่น เรื่องเกี่ยวกับยูโรประสบอุบัติเหตุ แค่เพียงไม่กี่คำสั้นๆ กลับกรีดลึกเข้าไปยังภายในความรู้สึกจนหายใจแทบไม่ทันเธอไม่หยุดยืนรอให้ใครอธิบายอะไรต่อ ถือเอกสารสำคัญและบัตรประชาชน มาถึงตรงหน้าห้องพักฟื้นแบบส่วนตัว ระหว่างทางเดินตำรวจบอกเพียงว่า.. ยูโรตั้งใจจะขับรถกลับบ้านที่อยู่อีกอำเภอหนึ่ง พอผ่านถนนเส้นคดเคี้ยวช่วงเขตป่า ฝนกลับเทกระหน่ำแบบไม่ทันได้ตั้งตัวภาพจากกล้องวงจรปิดบนเสาไฟฟ้า แสดงให้เห็นว่า.. รถเก๋งของยูโรแล่นมาด้วยความเร็วเกินหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง แม้จะมีไฟหน้าสาดตัดหมอกส่องสว่าง ฝนก็พร่าเลือนรางเสียจนมองไม่เห็นเส้นทาง รถยนต์จึงเสียหลัก พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่บริเวณข้างทางโชคดีที่ไม่พุ่งตกลงไปภายในคลองลึกใกล้เคียง แต่เขายั
Read more
8.รักในวัยเยาว์
#ย้อนอดีต#*บ้านแยมสมัยเด็ก..อำเภอเหลามาจะฟัง*"ลูกชิ้นทอด~ ไก่ทอดไหมคะ~" เสียงเจื้อยแจ้วกล่าวแว่วดังเป็นระยะ ผู้คนกำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้ออาหารกัน หลังเวลาเลิกงานของแต่ละครอบครัวบ้านของแยมตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ซึ่งบริเวณใกล้เคียงบ้านไม้ ล้วนเปิดร้านขายอาหารและเครื่องดื่มกัน ท่ามกลางเสียงจอแจเหล่าผู้คนส่วนใหญ่ ทำให้เธอต้องนั่งถอนหายใจแทน เพราะมันกลบเสียงเล็กได้อย่างมิดชิด"แยม!!! นั่งหงอยเป็นอะไรไปลูก~" ลิ้นจี่กล่าวถามลูกสาวอย่างสงสัย กลัวจะมีใครกล้ามารังแกเด็กขี้แยถึงร้าน เพราะรับนิสัยไม่สู้คนมาจากผู้เป็นแม่ตั้งแต่เกิด"แม่คะ~ หนูตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ร้านของเรายังเงียบกริบอยู่เลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก้มหน้าสำนึกผิด"มันใช่ความผิดของหนูซะที่ไหนล่ะ ถ้าวันนี้ขายไม่หมด พรุ่งนี้เราก็ขายใหม่ได้ สำคัญสุดคือกำลังใจรู้ไหมลูกรัก~" ลิ้นจี่กล่าวด้วยซุ่มเสียงไพเราะเสนาะหู เธอให้กำลังใจลูกสาวตนเอง พร้อมดึงสาวน้อยไปโอบกอดจนแน่น"แม่~ จะไปหาพี่ลำไยกันเลยไหม" ขวานกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม คุณพ่อทำงานรับจ้างตกแต่งสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลบ้าน จึงกลับมาเร็วเป็นเรื่องปกติ"ใช่สิ!!! พ่อจะไปกับแม่ด้วยเห
Read more
9.เขามักจะน่ารักเสมอ
#ย้อนอดีต#*บ้านแยมสมัยเด็ก..อำเภอเหลามาจะฟัง*"พ่อคะแม่คะ หนูมีอะไรจะบอกค่ะ" แยมกล่าวเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนซ้อนกับลมหายใจเธอยืนหงอยอยู่ตรงหน้าโทรทัศน์ เหม่อมองพื้นกระเบื้องอย่างคนใจลอย ซึ่งคุณพ่อกับคุณแม่กำลังดูละครหลังข่าวอยู่ ทั้งสองหันมามองหน้าลูกสาวพร้อมกัน คุณพ่อขยับแว่นเล็กน้อย จนแสงสะท้อนจากจอแก้วผ่านเลนส์สายตาเตรียมรอฟัง ส่วนคุณแม่ลดช้อนข้าวต้มภายในมือลงอย่างสนใจ"หนูไม่ได้ไปทำรายงานที่บ้านเพื่อนจริงๆ ค่ะ" เธอสารภาพเสียงดังลั่นภายในห้องรับแขก ดวงตาเหลือบต่ำมองพื้นเหมือนเด็กทำผิด ไม่กล้าสบสายตาผู้ให้กำเนิดทั้งสองคน"อ้าว! แล้วลูกสาวไปไหนมาจ้ะ" ลิ้นจี่เอ่ยถามกลับทันที เสียงท่านไม่ดุเลยสักนิดแต่แฝงไปด้วยความอยากรู้จริงจัง"หนูไปเฝ้ายูโรมาค่ะ! เขาไม่สบาย แล้วก็...เอ่อ...เราทั้งสองคน กำลังคบกันอยู่ค่ะ" แยมเม้มริมฝีปากลังเลก่อนจะพูดออกไปในที่สุดผู้ปกครองทั้งสองต่างนั่งเงียบไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงละครที่ดังแว่วๆ จากจอโทรทัศน์ท่ามกลางความเงียบ คอยกดดันจนแยมอยากจะกลายเป็นฝุ่นหายไปจากตรงนั้น คุณพ่อกระแอมไอหนึ่งทีราวกับส่งสัญญาณ แล้วหันมองหน้าคุณแม่อย่างรวดเร็ว"เด็กคนนั้น..ใช่ยูโ
Read more
10.ใครเจ็บปวดมากกว่ากัน
#ย้อนอดีต#*บริเวณลานจอดรถยนต์ร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่าง*บรรยากาศช่วงเวลานี้รถยนต์จอดน้อยคันกว่าที่ควรจะเป็น ผู้คนจึงไม่ได้เดินพลุกพล่าน แยมยังคงยืนอึ้งอยู่ไม่ห่างจากเสาปูนต้นใหญ่ ร่างกายเธอแข็งทื่อดุจถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน ดวงตาเธอสั่นระริกและหัวใจเต้นเป็นจังหวะเชื่องช้า เมื่อได้เห็นภาพที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน เรไรเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุด กำลังเอื้อมแขนไปโอบกอดยูโรแฟนเธอจนแน่น ราวกับพยายามปลอบโยนหรือเรียกหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในอดีต"นายยังจำได้ไหม ตอนนั้นเราสองคนเคยสัญญากันไว้ว่ายังไง" น้ำเสียงนุ่มนวลของเรไรลอดออกมาเบาๆ แต่กลับชัดเจนมากพอจะบาดลึกถึงหัวใจดวงน้อยของแยมได้"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ!" ยูโรตวาดเสียงดังลั่นลานจอดรถ แม้เขาจะพยายามปัดป้องแขนเรไรออก แต่แยมยังคงมองทั้งคู่อย่างเหม่อลอย"หากเราเลิกกันแล้ว นายต้องคอยดูแลฉันระหว่างที่ฉันไม่มีใคร!" เรไรกระแทกเสียงกลับ ราวกับเธอกำลังโกรธที่ยูโรไม่รักษาคำพูด"หึ! เธอเป็นคนบอกเลิกฉันก่อนเองนะ มาตอนนี้จะทวงคำสัญญาอะไร" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขายืนกำหมัดแน่นถนัดราวกับฝืนเก็บอารมณ์อยู่"พอนายใช้งานฉันเสร็จ! คิดจะทิ้งกันเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status