สามีชั่วข้ามคืน

บทนำ

แสงนีออนสีม่วงเข้มสาดกระทบใบหน้าเนียนละเอียดของหญิงสาวที่นั่งอยู่มุมบาร์ ผิวของเธอยามต้องแสงดูนวลตาเหมือนหยกเนื้อดี ริรินดา นั่งทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทรงสูงด้วยท่วงท่าที่ดูสง่าทว่าผ่อนคลาย ชุดเดรสสั้นสีดำโชว์เนินอกแสนเย้ายวน ดึงดูดทุกสายตาให้เหลียวมอง แต่เธอกลับไม่ได้สนใจใคร ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเธอออกจากความวุ่นวายรอบข้าง

อชิระ วรโชติเมธี อายุ 30 ปี ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกสะกดให้มองเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ก้าวเข้ามาในโซน VIP ของ ‘Vogue’ คลับหรูที่เขาเป็นเจ้าของ และยังมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของทางครอบครัวอีกด้วย

บรรดาสาว ๆ ที่พยายามปรนเปรอเขาอยู่ข้างกายกลายเป็นเพียงภาพเบลอที่ไร้สีสันไปทันทีเมื่อเทียบกับผู้หญิงตรงหน้า

เขาดูจากรูปร่างหน้าตา และผิวพรรณ ดูเหมือนเธอจะมีอายุไม่ห่างจากเขามากนัก ในมือถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันที่พร่องไปกว่าครึ่ง ริมฝีปากอิ่มได้รูปเหยียดยิ้มบางเบา... มันเป็นรอยยิ้มที่สวยจนน่าใจหาย ทว่าดวงตาภายใต้แพขนตาหนากลับฉายแววดื้อรั้นและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกท้าทาย

น่าพยศชะมัด...

อชิระยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ สายตาคมกริบยังคงสำรวจร่างระหงไม่วางตา เขาอ่านออกว่าเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาคู่บริหารเสน่ห์ แต่เธอมาเพื่อ ‘ปลดปล่อย’ อะไรบางอย่าง และนั่นยิ่งทำให้เขาสนใจมากขึ้น

“ส่งวอดก้าแก้วที่ดีที่สุดไปให้ผู้หญิงชุดดำคนนั้น” อชิระสั่งพนักงานเสียงเรียบ โดยที่สายตายังคงตรึงอยู่ที่เดิม

เมื่อแก้ววอดก้าใบใหม่ถูกวางลงข้างแก้วเปล่าใบที่สาม ริรินดาชะงักไปเล็กน้อย เธอมองตามมือพนักงานที่ผายไปยังโซน VIP แล้วเธอก็ได้สบตาเขาเป็นครั้งแรก

สายตาของเธอไม่ได้มีความประหลาดใจหรือปลาบปลื้ม ตรงกันข้าม...เธอมองสำรวจชายหนุ่มที่นั่งล้อมรอบด้วยสาวสวยด้วยแววตาเหยียดหยันเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้สั่ง”

“มีคนฝากมาให้ครับ” พนักงานชายหนุ่มผายมือไปทางโซน VIP ริรินดาได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก เรียวปากยกยิ้มเล็กน้อย

หญิงสาวมองสำรวจเขาอย่างพินิจด้วยแววตาที่เย้ยหยัน เขามีสาวข้างกายขนาบข้างถึงสองคนด้วยกัน พลางคิดในใจว่า...

‘คิดจะเล่นกับฉันอย่างนั้นเหรอ ?’

อชิระรู้ทันความคิดนั้น เขาหยิบแก้วของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินลงมาด้วยท่าทางสุขุม ความกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีดำ เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ วางแก้วลงข้างแก้วของเธออย่างถือวิสาสะ

วินาทีนั้นเองที่อชิระรู้ว่าการได้ผู้หญิงคนนี้มาแนบกายบนเตียง คงจะเป็นสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดในคืนที่เขาเองก็กำลังหนีจากพันธะการคลุมถุงชนที่น่าเบื่อหน่าย โดยที่เขาไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งจากบิดามารดาได้เลย

ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเดินด้วยท่าทางสุขุม อชิระเดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ โดยหยิบแก้วเครื่องดื่มของตนติดมือไปด้วย เขาทิ้งพวกสาว ๆ ไว้ แล้วหยุดตรงหน้าเธอที่นั่งอยู่ เขาวางแก้วของตนลงแทนคำทักทาย

“ดื่มเก่งแบบนี้...ไม่เหงาเหรอ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำและจงใจปล่อยให้สายตาคมกริบของเขากลืนกินทุกส่วนบนร่างกายของเธออย่างเปิดเผย

“ถ้าฉันเหงา ก็คงไม่มานั่งคนเดียวอยู่แบบนี้หรอกค่ะ” เธอเงยหน้ามองเขาสบตาด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงอยู่บนใบหน้า

“สนใจให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนหน่อยไหม” ปากถาม แต่ร่างกายกับวางสะโพกบนเก้าอี้ข้าง ๆ เธอโดยไร้คำเชิญ

ริรินดา อิศรานุวัตร อายุ 26 ปี ครอบครัวเป็นชนชั้นสูงผู้ดีเก่า บิดาเป็นท่านทูตประจำประเทศไทย

หญิงสาวเห็นท่าทางของเขาแล้ว เธอไม่ได้ตอบกลับไป หญิงสาวเพียงยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นมาจิบอย่างสุภาพ เธอนั่งไขว่ห้าง ไม่ได้สนใจอชิระเสียเท่าไหร่ ผิดกับชายหนุ่มข้างกายเธอ ที่แลดูจะสนใจคล้ายว่าอยากได้ร่างกายเธอมาครอบครอง

“มองอะไรฉันนัก” ริรินดาขยับกายหันข้างไปทางอชิระเล็กน้อย เมื่อถูกจับจ้องมากเกินไป สายตาคมกวาดขึ้นลงมองรูปร่างเย้ายวนชวนให้อยากสัมผัส

“ก็มองคนสวยไง”

“คุณเองก็หล่อเหมือนกัน”

ต่างคนต่างชม พลางสบตากันเนิ่นนานอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่อชิระจะเคลื่อนกายเข้าใกล้เธอมากขึ้น แก้ววอดก้าของเขากระทบกับแก้วของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาถามเสียงนุ่ม

“เธอชื่ออะไร”

“ริรินดาค่ะ หรือจะเรียกรินก็ได้”

“อชิระ หรือจะเรียกแค่อชิก็ได้”

“ค่ะ” เธอเผยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“คืนนี้...เธอไปที่ไหนต่อหรือเปล่า”

ริรินดาสบตากับเขาอย่างไม่ลดละ เธอรับรู้ถึงคลื่นความปรารถนาที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ได้โดยไม่ต้องใช้เครื่องวัดใด ๆ สายตาของเขาไม่ได้เพียงแค่มอง แต่ กำลังปลดเปลื้องทุกสิ่งที่เธอสวมใส่

“ไม่ได้ไปไหนต่อหรอกค่ะ แล้วคุณกับสาว ๆ พวกนั้นล่ะคะ” ริรินดายกแก้ววอดก้าที่เขาเป็นคนฝากพนักงานนำมาให้ยกขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า เน้นให้เห็นริมฝีปากที่เพิ่งสัมผัสแอลกอฮอล์

“ฉันก็แค่หาอะไรทำสนุก ๆ หลีกหนีจากพันธะที่น่าเบื่อ”

ริรินดาถึงกับขมวดคิ้ว “พันธะเหรอคะ แล้วผู้หญิงของคุณล่ะ” คำถามของริรินดา ทำให้อชิระหันมองสาวที่เขาเรียกมานั่งด้วยกัน

“ก็ช่างเธอพวกนั้นสิ ฉันแค่เบื่อ ไม่ชอบการผูกติดกับใคร” เขาอธิบายอ้อม ๆ

“งั้นคุณกับฉันก็คงไม่ต่างกัน” ริรินดาตอบสวนเขาในทันทีอย่างเข้าใจในสิ่งที่อชิระสื่อ

อชิระยิ้มมุมปาก หรือว่าเธอก็ถูกผู้ใหญ่คลุมถุงชนเหมือนกัน

“เธอเองก็คงไม่สบายใจใช่ไหมล่ะ ถึงได้มานั่งดื่มคนเดียว” อชิระถาม ริรินดาสบตาเขาก่อนจะตอบ

“มั้งคะ คุณจะสนใจทำไม”

“งั้นคืนนี้เรามาลืมเรื่องพวกนั้นไปก่อนดีกว่าไหม ฉันอยากรู้จักเธอให้ ‘ลึก’ ซึ้งกว่านี้” อชิระใช้สายตาสำรวจเธอตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงใบหน้าสวย พูดเน้นคำว่า ‘ลึก’ อย่างจงใจจะสื่อ

“ว่าไงคนสวย ฉันมีห้องพักอยู่ข้างบน ปลอดภัย เงียบสงบ และไม่มีใครตามมาวุ่นวาย”

ริรินดานิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความท้าทายที่เขายื่นมาให้ เธอเกลียดการถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่บิดามารดาเลือกให้ เธอโกรธโลกใบนี้ โกรธครอบครัว และโกรธการแต่งงานบ้า ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งที่ยังไม่เคยรู้จักอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

และตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าก็ดูเหมือนหา ‘ทางออก’ ให้กับเธอเพียง ‘ชั่วคราว’

“อยากรู้จังว่าจะ ‘ลึก’ สักแค่ไหน” ดวงตาสวยมองอีกฝ่ายนิ่ง ปากหยักยิ้มอย่างมีเล่ห์สนัย

“คุณนี่ร้ายนักนะคะ”

“คลับนี้เป็นของฉัน และตอนนี้ฉันก็ต้องการเธอ”

ริรินดาวางแก้วลง เธอกวาดสายตาสำรวจเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาหล่อเหลา ดูทรงอำนาจ

“คุณคิดว่าฉันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ?” เธอถามเสียงเรียบ แต่สายตาของเธอกลับฉายแววแห่งความท้าทาย “เดินตามผู้ชายที่เพิ่งเจอในคลับขึ้นไปบนห้องของคุณ คุณมองฉันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันคุณอชิระ ?”

“ฉันมองเธอเป็นผู้หญิงที่กำลังสิ้นหวังพอ ๆ กับฉัน” อชิระโต้กลับ

“ผู้หญิงที่ถูกบังคับให้เดินไปตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ และกำลังหาทางระบายอารมณ์ในแบบที่ตัวเองเลือกได้... อย่างน้อยก็แค่คืนนี้” เขาโน้มใบหน้าเข้าหาเธออีกครั้ง กระซิบเสียงพร่า “หรือเธอจะปฏิเสธ...ทั้งที่สายตาเธอตอนนี้ก็อยากได้ฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ?”

เธอเกลียดที่คำพูดของเขาถูกต้องทั้งหมด สุดท้ายเธอเลือกที่จะตัดสินใจ...

“ก็ได้” ริรินดาตอบรับสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้มที่เปลี่ยนจากเย้ยหยันเป็นรอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจอย่างคาดไม่ถึง

“แต่จำไว้...ฉันเดินขึ้นไปด้วยขาของฉันเอง ไม่ใช่เพราะคำสั่งของคุณ แต่ถ้าคุณทำให้ฉันเบื่อ ฉันก็จะทิ้งอารมณ์ค้างของคุณไว้”

“แบบนี้ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย” อชิระยิ้มกว้างด้วยความพอใจที่ไม่ต้องลงแรงมากนัก เขาเหยียดแขนออกไปหาเธออย่างช้า ๆ “ฉันมั่นใจว่าฉันจะทำให้เธอสนุกจนลืมคำว่า ‘เบื่อ’ ไปเลย”