สมคบคิด

"ตกลงสิ้นเดือนนี้ยายอิงก็จะกลับแล้วใช่ไหมนาง ใจฉันนี่มันร้อนรุ่มจนแทบจะทนรอไม่ไหวอยู่แล้ว อยากให้ยายอิงรีบกลับมาเร็วๆสักที"

"เห็นอิงบอกว่าจะเลื่อนกลับมาเร็วกว่ากำหนดค่ะคุณท่าน เอกสารทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว อีกสักสองวันก็คงน่าจะถึงค่ะ"

"โอ๊ยดีๆ ใจฉันนี่อยากจะให้ยายอิงกลับมาเสียมันวันนี้ให้ได้เลย จะได้มาช่วยฉันแก้ปัญหาบ้าๆนี้ ว่าแต่เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมว่ายายอิงมันจะยอมช่วยแน่ๆ"

"ดิฉันคิดว่าน่าจะพอมีวิธีเกลี้ยมกล่อมอิงให้ได้ค่ะ ลองบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้คุณท่านร้อนใจ กินไม่ได้นอนไม่หลับแล้วล่ะก็ อิงไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่ ที่ทุกวันนี้อิงมันได้มีโอกาสเรียนจบสูงๆ ก็เพราะว่าคุณท่านเมตตากรุณา ดิฉันเชื่อว่าเรื่องนี้อิงจะต้องช่วยคุณท่านได้แน่นอนค่ะ"

"ดี คอยดูซิว่าทีนี้ระหว่างพวกเราร่วมมือกันกับตาเจตน์คนเดียว ใครมันจะแน่กว่ากัน"

ที่สวนหลังบ้านตรงใต้บริเวณต้นมะม่วงใหญ่ สองหญิงรุ่นเก๋าที่อายุรวมกันเกินร้อยไปอีกครึ่งกำลังตั้งหน้าคุยกันเรื่องชายหนุ่มคนที่เป็นที่รักของทั้งสองคนด้วยท่าทางเคร่งเครียด เพราะอยากหาทางจัดการกับปัญหาเรื่องที่ว่าหลานชายคนเดียวของผู้ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านนั้นน่าจะกำลังมีพฤติกรรมเบี่ยงเบน

นิตยามองผู้เป็นนายแล้วก็ได้แต่สงสารเห็นใจ จิรายุปีนี้อายุอานามก็ย่างเข้าไปสามสิบหกปี แต่กลับยังไม่มีท่าทีว่าจะพาสาวคนไหนเข้ามาเปิดตัวหรือกราบสวัสดีคุณกนกวรรณในฐานะหลานสะใภ้ วันๆเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน จนบางทีพ่อหลานชายตัวดีก็หายหน้าหายตาไปเป็นอาทิตย์ถ้าได้ลงใต้

ทีแรกคุณกนกวรรณก็ยังไม่คิดหรอกว่าเรื่องนี้มันจะน่าเครียดสักเท่าไหร่ หากว่าหลานชายยังไม่เจอคนที่ถูกใจแล้วจะทำตัวชิวไป ก็ไม่น่าจะมีปัญหา แต่..ในที่สุดเรื่องที่คิดว่าไม่น่าเป็นปัญหา มันก็กลายมาเป็นปัญหาจนได้

เมื่อธุรกิจของครอบครัว มาตรวิจิตรา นั้นหลักๆก็คือ โรงงานผลิตจิวเวลรี่ที่ตั้งอยู่ที่กรุงเทพ หากแต่ช่วงหลังมานี้จิรายุเอาแต่ลงใต้บ่อยเกิน เอะอะๆไป เพราะว่ากลับไปสนิทกับเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ซึ่งที่บ้านของทางฝั่งนั้นทำฟาร์มหอยมุก ก่อนจะมีการดิวซื้อขายมุกจากในฟาร์มของอีกฝ่าย เพื่อมาใช้ในการทำเครื่องประดับผลิตขายของโรงงานตัวเอง

ด้วยความที่ว่าช่วงนี้หลานชายมักจะทำตัวแปลกๆ ชอบหายหน้าหายตา โดยเอาแต่อ้างว่าทำงาน ความที่อดสงสัยไม่ไหว เลยทำให้คุณกนกวรรณตัดสินใจแอบลงใต้ไป เพื่อที่จะได้เห็นกับตาว่าความจริงแล้วจิรายุนั้นกำลังแอบซุกซ่อนอะไรไว้ที่นั่นกันแน่

และมันก็เป็นจริงดังคาด วันที่ไปถึงทำเอาคุณกนกวรรณถึงกับช็อกตาค้าง เมื่อเปิดบ้านพักของเพื่อนที่หลานชายชอบไปพัก แล้วเจอว่าบนเตียงนอนนั้นมีหลานชายและเพื่อนชายที่จิรายุอ้างว่าสนิท นอนกอดแก้ผ้าบนเตียงด้วยกันอยู่

นาทีนั้นทำเอาคุณกนกวรรณช็อกมาก ถึงกับต้องรีบเปิดกระเป๋าควานหายาดมมายัดเข้าไปที่จมูกแล้วสูดดมเข้าไปอย่างไว จากนั้นก็พยายามตั้งสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว แล้วจึงได้พาตัวเองกลับออกมาจากบ้านหลังนั้นเงียบๆโดยที่ไม่ได้บอกจิรายุรู้ 

พอกลับมาถึงกรุงเทพ ก็รีบเอาเรื่องนี้มาปรึกษายายนางหรือนิตยา คนที่ช่วยเลี้ยงดูจิรายุมาตั้งแต่เกิด พอยายนางรู้เข้าก็ถึงกับอึ้งแล้วช็อกปากค้างไปอีกคน ไม่นึกเลยว่าจิรายุที่เลี้ยงมาเองกับมือจะมีมุมลับแบบนี้ที่เธอไม่เคยเห็น ทำเอาผู้เฒ่าทั้งสองต่างพากันหนักอกหนักใจ เพราะอยากให้จิรายุนั้นได้แต่งงานมีครอบครัวเหมือนคนอื่นๆมากกว่า

"แล้วนี่คุณเจตน์จะกลับขึ้นมากรุงเทพเมื่อไหร่กันคะ ลงใต้ไปเป็นอาทิตย์ๆอีกแล้ว"

"ฉันโทรไปตามตาเจตน์เมื่อเช้าแล้วล่ะ บอกว่าอีกสักสองวันถึงจะขึ้นมา ว่าแต่วันนั้นยายอิงก็คงน่าจะมาถึงพอดีเหมือนกันสินะนาง"

"ค่ะคุณท่าน อิงจะมาถึงพร้อมวันที่คุณเจตน์กลับมาพอดี"

"ดีเลย ถ้าได้ยายอิงมาช่วยอีกคน เรื่องทำให้ตาเจตน์หายกลับมาเป็นปกติ ก็น่าจะพอมีทางพอที่จะเป็นไปได้"

เมื่อนี่เป็นจังหวะพอเหมาะพอดีที่อิงรดากำลังจะกลับมา คนที่เอาแต่คิดเครียดเรื่องหลายชายจนไม่เป็นอันทำอะไรก็เลยมั่นใจและก็เริ่มสบายขึ้นมาได้หน่อยหนึ่ง ที่อย่างน้อยก็ยังมีอิงรดาเข้ามาร่วมมือช่วยได้อีกคน

แม้ว่าจะพอที่จะหาทางออกได้บ้างแล้ว แต่คุณกนกวรรณก็ยังคงนั่งกลุ้มคิดไม่ตก โดยเธอบอกกับนิตยาว่าเรื่องเพศที่สามนั้นเธอไม่ได้รังเกียจ แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากให้จิรายุเป็นแบบนั้น ปกติแล้วตัวเธอเองก็เป็นคนเปิดกว้าง ยอมรับคบหาได้หมดทุกเพศทุกวัย ใครจะเป็นอะไรยังไงเธอก็เคารพในความคิดการตัดสินใจ

แต่พอวันนี้มาเป็นเรื่องของเจ้าหลานชายตัวดี อยู่ๆต่อมความเป็นแม่และความเป็นมนุษย์ป้าคนหนึ่งก็เริ่มทำงาน ยังไงเสียเธอก็ต้องการได้หลานชายคนเดิมกลับมา บอกตามตรงว่าเธอยังรับไม่ได้ เธอเตรียมใจไม่ทันหรอก ในเมื่อหลานชายไม่ได้ส่อแววมีแนวโน้มว่าจะเป็นมาก่อน อิงรดาและจิรายุก็ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกันดีอยู่ หวังว่าการวางแผนครั้งนี้จะสามารถช่วยจิรายุหลุดพ้นจากการมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนได้ 

ทั้งจิรายุและอิงรดาต่างก็ไม่มีใครมีพ่อแม่ จิรายุถูกผู้ที่เป็นป้าแท้ๆแบบคุณกนกวรรณนำมาเลี้ยงดูตั้งแต่แบเบาะเมื่อแม่ของเขาเลือกที่จะทิ้งเขาเอาไว้ แล้วตัวเองก็ขอหนีไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนอกกับสามีใหม่เนื่องจากว่าต้องการที่จะลืมความทรงจำที่มีต่อสามีเก่า หลายปีแล้วที่รายนั้นไม่ได้ติดต่อกลับมา จนตัวคุณกนกวรรณเองที่เคยโกรธในสิ่งที่น้องสาวทำเริ่มที่จะปล่อยวางความโกรธลงไปได้บ้างแล้ว

ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโตมา ชีวิตทั้งชีวิตของจิรายุจึงมีเพียงแค่คุณกนกวรรณคนเดียวที่เป็นทั้งป้าและแม่ เขาไม่เคยถามหาว่ามารดานั้นอยู่ที่ไหน มีเพียงแค่คุณกนกวรรณผู้เป็นป้าและนิตยาที่เป็นแม่บ้านเท่านั้นที่อยู่ช่วยกันดูแลมาตั้งแต่ยังสาวๆ จิรายุถูกอบรมเลี้ยงดูมาด้วยมนุษย์ป้าทั้งสองคนจนเติบใหญ่ จนกระทั่งเขานั้นเริ่มเข้ามัธยมต้น จากนั้นโชคชะตาจึงได้นำพาเด็กหญิงอิงรดาเข้ามาอยู่ร่วมชายคาบ้าน

เด็กหญิงอิงรดา หลานสาว ยายนาง ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ยายหลานกันแท้ๆ แต่พ่อแม่เด็กกับนิตยาก็ถือว่าเป็นญาติพี่น้องกัน ชีวิตนิตยาเป็นสาวโสดที่เข้ามาหางานทำในกรุงเทพตั้งแต่ยังสาว และก็ไม่ได้คิดอยากจะมีครอบครัว 

กระทั่งอยู่มาวันหนึ่งญาติของนิตยาก็หอบลูกสาวอายุเพียงแค่หนึ่งเดือนจากต่างจังหวัดมาฝากให้นิตยาเลี้ยงไว้ บอกว่าจะขอฝากเพียงแค่อาทิตย์เดียวเพราะต้องการไปทำธุระทางไกล จากนั้นพ่อแม่เด็กก็หายสาบสูญไปไม่มีใครติดต่อได้อีก

จนกระทั่งตอนนี้ก็ผ่านไปยี่สิบสามปีเต็ม สามีภรรยาคู่นั้นก็ไม่ได้กลับมารับลูกสาวอีกเลย ทำให้เด็กหญิงอิงรดา จึงต้องอยู่ในความปกครองของนิตยา โดยมีคุณกนกวรรณเป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูอุปการะอีกคน 

พูดถึงอิงรดา รายนั้นเป็นทั้งเด็กฉลาดคล่องแคล่วว่องไวและฉายแววเรียนเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ล่าสุดก็สอบชิงทุนได้ จึงขอไปเรียนต่อถึงอเมริกา

นี่ก็ผ่านไปสี่ปีแล้วที่เด็กสาวไม่ได้กลับมา แต่จากรูปถ่ายที่ส่งมาให้ผู้เป็นยายได้ดูอยู่เรื่อยๆ อิงรดาก็ถือได้ว่ามีหน้าตาที่สวยสะดุดตาจนน่ามองมาก คิดแล้วก็คุณกนกวรรณก็เอาแต่นั่งถอนหายใจ หวังว่าเธอคงจะไม่ผิดบาปมากนักหรอกนะ ถ้าหากว่าแผนที่เธอคิดวางเอาไว้นั้นจะมีอิงรดาเป็นเหยื่อล่อ