บทที่ 6

ตอนที่6 🦋แค่จ่ายเงินก็จบแล้วไหมละ

23.00น.

ภายในห้องพักวีไอพี หมวยลี่ในสภาพเนื้อตัวขึ้นรอยกุหลาบสีแดงช้ำ กำลังก้มหน้าก้มตาใส่เสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบ ทว่าสายตาของคนตัวสูงกลับไม่ได้ละไปจากเรือนร่างเนียนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เพลิงกัลป์นั่งพิงพนักโซฟาตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงยีนตัวเดียว ไม่ใส่เสื้อ อวดแผงอกล่ำซำและมัดกล้ามลอนสวย

นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์ พ่นควันสีหม่นลอยฟุ้งในอากาศ พลางจ้องมองคนตัวเล็ก

"จะรีบไปไหนล่ะครับ... เสร็จแล้วก็สะบัดก้นหนีเลยเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายปนหยอกเย้า แววตาแพรวพราวระคนเอ็นดู

หมวยลี่ชะงักมือที่กำลังใส่เสื้อ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสบสายตาเขาอย่างเย่อหยิ่ง สลัดคราบยัยกวางน้อยร่านรักบนเตียงเมื่อครู่ออกไปจนหมดสิ้น

"ทำไมคะ? หรือว่าพี่เกิดมีเยื่อใยกับหมวยขึ้นมาซะแล้วล่ะ"

เพลิงกัลป์หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคออย่างชอบใจในความเชิ่ดรั้นของเธอ

ท่าทางอวดดีทั้งที่ขายังสั่นระริกเดินแทบไม่ไหวนั่น มันน่ารังแกต่อชะมัด!!

ร่างเล็กแต่งตัวจนเรียบร้อย เธอเดินไปหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจ ดึงธนบัตรใบละพันจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะยื่นส่งให้ชายหนุ่มตรงหน้า เพลิงกัลป์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาหลุบมองปึกเงินตรงหน้าก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองดวงหน้าหวาน

"อะไร?" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ

"เงินไงคะ ค่าตัว" หมวยลี่ตอบเสียงมั่นใจ

"..."

เพลิงกัลป์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกขำ ทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความทระนง ชายหนุ่มนั่งนิ่งไม่ยอมยื่นมือมารับเงินจำนวนนั้นแม้แต่ปลายก้อย จนหมวยลี่เริ่มหงุดหงิดขัดใจ เธอถลึงตาใส่เขาแล้วพูดต่ออย่างเอาแต่ใจ

"รับไปสิคะ แค่จ่ายเงินก็จบป่ะ วิน ๆ ทั้งสองฝ่าย อีกอย่าง...นี่ตั้งเจ็ดพันแน่ะ หมวยหมดตัวแล้วนะ!"

"หึ..."

เพลิงกัลป์หัวเราะลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่ ชายหนุ่มอัดควันบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะบี้มันลงกับที่เขี่ยบุหรี่ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงสาวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กจนเธอต้องถอยหลัง

"เจ็ดพันงั้นเหรอ? หมวยลี่... คนเขาอุตส่าห์เลียให้จนเสร็จคาปากตั้งขนาดนั้น ให้ค่าเหนื่อยแค่เจ็ดพันเองเหรอ... คุ้มตายห่าเลย"

"คะ… ใครบอกให้พี่ทำล่ะ! อันนั้นหมวยไม่ได้ขอสักหน่อย ถือว่าไม่นับสิคะ!" หมวยลี่หน้าแดงแป๊ด ลนลานตอบตะกุกตะกักเมื่อถูกขุดคุ้ยเรื่องลามกบนเตียง

"ไม่นับได้ไงอะ ตอนลิ้นกระดก ก็เห็นว่าครางลั่นห้องเชียว..." เพลิงกัลป์แกล้งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมากระซิบชิดแก้มเนียน

"อันนั้นอารมณ์มันพาไปต่างหาก!"

หมวยลี่หน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ สติสตังแทบเตลิด พ่ายแพ้ให้กับความเจ้าเล่ห์ของหนุ่มบาร์โฮส เธอรีบเก็บเงินยัดใส่กระเป๋าตามเดิมโดยไม่ต่อปากต่อคำต่อให้ตัวเองเสียเปรียบ

ร่างเล็กรีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังบานประตูห้องพัก ทว่าก่อนจะเปิดออกไป เธอไม่ลืมที่จะหันมาทิ้งท้ายประโยคใส่เขาอย่างดื้อรั้น

"..."

"ช่างเถอะค่ะ ไม่เอาก็ตามใจ! ยังไงซะ... หลังจากคืนนี้เราก็ไม่ได้เจอกันอีก และหมวยก็จะไม่มาเหยียบที่คลับนี่อีกเป็นครั้งที่สองแน่!"

พูดจบ จอมพยศก็รีบผลักบานประตูวิ่งหนีออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงเพลิงกัลป์ที่ยืนกอดอกมองตามแผ่นหลังบางไปพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจในใจ

หลังจากวิ่งลงมาถึงชั้นล่างที่เป็นโซนผับบาร์ หมวยลี่ก็สอดส่ายสายตาหาเพื่อนรัก ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มบางตาลงไปมากแล้ว เธอเห็นฮันนี่กำลังนั่งนัวเนียหยอกล้ออยู่กับหนุ่มหล่อคนหนึ่ง ซึ่งพอมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าเหลือพวกเขากันอยู่แค่สองคนเท่านั้น

ฮันนี่ที่เหลือบมาเห็นเพื่อนสาวเดินแก้มแดงเข้ามา ก็รีบดีดตัวขึ้นจากโซฟาแล้วเอ่ยปากแซวทันควัน

"อุ๊ยตาย! หายไปตั้งนานสองนาน สภาพนี้คือยังไงคะคุณเพื่อน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเชียว~"

"พอ ๆ เลิกแซวฉันแล้วกลับกันเถอะ" หมวยลี่ไม่ได้ตอบคำถาม แต่รีบเดินเข้าไปดึงแขนเพื่อนสาวรบเร้าให้ลุกขึ้น

"อ้าว อะไรอะ? ไหนตอนแรกตกลงกันแล้วไงว่าจะอยู่ยันเช้า ฉลองวันเกิดแกให้สุดเหวี่ยงไปเลยไง" ฮันนี่ทำหน้ามุ่ยบ่นกระปอดกระแปด

หมวยลี่รีบหันซ้ายหันขวาด้วยความลนลาน กลัวว่าคนที่อยู่บนห้องวีไอพีจะเดินตามลงมา ก่อนจะกระซิบเสียงเครียด

"ฉันไม่อยากอยู่แล้วฮันนี่... กลับเหอะนะ ๆ"

ฮันนี่หรี่ตาลง มองเพื่อนรักอย่างมีเลศนัย ใบหน้าสวยฉายแววล้อเลียนก่อนจะแกล้งเอ่ยแซวเสียงดัง

"อ๊ะ ๆ ๆ... ทรงนี้มีพิรุธนะจ๊ะ สรุปยังไงเอ่ย? แอบไปกินตัวท็อปข้างบนมาแล้วใช่ป่ะเนี่ย! แหม... ร้ายนักนะยัยหมวย!"

"บะ... บ้าเหรอ! กินอะไรล่ะ กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

หมวยลี่อายจนหน้าร้อน รีบเดินเข้าไปเกี่ยวแขนเพื่อนสาวปนบังคับให้ลุกขึ้นทันที ฮันนี่หัวเราะร่าอย่างชอบใจแต่ก็ยอมตามใจเพื่อน เธอหันไปโปรยยิ้มหวานโบกมือลาหนุ่มหล่อ ก่อนจะสาวเท้าเดินตามแรงฉุดของหมวยลี่ออกมาจากคลับ

ภายในรถยนต์

ทันทีที่บานประตูรถปิดลงและบรรยากาศเหลือเพียงแค่พวกเธอสองคน ฮันนี่ก็ไม่รอช้า รีบหันมาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนขำทันทีตามประสาเพื่อนสนิท

"เอาดี ๆ ยัยหมวย... แซ่บกันแล้วใช่ไหม? เพื่อนฉันแตกสาว ไม่ซิงแล้วจ้า~ เป็นไง ๆ เล่ามาด่วน!"

"ฮันนี่!" หมวยลี่ร้องเสียงหลง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ยิ่งเพื่อนแซวไม่หยุดเธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

"แหม... ทำเป็นเขินไปได้ ยอมจ่ายตัวท็อปทั้งที งานมันต้องดีระดับพรีเมียมอยู่แล้วป่ะแก กินแซ่บถึงใจไหมล่ะ พี่เพลิงกัลป์สุดหล่อของแกน่ะ?" ฮันนี่ขยิบตาแซวยั่วเย้า

เมื่อเห็นเพื่อนจี้ถามไม่หยุด หมวยลี่ที่กำลังหน้าร้อนผ่าวก็แกล้งเชิดหน้าขึ้น เชิ่ดใส่ความจริงแล้วคุยโวกลบเกลื่อนความอายออกไปแบบขำ ๆ ขัดกับสภาพร่างกายที่แทบละลายคามือเขา

"เหอะ! แซ่บอะไรล่ะแก... ไม่เห็นจะดีเลย งั้น ๆ แหละ! เอาจริงป่ะ... ฉันแทบไม่มีอารมณ์ร่วมเลยด้วยซ้ำ จืดชืดชะมัด!"

"เฮ้ย จริงป่ะเนี่ย?!" ฮันนี่เบิกตาโต ทำสีหน้าเหลือเชื่อสุด ๆ "ระดับตัวท็อปคิวทองของคลับเลยนะแก ดูจากภายนอกนี่นึกว่าเสือร้ายลีลาเด็ดพริกสิบเม็ดซะอีก!"

"ก็แค่เปลือกนอกแหละ เอาเข้าจริงคือไม่ได้เรื่องเลยสักนิด!" หมวยลี่สวมรอยคุยโตโอ้อวดว่าตัวเองเหนือกว่าทันที ทั้งที่ในใจนึกถึงมังกรไซซ์ยักษ์ ที่ทำเอาเธอจุกจนร้องลั่นห้องนี่

"หู้ยยย~ ไม่อยากจะเชื่อ!"

"ฝีมืออ่อนหัดมากบอกเลย!"

"แกก็เวอร์เกินไปป่ะ คนเรามันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงอ่อ? อีกอย่าง พี่เขาก็ดู...เป็นการเป็นงานอยู่นะ"

"เป็นงานอะไรละ! แกคิดผิดแล้ว! จืดมากบอกเลย เหมือนต้มแซ่บแล้วลืมใส่พริกอ่ะ"

"จ้าาาา ยัยคนเก่ง ยัยตัวแม่!"

ฮันนี่หัวเราะลั่นรถอย่างขบขันระคนหมั่นไส้ในความปากแข็งของเพื่อนรัก ทั้งที่เห็น ๆ อยู่ว่าแก้มแดงจนจะระเบิดอยู่แล้ว