ตอนที่ 3 กลุ่มเพื่อนสนิท

“เฮ้อ... กูคิดไม่ออก สมองไม่ทำงานเลยทำไงดี”

อีกสองวันก็ต้องส่งแบบร่างคร่าวๆ ให้อาจารย์ก่อนที่จะเริ่มโครงร่างละเอียดและเริ่มขั้นตอนการเลือกผ้ารวมถึงตัดเย็บแบบชุดคอลเลคชั่นฤดูหนาวแล้ว แต่สมองเธอยังคงหนักอึ้งไม่เดินไปข้างหน้าเอาแต่จมปลักอยู่กับที่ไม่ไปไหนสักที

ไอด้าโอดครวญเสียงสิ้นหวัง โขกหน้าผากกับโต๊ะหินอ่อนขณะที่นั่งอยู่กับเวลาหน้าตึกคณะเรียนด้วยกัน ริมฝีปากกระจับอิ่มยู่ยื่น เส้นผมนุ่มประบ่าถูกลมพัดเล่นจนลอนสวยกระจายปลิวว่อน

“เอาน่า อย่างน้อยกูก็ยังไม่ได้เริ่มเป็นเพื่อนมึงไง” เธอสมองน้อยกว่าเพื่อนรักเป็นไหน ส่งงานช้ากว่าตั้งวันสองวันมาตลอดยังไม่ซีเรียสเลย ชิลๆ จนติดเป็นสันดานแล้ว

ไหล่มนสะบัดไล่มือนุ่มของเพื่อนออกอย่างไม่จริงจัง เพราะวันหยุดที่ผ่านมาเอาแต่เดินตามติดหมอกทั้งวัน เอาสมองไปคิดแค่เรื่องไร้สาระจนหมดงานที่ค้างเลยยังไม่ได้เริ่ม ไหนจะมีเรื่องมาให้ปวดหัวเพิ่มอีก ยิ่งคิดไม่ออกไปใหญ่

คนอื่นๆ อาจมองว่าสาขาที่เธอเรียนอยู่เป็นการเรียนแบบสบายๆ แค่ออกแบบเสื้อผ้าตามเทรนด์ ตามเทศกาลฤดูกาลต่างๆ เน้นการปฏิบัติมากกว่าไม่ต้องปวดสมองมากเหมือนสาขาอื่นที่เน้นเรื่องการเรียนวิชาการมากกว่า แต่เพราะเขาไม่ได้มาเรียนด้วยไงเลยไม่รู้เรื่องด้วยว่าสิ่งที่เธอเลือกเรียนมันไม่ได้ง่ายเลย

จริงอยู่ที่วันๆ ก็ขลุกอยู่แต่กับเรื่องการออกแบบ การตัดเย็บ หรือแม้กระทั่งการเดินตลาดเลือกผ้าให้เหมาะสำหรับชิ้นงานของตัวเอง แต่เรื่องพวกนี้มันก็ต้องขึ้นอยู่กับอารมณ์ด้วย ถ้าช่วงนั้นเป็นช่วงพลิกผันอารมณ์ไม่นิ่งต่อให้เค้นสมองหนักแค่ไหนงานที่ออกมาก็ไม่ดี เผลอๆ อาจเหมือนงานโรงงานเกรดต่ำสุดลวกๆ พอถูกไถเท่านั้น

สาขาที่เธอเลือกเรียนต้องใช้งานสมองซีกขวาหนักมาก วันไหนที่อารมณ์ไม่มาต่อให้นั่งหน้าตั้งทั้งวันงานก็ไม่เดินหรอก

“เอาน่าอย่าเครียดไปเลย ไปหาอะไรกินกันดีกว่าชักหิวแล้วเนี่ย”

“เฮ้อ...”

ไอด้าเงยหน้ากลับขึ้นมาพร้อมถอนหายใจเสียงดัง เลื่อนสายตายังหน้าเพื่อนที่ตอนนี้กำลังเม้มยิ้มหน้าแป้นให้ ยัยคนนี้เรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่ตลอด วันๆ ก็เอาแต่กินจนตอนนี้แก้มใหญ่กว่าหน้าไปแล้ว

แต่ก็ช่างเถอะ เธอก็ชักจะเริ่มหิวขึ้นมาแล้วสิ นั่งเรียนตั้งแต่เก้าโมงจนตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว

“ไปโรงอาหารวิศวะกัน ขออาหารตาด้วย” อย่างน้อยการได้มองผู้ชายก็สามารถช่วยให้สมองโล่งขึ้นได้

“จ้าา ใครจะกล้าขัดใจมึงล่ะ”

“ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่มีใครกล้าขัดใจกูหรอก แม้แต่มึงก็เถอะ”

เวลากลอกตามองบนใส่คนมั่นหน้ามั่นโหนกว่าจะไม่มีใครกล้าขัดใจมันแล้วเบะปากคว่ำใส่ แต่มันก็จริงที่ไม่มีใครขัดใจมันมาก่อนเลย กลุ่มเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมก็ดูจะตามใจมันมาก

กลุ่มเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมจะมีชายสามหญิงสอง เรียนมหาลัยชื่อดังของจังหวัดด้วยกันแต่คนละคณะสาขา ที่สนิทกับผู้ชายไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อนผู้หญิงคนอื่นอยากคบหากับเธอและเวลา แต่เพราะเธอที่ไม่อยากคบกับพวกนั้นเองต่างหาก ที่เข้าหาถ้าไม่ใช่เพราะสนใจเพื่อนบ้านเธอก็แค่อยากได้ผลประโยชน์จากเธอเท่านั้น

ตั้งแต่เด็กจนมาถึงตอนนี้ที่ไอด้าเลือกคบแค่เวลาที่เป็นเพื่อนสนิทผู้หญิงคนเดียวเพราะความซื่อตรงของมัน ไม่หวังใช้เธอเพราะผลประโยชน์ส่วนตัว ซึ่งแน่นอนว่าเจอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนเลยล่ะ

จะให้พูดคุยกันน่ะได้ แต่จะไม่ขอสนิทถึงขั้นพูดคุยได้ทุกเรื่องหรอก กลัวจะผิดพลาดเหมือนอดีตจนฝังใจเลือกคบเพื่อนยาก

ส่วนอีกสามคน ก็จะมีเจ้านายกับเซฟที่เลือกเรียนวิศวะ ส่วนอีกคนนอกคอกไปหน่อยไม่รู้มาคบกันได้ยังไง มันเป็นพวกหนอนหนังสือ ไปไหนต้องติดเมียเอ้ย! หนังสือไปด้วยตลอด ตอนเรียนมัธยมก็ได้มันเนี่ยแหละที่ช่วยติวให้ผ่านมาด้วยกันได้

“เจ้านาย! เซฟ!”

ไอด้าเงยหน้าขึ้นมาเอี้ยวตัวหันหลังไปตามเวลาที่กำลังโบกไม้โบกมือเรียกเพื่อนอีกสองคนที่เรียนอยู่คณะนี้ เห็นร่างสูงที่เป็นที่สะดุดตา ไม่ว่าจะยืนท่ามกลางผู้คนมากมายแค่ไหนแต่ออร่าความหล่อและความสูงของพวกมันก็โดดเด่นกว่าคนอื่นอยู่ดี

“เอาอีกแระ พวกมึงนี่.. โรงอาหารคณะกูข้าวอร่อยกว่าโรงอาหารคณะมึงมากหรือไงวะ มาได้ทุกวัน มาจนพวกกูเบื่อขี้หน้าพวกมึงหมดแล้วเนี่ย” คนขี้บ่นที่ทำหน้ายู่เสียงดังคือพระนาย ผู้ชายที่พูดมากที่สุดในกลุ่ม

“เอาน่า พวกมึงก็รู้ว่าไม่ใช่แค่ข้าวที่อร่อย แต่ยังมีอาหารตาที่น่ากินด้วย” ไอด้าขยิบตาใส่เพื่อนรักฉีกยิ้มกว้างเย้าแหย่ไม่จริงจัง

“เฮ้อ... กูล่ะเบื่อ ขยับดิ๊ยัยอ้วน”

เสียงถอนหายใจถูกพ่นออกมาแรงๆ ก่อนร่างสูงของพระนายจะเดินไปฝั่งที่เวลากำลังนั่งตักข้าวทานอยู่ ใช้หลังมือสะบัดใส่แขนอวบไม่เบามากนักบอกให้ถอยขยับไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อนสาว

จานอาหารตามสั่งง่ายๆ อย่างข้าวราดกะเพราหมูไข่ดาวสองจานถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับเจ้าของจานข้าวที่ก้มมองแล้วก็พ่นถอนหายใจออกมายาวๆ

“อาหารสิ้นคิด”

“เออ กินจนหน้ากูจะเป็นกะเพราอยู่แระ”

“แล้วไมไม่เปลี่ยนล่ะ เห็นกี่ทีๆ ก็กินแต่แบบเดิมๆ”

“มึงก็บอกอยู่ว่าเป็นอาหารสิ้นคิดยังจะถามว่าไมกูไม่เปลี่ยนอีก” หันมาทำหน้ายุ่งใส่คนด้านข้าง เท้าเอวมองใบหน้าสวยจิ้มลิ้มแล้วก็ย่นผูกสองคิ้วเข้าหากัน

“อ้าว! แล้วมาพาลใส่กูทำไมเนี่ย โมโหเมนส์ไม่มาไง หรือโมโหเพราะเผลอไปทำใครท้อง”

“ยัยนาที! ยัยอ้วนแช่งให้กูตายดีกว่ามาแช่งให้กูทำผู้หญิงท้องแบบนี้ ปากไม่เป็นมงคลมึงอ่ะ”

“อยากให้แช่งตายก็ไม่บอก แต่ถ้าตายมึงก็จะไม่ได้นอนกับผู้หญิงอีก มึงทนได้หรอ”

“นรกคนบาปเยอะกูหากินเองได้น่าไม่ต้องห่วง ห่วงแต่ตัวเองเถอะโตจนนมใหญ่กว่าหน้าแล้วยังไม่มีผัวเลยระวังชาตินี้จะไม่มีหลานให้พ่อแม่มึงอุ้มก่อนตายล่ะ”

“อ.. ไอ้พระนาย! มึงนี่มัน..”

เสียงทะเลาะของสองคนตรงข้ามทำให้โต๊ะที่เคยสงบวุ่นวายจนคนรอบข้างหันมองมาเป็นระยะ ไอด้าส่ายหัวเบาๆ ไม่ว่าจะเจอกันกี่ทีกี่ครั้งสองคนนี้ก็เอาแต่ทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้ ทะเลาะกันได้ทุกวันและแต่ละครั้งก็มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้นเลย

พอทะเลาะกันจนพอใจก็หันมาตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารในจานตัวเองต่อ ไอด้าหันมองคนด้านข้างตัวเองที่กลายเป็นคนใบ้ตั้งแต่เดินมานั่งข้างกันจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ยินเสียงเลยสักแอะ

ในกลุ่มเพื่อนนอกจากหมอกที่วันๆ สนใจแต่หนังสือแล้วก็มีเซฟนี่แหละที่พูดน้อย แต่น้อยกว่าหมอกนะ ตั้งแต่คบกันมาแทบนับครั้งได้เลยที่จะได้ยินมันพูดเยอะแข่งเพื่อน ...หรือจะไม่มีสักครั้งเลยนะก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

“มึงทำไร อ่านอะไร?”

“ข้อมูลLC”

“ข้อมูลLC? ไหนว่าไม่อยากไปทำงานที่บริษัทไง ไมมาอ่านข้อมูลพวกนี้อ่ะ”

“แค่อ่าน”

“...มึงจะพูดประโยคยาวๆ สักครั้งได้ไหมเนี่ย กูไม่ได้มีสมองอัจฉริยะสามารถเข้าใจประโยคสั้นๆ ของมึงแค่สองคำได้ทุกครั้งหรอกนะ”

คนเริ่มชักจะหัวเสียที่ต้องเค้นสมองซีกซ้ายมาพินิจพิเคราะห์คำพูดเพื่อนเท้าเอวจ้องหน้า แต่เหมือนว่าคนที่ทำให้เพื่อนหัวเสียกลับทำหน้าตายด้านหันมามองเธอแค่วินาทีเดียว แล้วก็หันกลับไปจ้องหน้าจอมือถือตัวเองอีกครั้ง

เออ! ให้มันได้แบบนี้สิ ให้พูดกับเซฟเธอยอมไปโดนหมอกด่าหาว่าวุ่นวายดีกว่าอีก

ไอด้าจิ๊ปากทำหน้ามุ่ยหันกลับมาเขี่ยเม็ดข้าวในจานตัวเองกองรวมกันแล้วตักเข้าปาก ในขณะที่โต๊ะกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเสียงทะเลาะกันของสองคนตรงข้ามให้ได้ยินบ้างครั้งคราว แต่ก็ไม่ได้เสียงดังเหมือนก่อนหน้า

“น้องซันนี่หล่อแบบไม่เผื่อแผ่ใครเลยน้อมึง มองกี่ทีๆ ก็ไม่เบื่อเลยอ่ะ”

“นี่ถ้าน้องมันสนใจกูนะจะถวายหัวให้เลย คนอะไรไม่รู้หล่อไม่บันยะบันยังหล่อจูงควายไปไถนาก็ยังหล่อแบบหล่อสับเลยอ่ะ”

พระนายกลอกตามองบนใส่เพื่อนสาวที่กำลังเท้าคางมองรุ่นน้องเดือนคณะปีนี้ของตัวเองตาลอย ยิ้มอาการเดียวกับพวกติดยางอมแงมจนประสาทหล่อน

จะบอกว่าเดือนคณะเขาปีนี้หล่อมันก็ใช่แหละ ไม่งั้นก็คงไม่ได้เป็นเดือน แต่คนที่หล่อกว่านั่งหัวหัวโด่อยู่ตรงนี้เว้ย ไม่เคยได้ยินพวกมันจะชมเพื่อนรักตัวเองเลยสักครั้งทั้งที่หน้าตาเขาดีกว่าคนในคณะเป็นไหน

“ก็ว่าแต่กูไม่เห็นตัวเองตอนมองผู้ชายบ้าง น้ำลายหกลากยาวไปถึงเท้าแล้วยังไม่รู้จักเช็ดอีก”