กรงกรรมกรงเกมส์

(ซันนั่งไรเดอร์มาก็ได้) เสียงแพรวพราวแนะนำเราผ่านสปีกเกอร์โฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหน้ากระจก ส่วนเราน่ะเหรอกำลังหยิบกระโปรงพลีทยาวยี่สิบสี่นิ้วมาสวม พอออกจากผับมาเมื่อคืนไม่ทันไรรถยนต์เราก็ถูกชนท้ายเข้าอย่างจัง โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่าทำให้เราต้องส่งรถเข้าอู่ซ่อม พอเป็นแบบนี้แล้วเราจึงต้องหาวิธีไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง “เราต้องทำยังไง” (โหลดแอปไรเดอร์ที่ฉันแชร์ไปให้นะ แล้วซันก็กรอกข้อมูลปกติเลย) “อือ แป๊บหนึ่งใส่เสื้อก่อน” (เจอกัน) “จ้า” แพรวพราวตัดสายไป เราจัดการแต่งตัวให้เข้าระเบียบที่สุดกับชุดเซ็ทสุดท้ายในตู้เพราะยังไม่ได้ซักเลยสักที วัน ๆ เรายุ่งอยู่กับการทบทวนบทเรียน เตรียมสอบเก็บคะแนนและคลายเครียดด้วยการไปเที่ยว ฟังไม่ผิดหรอก เราเอาเวลาที่มีค่าไปเที่ยวอาทิตย์ละหน เรื่องนี้อย่าให้ถึงหูคุณพ่อเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเราซวยแน่ เมื่อก่อนเราไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวกลางคืนแบบนี้หรอก ที่บ้านเคร่งครัดเป็นอย่างมากชนิดที่ว่าอึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก จนกระทั่งเราได้ทำผลงานดีเด่นให้ครอบครัวภูมิใจเมื่อเดือนก่อน คุณพ่อถึงยอมอนุมัติให้เราย้ายมาอยู่คอนโดมีเนียม เรายืนส่องกระจกสไต

“พี่เรื่องเมื่อคืนอ่ะขอโทษด้วยนะคะ” “เมื่อคืนคือเธอเหรอ” เขาชะงักและดึงข้อมือเราจากด้านหลัง “แล้วพี่ใช่คนที่ชวนเราเข้าโรมแรมหรือเปล่า” “...” เขามองเราแบบคาดไม่ถึง อึ้งไปเลยพร้อมกับเอามือมาดึงแว่นตาเราออกแล้วจ้องอยู่อย่างนั้น “สายตาสั้น?” “เปล่า แว่นกรองแสงน่ะ ช่างเรื่องแว่นไปเถอะ คือว่าเราจำไม่ค่อยได้เพราะเมานิดหน่อยน่ะค่ะ ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่พี่ พี่ก็อย่าใส่ใจคำพูดเมื่อกี้เลยนะ” เรารนรานจะอธิบายกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเป็นคนมุ่งเรื่องอย่างว่า แถมยังเข้าใจว่าเราสายตาสั้นอีก เราใช้โอกาสนี้โยนหินถามทางเลยแล้วกันว่าใช่เขาหรือเปล่า ต่อให้ไม่ใช่ (แต่เหมือนเด้ะเลย) เราก็ยังอธิบายได้ว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อไม่กี่วินาทีนี้อาจจะ...เมา “อยู่นิ่ง ๆ จะใส่แว่นให้คืน” “อ๋อ..เอ่อ...” เขาใช้ปลายเสื้อเช็ดแว่นนั่นแล้วถ่างขาแว่นเตรียมใส่ให้เรา ยอมรับเลยว่าตกใจมาก ๆ มองเขาผ่านจากเลนกรองแสงยังเห็นได้ชัดเลยว่าใบหน้าของพี่เมธีมีเสน่ห์ให้หลงไหลอยู่หลายส่วนโดยเฉพาะดวงตาของเขาที่สบตากับเรานิ่ง ส่วนเราเองก็ยืนตัวแข็งทื่อจ้องเข้าไปในดวงตาเขาเช่นกัน เพราะถ้าขยับ แว่นมันจะทิ่มตาน่ะสิ “ปกติน้องกลัวหมาไ

@ผับไจแอนท์เฮฟวี่ เมธีนั่งจิบเหล้าพอเป็นพิธีในขณะที่มองรอบ ๆ ผับขนาดใหญ่ “วันนี้น้องวิบวับมาไหมวะ” ภูริเอ่ยติดตลก “มาก็เสร็จกูดิ” เมธีหัวเราะในลำคอ เขาคิดถึงความซื่อบื้อของซันไชน์และต้องขอบคุณภูริที่เอาเรื่องของหมามาเป็นข้ออ้าง เพราะซันไชน์ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกหลอก แถมเรียวขาอ่อนเธอก็น่าลูบไล้มากเลยทีเดียว “มึงรับคำท้าไอ้วาว่างั้น” “...” ไม่ตอบใด ๆ ทั้งสิ้น “กูไปละ” วายุเอ่ยตัดบทแล้วเดินออกมาโต๊ะ เหลือก็แค่เมธีคนเดียวที่นั่งจิบเหล้าชิลเฝ้ารอดูซัันไชน์ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีแม้แต่เงา มีเพียงเสียงบรรเลงเพลงจากฝีมือของดีเจสั่นสะเทือนไปสุดขั้วหัวใจ ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวโชว์เรือนร่างที่แสนสวยงามให้พวกเขาได้เชยชม ก่อนจะมีใครบางคนเดินเข้ามาทักทายคนตัวสูง “นั่งด้วยได้ไหมคะ” สาวสวยในชุดเดรสสั้นเปิดแผ่นหลังกว้างนั่งลงบนที่ว่างข้างเมธี สายตาจับจ้องเขาราวกับจะกลืนกิน ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเหล่มองสาวสวยอย่างมีเลศนัย “มีผัวยัง” “ถ้ามีจะเดินมานั่งด้วยเหรอคะ” เมธีเข้าใจพร

“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก” เฮือก! พี่เมธีกระซิบข้างหูระยะประชิดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจนเราขนลุกซู่ไปทั้งตัว อุตส่าห์รีบหนีออกมาจากเขาแล้วยังจะมาเจออยู่ร้านเดียวกัน ถ้าไม่ติดว่าร้านป้าชงน้ำอร่อยล่ะก็เราคงรีบย้ายไปร้านอื่นแล้วเพราะแถวยาวเป็นหางว่าวเลย เขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหมว่าเราสะดุ้งโหยงแรงมาก ๆ เขามองหน้าเราพร้อมกับยิ้มมุมปาก สายตาแข็งกร้าวนั้นดูอบอุ่นกว่าที่ผ่านมาพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อยและหัวเราะลำคอเมื่อมองหน้าเรา มีอะไรน่าขำขนาดนั้นกันนะ “ช่วยบอกให้ชื่นใจทีว่าพี่ไม่ได้ตามเรามา” เราแหงนหน้ามองคนตัวสูงด้านหลังแล้วถามอย่างตรงไปตรงมา ขณะเดียวกันก็ยกมือมาขยับแว่นเล็กน้อย “ไม่บอกหรอกครับ” เขาก้มลงมาสบตาและยิ้มกว้างขณะเอ่ยกวนเรากลับบ้าง แน่นอนล่ะว่าเรารู้ซึ้งทันทีว่าเราควรจะบอกร้านข้าวมันไก่ให้พี่เขาดี ๆ จะได้ไม่ถูกกวน “งั้นเราจะถือว่าพี่ตามเรามา” หัวใจของเราสั่นไหวเมื่อพยายามสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ พี่เมธียิ้มพลางยักไหล่กวน ๆ เป็นสิ่งตอบแทน เราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะถูกเขาผลักดันหลังเบา ๆ ให้ขยับ

เราฟังแพรวพราวเทศนาจนจบจึงได้เดินกลับมาที่ตึึก ก่อนจะเดินเข้าไปในอาคารสายตาของเราก็เหลือบไปเห็นเจ้าของเสื้อช็อปสีแดง ปลายเท้าหยุดชะงักอัตโนมัติพร้อมกับเพ่งดูให้ชัดเจนว่าเป็นใครกันแน่ ในหัวสมองของเรากำลังคอยเป่าหูว่าเป็นเขา “คุยด้วยหน่อย” เสียงเข้มเอ่ยเรียกจนแพรวพราวหัวหลังกลับมามอง เจ้าของใบหน้ายิ้มยั่วโมโหนั้นกลับกลายเป็นคนที่เราคิดไม่ถึงเพราะตั้งแต่เรียนอยู่ที่นี่เขาไม่เคยย่างเท้าเข้ามาคุยส่วนตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว “พี่วายุ?” เราเอ่ยอย่างเพ้อพกพลางประจันหน้ากับผู้ชายที่เคยคิดอยากจะเป็นแฟนเราท่าเดียว “ลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่” “ลมแห่งรัก” เขายังคงกวนเราด้วยคำพูดชวนคลื่นไส้ สาบานเลยว่าถ้าเขาพูดอีกคำเดียวเราจะไม่คุยด้วยอีกเลย เขาจับเราลากไปยังด้านหลังของตึกไม่ต่างจากวิธีการของแพรวพราว พอเราเดินมาถึงแล้วเขาก็ปล่อย ซึ่งในเวลเดียวกันเราก็สะบัดมือออกพอดี “จะมาสารภาพรักซันอีกหรือไง” เราทำทีหัวเราะเยาะพร้อมกับกอดทรวงอกล้อเลียนอย่างเป็นมิตร