ตอนที่ 4 ข้อแลกเปลี่ยน

“เออ คืนนี้ไปเที่ยวกันป่ะ ผับหลังมอก็ได้พวกมึงชอบไปกันไม่ใช่เหรอ”

“อย่างมึงเนี่ยนะจะไปผับ?”

“กูอยากไปผับแล้วมันหนักหัวมึงหรือไง หรือกูไปไม่ได้ต้องมึงคนเดียวที่ไปได้”

พระนายไหวไหล่ไม่จริงจังใส่คำถามของเพื่อน ไม่ใช่ว่าไปไม่ได้ แต่เห็นไม่ค่อยพูดถึงเรื่องเข้าผับเข้าบาร์เลยแปลกใจนิดหน่อยที่เจ้าหล่อนมาชวนเที่ยวผับ

ส่วนตัวแล้วคนอย่างพระนายนอกจากคอนโดเหยียบล้านที่พี่สาวซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อตอนมอหกแล้วก็เห็นจะมีแค่ผับเนี่ยแหละที่เป็นที่พักประจำ เข้าผับมากกว่ากลับบ้านที่พ่อกับแม่อยู่เสียอีก

“มึงไปได้? จะไม่โดนสวดแน่นะ” หันกลับมาถามเจ้าของคำชวน เลิกคิ้วนิดๆ ไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทเลยนะแต่เพราะเป็นบุคลิกประจำตัวไปแล้วคนมองจึงคิดว่าเขากวนประสาทอยู่

“เดี๋ยวชวนหมอกไปด้วย ถ้ามันไปไม่มีใครว่าอะไรกูหรอก”

“ไอ้หมอกจะไป? มึงชวนเข้าวัดยังไม่ไปแล้วจะมาชวนเข้าผับ เอาอะไรมาคิดยัยด้า”

เวลาเป็นเจ้าของคำถามแทนคนที่คุยกันมาก่อนหน้า รีบเดินมาขวางทางเพื่อนรักที่ดูจะมั่นใจมากว่าหนอนหนังสือในกลุ่มจะมาตามคำชวนของเธอ จะมองยังไงก็ไม่เห็นทางเลยที่คนอย่างว่าที่คุณหมอในกลุ่มจะออกมาเที่ยวกลางคืนด้วยกัน

“เอาน่า เดี๋ยวกูจัดการเรื่องหมอกเอง มึง! ไอ้พระนาย มึงจัดการจองโต๊ะให้ด้วย เรื่องง่ายๆ ที่มึงถนัดคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงนะ”

ไอด้าตอบกลับเวลาก่อนจะหันไปยกนิ้วชี้สั่งและถามเชิงหยอกไม่จริงจัง แอบหมั่นไส้ตอนที่มันยักคิ้วเหลียวตาใส่พร้อมกับทำท่าทำทางว่าไว้ใจได้เลยระดับนี้แล้ว

หลังจากนัดแนะกับเพื่อนเรียบร้อยแล้วไอด้ากับเวลาก็กลับมายังคณะตัวเองเพื่อแยกย้ายกันขับรถกลับ ไอด้าที่คิดว่าจะกลับไปนอนพักที่บ้านสักสองชั่วโมงค่อยตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปเจอกับเพื่อนที่ผับ ต้องขับรถอ้อมแวะคณะแพทย์ก่อนเพราะต่อสายโทรหาคนที่จะสามารถรับรองความปลอดภัยเธอได้แต่มันไม่ยอมรับสายกันเสียที

มินิคูเปอร์คันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดข้างตึกคณะแพทย์ในเวลาบ่ายโมงนิดๆ แดดเปรี้ยงด้านนอกทำให้คนในรถแอบถอนหายใจออกมาเสียงดัง แต่สุดท้ายก็จำต้องลงจากรถไป เพราะเธอต้องจัดการนัดแนะกับหมอกให้เรียบร้อยก่อนถึงจะสบายใจได้

“อยู่ไหนนะ” ร่างสวยยืนชะเง้อมองเข้าไปในโรงอาหารคณะแพทย์กวาดสายตามองหาเพื่อนสนิทไปด้วย กัดปากนิดๆ ประหม่าไม่น้อยที่ถูกสายตารอบๆ มองมา แต่ก็พยายามทำเมินไม่ใส่ใจ

เธอเช็กตารางเรียนหมอกมาแล้ว วันนี้เขามีเรียนบ่ายอีกแค่สองชั่วโมง แต่จะเริ่มตอนบ่ายสองไปเพราะวิชาเช้าก็ลากยาวมาถึงเที่ยงครึ่งแล้ว แต่ตอนนี้ยังมองไม่เห็นคนที่อยากเจอเลย ไม่รู้อาจารย์จะลากยาวไปเลยหรือเพราะเธอมาช้าเขากลับขึ้นตึกไปแล้วก็ไม่รู้

“ไอด้า? มาไง”

ทุ้มเสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ไอด้าที่กำลังสาดสายตามองเข้าไปในโรงอาหารจำต้องหันกลับมา และก็ต้องยิ้มขึ้นมาได้เพราะเจ้าของเสียงนั้นเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่แล้ว

“ขุนพล ทิวเขา เพิ่งเลิกเรียนเหรอ”

“ใช่ อาจารย์เพิ่งปล่อยเลยหิวจนไส้กิวกันหมดแล้วเนี่ย แล้วเธออ่ะ มาหาไอ้หมอกมันเหรอ” ทิวเขาเป็นเจ้าของคำตอบ ยกมือลูบท้องตัวเองปอยๆ ประกอบคำพูดจนหญิงสาวเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

“ใช่ หมอกอยู่ไหนอ่ะ”

“มันเข้าห้องน้ำอยู่ เดี๋ยวก็ตามมา จะไปนั่งรอด้วยกันก่อนไหม”

“แนะ! ฉันรู้ทันหรอกว่าพวกนายจะให้นั่งจองโต๊ะให้อ่ะ”

“รู้ทันเก่ง แล้วจะจองให้ปะล่ะ”

“ก็ได้ๆ แต่พวกนายต้องช่วยฉันด้วยนะ”

ท่าทีทะเล้นเล่นทีของไอด้าทำให้ทิวเขาถึงกับขมวดคิ้วงง หันขอความเห็นจากเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกันก็ได้รับคำตอบเป็นการไหวไหล่บอกไม่รู้ แต่สุดท้ายก็ได้รับคำอธิบายจากคนตัวเล็กกว่าว่าเรื่องอะไรที่เธออยากจะขอความช่วยเหลือ

ไอด้านั่งจองโต๊ะให้เพื่อน เขี่ยโทรศัพท์ดูอัปเดตเพจแฟชั่นที่กดติดตามไว้ไปพลางๆ จนกระทั่งสองหนุ่มซื้อข้าวกลับมา และคนที่หมายตั้งใจจะมาหาก็เดินเข้ามาสมทบด้วยพอดี

“มึงเข้าห้องน้ำนานขนาดนี้ท้องไส้ไปหมดแล้วมั้ง กูนั่งรอจนรากงอกไปหมดแล้วเนี่ย”

หมอกถอนหายใจส่ายหน้ากับคำพูดคำจาของเพื่อนรักที่นับวันแทบจะไม่เหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกที เมื่อก่อนเธอเป็นสายหวานๆ พูดด้วยทีไรเราอย่างนั้นเราอย่างนี้ พอคบกันสนิทกันได้สองปีคำแทนกันก็เริ่มเปลี่ยนจนตอนนี้แทบจะขึ้นนั่งหัวตะคอกใส่หน้าได้แล้ว

“มีอะไร มาทำไม”

“มาหาเพื่อนรักต้องมีธุระด้วยเหรอ”

“...” ช้อนตาหรี่มองเพื่อนรัก... ด้วยความไม่ไว้ใจ น้ำเสียงหวานหูที่ฟังแล้วยังขนลุกเอ่ยออกมาทีไรมีเรื่องให้เดือดร้อนทุกที

“คืองี้นะหมอกเพื่อนรัก พวกพระนายนัดกูกับเวลาไปเที่ยวด้วยกันคืนนี้อ่ะ ความจริงกูก็ไม่อยากไปหรอกนะแต่กูคิดว่าถ้าไปเห็นอะไรใหม่ๆ บางทีสมองกูอาจจะแล่นก็ได้ อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้างแต่มึงก็รู้ว่ากูจะไปเลยก็ไม่ได้ใช่ป่ะ”

“...” มาทำเป็นพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน คิดว่าเขาจะมองไม่ออกหรือไงว่าเธอนี่แหละที่เป็นต้นความคิดอยากออกไปเที่ยวคืนนี้

“กูอยากชวนมึงไปด้วย มึงก็รู้ว่าถ้ามึงไปพ่อแม่กูก็จะวางใจให้กูไปด้วย มีคนดูแลจะได้ไม่ต้องห่วง ไปด้วยกันนะ”

“ไม่ว่าง พรุ่งนี้มีสอบ”

“หมอก~”

ไอด้าลากเสียงยาวยื่นสองมือคว้าจับท่อนแขนแกร่งของเพื่อน สะบัดหน้าขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งมองตาปริบๆ มาหลายนาที ทำเอาต่างคนต่างเลิ่กลั่กหาเสียงกันแทบไม่ทัน

“เออ... ไอ้หมอก กูกับไอ้ขุนก็ว่าจะไปเหมือนกันมึงก็ไปด้วยกันดิวะ”

“เออ แล้วสอบอะไรของมึง กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“เออนั่นดิ อย่ามาอ้างสอบ ไอด้าอุตส่าห์มาอ้อนมึงถึงที่ขนาดนี้มึงก็ไปๆ เหอะ คืนเดียวเองเมียมึงคงไม่ว่าอะไรหรอก”

“เมีย?”

คำว่าเมียที่ออกมาจากปากของทิวเขาทำไอด้าที่กำลังกะพริบตาปริบอ้อนคนด้านข้างถึงกับขึ้นเสียงสูงถาม สะบัดหน้ามองคนพูดแล้วก็กลับมายังคนที่ยังคงเอาแต่เงียบและถอนหายใจเท่านั้น

“มึงไปมีเมียตอนไหนหมอกทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย” หรือเขาจะคบกับอดีตดาวคณะแพทย์ไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่จะปิดเธอเหรอเธออุตส่าห์เชียร์มาตั้งนานนะ

“ไอด้า เธออย่าเพิ่งเข้าใจมันผิด อย่างไอ้หมอกถ้ามีเมียพวกฉันก็คงมีลูกสองลูกสามไปแล้ว เมียที่ว่าก็หนังสือมันนั่นแหละ ไม่ใช่คนหรอกอย่าจริงจัง”

“หนังสือเหรอ” แล้วไป คิดว่าจะมีเมียแล้วปิดเธอที่เป็นเพื่อนรักซะอีก

“กูไม่ไป”

“แต่ถ้ามึงไม่ไปกูก็ไม่ได้ไปด้วยดิ”

“ก็ไม่ต้องไป”

หมอกหันมาพูดด้วยเสียงเข้มจริงจังจนไอด้าไปไม่ถูก คิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องไม่ยอมไปด้วยแน่แต่ไม่คิดว่ามันจะหนักแน่นขนาดนี้ แต่เธอก็อยากไปนี่นา สักครั้งในหนึ่งเทอมก็ยังดี

นี่ถ้าพ่อแม่พี่ชายเธอไม่ห่วงถึงขั้นว่าต้องมีคนที่ไว้ใจได้ไปด้วยเธอคงจะไม่เสียเวลามาหาหนอนหนังสืออย่างมันหรอก พูดไปก็เสียน้ำลายเปล่าสุดท้ายมันก็ไม่ยอมไปด้วยอยู่ดี

หรือเธอจะหาแฟนสักคนไปแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักแล้วให้เป็นคนดูแลแทนเพื่อนบ้านี่ดี ความคิดเข้าท่าแต่เวลากระชั้นชิดขนาดนี้จะไปหาแฟนที่ไหนได้เนี่ย

“หมอก~” สุดท้ายก็ต้องกลับมาอ้อนไอ้คนข้างๆ

ริมฝีปากกระจับอิ่มยู่เล็กน้อยด้วยท่าทางน่ารัก ดวงตากลมกะพริบอ้อนสองมือวางบนท่อนแขนแข็งแรงส่ายไปมาเบาๆ เหมือนเด็กไม่มีผิด

“ไปนะ คืนเดียวเอง นี่ถ้ากูมีแฟนพาไปอ้างกับพ่อแม่กูได้กูจะไม่มาขอร้องมึงแบบนี้หรอก”

“...”

“หมอกจ๋า~ ไปด้วยกันนะ เค้าอยากขอไปแค่คืนเดียวเอง ไปกับเค้าหน่อยนะ”

“...”

“หมอก~”

ขุนพลและทิวเขาที่นั่งร่วมโต๊ะราวกับเป็นอากาศไปเลย นั่งกอดอกเอนหัวเข้ากันมองเพื่อนรักต่างเพศสองคนตรงข้ามกำลังออดอ้อนกันเหมือนคู่รักไม่มีผิด

อีกคนอยากไปเที่ยวกลางคืนมาอ้อนผัวพาไป แต่ผัวดันเป็นหนอนที่ขาดหนังสือไม่ได้เลยไม่ยอมไปด้วย และก็ไม่อยากให้เมียตัวเองไปคนเดียว ปะติดปะต่อเรื่องราวเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนนิยายน้ำเน่า

“ถ้ามึงไปกูจะไม่มาวุ่นวายกับมึงอาทิตย์หนึ่งเลย”

“...” เงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวที่พร่องลงไปครึ่งหนึ่ง เคี้ยวข้าวในปากมองหน้าเพื่อนสาวที่กำลังขมวดคิ้วจริงจังกับคำพูดตัวเองไปด้วย

“อาทิตย์ครึ่ง...”

“หนึ่งเดือน”

“ห๊ะ!?” หนึ่งเดือนเลยเหรอ นอกจากเวลาแล้วก็มีมันนี่แหละที่เธอสนิทใจด้วยมากที่สุด วันหยุดก็มีแค่มันที่ต้องมาทนรำคาญเธอฟังเรื่องไร้สาระของเธอ แล้วถ้าไม่ให้ไปวุ่นวายกับมันตั้งหนึ่งเดือน.. คนที่อัดอั้นต้องลงแดงตายก็คงเป็นเธอเอง

“หนึ่งเดือน ตกลงกูจะไปแต่ถ้าไม่... นอนอยู่บ้านไป”

ไอด้าก้มหน้าลงใช้สมองครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสียที่ต้องเลือกอย่างหนัก โดยที่มีร่างสูงสองคนตรงข้ามคอยรอลุ้นอย่างใจจดจ่อ ส่วนคนที่ทำข้อตกลงร่วมกันก้มกลับไปตักข้าวในจานตัวเองขึ้นมาทานต่อหน้าตาเฉย ไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับคำตอบเธอด้วยเลย

แหงสิ! ก็เขารำคาญเธอจะตายชักอยู่แล้วนี่นา จะเลิกคบเธอไปเลยก็ไม่ได้เพราะก็สนิทกับพ่อแม่เธอด้วย เลยเลือกเอาวิธีนี้มาสร้างกำแพงขวางเธอ

“ก็ได้ หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน กูจะไม่ไปวุ่นวายกับมึงเลยอย่าคิดถึงกูก็แล้วกัน”